VIII SA/Wa 995/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Nawrot, /sprawozdawca/, Sędziowie Sędzia WSA Artur Kot, Sędzia WSA Iwona Szymanowicz – Nowak, Protokolant Specjalista Ilona Obara, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 kwietnia 2013 r. sprawy ze skargi D. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Oddala skargę. Decyzją znak [...] z dnia [...] lipca 2012 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. (Kolegium, organ) działając na podstawie art. 156 § 1 pkt 2, art. 156 § 2, art. 157 § 1, art. 158 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., zwana dalej Kpa), orzekło o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta i Gminy L. z dnia [...] czerwca 2007 r. Nr [...] zatwierdzającej podział nieruchomości oznaczonej nr [...] położonej w L. i stwierdziło, że ww. decyzja wydana została z naruszeniem przepisów prawa. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, iż decyzją z dnia [...] czerwca 2007 r. Burmistrz Miasta i Gminy L. (Burmistrz, organ I instancji) zatwierdził podział nieruchomości oznaczonej nr [...] położonej w L. na działki nr [...] o powierzchni [...] ha i nr [...] o powierzchni [...] ha. Od decyzji powyższej nie zostało złożone odwołanie, zatem stała się ostateczna. Wnioskiem z [...] lutego 2012 r. D. J. (skarżąca) reprezentowana przez M. W. wystąpiła do organu I instancji o ponowne rozpatrzenie ww. decyzji, a następnie o stwierdzenie jej nieważności, z uwagi na rażące naruszenie prawa. Jako podstawę powyższego podała, że celem podziału działki nr [...] na dwie odrębne działki o nr [...] i nr [...] była sprzedaż działki nr [...] o powierzchni [...] ha wraz z częścią budynku odrębnego. Ponadto podział działki nr [...] jest odmienny od wstępnego projektu podziału tej działki pozytywnie zaopiniowanego przez organ I instancji. Podała także, że rozbieżności dotyczą przebiegu granicy północnej działki nr [...], która we wstępnym projekcie nie przebiegała po ścianie jej budynku lecz po południowej stronie budynku sąsiedniego (znajdującego się na działce [...]). Podniosła, że przy zakupie nieruchomości od P. była informowana o innym przebiegu granicy na gruncie oraz innym podziale budynku. O decyzji podziałowej dowiedziała się dopiero na rozprawie przed Sądem Okręgowym w R. w sprawie o rozgraniczenie. Za nieprawidłowy skarżąca uznała także przebieg granicy wschodniej i zachodniej jej działki. Granica wschodnia biegnie nie wzdłuż ściany pionowej dzielącej pomieszczenia należące do niej i małżonków P., ale przebiega w próżni, tj. oddalona 38 cm od ściany. Oceniając przedmiotowy wniosek Kolegium stwierdziło, iż skarżąca posiada legitymację procesową do wystąpienia z wnioskiem o stwierdzenie nieważności wyżej opisanej decyzji podziałowej. Organ ustalił, że z danych zawartych w wypisie z rejestru gruntów sporządzonym na dzień [...] kwietnia 2007 r. wynika, że działka nr [...] stanowiła własność Miasta i Gminy L. a jej współużytkownikami wieczystymi są: L. P. w 1/3 części, M. P. w 1/3 części, oraz I. P. i T. P. w 1/3 części. Ww. oraz Ł. P. niebędący już współwłaścicielem przedmiotowej nieruchomości, wnioskiem z dnia [...] kwietnia 2007 r. zwrócili się o podział nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...] o powierzchni [...] ha położonej w L., zapisanej w Kw nr [...] na dwie działki. Kolegium uznało, że wniosek o podział nieruchomości nie był kompletny. Z postanowienia opiniującego pozytywnie wstępny projekt podziału (z [...] kwietnia 2007 r.) wynika, że dla przedmiotowych nieruchomości brak było planu miejscowego, zatem do wniosku należało dołączyć decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli była wydana przed dniem złożenia wniosku o podział i obowiązywała w dniu złożenia wniosku. Ponadto wskazany we wniosku cel podziału sformułowany jest nieprecyzyjnie, nie wiadomo bowiem jaka połowa działki i z jakim budynkiem miała zostać sprzedana, która działka miała być poszerzona. Na działce nr [...] znajduje się kilka budynków. Nie wskazano podstawy prawnej podziału. W aktach brak danych dotyczących wezwania stron do sprecyzowania wniosku. Z powyższego wynika, że organ I instancji nie dokonał sprawdzenia poprawności oraz kompletności wniosku, nie wezwał wnioskodawców do sprecyzowania żądania i wydał decyzję bez precyzyjnego ustalenia treści żądania. W podstawie prawnej spornej decyzji powołany został art. 95 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji (Dz. U z 2004 r. Dz. U. Nr 261, poz. 2603 ze zm., zwana dalej ustawą o gospodarce nieruchomościami) mimo, że decyzja podziałowa nie spełnia żadnego z warunków określonych w tym przepisie. W konsekwencji Kolegium uznało, że decyzja organu I instancji rażąco narusza art. 95 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami. W decyzji wyjaśniono dalej, że sporna decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa, to jednak nie można jej usunąć z obrotu prawnego, z uwagi na okoliczność, że wywołała ona nieodwracalne skutki prawne, bowiem zniesienie współwłasności nastąpiło w takim kształcie i granicach, jakie wynikają z kwestionowanej decyzji podziałowej. Wskazano w tym zakresie, iż postanowieniem Sądu Rejonowego w L. I Wydział Cywilny z [...] października 2007 r. sygn. akt [...], nastąpiło zniesienie współwłasności pomiędzy L. P. i M. P., a I. P. i T. P. nieruchomości położonej w miejscowości L. o powierzchni [...] ha oznaczonej nr działki [...] poprzez podział tej nieruchomości (zgodnie z projektem podziału nieruchomości sporządzonym przez geodetę R. W. w dniu [...] czerwca 2007 r., zaewidencjonowanym w Starostwie Powiatowym w L. Powiatowy Ośrodek Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej dnia [...] czerwca 2007 r. za nr [...], zatwierdzonym decyzją Burmistrza Miasta i Gminy w L. z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...] - stanowiącej integralny załącznik do postanowienia). We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy pełnomocnik skarżącej wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji organu I instancji. Za nieuprawnione uznał stanowisko organu stwierdzające, iż w sprawie wystąpiły nieodwracalne skutki prawne. Wywiódł, że w świetle poglądów doktryny, nieodwracalność skutków prawnych zasadniczo dotyczy trzech sytuacji: (1) gdy przestał istnieć przedmiot, którego prawo dotyczyło, (2) gdy podmiot, któremu prawo przysługiwało, utracił zdolność do zachowania tego prawa, gdy nastąpiła zmiana stanu prawnego i (3) gdy przestał istnieć przedmiot, którego prawo dotyczyło, lub też podmiot, któremu prawo przysługiwało, utracił zdolność do zachowania tego prawa albo wygasła instytucja stanowiąca źródło prawa. Stwierdzenie nieważności spornej decyzji jest konieczne do wznowienia postępowania przed sądem powszechnym na podstawie nowych okoliczności faktycznych, które miały wpływ na wynik sprawy. Pełnomocnik podał, że zniesienie współwłasności, zgodnie z projektem podziału zatwierdzonym zaskarżoną decyzją stwarza stan prawny, który może zostać wzruszony za pomocą środków prawnych przewidzianych w przepisach postępowania cywilnego. Niemniej jednak, aby skarżąca mogła skutecznie dochodzić swoich praw przed sądem powszechnym, konieczne jest stwierdzenie, że poprzedni podział nieruchomości został dokonany na podstawie decyzji rażąco naruszającej przepisy prawa. W ocenie strony wnioskującej, nawet wpis własności w księgach wieczystych nieruchomości oznaczonej nr działki [...], dokonany na skutek zniesienia współwłasności, nie może stanowić przeszkody w uznaniu spornej decyzji za nieważną, albowiem wpis taki, powstały na podstawie decyzji, nie wywołuje nieodwracalnych skutków prawnych. Decyzją znak [...] z dnia [...] września 2012 r. organ odwoławczy, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 Kpa orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji i odmowie stwierdzenia nieważności decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia organ odwoławczy przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania oraz ustalony w sprawie stan faktyczny. Kolegium stwierdziło, iż skarżąca jako osoba, która nabyła własność nieruchomości powstałej w wyniku kwestionowanej decyzji podziałowej, ma interes prawny do uznania jej za stronę postępowania administracyjnego, w przedmiocie stwierdzenia nieważności powyższej decyzji. Wskazując na specyfikę postępowania nieważnościowego wyjaśniło, iż przesłanką stwierdzenia nieważności szczególnie rozważaną na gruncie przedmiotowej sprawy było wydanie aktu z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 Kpa). Rażące naruszenie prawa zachodzi w przypadku, gdy czynności zmierzające do wydania decyzji administracyjnej oraz treść załatwienia sprawy w niej wyrażona stanowią zaprzeczenie stanu prawnego sprawy w całości lub w części. Warunkiem wstępnym do uznania, że wystąpiło rażące naruszenie prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 Kpa, jest stwierdzenie, że w zakresie objętym konkretną decyzją administracyjną obowiązywał niewątpliwy stan prawny. W ten sposób można oddzielić przypadki naruszenia prawa spowodowane błędną wykładnią przepisów lub nieodpowiednim ich zastosowaniem od rażącego naruszenia prawa. Kolegium przyznało, iż wniosek inicjujący postępowanie podziałowe był niekompletny. Uznało również, że skoro dla przedmiotowych nieruchomości brak było planu miejscowego, to do wniosku należało dołączyć decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli była wydana przed dniem złożenia wniosku o podział i obowiązywała w dniu złożenia wniosku. Potwierdziło, że akta nie zawierają danych w tym przedmiocie, również wskazany we wniosku cel podziału sformułowany był nieprecyzyjnie. Stwierdzono także, że Burmistrz nie dokonał sprawdzenia poprawności oraz kompletności wniosku, nie wezwał także wnioskodawców do sprecyzowania żądań, i wydał decyzję, w której jako podstawą prawną określił na art. 95 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Nadto nie wyjaśnił, czy proponowany przez wnioskodawców podział miał na celu zniesienie współwłasności. Dodatkowo mimo, że nieruchomość zabudowana była kilkoma budynkami, nie ustalił czy były one wzniesione na podstawie pozwolenia na budowę. Z uzasadnienia postanowienia nie wynika także, czy podział polegał na wydzieleniu dla poszczególnych współwłaścicieli, działek gruntu niezbędnego do prawidłowego korzystania z budynków na nich usytuowanych. Ponadto pomimo jednoczesnego (wraz z podziałem działki) podziału budynku, zgodnie z opinią techniczną, organ I instancji nie dokonał we własnym zakresie oceny charakteru zabudowy oraz definicji budynku na podstawie przepisów prawa budowlanego. Oceniając powyższe naruszenia Kolegium stwierdziło, że sporna decyzja narusza przepis art. 95 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, jednak naruszenia tego nie można jednak uznać za rażące, gdyż treść decyzji nie pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią ww. art. 95 pkt 1. Za ewidentne uznało także, że przy wydawaniu decyzji podziałowej doszło do naruszenia prawa. Stwierdzone wady nie mają kwalifikowanego charakteru. SKO wyjaśniło w tym zakresie, że nawet wskazanie nieprecyzyjnego celu podziału (sprzedaż) nie stanowi rażącego uchybienia, skoro decyzja podziałowa, podobnie jak całe postępowanie podziałowe miało na celu zniesienie współwłasności, co zostało dokonane w postępowaniu przed sądem powszechnym. Za nietrafny Kolegium uznało argument skarżącej, jakoby wstępny projekt podziału przyjmował inne założenia niż projekt podziału zatwierdzony sporną decyzją, bowiem ze znajdujących się w aktach map wynika, że projekty te nie różniły się między sobą. Dodatkowo materiały te są zbieżne z opinią techniczną podziału budynku mieszkalno - usługowego usytuowanego na działce nr [...], sporządzoną przez T. L. Również co podkreślono, z uzasadnienia decyzji wynika, że podział pionowy istniejącego budynku skutkuje utworzeniem odrębnych budynków. Zgodnie z powyższą opinią, linia opisana punktami BE przebiega wzdłuż ściany dzielącej budynek na wysokości całej kondygnacji, na dwie regularne i samodzielne części, połączone jedną ścianą stykową. Za chybiony organ uznał także argument, że zatwierdzony decyzją podział wyznaczał nowe granice działki nr [...]. W konsekwencji Kolegium stwierdziło, że stwierdzenie nieważności spornej decyzji jest niedopuszczalne, albowiem nie była ona wydana z rażącym naruszeniem prawa, ani obarczona inną wadą o której mowa w art. 156 § 1 Kpa. Skargę na powołane rozstrzygnięcie do sądu administracyjnego złożył pełnomocnik skarżącej wnioskując o uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji. Pełnomocnik zarzucił, że inicjujący postępowanie podziałowe - wniosek z [...] kwietnia 2007 r. o podział nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka numer [...] o powierzchni [...] ha, położonej w L., zapisanej w księdze wieczystej pod numerem [...], na dwie działki - nie był kompletny. Z postanowienia z dnia [...] kwietnia 2007 r. wynika, że dla przedmiotowej nieruchomości nie było planu miejscowego, zatem do wniosku należało dołączyć decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli była wydana przed dniem złożenia wniosku. Ponadto podkreślono, że cel podziału wskazany we wniosku został sformułowany nieprecyzyjnie. Tymczasem, bez precyzyjnego ustalenia treści żądania organ I instancji nie był uprawniony do prowadzenia postępowania odnośnie wystąpienia w sprawie przesłanki z art. 95 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Takie działanie naruszyło zatem przepisy art. 61 § 1 i 63 § 2 Kpa, albowiem decyzja podziałowa, będąca przedmiotem postępowania o stwierdzenie jej nieważności, nie spełniła żadnego z warunków określonych w art. 95 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Co więcej wnioskodawca nie wskazał iloma budynkami zabudowana jest nieruchomość, w sytuacji, gdy zgodnie z wymogiem ustawowym, nieruchomość podlegająca podziałowi musi być zabudowana co najmniej dwoma budynkami. Ponadto, do wniosku nie załączono pozwolenia na budowę budynku podlegającego podziałowi, a ustawa statuuje wymóg, aby wszystkie budynki podlegające podziałowi zostały wzniesione na podstawie pozwolenia na budowę. Autor skargi wskazał, iż organ błędnie przyjął, jakoby podział pionowy istniejącego budynku skutkował utworzeniem odrębnych budynków, a linia przebiegająca wzdłuż ściany, dzieliła budynek na wysokości kondygnacji na dwie regularne i samodzielne części. Zatem ustalony w sprawie stan faktyczny w sposób oczywisty godzi w prawo własności skarżącej. Stwierdzone uchybienia mają charakter rażący, pozostają bowiem w oczywistej sprzeczności z art. 95 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, który to przepis nie budzi żadnych wątpliwości interpretacyjnych. Pełnomocnik wskazał także, iż zatwierdzony sporną decyzją podział nieruchomości, nie wywołuje nieodwracalnych skutków prawnych. Niemniej jednak, wzruszenie postanowienia sądu o zniesieniu współwłasności jest możliwe na gruncie prawa cywilnego, jednakże dopiero po stwierdzeniu, że poprzedni podział nieruchomości został dokonany na podstawie decyzji rażąco naruszającej przepisy prawa. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu. Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, zwanej dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 powołanej wyżej ustawy sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. W pierwszej kolejności wskazać należy, iż zgodnie z art. 16 § 1 Kpa decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji są ostateczne. Uchylenie lub zmiana takich decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub ustawach szczególnych. Przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji zostały wyczerpująco wymienione w art. 156 § 1 Kpa, a jedną z nich wymienioną w pkt 2 § 1 art. 156 Kpa jest między innymi wydanie decyzji bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Zestawienie przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 Kpa stanowi katalog zamknięty przyczyn stwierdzenia nieważności. Redakcja przepisu oraz nadzwyczajny charakter tej instytucji nie pozwala na stosowanie wykładni rozszerzającej i dlatego działanie organu w trybie stwierdzenia nieważności wymaga innego podejścia do sprawy i zasadniczo różni się od postępowania prowadzonego w trybie zwykłym. Przedmiotem postępowania w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji jest wyłącznie zbadanie, czy w danej sprawie wystąpiła przesłanka określona w art. 156 § 1 Kpa. Nie jest dopuszczalne w ramach postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji rozstrzyganie innych zagadnień, w szczególności organ nadzorczy nie może rozstrzygać, co do meritum zagadnień będących przedmiotem postępowania w trybie zwykłym. Tryb kontroli sądowoadministracyjnej decyzji wydanej w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej jest zawężony i odbywa się w oparciu o przepisy prawa obowiązujące w dniu wydania decyzji, której postępowanie dotyczy. Kpa nie zawiera legalnej definicji rażącego naruszenia prawa, chociaż jest to jedna z przesłanek do stwierdzenia nieważności decyzji wymieniona w art. 156 § 1 pkt 2 Kpa. Treść pojęcia "rażące naruszenie prawa" ukształtowana została przez orzecznictwo i doktrynę. W orzecznictwie podkreśla się, że z rażącym naruszeniem prawa mamy do czynienia wtedy, gdy treść decyzji jest jednoznacznie sprzeczna z treścią określonego przepisu prawa i gdy rodzaj tego naruszenia powoduje, iż decyzja taka nie może być akceptowana jako rozstrzygniecie wydane przez organy praworządnego państwa (patrz: B. Adamiak, J. Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz" Wyd. C.H. BECK, Warszawa 2006 str. 743). Rozstrzygające dla oceny, czy zachodzą przesłanki stwierdzenia nieważności z powodu rażącego naruszenia jest stan prawny z dnia wydania decyzji. Na taką ocenę nie może mieć wpływu ani późniejsza zmiana prawa, ani tym bardziej zmiana interpretacji prawa. Analogiczne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 czerwca 2007 r. sygn. akt IOSK 996/06 (LEX nr 354687), stwierdzając, że przy ustalaniu cech rażącego naruszenia prawa należy uwzględniać zasadę trwałości decyzji administracyjnej oraz istotę zastosowania sankcji nieważności decyzji administracyjnej, której zastosowanie powoduje pozbawienie mocy prawnej decyzji ze skutkiem ex tunc. Nie każde, zatem naruszenie przepisów prawa jest naruszeniem rażącym. Rażące naruszenie prawa to naruszenie normy prawnej niebudzącej wątpliwości interpretacyjnych. Słusznie organy wskazały, że zastosowanie w niniejszej sprawie mógł mieć jedynie art. 156 § 1 pkt 2 Kpa, zgodnie z którym organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została (...) z rażącym naruszeniem prawa. Przyjmuje się, że o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu tego przepisu decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony, oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki, które wywołuje decyzja. Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności między treścią rozstrzygnięcia a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa. Podstawą prawną spornej decyzji z dnia [...] czerwca 2007 r. był art. 95 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami. W ocenie Sądu, kwestionowana decyzja nie jest dotknięta żadną z wad nieważnościowych, o których mowa w art. 156 § 1 Kpa. W szczególności ww. decyzja nie jest dotknięta wadą rażącego naruszenia prawa z uwzględnieniem omówionej powyżej wykładni tego przepisu. Przede wszystkim wskazać należy, że z postanowienia z dnia [...] kwietnia 2007 r. wynikało, iż dla przedmiotowych nieruchomości brak jest planu miejscowego, zatem do wniosku należało dołączyć decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli była wydana przed dniem złożenia wniosku o podział. Niewątpliwie akta tego postępowania (o podział) nie zawierają informacji w tym zakresie. Nie mniej zauważyć należy, że z akt wynika kto jest właścicielem gruntu, kto jest współużytkownikiem wieczystym gruntu i właścicielem budynków stanowiących odrębną nieruchomość. Świadczą o tym akty notarialne: Rep "A" [...] i Rep "A" [...]. Ponadto bezsporne jest, że działka nr [...] zabudowana była więcej niż jednym budynkiem – co bezpośrednio wynika z treści ww. aktów notarialnych. Po drugie, wniosek z dnia [...] kwietnia 2007 r. o dokonanie podziału nieruchomości – działki Nr [...] złożony został przez wszystkich współużytkowników wieczystych. We wniosku wskazano jako cel podziału, sprzedaż połowy działki wraz z budynkiem na rzecz małżonków P. oraz cel powiększenie działki. Za zasadny należało uznać zarzut strony skarżącej dotyczący uchybień złożonego wniosku o podział działki [...], jak również słuszny jest argument wskazujący, że cel podziału działki został sformułowany nieprecyzyjnie. Z akt o podziale nie wynika bowiem, co zauważył organ odwoławczy, aby Burmistrz dokonał sprawdzenia poprawności oraz kompletności złożonego wniosku. W szczególności co istotne, nie ustalono, czy budynki były wzniesione na podstawie pozwolenia na budowę. Z uzasadnienia postanowienia nie wynika także, czy podział polegał na wydzieleniu dla poszczególnych współwłaścicieli, działek gruntu niezbędnego do prawidłowego korzystania z budynków na nich usytuowanych, zaznaczono jedynie pionowy podział budynku mieszkalno-usługowego, którego wydzielona część stanowi odrębny budynek na podstawie opinii technicznej załączonej do akt sprawy. W przedmiotowej sprawie można stwierdzić, że oczywistość naruszenia prawa i charakter przepisu, który został naruszony, mogłyby przemawiać za tym, że doszło do rażącego naruszenia prawa. Nie można jednak pominąć tego, że gospodarcze i społeczne skutki, które decyzja wywołała, są w pełni akceptowalne z punktu widzenia wymagań praworządności. Podkreślić bowiem należy, że wszyscy współużytkownicy wieczyści nieruchomości wyrazili zgodną wolę określonego podziału działki, wskazali także cel podziału. Trafnie podnosi skarżący, że cel był wskazany nieprecyzyjnie i nie został wyjaśniony przez organ dokonujący podziału. Nie mniej jest faktem niezaprzeczalnym, iż po wydaniu decyzji w pierwszej kolejności doszło do sądowego zniesienia współwłasności nieruchomości. Zatem skutkiem faktycznie nieprecyzyjnie określonego celu podziału działki, faktycznie doszło do zrealizowania celu zgodnego z przepisem art. 95 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Również brak decyzji o warunkach zabudowy był ewidentny i zarzut skargi w tym przedmiocie był słuszny. Podzielić także należy wywód strony skarżącej co do braku wydzielenia dla poszczególnych współwłaścicieli budynków działek gruntów potrzebnych dla prawidłowego korzystania z tych budynków, nie mniej choć braki te stanowią o naruszeniu prawa, to jednak zdaniem Sądu uchybienia te nie mają charakteru rażącego naruszenia prawa. Pozbawiony uzasadnienia jest natomiast argument co do tego, że wstępny projekt podziału przyjmował inne założenia niż projekt podziału zatwierdzony decyzją z dnia [...] czerwca 2007 r. W tym przedmiocie Sąd podziela ustalenia i wyjaśnienia organu. Podkreślić jedynie należy, że zarówno z opinii technicznej jak i kontrowersyjnej decyzji wynika, iż podział pionowy budynku skutkuje utworzeniem odrębnych budynków. Dodatkowo w opinii technicznej jej autor odniósł się do ściany dzielącej budynek, wskazując, że ściana ta przebiega na wysokości całej kondygnacji o grubości 30 cm oraz dzieli budynek na dwie regularne i samodzielne części. Oceniając wniesioną skargę pod względem przywołanych powyżej kryteriów, Sąd uznał, że nie zasługuje ona na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja i decyzja poprzedzająca nie naruszają prawa w sposób uzasadniający ich uchylenie i wyeliminowanie z obrotu prawnego. Równocześnie Sąd nie stwierdził, aby zaistniała jakakolwiek z innych przyczyn do stwierdzenia nieważności decyzji określonych w art. 156 § 1 Kpa. Z tych względów, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.