II SA/Bk 81/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Elżbieta Trykoszko (spr.), sędzia WSA Małgorzata Roleder, sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk, Protokolant Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 17 kwietnia 2013 r. sprawy ze skargi H. W. na decyzję P. Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w B. z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie nakazów i zakazów z zakresu nadzoru weterynaryjnego oddala skargę.- Skarga została wywiedziona na tle następujących okoliczności. Decyzją z dnia [...].08.2012r. Powiatowy Lekarz Weterynarii w M. po przeprowadzeniu w gospodarstwie rolnym skarżącego H. W. kontroli weterynaryjnej, nakazał skarżącemu niezwłoczne przeprowadzenie gruntownego i kompleksowego czyszczenia, mycia i dezynfekcji sprzętów, poideł i karmideł, w których znajdowała się pasza pochodząca z partii, w której stwierdzono obecność składników pochodzenia zwierzęcego, jak również całego obiektu inwentarskiego oraz zakazał wprowadzania świń do gospodarstwa oraz ich wyprowadzania do chwili uzyskania wyników świadczących o skutecznej dekontaminacji systemu karmienia w gospodarstwie. W uzasadnieniu tej decyzji organ wskazał, że badanie laboratoryjne pobranej w trakcie kontroli w dniu 26.07.2012r. próbki mieszanki pełnoporcjowej dla tuczników wykazała w próbce składniki pochodzące ze zwierząt lądowych, co stanowi naruszenie art. 7 ust. 1 lit. "a" Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego I Rady (WE) Nr 999/2011 z dnia 22.05.2001r. ustanawiającego zasady dotyczące zapobiegania, kontroli i zwalczania niektórych pasażowalnych gąbczastych encefalopatii. Stosownie zaś do treści art. 54 zdanie pierwsze Rozporządzenia (WE) Nr 888/2004 Parlamentu Europejskiego I Rady z dnia 29.04.2004r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt, w sytuacji, gdy właściwy organ wykryje niezgodności, podejmuje on wszelkie kroki zapewniające, że podmiot gospodarczy zastosuje środki zaradcze. Z ust. 2 lit. "a" i "b" powołanego artykułu wynika, ze działanie takie zawiera, gdzie jest to stosowne, ograniczenie lub zakaz wprowadzania zwierząt do obrotu, nałożenie procedur sanitarnych lub podjęcie wszelkich innych działań uważanych za niezbędne do zapewnienia bezpieczeństwa paszy lub żywności lub zgodności z prawem paszowym i żywnościowym. Decyzja powyższa nie była przedmiotem postępowania odwoławczego i stała się ostateczna. Po wydaniu powyższej decyzji w dniu 7.08.2012r. pobrano w gospodarstwie rolnym skarżącego 5 nowych próbek pasz do badań laboratoryjnych w kierunku sprawdzenia obecności składników pochodzenia zwierzęcego i w stosunku do których badania laboratoryjne nie stwierdziły obecności niedozwolonych białek pochodzenia zwierzęcego. W dniu [...].08.2012r. Prokurator Rejonowy w G. zatwierdził postanowienie o odmowie wszczęcia dochodzenia w sprawie naruszenia przez skarżącego zakazu karmienia zwierząt hodowlanych przetworzonym białkiem pochodzącym od zwierząt lądowych tj. w sprawie o czyn z art. 77 pkt 6 lit. "a" ustawy o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych wobec stwierdzenia braku danych dostatecznie uzasadniających podejrzenie popełnienia czynu. W dniu 5.09.2012r. skarżący poinformowała na piśmie Powiatowy Inspektorat Weterynarii w M. o wykonaniu zaleceń z decyzji z dnia [...].08.2012r. W dniu 12.09.2012r. ponownie pobrano próbki pasz do badań laboratoryjnych, których wynik nie potwierdził obecności składników pochodzenia zwierzęcego w badanych materiałach paszowych. Również badania dwóch próbek pasz pobranych do badań w dniu 2.10.2012r. nie stwierdziły obecności białka zwierzęcego w mieszankach paszowych. W dniu [...].10.22012r. dochodzi do wydania przez Powiatowego Lekarza Weterynarii w M. dwóch decyzji, którym nadano jeden numer: - jednej cofającej nałożone decyzją z dnia [...].08.2012r. nakazy i zakazy. W uzasadnieniu tej decyzji organ wskazał, że przeprowadzone badania kontrolne próbek pasz pobranych w chlewni Nr I i Nr II nie stwierdziły białek pochodzenia zwierzęcego w paszach stosowanych w chlewni Nr I. Stąd stosownie do treści par. 2 pkt 2 Rozporządzenia MRiRW z 18.12.2006r. w sprawie określenia spraw rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnych przez powiatowego lekarza weterynarii, orzeczono o cofnięciu środków zastosowanych wobec hodowcy, co pozwoli mu na odblokowanie zwierząt z hodowli oznaczonej numerem I i swobodny obrót sztukami trzody chlewnej z tejże hodowli - drugiej wydanej w odniesieniu do hodowli oznaczonej numerem II, mocą której orzeczono o: 1. zakazie wyprowadzania świń z chlewni oznaczonej numerem II, w której przebywają zwierzęta oznakowane od kolczyka DK [...] w ilości 138 sztuk według stanu na dzień [...].10.2012r. 2. nakazie, aby zwierzęta utrzymywane w chlewni numer II, żywione niezgodnie z przepisami prawa paszowego, nie weszły do łańcucha żywieniowego ludzi, a w przypadku wyprowadzenia do rzeźni za zgodą powiatowego lekarza weterynarii i w jego obecności (lub upoważnionego pracownika), aby produkty pochodzące z tych zwierząt zostały zagospodarowane jako produkt uboczny kategorii I zgodnie z przepisami Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 1069/2009, określającego przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego, nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi, 3. nakazie wyprowadzania z terenu gospodarstwa zwierząt utrzymywanych w chlewni numer I w obecności powiatowego lekarza weterynarii bądź upoważnionego przez niego pracownika, 4. nakazie przedłożenia powiatowemu lekarzowi weterynarii stosownych dokumentów potwierdzających sposób zagospodarowania zwierząt z chlewni numer II, 5. zakazie wprowadzania świń do gospodarstwa do czasu przedstawienia powiatowemu lekarzowi weterynarii dokumentacji dotyczącej zagospodarowania produktów pochodzących ze zwierząt z chlewni numer II, które były żywione niezgodnie z przepisami prawa paszowego lub innego ich wykorzystania, 6. nakazie informowania powiatowego lekarza weterynarii o wszelkich zmianach stanu zwierząt z zablokowanego stada, Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu tej decyzji organ wskazał, że próbka mieszanki paszowej, w której stwierdzono niedozwoloną obecność białka zwierzęcego pochodziła z paszy stosowanej do karmienia zwierząt w chlewni numer II. Późniejsze badania próbek pasz z obu chlewni nie wykazały niedozwolonych komponentów, tym niemniej stosownie do treści art. 9 ust. 1 pkt 2 ustawy z 16.12.2005r. o produktach pochodzenia zwierzęcego, zwierzęta, które były karmione niezgodnie z przepisami prawa paszowego, nie mogą służyć do wytwarzania środków spożywczych pochodzenia zwierzęcego. Mając powyższe na uwadze w decyzji podjęto działania konieczne dla zapobieżenia wprowadzeniu do obrotu zwierząt z chlewni numer II. W odwołaniu od tej decyzji H. W. podniósł zarzuty: - naruszenia art. 7 ust. 2 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 999/2001 oraz art. 9 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 16.12.2005r. o produktach pochodzenia zwierzęcego, albowiem stwierdzenia naruszenia tych przepisów wymaga stwierdzenia karmienia przez stronę zwierząt białkami pochodzenia zwierzęcego, podczas gdy materiał zebrany w sprawie i postępowanie prowadzone przez organy ścigania, nie dały podstaw do uznania , że dopuszczono się naruszenia powołanych przepisów, ponieważ zarówno w niniejszym postępowaniu jak i prawomocnie umorzonym postępowaniu karnym toczącym się wskutek zawiadomienia organów weterynarii, dotyczącym popełnienia czynu z art. 77 ust. 6"a" ustawy o ochronie zwierząt i zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt, penalizującym niestosowanie się do zakazu określonego w art. 7 Rozporządzenia Nr 999/2001, nie ustalono aby skarżący dopuścił się karmienia zwierząt w sposób sprzeczny z przepisami, skutkiem czego odmówiono wszczęcia postępowania na podstawie art. 17 par. 1 pkt 1 k.p.k. (czynu nie popełniono albo brak jest danych dostatecznie uzasadniających popełnienie jego popełnienia) - naruszenie art. 7 k.p.a. poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w celu ustalenia źródeł pochodzenia białka zwierząt lądowych wykrytego jedynie w jednym badaniu w związku z brakiem innych dowodów potwierdzających karmienie przez skarżącego zwierząt w sposób sprzeczny z przepisami, - naruszenie art. 107 k.p.a. poprzez wydanie decyzji nie zawierającej pełnego uzasadnienia w odniesieniu do powołanych w decyzji przepisów i stanu faktycznego, w szczególności brak oceny czy do naruszenia ww. przepisów wystarczające jest stwierdzenie białka pochodzenia zwierzęcego w jednej próbce, nie zaś karmienia zwierząt, bez jednoczesnego wykluczenia pochodzenia ww. białka ze źródeł, którym skarżący nie mógł, mimo posiadanego systemu zabezpieczeń, w tym stacji trutek, zaradzić np. wskutek wpadnięcia i rozkładu gryzoni, - wydania dwóch sprzecznych ze sobą decyzji o tożsamych numerach i datach t. zaskarżonej odwołaniem oraz drugiej cofającej nakaz czyszczenia, mycia i dezynfekcji oraz cofającej zakaz wyprowadzania świń i wprowadzania świń do gospodarstwa skarżącego, - oparcia decyzji o nierzetelną dokumentację, która nie może stanowić podstawy ustaleń faktycznych tj. o protokół próbek pobranych w dniu 24.07.2012r. a nie zaś jak wynika z uzasadnienia decyzji, w dniu 26.07.2012r. P. Wojewódzki Lekarz Weterynarii po rozpoznaniu powyższego odwołania decyzją z dnia [...].12.2012r. orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji pierwszoinstancyjnej. Organ II instancji w uzasadnieniu swojej decyzji po przypomnieniu przebiegu postępowania, wskazał na bezsporność faktu wykrycia w próbce paszy suchej pobranej do badania w dniu 26.07.2012r. bezpośrednio z koryta przeznaczonego do żywienia trzody chlewnej w chlewni Nr II, składników pochodzących od zwierząt lądowych. Powyższe świadczy, że strona karmiła trzodę chlewną paszą z udziałem niedozwolonego w żywieniu zwierząt hodowlanych białka pochodzenia zwierzęcego, a więc bezwzględnie dopuściła się naruszenia art. 7 ust. 2 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 999/2001 z dnia 22.05.2001r. Nie ma znaczenia w ilu próbkach paszy stwierdzono niedozwolony komponent. Ustawodawca wprowadzając zasadę zakazu stosowania w żywieniu zwierząt hodowlanych przetworzonego białka, nie uzależnił funkcjonowania zakazu od innej przesłanki niż stwierdzenie zanieczyszczenia paszy białkiem zwierzęcym, co w sprawie wykazane zostało w sposób niebudzący wątpliwości. W przypadku stwierdzenia w paszy obecności przetworzonego białka zwierzęcego, organ jest zobowiązany do podjęcia stosownych kroków mających na celu zablokowanie możliwości wprowadzenia zwierząt karmionych niewłaściwymi paszami do obrotu, jak również zablokowania możliwości wprowadzania do obrotu produktów pochodzących z tych zwierząt stosownie do treści art. 9 ust. 1 pkt 2 ustawy o produktach pochodzenia zwierzęcego. Organ odwoławczy nie podzielił zarzutu pomylenia próbek wskazując, ze próbkę z wykrytym białkiem zwierzęcym pobrano w dniu pierwszej kontroli – 26.07.2012r, co potwierdza protokół pobrania próbek. Organ dodał, ze wpisana w protokole pobrania próbek data produkcji partii mieszanki, której próbkę pobrano do badań – 25.07.2012r. wskazuje na niemożliwość sporządzenia protokołu pobrania próbki w dacie 24.07.2012r. Organ odwoławczy stwierdził też , że wydane w dniu [...].10.2012r. dwie decyzje nie są sprzeczne gdyż kwestionowana odnosi się wyłącznie do zwierząt przebywających w chlewni Nr II czyli tych, co do których udowodniono skarmianie niedozwolonym przetworzonym białkiem zwierzęcym, w związku z czym nie mogą one wejść do łańcucha żywieniowego ludzi i muszą być zagospodarowane jako produkt uboczny kategorii I w myśl obowiązujących przepisów. Wydanie decyzji cofającej blokadę stada trzody chlewnej leżało w interesie strony, gdyż umożliwiało uwolnienie zwierząt z chlewni Nr I i swobodny nimi obrót. Każda z decyzji wydanych [...].10.2012r. reguluje inną sprawę. Jedna decyzja uchylająca nakazy umożliwia wprowadzenie do obrotu zwierząt z chlewni Nr I, zaś druga decyzja zakazuje wprowadzania do łańcucha żywieniowego zwierząt z hodowli Nr II z tego powodu, że były karmione paszą zawierającą białko zwierzęce. W skardze wniesionej do sądu administracyjnego H. W. zarzucił decyzji:- naruszenie art. 156 par. 1 pkt 3 k.p.a. poprzez: utrzymanie w mocy decyzji rozstrzygającej sprawę już wcześniej rozstrzygniętą drugą decyzją organu I instancji z dnia [...].10.2012r., utrzymanie w mocy decyzji organu, który w jednej sprawie wydał tego samego dnia dwie decyzje o tym samym numerze oparte na tym samym stanie faktycznym i prawnym. Powtórzył także za odwołaniem zarzut naruszenia art. 7 ust. 2 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 999/2001 oraz art. 9 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 16.12.2005r. o produktach pochodzenia zwierzęcego, oraz zarzuty naruszenia art. 7 i 107 par. 3 k.p.a. Podnosząc powyższe zarzuty i rozwijając argumentację na ich poparcie w uzasadnieniu skargi, skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji z dnia [...].10.2012r. Nr [...] na podstawie art. 156 par. 1 pkt 3 k.p.a. ewentualnie o uchylenie obu tych decyzji. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważy, co następuje; Skarga podlegała oddaleniu albowiem zaskarżona decyzja nie naruszyła prawa materialnego a uchybienia proceduralne, które towarzyszyły wydaniu decyzji organu I instancji utrzymanej w mocy zaskarżoną decyzją, okazały się uchybieniami pozostającymi bez wpływu na wynik postępowania. Kompetencja powiatowego lekarza weterynarii do decyzyjnego działania w sprawie zawarta została w art. 15 ustawy z dnia 29.01.2004r. o Inspekcji Weterynaryjnej (tj. Dz. U. z 2010r. Nr 112, poz. 744) oraz par. 2 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 18.12.2006r. w sprawie określenia spraw rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnych przez powiatowego lekarza weterynarii. W myśl tego paragrafu, powiatowy lekarz weterynarii w celu realizacji zadań wynikających z przepisów Rozporządzenia WE nr 882/2004 wydaje decyzje administracyjne dotyczące zastosowania środków, o których mowa w art. 54 ust. 2 lit. a-d oraz f i g Rozporządzenia WE nr 882/2004, przy czym w myśl par. 4 Rozporządzenia z 18.12.2006r. decyzje w tym zakresie wydaje z urzędu. Stosownie zaś do art. 15 ust. 2 pkt 1 ustawy o Inspekcji Weterynaryjnej w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego, w postępowaniu administracyjnym organem wyższego stopnia w stosunku do powiatowego lekarza weterynarii, jest wojewódzki lekarz weterynarii. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowi art. 54 ust. 1 Rozporządzenia WE nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29.04.2004r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt (Dz.U.UE L z 2004r. Nr 165 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem w sytuacji, gdy właściwy organ wykryje niezgodności, podejmuje on działanie zapewniające, że podmiot gospodarczy zastosuje środki zaradcze. Podczas decydowania, jakie podjąć działanie, właściwy organ uwzględnia rodzaj niezgodności oraz poprzednie dane podmiotu gospodarczego w zakresie niezgodności. Wśród środków zaradczych, jakie podejmuje właściwy organ w przypadku wykrycia niezgodności Rozporządzenie między innymi, przewiduje: - nałożenie procedur sanitarnych lub podjęcie wszelkich innych działań uważanych za niezbędne do zapewnienia bezpieczeństwa paszy lub żywność lub zgodności z prawem paszowym i żywnościowym, zasadami dotyczącym zdrowia zwierząt lub dobrostanem zwierząt, - ograniczenie lub zakaz wprowadzania do obrotu, przywozu lub wywozu paszy, żywności lub zwierząt, - monitorowanie, oraz w razie konieczności, nakazanie wycofania i/lub zniszczenia paszy lub żywności, - upoważnienie do wykorzystania paszy lub żywności do celów innych niż te, do których były początkowo przeznaczone. Stosownie do art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 16.12.2005r. o produktach pochodzenia zwierzęcego (tj. Dz. U. z 2006r. Nr 17, poz. 127 ze zmianami), produkty pochodzenia zwierzęcego mogą być wprowadzane na rynek, jeżeli zostały pozyskane od zwierząt lub ze zwierząt lub są zwierzętami, które: 1. spełniają wymagania weterynaryjne określone w przepisach o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt; 2. były karmione paszami spełniającymi wymagania określone w przepisach o paszach Natomiast zgodnie z przepisem art. 7 ust. 1 i 2 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 999/2001 ustanawiającego zasady dotyczące zapobiegania, kontroli i zwalczania niektórych pasażowalnych gąbczastych encefalopatii (Dz. U. UE L z 2001, Nr 147 ze zmian.), zabrania się karmienia przeżuwaczy białkami pochodzenia zwierzęcego (art. 7 ust. 1), przy czym zakaz ten rozszerza się na zwierzęta inne niż przeżuwacze oraz ogranicza się, w zakresie karmienia tych zwierząt produktami pochodzenia zwierzęcego, zgodnie z załącznikiem IV pkt I a Rozporządzenia (art. 7 ust. 2) na zwierzęta hodowlane, z wyjątkiem karmienia mięsożernych zwierząt futerkowych wymienionymi tam składnikami. Z przytoczonych przepisów prawa unijnego wynika zatem wprost zakaz karmienia zwierząt hodowlanych niebędących mięsożernymi zwierzętami futerkowymi (w tym przypadku świń) białkami pochodzenia zwierzęcego. Obecność tego rodzaju składników w paszy podawanej zwierzętom hodowlanym oznacza, że pasza nie odpowiada wymaganiom określonym w powołanych przepisach, a w konsekwencji zwierzęta nią karmione nie spełniają wymogu z art. 9 ust. 1 pkt 2 ustawy o produktach pochodzenia zwierzęcego i w myśl tego przepisu nie mogą być wprowadzane na rynek. Z dniem 1.05.2004r. prawo wspólnotowe stało się w Polsce częścią krajowego porządku prawnego i stosowane być musi zgodnie z zasadami bezpośredniego skutku, pierwszeństwa i efektywności, a jego regulacje mają pierwszeństwo przed normami krajowymi. Przepisy rozporządzeń Parlamentu Europejskiego i Rady mają zastosowanie bezpośrednie, a sądy krajowe nie mogą samodzielnie stwierdzać ich niezgodności z prawem traktatowym. Zdaniem składu orzekającego w niniejszej sprawie, do wydania wyroku nie było konieczne zwracanie się do Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości o dokonanie wykładni wynikającego z Rozporządzenia Nr 999/2001 zakazu karmienia zwierząt hodowlanych białkami pochodzenia zwierzęcego. Jak wynika bowiem z noty informacyjnej Trybunału Sprawiedliwości dotyczącej składania przez sądy krajowe wniosków o wydanie orzeczeń w trybie prejudycjalnym (Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej 2005/C 143/01) sądy krajowe pierwszej instancji mogą samodzielnie zdecydować o właściwej wykładni prawa wspólnotowego i jego zastosowaniu do ustalonego przez sąd stanu faktycznego sprawy o ile odpowiedź Trybunału nie jest niezbędna do rozstrzygnięcia zawisłego sporu, zwłaszcza w świetle orzecznictwa Trybunału. Przy prowspólnotowej przy tym wykładni przepisów unijnych należy kierować się celami wprowadzenia określonych norm, obostrzeń procedur, nakazów czy zakazów. Lektura preambuł do obu stosowanych w sprawie Rozporządzeń (Nr 999/2001 i 882/2004) nie pozostawia wątpliwości, że ww. reguły prawodawstwa wspólnotowego mają na celu zapewnienie bezpiecznych i zdrowych pasz i żywności oraz ochronę zdrowia publicznego a sankcje przewidziane za naruszenia norm prawa paszowego i żywnościowego maja być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające. Zdaniem Sądu organ I instancji prawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy stwierdzając, że świnie przetrzymywane w chlewni nr II były karmione paszą z zawartością niedozwolonego białka. Powyższe ustalenie dokonane zostało w oparciu o kontrolne badanie paszy pobranej z przeznaczonego do żywienia zwierząt koryta chlewni nr II w dniu 26.07.2012r., którego wynik w sposób niepodważony potwierdził w paszy składniki pochodzące od zwierząt lądowych. Z punktu widzenia rygorystycznych reguł żywienia zwierząt hodowlanych, nawet jednorazowy fakt stwierdzenia w stosowanej do karmienia paszy niedozwolonego składnika, obliguje do zastosowania względem hodowcy właściwych środków zaradczych, prowadzących do zapobieżenia niepożądanym skutkom zjedzenia niewłaściwej karmy przez zwierzęta hodowane z przeznaczeniem do spożycia. Nie może mieć zatem znaczenia okoliczność braku ujawnienia niedozwolonego białka zwierzęcego w paszy pobranej do badań w czasie kolejnych kontroli weterynaryjnych w gospodarstwie rolnym skarżącego. Ustawodawstwo nie uzależnia bowiem konieczności stosowania sankcji od wielokrotności stwierdzenia naruszenia wymagań prawa paszowego i żywieniowego, ani od oceny stanu zdrowia zwierząt, w paszy dla których bezpośrednio przeznaczonej do zjedzenia, stwierdzono niedozwolony składnik. Są też obojętne dla stosowania sankcji administracyjnoprawnych okoliczności znalezienia się w paszy niedozwolonego składnika. Może to być następstwo działania zawinionego przez hodowcę lub przypadkowego, którego nie można było przewidzieć, czy mu zapobiec. Świadomość działania hodowcy (zawinienie) ma jedynie znaczenie przy stosowaniu sankcji karnych. Stąd dla postępowania administracyjnego bez znaczenia była okoliczność wyniku postępowania przygotowawczego w sprawie odpowiedzialności karnej skarżącego. Absurdem jest natomiast zaprzeczanie, że nie miało miejsca karmienie trzody chlewnej paszą niedozwoloną w sytuacji, gdy badaniu, które wykryło w paszy niedozwolony składnik, poddano próbkę paszy pobranej bezpośrednio z koryta przeznaczonego do karmienia świń. Wbrew zarzutowi skargi, Sąd uznał, że faktem wydania przez organ I instancji dwóch decyzji o tym samym numerze jednego dnia, nie doszło do rażącego naruszenia prawa, kwalifikującego decyzję organu I instancji, objętą odwołaniem i niniejszą skarga, jako nieważną w rozumieniu art. 156 par. 1 pkt 3 k.p.a. Zastosowanie przepisu art. 156 par. 1 pkt 3 k.p.a. następuje jedynie w przypadku stwierdzenia, że istnieje tożsamość sprawy rozstrzygniętej kolejno po sobie dwoma decyzjami, z których pierwsza jest ostateczna. Dwie decyzje z dnia [...].10.2012r. zostały wydane równolegle a więc pierwsza przed wydaniem drugiej nie mogła nabrać waloru ostateczności. W świetle zaś szerokich uprawnień do działania organów służby weterynaryjnej, wynikających z art. 54 ust. 1 Rozporządzenia WE Nr 882/2004, hodowca, u którego stwierdzono naruszenie norm prawa paszowego i żywnościowego, nie może oczekiwać, że zastosowane wcześniej względem niego sankcje nie będą mogły być zweryfikowane w późniejszym czasie stosownie do okoliczności sprawy. Stąd powoływanie się na ostateczną decyzję z dnia [...].08.2012r. jako tę, która definitywnie – zdaniem skarżącego - "załatwiła" sprawę pokontrolnego stwierdzenia w paszy niedozwolonego składnika, jest nietrafne. Zastosowanie do karmienia trzody chlewnej paszy zawierającej niedozwolone białko zwierzęce, musiało skutkować "blokadą" stada i taką "blokadę" wprowadziła już decyzja z dnia [...].08.2012r. w odniesieniu do całej hodowli tj. z chlewni Nr I i chlewni Nr II. Konsekwencją decyzji wydanych w dniu [...].10.2012r. stało się "odblokowanie" trzody chlewnej z chlewni Nr I, z której pobierane próbki pasz poddane badaniu nie ujawniły niedozwolonego składnika. Mając powyższe na uwadze Sąd skargę oddalił (art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi)