I GZ 407/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Krystyna Anna Stec po rozpoznaniu w dniu 10 lipca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia T. Spółki z o.o. w K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. z dnia 12 marca 2015 r., sygn. akt III SA/Gl 645/13 w zakresie odrzucenia skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi T. S.A. w K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] stycznia 2013 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku akcyzowym postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w G. Postanowieniem z dnia 12 marca 2015 r., sygn. akt III SA/Gl 645/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. odrzucił skargę kasacyjną T. Spółki z o.o. w K. w sprawie ze skargi T. S.A. w K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] stycznia 2013 r., w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku akcyzowym. Przedstawiając stan sprawy Sąd I instancji podał, że postanowieniem z dnia 2 lutego 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. odrzucił wniosek T. Spółki z o.o. w przedmiocie wyłączenia sędziego Naczelnego Sądu Administracyjnego A. A. oraz sędziego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego M. S. od orzekania w sprawie o sygnaturze akt III SA/Gl 645/13, z uwagi na wystąpienie przesłanki określonej w art. 58 § 1 pkt 4 w zw. z art. 64 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.). Skargę kasacyjną od postanowienia z dnia 2 lutego 2015 r. wniosła spółka wskazując m. in., że postanowienie to jest postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie, a zatem przysługuje od niego skarga kasacyjna na podstawie art. 173 § 1 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. uzasadniając odrzucenie skargi kasacyjnej na podstawie art. 178 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), wskazał, że postanowienie wydane w postępowaniu wpadkowym - takim jak postanowienie w sprawie wyłączenia sędziego - dotyczy kwestii incydentalnej dla postępowania głównego. Postanowienia takiego nie można utożsamiać z postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie – a od takiego tylko, co do zasady, zgodnie z art. 173 p.p.s.a. – przysługuje skarga kasacyjna. Zażalenie na postanowienie z dnia 12 marca 2015 r. wniosła Spółka domagając się jego uchylenia w całości oraz zasądzenia kosztów postępowania zażaleniowego według norm prawem przepisanych. Zarzuciła naruszenie przepisów postępowania – art. 178 w zw. z art. 173 oraz w zw. z art. 58 § 1 pkt 4 i art. 64 § 3 p.p.s.a. poprzez przyjęcie, że postanowienie o odrzuceniu wniosku wydane na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 w zw. z art. 64 § 3 p.p.s.a. może nie być "postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie" i może nie przysługiwać od niego skarga kasacyjna (ani żaden inny środek zaskarżenia). Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim, w ocenie NSA, wniesiony przez Spółkę, a następnie odrzucony z powodu niedopuszczalności środek zaskarżenia zatytułowany skarga kasacyjna powinien być zakwalifikowany przez Sąd I instancji jako zażalenie. Niewłaściwe oznaczenie rodzaju pisma nie może bowiem wywoływać dla strony ujemnych skutków, jeżeli z treści pisma wynika, jaki jest jego rodzaj. Należy dodać, że – zgodnie z ustaleniami Sądu I instancji - ww. środek zaskarżenia Spółki, został złożony z zachowaniem ustawowego terminu do wniesienia zażalenia. Dalej, odnosząc się do merytorycznej oceny zarzutów rozpatrywanego zażalenia, trzeba wskazać, że istotnie, w przypadku, gdy wniosek o wyłączenie sędziego nie ma usprawiedliwionych podstaw, podlega on oddaleniu, nawet jeśli złożony został w tej samej sprawie po raz drugi - jak to miało miejsce w stanie sprawy, ponieważ postępowanie z wniosku o wyłączenie sędziego jest postępowaniem "wpadkowym" dotyczącym kwestii incydentalnej dla postępowania głównego i nie towarzyszy mu walor res iudicata, co oznacza możliwość wielokrotnego występowania z wnioskiem i skutkuje obowiązkiem jego rozpatrzenia przez Sąd. Z tego względu za nieprawidłowe należało uznać postanowienie Sądu I instancji o odrzuceniu wniosku o wyłączenie sędziego na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 w zw. z art. 64 § 3 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 §1 i § 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.