I OSK 1916/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Izabella Kulig - Maciszewska po rozpoznaniu w dniu 12 września 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K. S. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 kwietnia 2013 r., sygn. akt IV SA/Wa 184/13 odrzucającego skargę K. S. na orzeczenie Komisji Ligi Ekstraklasy S.A. w Warszawie z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w przedmiocie zastosowania stadionowego zakazu klubowego postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie. Postanowieniem z dnia 23 kwietnia 2013 r., sygn. akt IV SA/Wa 184/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę K. S. na orzeczenie Komisji Ligi Ekstraklasy S.A. w Warszawie z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w przedmiocie zastosowania stadionowego zakazu klubowego. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd podał, że K. S. wniósł skargę na orzeczenie Komisji Ligi Ekstraklasy S.A. w Warszawie z dnia [...] października 2012 r. o zastosowaniu wobec K. S. stadionowego zakazu klubowego na 3 miesiące. Powołując się na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 października 2012 r., sygn. akt I OSK 2220/12, w którym stwierdzono, iż orzeczenie Komisji Ligii Ekstraklasy S.A. nie jest jest decyzją w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, stanowi jednakże inny niż określone w art. 3 § 2 pkt 1-3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) akt z zakresu administracji publicznej dotyczący uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, Sąd I instancji wskazał, że stosownie do treści art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a. skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Sąd I instancji stwierdził, iż w przypadku skargi na ostateczne orzeczenie Komisji Ligi Ekstraklasy S.A. o zastosowaniu zakazu klubowego, wydane na podstawie art. 14 ustawy z dnia 20 marca 2009 r. o bezpieczeństwie imprez masowych, wyczerpanie środków zaskarżenia następuje poprzez wezwanie na piśmie właściwego organu – w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa, stosownie do treści art. 52 § 3 p.p.s.a. Sąd wskazał, iż przed wniesieniem skargi do Sądu na orzeczenie Komisji Ligi Ekstraklasy S.A. z dnia [...] października 2012 r., skarżący nie wyczerpał trybu przewidzianego w art. 52 § 3 p.p.s.a., w związku z czym postanowił o jej odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wniósł K. S. Postanowienie zaskarżono w całości, zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy: 1. art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. poprzez odrzucenie skargi pomimo braku przesłanek do jej odrzucenia, gdyż środki zaskarżenia zostały przez Skarżącego wyczerpane; 2. art. 52 § 1, 2, 3 p.p.s.a. poprzez przyjęcie że skarżący nie wyczerpał środków zaskarżenia podczas gdy skarżący wyczerpał przewidzianą dwuinstancyjną drogę postępowania i przysługujące w jej ramach środki zaskarżenia; 3. art. 3 § 2 ust. 4 p.p.s.a. poprzez przyjęcie, że decyzja wydana przez Komisję Ligi Ekstraklasy S.A. jest innym aniżeli decyzja aktem administracyjnym. W oparciu o powyższe zarzuty kasacyjne wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenie kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zawiera usprawiedliwione podstawy zaskarżenia w zakresie naruszenia art. 52 § 1, 2, 3 oraz art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela stanowisko zaprezentowane w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2 października 2012 r. sygn. akt I OSK 2220/12 (na które powołał się Sąd I instancji w zaskarżonym postanowieniu), że orzeczenie w przedmiocie zakazu klubowego nie jest decyzją w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Stanowi jednakże inny niż określone w pkt 1-3 art. 3 § 2 p.p.s.a. akt z zakresu administracji publicznej dotyczący uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Mimo, że omawiane orzeczenie stanowi inny niż określony w art. 3 § 2 pkt 1-3 p.p.s.a. akt z zakresu administracji (art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.), to w sprawie niniejszej nie znajduje zastosowania art. 52 § 3 p.p.s.a., albowiem ustawa szczególna, tj. ustawa o bezpieczeństwie imprez masowych, przewiduje określony środek zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, w postaci odwołania (art. 14 ust. 4 tej ustawy). W niniejszej sprawie skarżący złożył odwołanie od decyzji wydanej przez Legia Warszawa S.A. z dnia [...] września 2012 r., a zatem wyczerpał środki zaskarżenia, o których mowa w art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a. Wobec powyższego, na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 182 § 1 i § 3 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia. Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekał o kosztach postępowania kasacyjnego, bowiem zgodnie z uchwałą NSA z dnia 4 lutego 2008 r., sygn. akt I OPS 4/07, przepisy art. 203 i 204 p.p.s.a. nie mają zastosowania, gdy przedmiotem skargi kasacyjnej jest postanowienie sądu pierwszej instancji kończące postępowanie w sprawie, a takim jest właśnie postanowienie o odrzuceniu skargi. Koszty jakie wiązały się z wniesieniem środka odwoławczego były kosztami niezbędnymi dla celowego dochodzenia praw strony i jako takie będą podlegać rozliczeniu w orzeczeniu kończącym postępowanie.