II FSK 2160/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Maciej Jaśniewicz po rozpoznaniu w dniu 21 sierpnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej w sprawie z skargi kasacyjnej S. S. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 24 kwietnia 2013 r., sygn. akt I SA/Kr 376/13 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie z skargi S. S. na interpretację indywidualną Ministra Finansów działającego przez organ upoważniony - Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 27 września 2012 r. o nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych postanawia: oddalić skargę kasacyjną Postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 24 kwietnia 2013 r., sygn. akt I SA/Kr 376/13, odrzucono skargę S. S. na interpretację indywidualną w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych. Sąd I instancji wskazał, że S. S. otrzymał odpis interpretacji indywidualnej wraz z pouczeniem o sposobie i terminie jej zaskarżenia. Następnie Dyrektor Izby Skarbowej został wezwany do usunięcia naruszenia prawa, który w odpowiedzi stwierdził brak podstaw do zmiany interpretacji i ponownie pouczył podatnika o terminie i sposobie zaskarżenia interpretacji. Jako właściwy sąd do wniesienia skargi wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie. W dniu 30 listopada 2012 r. Skarżący - reprezentowany przez fachowego pełnomocnika, wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, za pośrednictwem organu. Postanowieniem z dnia 28 stycznia 2013 r. WSA w Gliwicach uznał się niewłaściwym w sprawie i w dniu 15 marca 2013 r. przekazał skargę do sądu właściwego. Termin do wniesienia skargi do właściwego Sądu upływał w dniu 17 grudnia 2012 r. W konsekwencji WSA w Krakowie stwierdził, że w sytuacji skierowania środka zaskarżenia do sądu niewłaściwego, za datę nadania uznaje się dzień, w którym sąd ten nadał przesyłkę do sądu właściwego i wobec tego uznał skargę za spóźnioną oraz odrzucił ją na podstawie art. 58 § 1 pkt. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwana dalej : "p.p.s.a."). W skardze kasacyjnej Skarżący – reprezentowany przez doradcę podatkowego, zaskarżył w całości postanowienie Sądu I instancji i wniósł o jego uchylenie w całości oraz na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzucił mu : - naruszenie art. 53 § 2 p.p.s.a. mające istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na wydaniu postanowienia, które zawiera nieprawidłową interpretację zakresu terminów do wniesienia skargi na indywidualną interpretację prawa podatkowego i przez to odrzuca zasadną merytorycznie, prawidłowo i w terminie wniesioną skargę, - naruszenie art. 83 § 3 p.p.s.a. mające istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez nieprzyjęcie, iż terminowo oddana skarga w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (Dz. U. z 2012 r. poz. 1529) została prawidłowo wniesiona do sądu, - naruszenie przepisu art. 146 § 1 oraz art. 151 p.p.s.a. mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie odrzucenie skargi w sytuacji, gdy obowiązkiem Sądu było uchylenie interpretacji indywidualnej, w sposób oczywisty naruszającej przepisy prawa materialnego. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że skarga została wniesiona do organu zgodnie z art. 83 § 1 p.p.s.a za pośrednictwem polskiej placówki pocztowej w dniu 30 listopada 2012 r. W ocenie Skarżącego dochował on terminu na złożenie skargi do sądu, który wypadał na 17 grudnia 2012 r. W konsekwencji Sąd odrzucając skargę naruszył art. 53 § 2 p.p.s.a. Podatnik argumentował, że oczywista omyłka we wskazaniu właściwego sądu administracyjnego nie powinna być błędem, który powinien dyskwalifikować oddane w terminie pismo, stwarzając powód do jego odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Skarżący podkreślił, że w świetle tego przepisu jedyną przesłanką stojącą za zgodnym z prawem proceduralnym odrzuceniem skargi byłoby oddanie przez Skarżącego pisma procesowego do publicznego operatora pocztowego po upływie terminu na jej wniesienie, czyli po 17 grudnia 2012 r. Jednocześnie podatnik wskazał, że Sąd odrzucając skargę dopuścił się dodatkowo naruszenia przepisu art. 146 § 1 oraz art. 151 p.p.s.a., gdyż nie zastosował żadnego z podanych przez ustawodawcę rozwiązań, lecz przedwcześnie odrzucił skargę zwalniając się tym samym z obowiązku merytorycznego jej rozpatrzenia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art.183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu zaś bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Z akt sprawy nie wynika, by zaskarżone orzeczenie zostało wydane w warunkach nieważności, której przesłanki określa art. 183 § 2 p.p.s.a., zatem rozważania Naczelnego Sądu Administracyjnego mogły uwzględniać jedynie ewentualne naruszenie wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa procesowego, gdyż skarga kasacyjna została oparta wyłącznie na podstawie wymienionej w art. 174 pkt. 2 p.p.s.a. Zgodnie z art. 53 § 2 p.p.s.a. w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. W niniejszej sprawie podatnik otrzymał odpowiedź na wezwanie do naruszenia prawa w dniu 15 listopada 2012 r., natomiast termin do wniesienia skargi upływał dnia 17 grudnia 2012 r. Skarga została wniesiona za pośrednictwem organu w dniu 30 listopada 2012 r., lecz skierowana była do niewłaściwego Sądu. Naczelny Sąd Administracyjny podkreśla, że z postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego nie wynika, aby kwestionował on to, że skarga została wniesiona do organu w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, co jest przedmiotem regulacji z art. 53 § 2 p.p.s.a. Istota zaś problemu dotyczy kwestii, czy wniesienie skargi w terminie do organu, lecz zaadresowanej do niewłaściwego sądu uznać można za wniesienie jej w terminie. Stanowi o tym zaś wskazany także przez WSA w Krakowie przepis art. 54 § 1 p.p.s.a., który to nie został podniesiony w skardze kasacyjnej jako naruszony. W związku z powyższym niezasadne jest stanowisko wnoszącego skargę kasacyjną, gdyż w przyjętym stanie faktycznym nie było kwestionowane, że skarga została wniesiona w terminie trzydziestu dni. Z uwagi zaś na powołaną na wstępie zasadę z art.183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie mógł uczynić przedmiotem rozważań tego zagadnienia. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że jeśli strona wnosząca skargę kasacyjną wskaże konkretny przepis prawa materialnego lub prawa procesowego, który - jej zdaniem - został naruszony, to Naczelny Sąd Administracyjny nie jest władny badać, czy w sprawie nie naruszono innego przepisu. Nawet jeżeli ustalone fakty i twierdzenia strony skarżącej wskazują, że w istocie naruszono inny przepis prawa, niewskazany wyraźnie w petitum ani w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu nie wolno brać tej okoliczności pod uwagę. Niezasadny jest również zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 83 § 3 p.p.s.a. Nie budzi wątpliwości, że zgodnie z wskazanym przepisem równoznaczne z wniesieniem pisma do sądu jest oddanie pisma w polskim urzędzie pocztowym lub polskim urzędzie konsularnym. Okoliczność ta nie była przez Sąd I instancji kwestionowana. Co do zarzutu naruszenia art. 146 § 1 oraz art. 151 p.p.s.a. Sąd odwoławczy stwierdza, że jest on niezasadny, gdyż dotyczy w istocie warstwy merytorycznej zaskarżonej interpretacji, podczas gdy przedmiotem skargi kasacyjnej jest wyłącznie proceduralna zasadność odrzucenia skargi z uwagi na zaadresowanie jej do niewłaściwego sądu administracyjnego. Poza tym przepisy te maja charakter blankietowy i wymagają powiązania ich z konkretnie wskazanymi przepisami prawa materialnego. Z tych względów w oparciu o art. 184 w związku z art. 182 § 1 p.p.s.a orzeczono jak w sentencji postanowienia.