II SA/Sz 114/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Windak (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz, Sędzia WSA Maria Mysiak, Protokolant Anita Jałoszyńska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 18 kwietnia 2013 r. sprawy ze skargi M. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy z dnia [...] nr [...], II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego M. H. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wnioskiem z dnia [...] r. spółka C., zwróciła się do Wójta Gminy o wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy dla budynku mieszkalnego, jednorodzinnego wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną dla działki położonej w [...]. W wyniku rozpatrzenia wniosku Wójt Gminy decyzją z dnia [...] ustalił warunki zabudowy dla planowanego przedsięwzięcia. Odwołanie od powyższej decyzji złożył M.H., właściciel sąsiedniej działki nr [...], wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W odwołaniu zarzucił podjęci jej bez wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności faktycznych i prawnych oraz naruszenie jego interesu faktycznego i prawnego, poprzez, między innymi, brak rozwiązań zgodnych z zasadą dobrego sąsiedztwa. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] r. uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Kolegium stwierdziło, że zawarte w części tekstowej analizy istniejącego zagospodarowania terenu parametry, określone jako wartości minimalne i maksymalne (np. szerokość elewacji frontowej od [...] do [...] m, wysokość kalenicy od [...] do [...] m) nie znajdują oparcia w analizie poszczególnych działek położonych w granicach analizowanego obszaru, a tym samym analiza nie spełnia warunków, o których mowa w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588). Kolegium stwierdziło ponadto, że wydana decyzja nie spełnia wymogów art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), określanej dalej jako "K.p.a.". Decyzją z dnia [...] r., wydaną w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, Wójt Gminy ustalił warunki zabudowy dla C., dla budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, dla działki położonej w [...]. M.H. złożył od tej decyzji odwołanie, zarzucając wydanie jej bez wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności faktycznych i prawnych oraz z naruszeniem jego interesu faktycznego i prawnego, poprzez m.in. naruszenie: 1) art. 1 ust. 1, ust. 2 pkt 1, 2, 7 i 9, art. 2 pkt 2, art. 6 ust. 2, art. 15 ust. 2 pkt 2 i 6, art. 52 ust. 1 i 2, art. 53, art. 54, art. 60, art. 61 ust. 1 pkt 1, ust. 6 i 7 pkt 1, art. 59 i art. 64 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, 2) § 3 ust. 1 i 2, § 4 i § 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, poprzez wadliwe ustalenie obszaru analizowanego i linii zabudowy, 3) art. 10 i art. 81 oraz art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 § 1, art. 86, art. 89 i art. 107 § 3 K.p.a. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z dnia [...], utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Wójta Gminy z dnia [...] r. Z ustaleń organu wynika, iż przedmiotowa inwestycja spełnia łącznie wszystkie warunki określone w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Kolegium podzieliło stanowisko organu I instancji, że w sąsiedztwie znajdują się obiekty o funkcji i gabarytach zbliżonych do planowanego obiektu, przedmiotowa działka ma dostęp do drogi publicznej, którą stanowi ulica [...] - droga gminna, obszar w którym położona jest działka uzbrojony jest w niezbędne media, teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze, a inwestycji nie sprzeciwiają się przepisy odrębne. Kolegium uznało, że zawarte w analizie gabaryty i parametry zagospodarowania terenu i jego zabudowy, określone jako wartości minimalne i maksymalne (np. szerokość elewacji frontowej od [...]m do [...] m - ustalono zgodnie z wnioskiem do [...] m, wysokość zabudowy do kalenicy - od [...] m do [...] m ustalono do [...] m, wysokość zabudowy od [...] m do [...] m ustalono [...]m), znajdują oparcie w analizie poszczególnych działek położonych w granicach analizowanego obszaru, poprzez wskazanie konkretnych budynków położonych na sąsiednich działkach. W analizie wskazano też jakimi kryteriami organ kierował się ustalając maksymalne granice obszaru oraz linię zabudowy na przedmiotowej działce, odnosząc to do normatywów odległościowych wynikających z art. 43 ustawy o drogach publicznych. Ustalenie takiej, a nie innej linii zabudowy wynika z położenia działek zabudowanych na analizowanym obszarze względem działki planowanej do zabudowy. M.H. zaskarżył powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zarzucając jej naruszenie art. 1 ust. 1, ust. 2 pkt 1, pkt 7 i pkt 9, art. 2 pkt 2, art. 6 ust. 2, art. 15 ust. 2 pkt 2 i 6, art. 52 ust. 1 i 2, art. 53, art. 54, art. 60, art. 61 ust. 1 pkt 1, ust. 6, ust. 7 pkt 1, art. 59 i art. 64 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz § 3 ust. 1 i 2, § 4 i § 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 1 lutego 2012 r., sygn. akt II SA/Sz 1249/11, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy z dnia [...]. W uzasadnieniu wyroku Sąd przytoczył treść art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1 i art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a następnie odwołując się do przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zwrócił uwagę, że część graficzna i tekstowa analizy stanowią załączniki do decyzji o warunkach zabudowy, podobnie jak część graficzna decyzji. Fakt, że dany dokument stanowi załącznik do decyzji oznacza, że dokument taki jest jej integralną częścią, a więc winien być opisany, a także podpisany przez osobę podpisującą decyzję, przy czym jeśli został sporządzony przez osobę wpisaną na listę izby samorządu zawodowego urbanistów albo architektów - podpis organu poświadcza jedynie fakt, że dokument jest załącznikiem do decyzji organu. Zatem zapis w decyzji organu I instancji, że załącznik do niej znajduje się "w aktach sprawy" jest więc niewłaściwy, na co organ odwoławczy nie zwrócił uwagi, podobnie jak na brak podpisania i opisania załączników. Ponadto, na mapie ewidencyjnej, stanowiącej załącznik do analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu, został zaznaczony (kropkowaną linią) obszar analizowany. Wśród działek mieszczących się w granicach tego obszaru, nie ma działek o numerach: - [...] – branych pod uwagę przy ustalaniu rodzaju zabudowy; - [...] – branych pod uwagę przy ustalaniu linii zabudowy; - [...] – branych pod uwagę przy ustalaniu wielkości zabudowy w stosunku do powierzchni działki lub terenu, - [...] – branych pod uwagę przy ustalaniu szerokości elewacji frontowej oraz wysokości zabudowy; - [...] branych pod uwagę przy ustalaniu geometrii dachu, itd. W konsekwencji, sporządzonej dla potrzeb niniejszej sprawy analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu nie można uznać za prawidłową i wystarczającą dla wydania rozstrzygnięcia w sprawie, co za tym idzie, uzasadnienia decyzji organów obu instancji nie zawierają należytego wyjaśnienia stanowiska organów. Dalej Sąd zauważył, że organ I instancji uzgodnił decyzję o warunkach zabudowy z Dyrektorem Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej oraz Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska. Jednak decyzja została wydana przez organ I instancji w dniu [...] r., a uzgodnienia dokonywane były przed wydaniem poprzedniej, uchylonej decyzji z dnia [...] r. W międzyczasie zmianie uległy przepisy prawa (w tym ustawa z dnia 8 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2005 r. Nr 239, poz.2019 ze zm.), mógł ulec zmianie także stan faktyczny (objęcie ochroną obszarów na podstawie przepisów o ochronie przyrody). Odwołując się do obowiązujących przepisów Sąd zwrócił również uwagę na konieczność uzgodnienia decyzji także przez dyrektora właściwego urzędu morskiego. Z tych względów, w ocenie Sądu, doszło do naruszenia art. 60 ust. 1 i art. 61 ust. 1 i ust. 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy. Dodatkowo Sąd stwierdził, że naruszone zostały także zasady ogólne postępowania administracyjnego zawarte w art. 6-8 K.p.a., poprzez doręczanie stronom niekompletnej decyzji administracyjnej. Rekapitulując Sąd wskazał, że ponownie rozpatrując sprawę organ I instancji winien przeprowadzić analizę warunków i zasad zagospodarowania terenu w sposób zgodny z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a także z przepisami wykonawczymi do tej ustawy oraz uzyskać wymagane uzgodnienia innych organów aby następnie wydać decyzję i uzasadnić przyjęte rozstrzygnięcie, zwracając szczególną uwagę na uzasadnienie wszelkich odstępstw od zasad ustalonych w rozporządzeniu. Po ponownym rozpoznaniu sprawy Wójt Gminy w dniu [...] r. wydał decyzję nr [...], ustalając warunki zabudowy dla budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...]. M.H. odwołał się od powyższej decyzji zarzucając jej brak merytorycznego odniesienia się i ustosunkowania do zastrzeżeń zgłoszonych w piśmie z dnia [...] r. oraz nie uwzględnienie wszystkich wskazań merytorycznych zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 1 lutego 2012 r., sygn. akt II SA/Sz 1249/11 oraz ponownego zaniechania dołączenia do decyzji wszystkich wymaganych załączników. W piśmie z dnia [...] r. M.H. zakwestionował prawidłowość danych dotyczących odległości, przedstawionych w opinii urbanisty E.J. W wyniku rozpoznania sprawy na skutek wniesionego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 59. art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Uzasadniając treść podjętego rozstrzygnięcia Kolegium przypomniało dotychczasowy przebieg postępowania a następnie wskazało, że po przeprowadzeniu analizy materiału dowodowego doszło do przekonania, że organ I instancji nie wykonał jednego ze wskazań wyroku sądowego, tzn. nie doręczył odwołującemu się wszystkich załączników do decyzji. Kolegium przesłało odwołującemu się załączniki do decyzji, celem ustosunkowania się do treści w nich zawartych, których nie otrzymał on od organu I instancji. Odnośnie pozostałych wskazań Sądu Kolegium stwierdziło, że organ I instancji wykonał je w pełni, tj. sporządził nową analizę urbanistyczno-architektoniczną, dokonując analizy każdej z działek położonych w granicach wyznaczonego obszaru, a przy ustaleniu wymagań dla nowej zabudowy wziął pod uwagę wszystkie działki położone w analizowanym obszarze, przy czym żadna z ww. działek kwestionowanych w wyroku nie znajduje się w obecnie analizowanym obszarze. Dokonane zostało uzgodnienie z Dyrektorem Urzędu Morskiego (postanowieniem z dnia [...] r.) oraz z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska, który nie zajął stanowiska w terminie 21 dni, co oznacza, iż uzgodnienie uważa się za dokonane. W dalszej kolejności Kolegium odniosło się do pozostałych zarzutów odwołania, tj.: 1) zarzutu o przesłonięciu pensjonatu i tym samym zmniejszeniu jego atrakcyjności, który w ocenie Kolegium, nie można uznać za skuteczny w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy, 2) zarzutu ustalenia linii zabudowy niezgodnie z przepisami, wyjaśniając, że przepisy te dopuszczają inne wyznaczenie linii jeżeli wynika to z analizy, 3) zarzutu pominięcia interesu odwołującego się przez posadowienie planowanego budynku praktycznie przy granicy z jego działką, który to zarzut, zdaniem Kolegium, jest przedwczesny i winien być wiążąco rozpoznany na etapie wydawania pozwolenia na budowę, 4) zarzutu wydania uprzednio decyzji ustalającej warunki zabudowy dla budowy pensjonatu a obecnie na budowę budynku mieszkalnego, jednorodzinnego, który jest nietrafny ze względu na prawnie możliwe wydanie dla tego samego terenu więcej niż jednej decyzji, jeżeli każda z nich dotyczy różnej inwestycji, 5) niezasadnego na obecnym etapie postępowania zarzutu samowolnie wykonanej infrastruktury, 6) zarzutu nadmiernej powierzchni planowanej zabudowy w kontekście zapisów nieobowiązującego już miejscowego planu. W skardze na wyżej opisaną decyzję złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego przez M.H., reprezentowanego przez pełnomocnika radcę prawnego J.H., podniesiono następujące zarzuty: 1) naruszenie art. 10 § 1 K.p.a. w zw. z art. 40 § 2 K.p.a. poprzez wydanie decyzji bez zachowania siedmiodniowego terminu, wyznaczonego przez organ do wniesienia uwag co do przesłanych dowodów w sprawie, a tym samym uniemożliwienie stronie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów przed wydaniem decyzji w sprawie. W tym zakresie strona skarżąca wskazała, że na adres kancelarii radcy prawnego Kolegium skierowało pismo z dnia [...] r., które doręczono dnia [...] r. W piśmie tym poinformowano o siedmiodniowym terminie wypowiedzenia się przez stronę co do przesłanych dowodów. Pełnomocnik realizując powyższe uprawnienie w dniu [...]r. przesłał stanowisko strony skarżącej zawarte w piśmie z dnia [...] r., dochowując siedmiodniowego terminu. Kolegium nie czekając na udzielenie odpowiedzi przez stronę wydało w dniu [...] r. zaskarżoną decyzję; 2) naruszenie art. 10 § 1 K.p.a. w zw. z art. 32 i 33 K.p.a. poprzez pominięcie stanowiska ustanowionego w sprawie pełnomocnika, a tym samym naruszenie prawa strony do reprezentowana jej przez profesjonalnego pełnomocnika, 3) naruszenie art. 81 K.p.a. poprzez uznanie okoliczności faktycznych za udowodnione w sytuacji, gdy strona nie miała możliwości wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów, 4) naruszenie przepisów proceduralnych polegających na niezastosowaniu przez organ I i II instancji gwarantowanych skarżącemu zasad czynnego udziału w postępowaniu i możności wypowiedzenia się w sprawie co do zebranego materiału dowodowego przed wydaniem zaskarżonej decyzji, z jednoczesnym rzetelnym ustosunkowaniem się do wnoszonych zastrzeżeń, czym zostały naruszone normy art. 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 10 i art. 81 K.p.a. z ponadto art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 § 1, art. 86 i art. 136 K.p.a. Uchybienia te winny skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji. Jednocześnie w skardze podtrzymano zarzuty zawarte w odwołaniu z dnia [...] r., co których organ odwoławczy co prawda odniósł się w większości formalnie ale bez analizy merytorycznej i przy braku uwzględnienia interesu prawnego strony. Przykładem tego jest brak odniesienia się do stanowiska pełnomocnika strony skarżącej przedstawionego w piśmie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., a dotyczącym decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] r. wydanej przez Wójta Gminy. Powyższe skutkuje naruszeniem prawa materialnego, przez wadliwą wykładnię i niewłaściwe zastosowanie regulacji prawnych zawartych w art. 1 ust. 1, ust. 2 pkt 1, 7 i 9, art. 2 pkt 2, art. 6 ust. 2, art. 15 ust. 2 pkt 2 i 6, art. 52 ust. 1 i 2 , art. 53, art. 54, art. 60, art. 61 ust. 1 pkt 1 ust. 6, ust. 7 pkt 1, art. 59, art. 64 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz § 3 ust. 1 i 2, § 4 i § 9 rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zdaniem strony skarżącej, organ nie wyjaśnił zarzucanego naruszenia ładu urbanistycznego, estetycznego i krajobrazowego, gdzie zrealizowanie planowanej inwestycji zeszpeci dotychczasowy ład urbanistyczny, walory krajobrazowe i estetykę terenu, tym bardziej, że planowana inwestycja znajduje się w pasie nadbrzeżnym, gdzie odbywa się natężony i największy ruch turystyczny w [...]. Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Sprawa dotycząca wniosku spółki cywilnej C. o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego z infrastrukturą techniczną na terenie działki nr [...], była już rozpoznawana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, który dnia 1 lutego 2012 r. wydał w tej sprawie wyrok (sygn. akt II SA/Sz 1249/11). Wyrok ten stał się prawomocny. Okoliczność ta wywołuje określone skutki prawne. Stosownie do treści art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Związanie oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania, niezwykle istotne z punktu widzenia jednolitości orzecznictwa sądów administracyjnych, nakłada obowiązek bezwzględnego podporządkowania się im przy kolejnym rozpoznawaniu sprawy. W świetle powołanego przepisu jednym z obowiązków Sądu w niniejszym postępowaniu, było m.in. dokonanie oceny, czy uwzględnione zostały wytyczne i uwagi dotyczące wykładni oraz wskazań co do dalszego postępowania wyrażone w wyroku z dnia 1 lutego 2012 r. W wyroku tym wytyczne dla organów ponownie orzekających w sprawie zostały sformułowane w sposób konkretny i jednoznaczny. Jednym z uchybień na które zwrócił uwagę Sąd w uzasadnieniu wyroku o sygn. II SA/Sz 1249/11, było to, że poprzedzająca wydanie zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...], decyzja Wójta Gminy została podjęta dnia [...] r. Natomiast uzgodnienia dokonane były przed wydaniem wcześniejszej, uchylonej przez organ odwoławczy decyzji Wójta Gminy z dnia [...]r. W tym kontekście Sąd stwierdził, że w międzyczasie zmianie uległy przepisy prawa (w tym ustawa z dnia 8 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2005 r. Nr 239, poz. 2019 ze zm.)), mógł ulec zmianie także stan faktyczny wskutek objęcia ochroną obszarów - na podstawie przepisów o ochronie przyrody. Następnie Sąd wskazał na konieczność uzyskania dodatkowego uzgodnienia decyzji także z dyrektorem właściwego urzędu morskiego. O konieczności dokonania ponownych uzgodnień przy kolejnym rozpoznawaniu sprawy Sąd ponownie przypomniał także w końcowej części uzasadnienia, podając, że organ I instancji winien uzyskać wymagane uzgodnienia innych organów. Oceniając przez pryzmat art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wykonanie przez organy ponownie orzekające w sprawie powyższych wytycznych, obecny skład orzekający stwierdził, że nie zostały one w pełni zrealizowane. Organ I instancji częściowo ponowił procedurę uzgodnienia, uwzględniając przy tym konieczność uzyskania dodatkowego stanowiska Dyrektora Urzędu Morskiego, o czym świadczy pismo Wójta Gminy z dnia [...]r. (karta [...] akt administracyjnych) przekazujące projekt decyzji o warunkach zabudowy do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska oraz do Dyrektora Urzędu Morskiego. Jednak z niewyjaśnionych przyczyn Wójt Gminy nie dokonał wymaganego uzgodnienia z Dyrektorem Regionalnym Zarządu Gospodarki Wodnej. Pominięcie tego organu jest niejasne również z tego względu, że w kolejnym, nowym projekcie decyzji o warunkach zabudowy Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej został wymieniony jako jeden z tych organów, który miał wydać postanowienia uzgadniające. Świadczą o tym zapisy na stronie 5 projektu decyzji – karta [...] akt administracyjnych. Ostatecznie jednak w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] r. Wójt Gminy, na stronie 6 podał, że projekt decyzji został poddany uzgodnieniu m.in. z Dyrektorem Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej, co miało nastąpić postanowieniem z dnia [...]. Stwierdzenie to potwierdza zatem fakt, że nie zostało zrealizowane zalecenie Sądu wyrażone w wyroku z dnia 1 lutego 2012 r. o potrzebie dokonania ponownych uzgodnień, z uwagi m.in. na upływ czasu oraz zmianę przepisów prawa, w tym ustawy z dnia 8 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2005 r. Nr 239, poz. 2019 ze zm.). W istocie Dyrektorowi Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w ogóle nie przedstawiono do uzgodnienia kolejnego projektu decyzji o warunkach zabudowy. Jeżeli weźmie się również pod uwagę to, że uzgodnieniu powinien podlegać projekt decyzji o warunkach zabudowy wraz z załącznikami, które dla potrzeb niniejszej sprawy zostały wraz z analizą wykonane na nowo, przez inną osobę, to waga zaniechania tego uzgodnienia staje się jeszcze poważniejsza. Poczynione wyżej uwagi za aktualne nakazują uznać stwierdzone przez Sąd w wyroku z dnia 1 lutego 2012 r. naruszenia przepisu art. 60 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Powyższe uchybienie, wynikające z nienależytego wykonania wskazań Sądu co do dalszego postępowania, określonych w prawomocnym wyroku z dnia 1 lutego 2012 r., skutkować musiało uwzględnieniem skargi i uznaniem, że zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ale i art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Za zasadny należało uznać sformułowany w skardze zarzut uchybienia przepisom postępowania, związany z możliwym, istotnym naruszeniem przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze praw procesowych skarżącego. M.H., działając poprzez pełnomocnika, w piśmie z dnia [...] r. został pouczony o prawie wypowiedzenia się co do zebranego w sprawie materiału dowodowego, a w szczególności przekazanych mu przez Kolegium na etapie postępowania odwoławczego, nieznanych stronie skarżącej a równocześnie bardzo istotnych dokumentów w postaci: kopii mapy z wyznaczonymi liniami zabudowy, załącznika graficznego do analizy urbanistyczno-architektonicznej i wyników analizy urbanistyczno-architektonicznej. Stanowisko swoje skarżący miał prawo przedstawić w terminie 7 dni od dnia doręczenia niniejszego pisma. Pismo to doręczono pełnomocnikowi skarżącego dnia [...] r., o czym świadczy zwrotne potwierdzenie odbioru znajdujące się w aktach sprawy. Tymczasem, już [...] r., a więc w dniu w którym pełnomocnik skarżącego mógł zgłosić swoje uwagi i wnioski w sprawie, przekazując je np. drogą pocztową, organ wydał zaskarżoną decyzję. Niewątpliwie czynić tego w tej dacie organ nie powinien, racjonalnie przewidując możliwość nadania pisma procesowego w ostatnim dniu terminu. O wadze tego uchybienia i jego potencjalnym wpływie na wynik sprawy, nie można jednak ostatecznie przesądzić. Co prawda pełnomocnik skarżącego podniósł w skardze, że siódmego dnia określonego przez organ terminu, tj. dnia [...] r., wysłał do organu pismo noszące datę [...] r. ze stanowiskiem skarżącego a istnienie tego pisma potwierdził na rozprawie przed Sądem w dniu 18 kwietnia 2012 r. osobiście M.H. Jednak w przekazanych do Sądu aktach administracyjnych pismo takowe nie znajduje się. Okoliczność jego wysłania, dotarcia do organu oraz treści w nim podniesionych będzie wymagała wyjaśnienia przy ponownym rozpoznaniu sprawy. Dość zauważyć, że z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika, aby organ przedmiotem swych rozważań uczynił uwagi podniesione w piśmie pełnomocnika skarżącego, noszącym datę [...] r. Ponownie rozpoznając sprawę obowiązkiem organów będzie należycie wykonać zalecenia zawarte w wyroku Sądu z dnia 1 lutego 2012 r., wyjaśnić losy pisma procesowego pełnomocnika skarżącego z dnia [...] r., a następnie, przy należytym zapewnieniu stronie udziału w postępowaniu, podjąć rozstrzygnięcie w sprawie. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Rozstrzygnięcie zawarte w pkt II sentencji wyroku zapadło na podstawie art. 152, zaś o kosztach postępowania Sąd orzekł na mocy art. 200 w zw. z art. 205 § 1 i § 2 ww. ustawy.