I OZ 515/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Arkadiusz Despot - Mładanowicz po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Prezydenta Miasta G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 kwietnia 2013 r., sygn. akt I SA/Wa 704/13 odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Prezydenta Miasta G. na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] lutego 2013 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania za nieruchomość postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 24 kwietnia 2013 r., sygn. akt I SA/Wa 704/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił Prezydentowi Miasta G. wstrzymania wykonania decyzji Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] lutego 2013 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania za nieruchomość Sąd wskazał, że w/w decyzją z dnia [...] lutego 2013 r. Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej utrzymał w mocy decyzję Wojewody P. z dnia [...] października 2012 r. nr [...] orzekającą o ustaleniu odszkodowania w kwocie 15.122,00 zł na rzecz Skarbu Państwa [...], z tytułu przejęcia na rzecz Województwa P. prawa własności nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] o pow. 0,0055 ha, położonej na terenie gminy Miasta G., obręb [...], przeznaczonej pod budowę "[...]" dla fragmentu od ul. [...] do Al. [...] w G. oraz o zobowiązaniu do wypłaty tak ustalonego odszkodowania Prezydenta Miasta w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna. W skardze na w/w decyzję Prezydent Miasta G. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku stwierdził, że mając na uwadze fakt, że wydana decyzja opiewa na znaczną kwotę należy uznać, że w sprawie zachodzi realne niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podniósł, że zachodzi również ryzyko, że do wypłaty odszkodowania zobowiązany został nie ten podmiot, który faktycznie winien zostać zobowiązany, zatem wniosek o wstrzymanie jest uzasadniony do czasu usunięcia stanu niepewności poprzez orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest bezzasadny. Strona nie wykazała, zdaniem Sądu, aby wykonanie zaskarżonej decyzji skutkować miało wyrządzeniem znacznej szkody lub trudnymi do odwrócenia skutkami. Wypłata odszkodowania, jak każde świadczenie finansowe, jest bowiem ze swej istoty czynnością "odwracalną" i w każdym czasie można dokonać zwrotu wypłaconego odszkodowania. Sąd ponadto wskazał, że skarżący nie wykazał, aby wypłata przedmiotowego odszkodowania zagroziła w jakikolwiek sposób jego budżetowi. Wskazał jedynie, że wiąże się to ze szkodą, nie konkretyzując tej szkody w żaden sposób. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., orzekł, jak w postanowieniu. Na powyższe postanowienie Prezydent Miasta G. złożył zażalenie, zaskarżając postanowienie w całości, zarzucając naruszenie przepisu postępowania, a mianowicie art. 61 § 3 p.p.s.a. mające wpływ na treść orzeczenia, polegające na przyjęciu przez WSA w Warszawie, iż w stanie faktycznym niniejszej sprawy nie zachodzą przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, podczas gdy skarżącemu grozi realne niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Mając powyższe na uwadze, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy WSA w Warszawie do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu zażalenia podniesiono, że w sprawie zachodzi ryzyko, że do wypłaty odszkodowania zobowiązany został nieprawidłowy podmiot. Prezydent Miasta G. wskazał, ze dokonując wypłaty odszkodowania musiałby doprowadzić do przelewu znacznej kwoty na rachunek bankowy Skarbu Państwa. Wiązałoby się to nie tylko z koniecznością uiszczenia stosunkowo wysokiej prowizji bankowej, ale także z utratą odsetek od kwot zgromadzonych na rachunkach bankowych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z konstrukcji wskazanego przepisu wynika, iż to na stronie spoczywa obowiązek wykazania we wniosku przesłanek zawartych w powołanym przepisie, to jest przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonej decyzji faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. Sąd rozpoznając wniosek nie dokonuje oceny zawartości skargi, dlatego też wniosek powinien zawierać odrębne uzasadnienie, bowiem samo powołanie się na skutki wymienione w art. 61 § 3 p.p.s.a. nie stanowi uprawdopodobnienia ich wystąpienia. Powyższy przepis jasno wskazuje, że jedynymi przesłankami warunkującymi możliwość wstrzymania wykonania decyzji są: niebezpieczeństwo wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przez znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki rozumie się taką szkodę, która nie będzie mogła zostać wynagrodzona przez późniejszy zwrot świadczenia lub nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Świadczenia pieniężne są co do zasady świadczeniami podlegającymi ewentualnej późniejszej egzekucji i zwrotowi. W rozpoznawanej sprawie nie ma więc podstaw do wstrzymania wykonania decyzji, zwłaszcza z powodów wskazanych przez skarżącego. Instytucja wstrzymania wykonania decyzji jest w swojej istocie tymczasowa, ponieważ jej skutki nie wykraczają poza okres postępowania sądowoadministracyjnego, którego celem jest ustalenie prawidłowości zaskarżonej decyzji. Samo wstrzymanie wykonania decyzji jest niezależne od prawidłowości lub nieprawidłowości zaskarżonego aktu, których w chwili wydawania postanowienia dotyczącego wstrzymania wykonania decyzji nie sposób przesądzić. Niezasadne są więc argumenty skarżącego, iż zachodzi w niniejszej sprawie niebezpieczeństwo, że do wypłaty odszkodowania zobowiązany został nieprawidłowy podmiot. Argument ten odnosi się nie tyle do wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji - lecz stanowi zarzut dotyczący bezpośrednio zaskarżonej decyzji, którego rozpoznanie nastąpi na etapie merytorycznego rozpoznania skargi, a rozważanie go na obecnym etapie postępowania uznać należy za przedwczesne. W tej sytuacji postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 kwietnia 2013 r., odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji należy uznać za zasadne. Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.