I SA/Ol 117/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wojciech Czajkowski, Sędziowie sędzia WSA Ryszard Maliszewski (sprawozdawca), sędzia WSA Tadeusz Piskozub, Protokolant Sekretarz sądowy Monika Rząp, po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 18 kwietnia 2013r. sprawy ze skargi B. J. D. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności w sprawie podatku od towarów i usług za miesiące od czerwca do grudnia 2008r. Oddala skargę. B. J. D. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]" w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności w sprawie podatku od towarów i usług za miesiące od czerwca do grudnia 2008r. Z akt sprawy wynika, że Naczelnik Urzędu Skarbowego (dalej jako Naczelnik US) postanowieniem z dnia "[...]" nr "[...]", działając na podstawie art. 239b § 1 pkt 2 oraz § 2 Ordynacji podatkowej, nadał rygor natychmiastowej wykonalności decyzji nieostatecznej z dnia 12 września 2012r. nr "[...]" wydanej przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej (dalej jako Dyrektor UKS). Decyzją tą Dyrektor UKS określił B.D. zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za okres od czerwca do grudnia 2008r. w łącznej kwocie 584.143 zł należności głównej. Postanowienie z dnia "[...]" Naczelnik US wydał na wniosek Dyrektora UKS. W jego uzasadnieniu Naczelnik US wskazał, że zachodzi uzasadniona obawa, iż należny podatek od towarów i usług, określony ww. decyzją nieostateczną nie zostanie przez stronę zapłacony. Podstawą tej oceny był wyszczególniony przez organ zgromadzony materiał dowodowy, tj. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008r. określonego ww. decyzją z dnia 12 września 2012r., posiadane zaległości podatkowe wraz z odsetkami za zwłokę, brak majątku o wartości odpowiadającej wysokości zaległości podatkowych wraz z odsetkami za zwłokę, na których można ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy korzystające z pierwszeństwa zaspokojenia. Zażalenie na to postanowienie podatniczka złożyła działając przez pełnomocnika. Wniosła w nim o uchylenie postanowienia i umorzenie postępowania lub uchylenie postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Zarzuciła naruszenie: - art. 239b § 1 pkt 2 oraz § 2 Ordynacji podatkowej poprzez ich bezpodstawne zastosowanie wobec strony, której majątek kilkukrotnie przewyższa jej zaległości podatkowe oraz nieuprawdopodobnienie, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane, - zasady pogłębiania zaufania do organów podatkowych, wynikającej z art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez brak dbałości o wyjaśnienie wszelkich faktycznych aspektów sprawy, przede wszystkim brak ustalenia wartości majątku strony. Utrzymując postanowienie organu I instancji w mocy Dyrektor IS w uzasadnieniu postanowienia z dnia "[...]" stwierdził, że w przedmiotowej sprawie zaistniała przesłanka z art. 239b § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej i prawdopodobne jest, że zobowiązanie podatkowe określone decyzją Dyrektora UKS z dnia 12 września 2012r. nie zostanie wykonane. Organ I instancji ustalił bowiem, że strona: 1. jest właścicielem nieruchomości gruntowych, tj.: - działki nr 98/30, o powierzchni 1.520 m2 (grunty orne), położonej w miejscowości B., gm. S., która jest obciążona hipoteką przymusową korzystającą z pierwszeństwa zaspokojenia, ustanowioną do kwoty 171.229 zł, na rzecz Naczelnika Urzędu Skarbowego, na podstawie tytułu wykonawczego nr "[...]" (dot. zaległości w podatku od towarów i usług za wrzesień 2007 r.), - działki nr 29/6 o powierzchni 1.200 m2, położonej w miejscowości C., gm. S., - działek nr 2/1, 2/2 i 2/6 o powierzchni 5.651 m2, zabudowanych budynkiem stacji trafo, budynkiem magazynowym oraz budynkiem administracyjno-biurowym, położonych w O. przy ul. L. 30, które są obciążone hipoteką umowną korzystającą z pierwszeństwa zaspokojenia, ustanowioną do kwoty 1.080.000 zł na rzecz banku D. Oddział w O., tytułem spłaty kredytu z terminem spłaty do dnia 22 marca 2017r., 2. jest właścicielem rzeczy ruchomych, będących środkami trwałymi firmy o wartości początkowej w łącznej kwocie 325.755,92 zł, na które składają się: samochód ciężarowy K., samochód osobowy M. 3 i M. 6, dwa notebooki, piła pomostowa model "[...]", maszyna szlifierska P., maszyna L., maszyna S., 3. posiadała zaległości podatkowe w łącznej kwocie, tj. 2.154.390 zł, liczone na dzień "[...]" w podatku dochodowym od osób fizycznych i w podatku od towarów i usług, 4. w złożonych zeznaniach rocznych PIT-36L wykazała dochody z pozarolniczej działalności gospodarczej: - w 2009r. w wysokości 122.633,31 zł, - w 2010r. w wysokości 172.999,38 zł, - w 2011r. w wysokości 127.105,02 zł. W toku postępowania odwoławczego organ I instancji przesłał uzupełniony materiał dowodowy, z którego wynika, że: 1. wartość nieruchomości, których strona jest właścicielem wynosi 2.942.640,87 zł, tj.: - działki nr 98/30, o powierzchni 1.520 m2 (grunty orne) położonej w miejscowości B., gm. S. wynosi 107.008 zł, a działki nr 29/6 o powierzchni 1.200 m2, położonej w miejscowości C., gm. S. wynosi 87.156 zł - biorąc pod uwagę przeciętne ceny rynkowe, - działek nr 2/1, 2/2 i 2/6 o powierzchni 5.651 m2, zabudowanych budynkiem stacji trafo, budynkiem magazynowym oraz budynkiem administracyjno-biurowym, położonych w O. przy ul. L. 30 wynosi 2.748.476,87 zł - przyjmując średnią cenę transakcji nieruchomości zabudowanych budynkami niemieszkalnymi, 2. nieruchomości, których strona jest właścicielem są obciążone na łączną kwotę 4.254.550,80 zł, tj.: - 4 hipotekami o łącznej wartości 868.980,80 zł - dot. działki gruntu nr 98/30, położonej w miejscowości B., gm. S., - 2 hipotekami o łącznej wartości 1.488.372 zł - dot. działki nr 29/6 o powierzchni 1.200 m2, położonej w miejscowości C., gm. S., - 2 hipotekami o łącznej wartość 1.897.198 zł - dot. działek nr 2/1, 2/2 i 2/6 o łącznej powierzchni 5.651 m2, zabudowanych budynkiem stacji trafo (powierzchnia użytkowa budynku 25 m2), budynkiem magazynowym (powierzchnia użytkowa budynku 625,05 m2) oraz budynkiem administracyjno-biurowym (powierzchnia użytkowa budynku 880 m2), położonych w O. przy ul. L. 30, 3. strona spłaca kredyt inwestycyjny w kwocie 720.000 zł - zgodnie z harmonogramem spłaty wartość miesięcznej raty wynosi 6.000 zł (termin spłaty ostatniej raty kredytu w wysokości 12.000 zł przypada na 22 marca 2017r.), 4. Naczelnik Urzędu Skarbowego wydał decyzje rozkładające na raty zapłatę zaległości podatkowych – decyzje z dnia 26 stycznia 2011r. nr "[...]", z dnia 9 maja 2011r. nr "[...]" -, z dnia 7 września 2011r. nr "[...]". Organ podał, że stan zaległości podatkowych strony na dzień 3 grudnia 2012r. łącznie wynosił 2.180.430,83 zł, tj.: - 1.288.164 zł (należność główna 861.941 zł i odsetki 426.223 zł) z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych, - 892.266,83 zł (zaległość główna 594.055,83 zł i odsetki 298.211 zł) z tytułu podatku od towarów i usług. W ocenie organu odwoławczego, z powyższych okoliczności bezspornie wynika, że biorąc pod uwagę wysokość ww. hipotek i zaległości podatkowych w łącznej kwocie 6.434.981,63 zł (4.254.550,80 zł + 2.180.430,83 zł) w porównaniu z wartością nieruchomości o łącznej wartości 2.942.640,87 zł, strona wykazuje niedobór majątku na kwotę 3.492.340,76 zł (6.434.981,63 zł - 2.942.640,87 zł). Ponadto nawet sumując wartość początkową środków trwałych (bez amortyzacji) w kwocie 325.755,92 zł i łączną wartość nieruchomości w kwocie 2.942.640,87 zł, majątek strony również nie pokryłby ww. niedoboru a jedynie zmniejszyłby go o ww. kwotę wartości początkowej ruchomości (3.268.396,79zł - 6.434.981,63 zł = - 3.166.584,84 zł). Tym samym, podatniczka nie posiada majątku o wartości odpowiadającej wysokości zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, na którym można ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy, które korzystałyby z pierwszeństwa zaspokojenia. Ponadto Strona: - w 2011r. wykazała dochody z pozarolniczej działalności gospodarczej niższe niż w 2010r. o kwotę 45.894,36 zł, - pomimo wykazania w 2010r. dochodu wyższego niż w 2009r. o kwotę 50.366,07 zł, w latach 2010-2011 występowała z wnioskami o rozłożenie na raty swoich zobowiązań podatkowych za lata 2007-2008 (rozstrzygniętymi ww. decyzjami organu podatkowego), motywując je trudną sytuacją finansową, - posiada zaległości podatkowe w podatku od towarów i usług oraz w podatku dochodowym od osób fizycznych w wysokości wyższej niż osiągane dochody, - nieterminowo reguluje inne zobowiązania o charakterze publicznoprawnym, - posiada zadłużenie inne niż podatkowe (tj. w postaci kredytu inwestycyjnego). Organ podał, że decyzją z dnia "[...]" nr "[...]", wydaną na podstawie art. 33 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej, Naczelnik US na wniosek Dyrektora UKS zabezpieczył na majątku strony przewidywane zobowiązania podatkowe z tytułu podatku od towarów i usług za okres od czerwca do grudnia 2008r. w łącznej kwocie 584.143 zł oraz w podatku od osób fizycznych za 2008r. w kwocie 730.313 zł, jak również przewidywane odsetki od ww. zobowiązań w łącznej kwocie 366.362 zł. Słuszność stanowiska wyrażonego w powyższej decyzji miał potwierdzić Dyrektor IS w decyzji z dnia "[...]" nr "[...]", a następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w wyroku z dnia 16 lutego 2012r. sygn. akt I SA/Ol 18/12. Organ ustosunkował się również obszernie do zarzutów złożonego zażalenia. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie strona, reprezentowana przez dotychczasowego pełnomocnika - doradcę podatkowego R.M., wniosła o uchylenie postanowień organów obu instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, oraz zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Powtórzyła zarzuty z zażalenia. W ocenie strony Dyrektor IS zaakceptował nierzetelne i nieaktualne dane, będące podstawą wydania jego rozstrzygnięcia. Skarżąca wywiodła, że o ile wartość działek położonych przy ul. L. 30 w O. wskazana przez organ nie odbiega zasadniczo od liczonej procentowo wartości wyliczonej przez stronę, to i tak, zgodnie z zasadą rozstrzygania wątpliwości na korzyść podatnika, wartość tej nieruchomości przyjęta dla potrzeb wyliczenia wartości majątku skarżącej, winna zostać wyliczona w oparciu o dane przez nią wskazane. Skarżąca posiada bowiem lepszą wiedzę niż organ odnośnie wartości posiadanych nieruchomości i w przypadku gdy wartość nieruchomości przez nią podana nie odbiega znacznie od wartości wskazanej przez organ, winna zostać zaakceptowana ta wskazana przez skarżącą. Za niezrozumiałe natomiast uznano wyliczenie wartości pozostałych nieruchomości należących do skarżącej. Zdaniem organu bowiem, działka nr 98/30 położona w C. o powierzchni ok. 1520 m2, zabudowana dwukondygnacyjnym budynkiem mieszkalnym o powierzchni 400 m2 wykonanym z materiałów wysokiej jakości, warta jest 107.008 zł. Cena m2 nieruchomości zdaniem organu wynosi wobec tego 70,40 zł. Przy czym chodzi tu o nieruchomość gruntową zabudowaną dwukondygnacyjnym domem mieszkalnym. Takie przedstawienie wartości nieruchomości wynika z braku analizy informacji przedstawianych przez organ I instancji i skonfrontowania ich z informacjami pochodzącymi od pełnomocnika strony. Na tym tle strona poddała w wątpliwość obiektywizm w wydaniu rozstrzygnięcia i zarzuciła zbyt daleko idącą swobodę w analizie materiału dowodowego. Z kolei wartość trzeciej z nieruchomości tj. działki nr 29/6, którą organ określił na 87.156 zł, skarżąca również uznaje za nieodpowiadającą rynkowej wartości nieruchomości położonych w tym rejonie. Działka ta posiada pełne uzbrojenie (gaz, woda, prąd). Dojazd do niej stanowi droga asfaltowa i częściowo utwardzona. Organ II instancji nie wskazał natomiast, na podstawie danych z jakiego rejonu kierował się ustanawiając taką, a nie inną wartość nieruchomości należących do skarżącej, oraz nie wykazał, czy wziął pod uwagę takie czynniki jak uzbrojenie terenu, które w sposób istotny zwiększają jego wartość. Z danych przedstawionych przez organ wynika, że cena 1 m2 działki niezabudowanej 29/6, miała większą wartość niż cena 1 m2 działki 98/30 zabudowanej domem mieszkalnym. W pierwszym przypadku cena 1 m2 działki wynosi bowiem zdaniem organu 72,63 zł, zaś w drugim, tak jak wcześniej wspomniano - 70,40 zł. Skarżąca nie zgodziła się z tak przedstawionym wyliczeniem wartości, gdyż podważa ono zarówno zasady panujące na rynku nieruchomości, jak również sprzeczne jest z logiką i doświadczeniem życiowym. Podała, że wartość ww. majątku kształtuje się na poziomie ok. 5.800.000 zł, na co składają się następujące wartości: 1) działka gruntu nr 98/30 położona w C. - 2.500.000 zł, 2) działki nr 2/1, 2/2 i 2/6 położone w O. przy ul. L. 30 - 3.000.000 zł, 3) działka gruntu nr 29/6 położona w C. - 300.000 zł. Z kolei w zakresie wysokości hipotek ustanowionych na powyższych nieruchomościach organ nie uwzględnił jednak, że większość wpisów do hipotek jest już nieaktualnych, gdyż dotyczy zabezpieczenia spłaty zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007r. oraz podatku od towarów i usług za poszczególne okresy 2007r., które to zaległości zostały przez stronę uregulowane. Pozostała wartość wpisów na hipoteki to zaległości wynikające właśnie z decyzji nieostatecznych Dyrektora UKS z dnia 12 września 2012r., a więc decyzji, którym nadano sporny rygor natychmiastowej wykonalności. Nie są to zatem inne niż przedmiotowe zaległości. Kwestię hipoteki bankowej również już wyjaśniano wskazując, że wartość zastawów nie przekracza na dzień dzisiejszy 330.000 zł - pozostały kredyt do spłaty w banku D. Organ natomiast wskazuje, że łączna kwota hipotek wynosi 4.254.550,80 zł. W ocenie strony stosunek posiadanego majątku do zabezpieczeń hipotecznych nie pozwala więc na poczynione przez organy obu instancji ustalenie, według którego strona nie posiadała majątku, na którym można by ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy, gdyż wartość nieruchomości wolna od obciążeń przekracza kilkukrotnie zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008r. i podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2008r. Nie znajduje wobec tego żadnego uzasadnienia twierdzenie organu, że przesłanka wynikająca z art. 239b § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej została w przedmiotowym stanie faktycznym spełniona. Co więcej, stanowi o nieprecyzyjnym i nierzetelnym podejściu do sprawy przez organy obu instancji, które nie dysponując pełnym stanem wiedzy na temat wartości majątku podatniczki wydały rozstrzygnięcie niezgodne z prawem. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentację przedstawioną w zaskarżonym postanowieniu. W piśmie procesowym z dnia 12 kwietnia 2013r. strona, reprezentowana przez dotychczasowego pełnomocnika, wyjaśniła, że posiada obecnie zaległości podatkowe na kwotę główną 1.418.914,53 zł w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008r. i podatku od towarów i usług za 2008r. Nie posada innych zaległości niż wskazane w decyzji Dyrektora UKS, którym nadano sporny rygor natychmiastowej wykonalności. Skarżąca podjęła też starania o usunięcie wpisów Naczelnika US dotyczących zaległości podatkowych już dawno uregulowanych. Przedstawiono aktualnie wyliczoną wartość nieruchomości strony: 1) 2.748.476,87 zł - działka w O. przy ul. L. 30, 2) 2.206.000 zł - działka zabudowana domem położona w B., gm. S., 3) 87.156 zł - działka niezabudowana położona w C., gm. S. Łączna wartość nieruchomości strony wynosi 5.041.632,87 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ) – zwanej w dalszej części "p.p.s.a", stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.). Kierując się powyższymi kryteriami Sąd uznał, że skarga podatnika nie zasługuje na uwzględnienie. Począwszy od dnia 1 stycznia 2009 r. ustawodawca wprowadził możliwość nadania decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności. Należy podkreślić, że na organ podatkowy nie nałożono obowiązku nadawania tego rygoru, lecz czynność ta ma charakter uznaniowy i to wyłącznie po zaistnieniu przesłanek enumeratywnie określonych w art. 239b § 1 i 2 Ordynacji podatkowej. Aby decyzji nieostatecznej można było nadać rygor natychmiastowej wykonalności muszą zostać spełnione kumulatywnie dwie przesłanki: musi zaistnieć co najmniej jeden z czterech warunków określonych w § 1 art. 239b Ordynacji podatkowej, organ podatkowy musi uprawdopodobnić, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane. Ustawodawca przewidział cztery warunki uprawniające do nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności: • organ podatkowy posiada informacje, z których wynika, że wobec strony toczy się postępowanie egzekucyjne w zakresie innych należności pieniężnych lub • strona nie posiada majątku o wartości odpowiadającej wysokości zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, na którym można ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy, które korzystałyby z pierwszeństwa zaspokojenia, lub • strona dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku znacznej wartości, lub • okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego jest krótszy niż 3 miesiące. Każda z tych taksatywnie wymienionych przesłanek ma charakter rozłączny, co powoduje, że zaistnienie jednej z nich daje podstawę do nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. W rozpoznawanej sprawie organy podatkowe oparły swoje rozstrzygnięcie na wystąpieniu przesłanki o jakiej mowa w pkt 2 art. 239b § 1 Ordynacji podatkowej. W ocenie podatnika przesłanka ta nie została jednak spełniona, albowiem z naruszeniem art. 121 § 1 O.p. organy podatkowe wykazały brak dbałości o wyjaśnienie wszelkich faktycznych aspektów sprawy, przede wszystkim brak ustalenia wartości majątku strony. Zdaniem Sądu stanowisko podatnika należy uznać z nieprawidłowe. Stosownie do treści art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Organ odwoławczy dokonał dokładnego i wyczerpującego ustalenia stanu majątkowego skarżącej. Przedstawił również przesłanki faktyczne, które zadecydowały o przyjęciu wartości nieruchomości. Przy ocenie wartości nieruchomości Organ odwoławczy wziął pod uwagę aktualny poziom cen dla tego typu nieruchomości. A zatem za pozbawione podstaw należy uznać zarzuty skargi, że Organ nie dokonał ustaleń faktycznych dotyczących ustalenia wartości nieruchomości skarżącej. W postępowaniu sądowoadministracyjnym Sąd nie dokonuje własnych ustaleń faktycznych i nie prowadzi postępowania dowodowego. W związku z tym przy badaniu legalności zaskarżonego postanowienia sąd ocenia je z punktu widzenia zgodności z prawem, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jego wydania. W związku z powyższym operat szacunkowy z dnia 11 kwietnia 2013r. nie mógł być podstawą orzekania. W postępowaniu w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności rolą organu jest wykazanie, że z uwagi na wystąpienie jednej z czerech przesłanek istnieje prawdopodobieństwo, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane. Podkreślenia wymaga to, że dla stwierdzenia wystąpienia okoliczności o jakiej mowa w art. 239b § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, organ podatkowy w celu nadania rygoru natychmiastowej wykonalności musi wykazać, że strona nie posiada majątku o wartości odpowiadającej wysokości zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, na którym można ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy, które korzystałyby z pierwszeństwa zaspokojenia. Posiadane przez skarżącą nieruchomości obciążone są hipotekami. Skarżąca zakwestionowała również wysokość zadłużenia, podnosząc, że część wpisów co do hipotek jest już nieaktualnych. Zgodnie z treścią art. 67 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (Dz.U.2001.124.1361 j.t.) do powstania hipoteki niezbędny jest wpis w księdze wieczystej. Domniemywa się, że prawo jawne z księgi wieczystej jest wpisane zgodnie z rzeczywistym stanem prawnym ( art. 3 ust. 1 powołanej ustawy). W świetle powyższych ustaleń i rozważań Organ wykazał, że zobowiązania skarżącej przewyższają wartość posiadanego przez nią majątku. To uprawdopodobnia, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane. W rozpoznawanej sprawie mając na względzie ustalony stan faktyczny, wykazano zaistnienie okoliczności uprawniającej do nadania decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności. O tym przesądziły przesłanki faktyczne , które zostały ustalone w toku postępowania administracyjnego. Z jednej strony skarżąca posiada zadłużenie z tytułu zobowiązań podatkowych. Ponadto posiada zadłużenie z innych tytułów. Posiadane przez skarżącą nieruchomości są obciążone hipotekami. Należy wskazać, że decyzją z dnia "[...]" nr "[...]", wydaną na podstawie art. 33 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej, Naczelnik US na wniosek Dyrektora UKS zabezpieczył na majątku skarżącej przewidywane zobowiązania podatkowe z tytułu podatku od towarów i usług za okres od czerwca do grudnia 2008r. w łącznej kwocie 584.143 zł oraz w podatku od osób fizycznych za 2008r. w kwocie 730.313 zł, jak również przewidywane odsetki od ww. zobowiązań w łącznej kwocie 366.362 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie prawomocnym wyrokiem z dnia 16 lutego 2012r. sygn. akt I SA/Ol 18/12 po rozpoznaniu sprawy ze skargi B. J. D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie zabezpieczenia na majątku podatnika przewidywanego zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od towarów i usług oddalił skargę. Z wymienionych względów Sąd na mocy art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.