II OSK 2401/13

Dnia 7 maja 2015 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Grzegorz Czerwiński /spr./ sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska sędzia del. WSA Joanna Brzezińska Protokolant asystent sędziego Tomasz Muszyński po rozpoznaniu w dniu 7 maja 2015 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej A. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 23 kwietnia 2013 r. sygn. akt II SA/Kr 10/13 w sprawie ze skargi A. K. na uchwałę Rady Gminy Tarnów z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na terenie gminy T. w miejscowości Z. postanawia: 1. uchylić zaskarżony wyrok i umorzyć postępowanie sądowe, 2. zasądzić od Gminy Tarnów na rzecz A. K. kwotę 747 (siedemset czterdzieści siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wyrokiem z dnia 23 kwietnia 2013 r., sygn. akt II SA/Kr 10/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę A. K. na uchwałę Rady Gminy Tarnów z dnia [...] lipca 2012 r., Nr [...] w przedmiocie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na terenie gminy Tarnów w miejscowości Z. Od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę kasacyjną złożyła A. K. podnosząc zarzuty naruszenia: 1. przepisów postępowania, które to naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy, to jest art. 147 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 P.p.s.a. poprzez brak rozpoznania ich w całokształcie zarzutów formułowanych wobec treści uchwały Rady Gminy Tarnów z dnia [...] lipca 2012 r., Nr [...], a w konsekwencji brak poczynienia rzeczywistych ustaleń, co do rażącego wkraczania w prawa skarżącej ustaleń wskazanej uchwały, jak również brak wskazania w uzasadnieniu wyroku okoliczności i dowodów stanowiących podstawę do ustaleń zawartych w tym uzasadnieniu, co w konsekwencji doprowadziło do oddalenia skargi pomimo istnienia jej uzasadnionych podstaw, 2. przepisów prawa materialnego, to jest art. 21 ust. 1 w zw. z art. 64 ust. 2 i 3, art. 31 ust. 3 w zw. z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP przez ich błędną wykładnię i przyjęcie, że naruszające wskazane normy jest wyłącznie takiej treści ograniczenie prawa własności, które prowadzi do całkowitego uniemożliwienia wykonywania wszystkich uprawnień składających się na możliwość korzystania z rzeczy i rozporządzania nią jak właściciel, podczas gdy każde inne ograniczenie wynikające z planowania przestrzennego jako wpisane w zakres "władztwa" organów gminy tych norm naruszać nie może, zwłaszcza jeżeli cel społeczny (publiczny) tego wymaga, 3. przepisów prawa materialnego, to jest art. 1 ust. 2, art. 6 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 140 K.c. poprzez ich błędną wykładnię i przyjęcie, że społeczno-gospodarczym przeznaczeniem prawa własności nieruchomości są zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w konsekwencji to one, nie zaś istota prawa własności są decydujące do ustalenia, czy prawa skarżącej zostały naruszone. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca kasacyjnie wyraziła wątpliwość, czy prawidłowo został zastosowany art. 57 § 3 P.p.s.a., albowiem jej zdaniem nie zaistniała podstawa do rozłączania spraw i rozpatrywania oddzielnie skargi na uchwałę Rady Gminy z dnia [...] grudnia 2009 r., Nr [...] oraz skargi na uchwałę Rady Gminy z dnia [...] lipca 2012 r., Nr [...]. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 P.p.s.a.), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnymi jej podstawami, określonymi w art. 174 P.p.s.a. Nadto, zgodnie z treścią art. 184 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarga kasacyjna wniesiona przez A. K. ma usprawiedliwione podstawy. Za zasadny uznać należy zarzut naruszenia art. 57 § 3 P.p.s.a. Z przepisu tego wynika, że jeżeli w jednym piśmie zaskarżono więcej niż jeden akt lub czynność albo bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, przewodniczący zarządza rozdzielenie tych skarg. W przedmiotowej sprawie nie było podstaw do rozdzielania skarg. Z treści wniesionej przez A. K. skargi jednoznacznie wynika, że złożyła ona skargę na uchwałę Rady Gminy Tarnów Nr [...] z dnia [...] grudnia 2009 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania na terenie gminy Tarnów w miejscowości Z. zmienioną uchwałą Rady Gminy Tarnów Nr [...] z dnia [...] lipca 2012 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na terenie gminy Tarnów w miejscowości Z. Zaskarżona została więc uchwała z dnia [...] grudnia 2009 r. w brzmieniu nadanym jej uchwałą z dnia [...] lipca 2012 r. Skarżąca nie mogła zaskarżyć uchwały z dnia [...] grudnia 2009 r. w jej pierwotnym brzmieniu, gdyż po wejściu w życie uchwały z dnia [...] lipca 2012 r. uchwała z dnia [...] grudnia 2009 r. uzyskała nowe brzmienie. Z treści skargi nie wynika, by intencją skarżącej było zaskarżenie uchwały z dnia [...] grudnia 2009 r. w brzmieniu nadanym jej uchwałą z dnia [...] lipca 2012 r. oraz odrębnie uchwały z dnia [...] lipca 2012 r. Oświadczenie na rozprawie, która odbyła się w dniu 23 kwietnia 2013 r., złożone zostało w wyniku inicjatywy Sądu I instancji. Tymczasem Sąd I instancji nie miał podstaw do zobowiązywania skarżącej, by tego rodzaju oświadczenie składała. Wobec faktu, że skarga na uchwałę z dnia [...] lipca 2012 r. w istocie nie została wniesiona Wojewódzki Sąd Administracyjny nie miał podstaw do jej rozpoznawania. Wskazać również należy, że wyrokiem z dnia 11 lipca 2013 r., sygn. akt II SA/Kr 508/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na skutek rozpoznania skargi A. K. stwierdził nieważność uchwały Rady Gminy Tarnów Nr [...] z dnia [...] grudnia 2009 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania na terenie gminy Tarnów w miejscowości Z. Wyrok ten nie został zaskarżony i stał się prawomocny. Wprawdzie w ww. wyroku wskazano, że przedmiotem oceny była uchwała z dnia [...] grudnia 2009 r., jednakże, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie ulega wątpliwości, że przedmiotem kontroli Sądu była uchwała z dnia [...] grudnia 2009 r., w brzmieniu nadanym jej uchwałą z dnia [...] lipca 2012 r. Z chwilą wejścia w życie uchwały z dnia [...] lipca 2012 r. przestała bowiem obowiązywać uchwała z dnia [...] grudnia 2009 r. w jej pierwotnej wersji. Stwierdzenie nieważności uchwały z dnia [...] grudnia 2009 r. powoduje, że przestała obowiązywać nie tylko ta uchwała, ale również uchwała z dnia [...] lipca 2012 r. Uchwała z [...] lipca 2012 r. nie ma bowiem samodzielnego bytu prawnego w sytuacji, gdy przestała obowiązywać uchwała z dnia [...] grudnia 2009 r. Z chwilą wyeliminowania z porządku prawnego uchwały z dnia [...] grudnia 2009 r. wyeliminowana została też zmieniająca ją uchwała z dnia [...] lipca 2012 r. Nawet gdyby skarga na tę uchwałę została wniesiona, to obecnie nie ma już możliwości jej oceny przez Sąd, gdyż nie ma przedmiotu kontroli. Z powyższych względów, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaskarżony wyrok należało uchylić i postępowanie sądowe na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. umorzyć. O kosztach postępowanie orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 P.p.s.a.