II SA/Rz 77/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Jerzy Solarski Sędziowie WSA Joanna Zdrzałka WSA Ewa Partyka /spr./ Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 23 kwietnia 2013 r. sprawy ze skargi B. M. i B. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę -skargę oddala- Sygn. II SA/Rz 77/13 Uzasadnienie Przedmiotem skargi B. M. i B. S. jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2012 r., nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] maja 2012 r., nr [...], znak [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu A. Sp. z o.o. pozwolenia na budowę inwestycji p.n.: "zespół budynków mieszkalnych wielorodzinnych z częścią handlowo-usługową i garażem podziemnym, wraz z infrastrukturą techniczną i elementami małej architektury". W podstawie prawnej decyzji organ odwoławczy powołał art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., określanej dalej jako k.p.a.). Sąd ustalił następujący stan faktyczny; W dniu 9 marca 2012 r. wpłynął do Urzędu Miasta [...] Wydziału [...] wniosek Przedsiębiorstwa A. Sp. z o.o. o udzielenie pozwolenia na budowę inwestycji p.n.: "zespół budynków mieszkalnych wielorodzinnych z częścią handlowo-usługową i garażem podziemnym, wraz z infrastrukturą techniczną i elementami małej architektury". Wniosek został uzupełniony w dniu 27 marca 2012 r. Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia [...] maja 2012 r., nr [...], znak [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił Przedsiębiorstwu A. Sp. z o.o. pozwolenia na budowę w/w inwestycji. W uzasadnieniu wskazał, że na terenie objętym wnioskiem obowiązuje Miejscowy Plan Zagospodarowania Przestrzennego (dalej MPZP lub Plan) nr [...] w rejonie ul. K. przyjęty na mocy uchwały Rady Miasta z dnia 27 listopada 2007 r., nr [...], ogłoszonej w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] z dnia 4 stycznia 2008 r. (Nr 1, poz. 12). Weryfikując załączony do wniosku projekt budowlany organ stwierdził naruszenia w zakresie określonym w art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm., określanej dalej jako P.b.), w tym niezgodności z Planem. Organ wezwał więc inwestora do ich usunięcia, a inwestor dokonał niezbędnych zmian w projekcie, uzupełnił opis o żądane informacje i wykazał zgodność projektowanej inwestycji z ustaleniami Planu. Prezydent podał, że projektowane budynki usytuowane zostały na terenie oznaczonym w Planie symbolem U/MW-Z-UE, przeznaczonym pod usługi komercyjne, szkolnictwa wyższego, handlu, ochrony zdrowia, a także mieszkalnictwo wielorodzinne oraz parkingi i urządzenia infrastruktury technicznej, w szczególności stacje transformatorowe 15/04 kV. Planowany ciąg pieszy zaprojektowano na terenie oznaczonym symbolem 1KX/ZP, który jest na ten cel przeznaczony. Według organu projekt jest więc zgodny z ustaleniami planu przyjętymi dla tego terenu, tak pod względem przeznaczenia, jak i sposobu zagospodarowania. Inwestycja objęta wnioskiem jest zaliczana do mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Do wniosku dołączona została decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] stycznia 2012 r., nr [...] stwierdzająca brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania inwestycji na środowisko, a także decyzja z dnia [...] stycznia 2012 r., nr [...]; zgodnie z którą oddziaływanie związane z emisją hałasu na etapie eksploatacji inwestycji nie będzie stanowiło ponadnormatywnego zagrożenia dla zdrowia ludzi, środowiska i terenów sąsiednich budynków mieszkalnych. Zasięg oddziaływania obiektu po realizacji ograniczy się do działek objętych inwestycją. Konkludując organ stwierdził, że projekt został opracowany i sprawdzony przez osoby posiadające uprawnienia budowlane w odpowiednim zakresie. Projektanci i sprawdzający złożyli oświadczenie o wykonaniu projektu z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej. Projektant sporządzając projekt danej inwestycji opiera się na analizach stanu istniejącego, w tym także warunków gruntowych. Projekt załączony do wniosku także został sporządzony z uwzględnieniem wyników badań geotechnicznych, które zostały do niego dołączone. Wyniki te stanowiły materiał wyjściowy do projektowania, krótka charakterystyka została zamieszczona w opisie do projektu zagospodarowania terenu. W odwołaniach J. A., J. A., B. M., B. S. i Spółdzielnia [...], wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania. Odwołujący się zarzucili zaskarżonej decyzji: 1) naruszenie prawa materialnego poprzez: - niespełnienie wymogów w zakresie ochrony środowiska, poprzez zaniechanie przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w zakresie budowy garaży i parkingów, - naruszenie art. 35 ust. 1 P.b., poprzez niedokonanie wnikliwego sprawdzenia projektu budowlanego z ustaleniami MPZP nr [...], wymaganiami ochrony środowiska, zgodności projektu zagospodarowania działki z przepisami techniczno- budowlanymi i pominięcie konieczności sporządzenia raportu w zakresie oddziaływania inwestycji na środowisko, 2) naruszenie przepisów art. 6, 7, 77 § 1, 80 k.p.a., poprzez: - brak stania na straży praworządności i dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, mając na celu interes społeczny i słuszny interes obywateli, - naruszenie zasady prawdy obiektywnej w związku z nierozpatrzeniem wszystkich dowodów w sprawie i dowolną ocenę materiału dowodowego. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] listopada 2012 r., opisaną na wstępie utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazał, że zarzuty odwołujących się nie zasługują na uwzględnienie. Ocenił, że załączony do wniosku projekt budowlany odpowiada przepisom prawa, gdyż jest kompletny, został opracowany przez uprawnionych projektantów i posiada wymagane opinie i uzgodnienia. Inwestycja została zaprojektowana zgodnie z ustaleniami MPZPZ, z projektu budowlanego zaś wynika, że ustalone w planie linie zabudowy zostały zachowane, a wysokości obiektów nie przekraczają wysokości określonych w planie. Ponadto usytuowany obiekt jest zgodny z przepisami dotyczącymi warunków technicznych. Również analiza projektu budowlanego pod względem zapewnienia naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w budynkach zlokalizowanych na działkach sąsiednich nie potwierdziła, by lokalizacja projektowanych obiektów naruszała wymagania dotyczące przepisów w tym zakresie. Usytuowanie projektowanych budynków względem granic oraz ich forma zapewniają uzyskanie wymaganego czasu nasłonecznienia w pokojach mieszkalnych wszystkich budynków lokalizowanych na działkach sąsiednich. Wojewoda ustosunkowując się do zarzutów zawartych w odwołaniach stwierdził, że nie znajdują one potwierdzenia w materiale dowodowym sprawy. Reasumując stwierdził, że nie można było odmówić wydania pozwolenia na budowę, gdyż inwestor spełnił wymagania określone w art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust. 4 P.b. W skardze B. M. i B. S. wniosły o uchylenie w całości decyzji organów obydwu instancji oraz decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] stycznia 2012 r. stwierdzającej brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedmiotowego przedsięwzięcia. Skarżące zarzuciły zaskarżonej decyzji: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego: a) art. 71 ust. 2 pkt 2, art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, b) § 3 ust. 1 pkt 56 b rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, poprzez zaniechanie przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w zakresie budowy garaży i parkingów w rozumieniu tych przepisów, c) art. 35 ust. 1 p.b., poprzez pominięcie konieczności sporządzenia raportu w zakresie oddziaływania inwestycji na środowisko 2) naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 6, 7, 8, 9, 10 § 1, 77 § 1 i 80 k.p.a., poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej, braku możliwości czynnego udziału w każdym stadium postępowania oraz dowolnej oceny materiału dowodowego. W uzasadnieniu podniesiono, że jako prawni współwłaściciele działek i mieszkań najbliżej sąsiadujących z planowaną inwestycją (budynek nr [...], klatka nr [...] przy ul. C.) kwestionowali decyzję z dnia [...] maja 2012 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzielającą pozwolenia na budowę przedsięwzięcia, jako niezgodna z prawem. W ocenie skarżących istota sporu sprowadza się do decyzji Prezydenta z dnia [...] stycznia 2012 r. stwierdzającej brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedmiotowego przedsięwzięcia. Wskazały, że o tej kluczowej dla sprawy decyzji organ powiadomił tylko inwestora, zaś do pozostałych stron postępowania zastosowano art. 49 k.p.a. W końcowej części uzasadnienia skarżące podniosły okoliczność zacieniania budynku nr [...], przy ul. C. w granicach warunków technicznych (około 20 m), co uderza w ich interes prawny. Nadto nie przeprowadzono oceny przedsięwzięcia pod kątem płytkiego zalegania wód podziemnych, a jedynie stwierdzono, że nie są to tereny wodno-błotne. Skarżące wskazały, że doświadczyły na w/w terenie osiedla skutków powodzi, podnosząc, że w rejonie planowanej inwestycji woda zalegała jeszcze tydzień po powodzi. Podniosły, że taki stan rzeczy może powodować dla nich zagrożenie w przyszłości. Stwierdziły, że standard ich życia ulegnie zdecydowanemu pogorszeniu i mogą zaistnieć warunki niebezpieczne dla ich zdrowia i życia – tym samym naruszające ich interesy. W piśmie z dnia 18 marca 2013 r. skarżące zarzuciły ponadto sprzeczność projektu z MPZP polegającą na tym, że wbrew zapisom § 10 ust. 2 i ust. 3 pkt 6 tego Planu do terenu przeznaczonego pod zieleń zaliczono tarasy użytkowe. Ponadto wbrew § 12 MPZP przewidziany w projekcie ciąg pieszy prowadzi do klatek schodowych czteropiętrowego budynku, przy tym ciągu pieszym naprzeciwko balkonów budynku nr 38 założono pergolę śmietnikową, do której nie ma dojazdu. Ponowiły też podnoszone wcześniej zarzuty dotyczące zaprojektowanych przy tym ciągu pieszym wyrzutni/czerpni z systemu przeciwpożarowego i oddymiania garażu podziemnego. Ponadto zarzuciły brak drogi dojazdowej przeciwpożarowej oraz lakoniczne potraktowanie kwestii umiejscowienia w/w czerpni w odniesieniu do budynku nr 38. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko prezentowane jak w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do stawianych w skardze zarzutów wyjaśnił, że w znacznej części dotyczą one ostatecznej decyzji Prezydenta stwierdzającej brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedmiotowego przedsięwzięcia, które nie mogą być rozpoznawane w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę. Odnosząc się do pozostałych zarzutów dotyczących przedmiotowej sprawy stwierdził, że są one bezzasadne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje; Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269, ze zm.). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) – zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. Stosownie do tego przepisu sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 P.p.s.a., sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem tylko wówczas, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. W ramach kontroli legalności sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.). Po rozpatrzeniu sprawy w powyższych aspektach Sąd doszedł do przekonania, że skargi nie zasługują na uwzględnienie. Zgodnie z przepisem art. 35 ust. 1 P.b przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: _@KON@_1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; _@POCZ@__@KON@_2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; _@POCZ@__@KON@_3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, oraz dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 6; _@POCZ@__@KON@_4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Według ust. 3 tego przepisu, w razie stwierdzenia naruszeń w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Stosownie do ust. 4 – w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Z art. 32 ust. 4 P.b. wynika z kolei, że pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto: _@KON@_1) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; 1a) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności pozwolenia, o którym mowa w art. 23 i art. 23a ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej, jeżeli jest ono wymagane; _@POCZ@_ _@KON@_2) złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W niniejszej sprawie rzeczywiście pierwotny projekt budowlany zawierał uchybienia w zakresie szczegółowo opisanym w postanowieniu Prezydenta Miasta z dnia [...] kwietnia 2012 r. Postanowieniem tym organ zobowiązał inwestora do ich usunięcia do dnia 10 maja 2012 r. Jak wynika z akt sprawy poprawki oraz wymagane brakujące dokumenty zostały przedstawione w dniu 26 kwietnia 2012 r. Jeśli zostały spełnione wymagania określone w art. 35 ust. 1 P.b. oraz w art. 32 ust. 4 P.b. – jak wynika z wyżej przytoczonego art. 35 ust. 4 P.b. – organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Jest to typowy przykład normy prawnej o charakterze związanym, kiedy organ nie ma żadnego "luzu decyzyjnego" i jeśli spełnione są przesłanki przewidziane wyżej powołanymi przepisami, to nie może wydać decyzji odmownej. Skarżące kwestionują zaskarżoną decyzję przede wszystkim z tego powodu, że ich zdaniem narusza ona przepisy art. 71 ust. 2 pkt 2 i art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. i art. 72 ust. 1 pkt 1 o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. Nr 199, poz. 1227 z późn. zm. zwana dalej ustawą o udostępnianiu informacji ...). Zauważyć należy, że w oparciu o powyższą ustawę decyzja została wydana w odrębnym postępowaniu administracyjnym. Prezydent Miasta wydał w dniu [...] stycznia 2012 r. decyzję nr [...], którą stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia polegającego na budowie zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych z częścią handlowo – usługową i garażem podziemnym wraz z infrastrukturą techniczną i elementami małej architektury na działkach szczegółowo wymienionych w tej decyzji, położonych w obr. [...] przy ul. K. w R. Taka decyzja była dla organów orzekających w niniejszej sprawie wiążąca. Organy architektoniczno – budowlane nie mają kompetencji do badania i kwestionowania w ramach postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego okoliczności, które były przedmiotem odrębnego postępowania zakończonego ostateczną decyzją. Jak wynika z wyżej przytoczonego art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b. organ może jedynie sprawdzić zgodność projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku.... W niniejszej spawie nie stwierdzono niezgodności. Niewątpliwie przedsięwzięcie objęte wnioskiem należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, co wprost wynika z przepisu § 3 ust. 1 pkt 56 b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. Nr 213, poz. 1397). Okoliczność ta wprost wynika z decyzji Prezydenta z dnia [...] stycznia 2012 r. Tamto postępowanie - w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację tego przedsięwzięcia służyło ocenie ewentualnych następstw dla środowiska związanych z realizacją konkretnego przedsięwzięcia i w jego ramach ewentualnie sporządzany jest raport oddziaływania na środowisko. Okoliczność zaś czy decyzja rozstrzygająca tamtą sprawę została wydana prawidłowo zupełnie wykracza poza możliwości kontroli Sądu orzekającego w granicach sprawy w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę. Decyzja Prezydenta Miasta z dnia [...] stycznia 2012 r. nie pozostaje w granicach niniejszej sprawy, została wydana w odrębnym postępowaniu administracyjnym i jest to decyzja ostateczna. Zgodnie z art. 16 § 1 K.p.a. uchylenie lub zmiana takich decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w Kodeksie lub ustawach szczególnych. Pomimo, iż inwestor miał obowiązek uzyskania takiej decyzji – zgodnie z art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku... - przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, to powyższy zapis ustawy nie oznacza, że następuje to w ramach postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę. Zarzuty skarżących dotyczące ewentualnych nieprawidłowości jakich organ dopuścił się w postępowaniu o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia nie mogą więc być rozpatrzone przez Sąd przy rozpoznaniu skargi na decyzję o udzieleniu pozwolenia na budowę, bo – jak wyżej wskazano - wykraczają one poza granice tej konkretnej sprawy. Dla organów rozpatrujących sprawę o udzielenie pozwolenia na budowę istotne było, że inwestor przedstawił ostateczną decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia, którego dotyczył wniosek i czy przedłożony projekt budowlany jest zgodny z wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w powyższej decyzji. Analiza przez organy zarówno treści decyzji Prezydenta z dnia [...] stycznia 2012 r., jak i projektu ostatecznie nie dawała podstaw do stwierdzenia, że planowana inwestycja została zaprojektowana sprzecznie z tymi wymaganiami. Projekt, po dokonanych poprawkach, jest także zgodny z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W projekcie na planie zagospodarowania działek, na których ma być realizowana inwestycja, zostały zaznaczone odpowiednimi symbolami tereny o przeznaczeniu przewidzianym dla nich w Miejscowym Planie Zagospodarowania Przestrzennego Nr [...] uchwalonym uchwałą Rady Miasta [...] z dnia 27 listopada 2007 r., nr [...] ogłoszoną w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] Nr 1 poz. 12. I tak: teren oznaczony w Planie symbolem U/MW-Z-UE przeznaczony został pod usługi komercyjne, szkolnictwa wyższego, handlu, ochrony zdrowia oraz mieszkalnictwo wielorodzinne i parkingi, urządzenia infrastruktury technicznej, w szczególności stacje transformatorowe 15/04V. Szczegółowe zasady zagospodarowania tego terenu i jego przeznaczenie zostały okreslone w § 10 Planu. W ocenie Sądu organy prawidłowo oceniły, że projekt jest zgodny z ustaleniami planu w zakresie w/w § 10. Powyższe jasno wynika z przytoczonego opisu przeznaczenia tego terenu. Słusznie zauważono, że inwestycja nie musi jednocześnie odpowiadać wszystkim przewidzianym w tym przepisie funkcjom. Wystarczy, że odpowiada niektórym z nich i tak jest w tym konkretnym przypadku. Projekt jest zgodny ze szczegółowymi zapisami § 10 Planu w zakresie określonym w kolejnych jego ustępach, w tym m.in. co do wysokości zabudowy, wymogów zakończenia ostatnich kondygnacji budynków tarasami użytkowymi lub zielenią, określonej powierzchni i nachylenia dachu, połączeń komunikacyjnych (kołowych i pieszych) czy ilości miejsc postojowych przewidzianych odpowiednio dla powierzchni użytkowej usług komercyjnych i mieszkań. Rzeczywiście można się zastanawiać czy przewidziana w Planie w § 10 ust. 4 pkt 3 lit. c minimalna ilość tych miejsc postojowych na jedno mieszkanie w dzisiejszych realiach jest wystarczająca, ale skoro takie są zapisy Planu a projekt respektuje te ustalenia, to organy orzekające w niniejszej sprawie nie miały podstaw do zakwestionowania rozwiązań projektowych. Także prawidłowa jest ocena organów w zakresie zgodności projektu budowlanego z funkcją przewidzianą w Planie dla terenu oznaczonego symbolem 1KX/ZP. Na terenie tym zaprojektowany został ciąg komunikacyjny dla pieszych, zieleń ukształtowana i zagospodarowana oraz urządzenia infrastruktury technicznej w tym urządzenia przeciwpożarowego systemu oddymiania kondygnacji podziemnej a także sieci uzbrojenia terenu. Planowany ciąg komunikacyjny dla pieszych został powiązany z już istniejącymi podobnymi ciągami i projektowanymi chodnikami od strony ulic P. i K. Słusznie wskazały organy, że powiązanie tego ciągu z innymi ciągami dla pieszych, o których stanowi Plan będzie możliwe po realizacji tych ostatnich, co nie należy do obowiązków tego inwestora. Z projektu (części opisowej projektu zagospodarowania terenu) wynika, że planowane jest także wykonanie trawników, zasadzenie krzewów ozdobnych niskopiennych wzdłuż głównych ciągów komunikacyjnych, roślin i krzewów płożących na powierzchni skarp i nasypów, ławeczki ogrodowe w ilości co najmniej 1 na 50 m, wzdłuż głównych ciągów pieszych, ogrodowych koszy na śmieci. W projekcie nie przewidziano budowy zsypów, pergoli czy wiat śmietnikowych. Odpady stałe mają być gromadzone w oddzielnych pomieszczeniach wewnątrz budynków. Od strony planowanego ciągu dla pieszych zaprojektowano jedno takie pomieszczenie na pierwszej kondygnacji budynku C. Według opisu projektu – z uwagi na brak ogólnodostępnych dróg dojazdowych do pomieszczeń śmietnikowych, pojemniki na śmieci będą przewożone do wewnętrznej drogi dojazdowej po ciągach dla pieszych za pomocą wózków ręcznych. Takie rozwiązania nie są sprzeczne z Planem ani przepisami § 22 ust. 2 pkt 2 i pkt 3 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 z późn. zm. – zwanego dalej rozporządzeniem). Także usytuowanie urządzeń systemu przeciwpożarowego oddymiania w okolicach ciągu komunikacyjnego dla pieszych w ocenie Sądu nie jest sprzeczne z zapisami § 12 Planu ani przepisami Rozporządzenia. Zauważyć trzeba, że urządzenia te są tylko częścią systemu ochrony przeciwpożarowej podziemnego parkingu. Nawet gdyby potraktować je jako element wentylacji, choć według projektu tak nie jest, to i tak rozwiązanie powyższe byłoby zgodne z przepisami Rozporządzenia, w szczególności nie naruszałoby § 152. Przepis powyższy nie określa bowiem odległości wyrzutni czy czerpni powietrza usytuowanych na poziomie terenu od budynku albo granicy nieruchomości. Rozwiązania projektowe w zakresie wentylacji także nie naruszają w/w przepisu, co dokładnie wyjaśniły organy. Odległości zaś projektowanej lokalizacji urządzeń systemu oddymiania przeciwpożarowego od budynków nr 38 (12,95 m), nr 36 (21,19 m) i nr 34 (27,59 m) nie naruszają żadnych przepisów. Podkreślić trzeba, że zgodnie z art. 4 ustawy Prawo budowlane, każdy ma prawo do zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami prawa. Jeśli więc planowana zabudowa jest zgodna z przepisami prawa, w tym prawa miejscowego, jakim jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, a inwestor posiada tytuł prawny do nieruchomości, to może on realizować swoje zamierzenia. Oczywistym jest, że z każdą inwestycją budowlaną są związane pewne uciążliwości dla bliższego lub dalszego sąsiedztwa, ale jeśli te uciążliwości mieszczą się w granicach wyznaczonych przez prawo to brak podstaw do negowania uprawnień właściciela nieruchomości. Analiza projektu, w tym jego części, która odnosi się do tzw. linijki światła daje podstawy do stwierdzenia, że projekt respektuje wymogi w tym zakresie. Przepisy Rozporządzenia, w szczególności § 13 i § 60 określają jakie warunki muszą być spełnione, aby wymóg nasłonecznienia został zachowany. Powyższe nie oznacza, że w ogóle dany budynek nie może zacieniać innego budynku. Chodzi tu o zachowanie minimalnego czasu nasłonecznienia w ciągu tzw. dni równonocy (21 marca i 21 września) w godzinach 8oo – 16oo lub dla pokoi mieszkalnych od 7oo – 17oo przez co najmniej 3 godziny. Sąd podziela w tym zakresie w całości stanowisko wyartykułowane przez organy z konstatacją, że wymogi w tym zakresie są zachowane. Odnosząc się do zrzutu płytkiego zalegania wód gruntowych Sąd podziela także w tym zakresie stanowisko organów, że opracowania geologiczne stanowiły podstawę wyjściową dla sporządzonego projektu. Obserwacje stanu po powodzi nie mogą podważać wyników przeprowadzonych badań. Powódź jest zdarzeniem ekstremalnym i to ewentualny żywioł a nie realizacja inwestycji może stwarzać zagrożenie dla istniejących wcześniej sąsiednich budynków. Z analizy projektu nie wynika, aby planowana inwestycja miała szkodliwie oddziaływać na sąsiednie nieruchomości w zakresie stosunków wodnych. Wody opadowe i roztopowe z terenu inwestycji mają być odprowadzane do rzeki W. w sposób określony stosownym zezwoleniem wodno – prawnym – decyzją Prezydenta Miasta [...] nr [...] z dnia [...] marca 2012 r. Bezzasadny jest także zarzut braku zachowania wymaganej przez Plan zieleni jako biologicznie czynnej. Z § 10 ust. 2 pkt 10 Planu wynika, że wymagane jest przeznaczenie nie mniej niż 20 % powierzchni terenu pod zieleń urządzoną jako biologicznie czynną na każdej z działek. Z projektu jasno wynika, że projektowana powierzchnia zabudowy wyniesie 33,9 %, powierzchni utwardzonych 34,1 % - co daje w sumie 68 %. Zostaje więc 32 % powierzchni biologicznie czynnej. Analiza projektu zagospodarowania terenu nie daje podstaw do stwierdzenia, że wymóg z § 10 ust. 2 pkt 10 nie został zachowany. Do powierzchni biologicznie czynnej nie została wliczona zieleń na tarasach. Ponieważ projektowana inwestycja została przewidziana jako pewien kompleks budynków i urządzeń to trzeba stwierdzić, że przyjęte rozwiązania w postaci parkingu podziemnego i dróg dojazdowych spełniają wymogi z § 14 Rozporządzenia. Zostały więc zapewnione dojście i dojazd umożliwiający dostęp do drogi publicznej. Warunek ten spełnia dojście o szerokości nie mniejszej niż 4,5 m. Minimalna szerokość dojścia między budynkami wynosi 5 m. Zachowany więc został wymóg z § 14 ust. 3 Rozporządzenia, mimo iż co do zasady chodniki nie są przeznaczone na dojazdy. Chodnik ten spełnia wymogi przewidziane dla dojazdu pojazdu straży pożarnej. Dojazd taki będzie bowiem – w razie pożaru – możliwy. Spełnienie tych wymogów nie oznacza jednak, że jest to droga wewnętrzna jako taka. Organ odwoławczy odniósł się do każdego z zarzutów odwołań. W ocenie Sądu stanowisko zaprezentowane przez organy obydwu instancji zostało należycie uzasadnione, powołano właściwe przepisy, które stanowiły podstawę rozstrzygnięcia. Kwestie zgodności Planu aktualnie obowiązującego z poprzednio obowiązującym na tym terenie wykraczały poza zakres tego konkretnego postępowania administracyjnego, podobnie jak zarzuty związane z przeprowadzonym wcześniej postępowaniem o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji inwestycji. Na marginesie jedynie można wspomnieć, że sposób zawiadamiania stron o decyzjach i innych czynnościach w rybie art. 49 K.p.a. przewidują przepisy szczególne, w tym m.in. ustawa o udostępnianiu informacji ... w art. 74 ust. 3. Podkreślić także należy, że dokumentacja projektowa została uzgodniona w Zespole Uzgodnienia Dokumentacji Projektowej i poszczególne rozwiązania były tam przedmiotem analizy przez fachowców z poszczególnych dziedzin, w tym z ochrony środowiska czy ochrony przeciwpożarowej. Odpowiedzialność zawodową za zastosowane rozwiązania i ich zgodność z przepisami ponoszą zaś zarówno osoby sporządzające projekt jak i ten projekt sprawdzające. Inwestor przedłożył wymagane oświadczenia tych osób. Mając powyższe na uwadze i nie znajdując podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji przewidzianych w art. 145 § 1 P.p.s.a. Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 P.p.s.a. .