II GSK 1580/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Zofia Borowicz (spr.) Sędzia NSA Andrzej Kuba Sędzia del. WSA Inga Gołowska Protokolant Michał Mazur po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2014 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Gminy Miejskiej I. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w O. z dnia 25 kwietnia 2013 r. sygn. akt I SA/Ol 154/13 w sprawie ze skargi Gminy Miejskiej . na decyzję Zarządu Województwa W.-M. z dnia 29 stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu dofinansowania realizacji projektu 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w O.; 2. zasądza od Zarządu Województwa W.-M. na rzecz Gminy Miejskiej I. kwotę 2284 (dwa tysiące dwieście osiemdziesiąt cztery) złote tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 25 kwietnia 2013 r., sygn. akt I SA/Ol 154/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w O., na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej: p.p.s.a.) oddalił skargę Gminy I. na decyzję Zarządu Województwa W.-M. z dnia [...] stycznia 2013 r. w przedmiocie zwrotu środków przeznaczonych na realizację projektu. W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd I instancji przedstawił następujący stan faktyczny sprawy. Decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r. Zarząd Województwa W.– M., działając jako Instytucja Zarządzająca Regionalnym Programem Operacyjnym Warmia i Mazury na lata 2007-2013 (dalej również jako "IZ"), utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] listopada 2012 r. w przedmiocie zwrotu przez Gminę Miejską I. części środków w wysokości 346.622,54 zł, przeznaczonych na realizację projektu finansowanego z udziałem środków europejskich, wraz z należnymi odsetkami liczonymi od dnia przekazania środków do dnia zapłaty. Jako podstawę prawną wydania ww. decyzji wskazano art. 207 ust. 12 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 157, poz. 1240 ze zm.), art. 211 ust. 4b ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 249, poz. 2104 ze zm., dalej jako u.f.p.) w zw. z art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. Przepisy wprowadzające ustawę o finansach publicznych (Dz. U. Nr 157, poz. 1241 ze zm.), art. 46 ust 2a ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (tekst jednolity Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1590 ze zm.) w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej jako k.p.a.). Sąd wywiódł, że przedstawiając w uzasadnieniu decyzji stan faktyczny sprawy, IZ wskazała, że w dniu [...] lipca 2009 r. zawarła z Gminą Miejską I. umowę o dofinansowanie projektu o nr [...] pn. "Zagospodarowanie turystyczne nabrzeży lokalnych akwenu w I. – etap II. Budowa Centrum Turystyczno-Rekreacyjnego w I.". W toku przeprowadzonego przez Urząd Kontroli Skarbowej w O., działającej jako Instytucja Audytowa (dalej również jako: "IA"), czynności kontrolnych w zakresie realizacji przedmiotowego projektu stwierdzono m.in., że: - w postępowaniu na wyłonienie wykonawcy robót budowlanych i pełnienie funkcji inżyniera kontraktu beneficjent naruszył art. 7 ust. 1 w zw. z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. Prawo zamówień publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 223, poz. 1655 ze zm., dalej jako p.z.p.) poprzez żądanie w Specyfikacji Istotnych Warunków Zamówienia (dalej jako specyfikacja, SIWZ) i ogłoszeniu o zamówieniu złożenia aktualnego odpisu z właściwego rejestru albo aktualnego zaświadczenia o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej, potwierdzające dopuszczenie do obrotu prawnego w zakresie objętym przedmiotem zamówienia oraz zawierającego nazwisko osoby (osób) uprawnionych do reprezentowania firmy, wystawionych nie wcześniej niż 6 miesięcy przed upływem terminu składania ofert; - w postępowaniu na wyłonienie wykonawcy robót budowlanych i pełnienie funkcji inżyniera kontraktu beneficjent naruszył art. 7 ust. 1 w zw. z art. 22 ust. 1 pkt 3 i art. 23 ust. 1 i 3 p.z.p. poprzez zawarcie w specyfikacji zapisu, iż nie podlegają sumowaniu wartości polis ubezpieczeniowych odpowiedzialności cywilnej od prowadzonej działalności, w związku z czym wymagał, aby każdy z wykonawców występujących wspólnie posiadał pełną polisę ubezpieczeniową wymaganą niniejszą specyfikacją, a w przypadku jej braku inny dokument ubezpieczenia; - w postępowaniu na wyłonienie wykonawcy robót budowlanych beneficjent naruszył art. 7 ust. 1 w zw. z art. 38 ust. 4a p.z.p. poprzez zmianę istotnych elementów ogłoszenia o zamówieniu (przedłużono termin na składanie ofert o 5 dni) bez publikacji sprostowania w Biuletynie Zamówień Publicznych dla badanego kontraktu, co jest sprzeczne z zasadami przejrzystości i równego traktowania potencjalnych oferentów. W dniu [...] stycznia 2012 r. doręczono beneficjentowi wezwanie do zwrotu środków, wskazując kwotę i termin ich przekazania. Po upływie zaś wyznaczonego w tym wezwaniu terminu IZ wszczęła postępowanie administracyjne. Wydaną w wyniku tego postępowania decyzją z [...] listopada 2012 r., zobowiązano Gminę do zwrotu części środków przeznaczonych na realizację projektu finansowanego z udziałem środków europejskich w ww. wysokości, tj. 346.622,54 zł wraz z odsetkami za zwłokę. Utrzymując to rozstrzygnięcie w mocy, w zaskarżonej decyzji z dnia [...] stycznia 2013 r. IZ podniosła, iż beneficjent naruszył art. 7 ust. 1 i art. 22 ust. 1 p.z.p. poprzez zawarcie w SIWZ zapisu, iż w celu potwierdzenia warunków udziału w postępowaniu, wykonawcy mają dostarczyć aktualny odpis z właściwego rejestru albo aktualne zaświadczenie o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej potwierdzające dopuszczenie do obrotu prawnego w zakresie objętym przedmiotem zamówienia, wystawione nie wcześniej niż 6 miesięcy przed upływem terminu składania ofert. Natomiast w sprawie, do wykonania czynności składających się na realizację przedmiotu zamówienia nie było konieczne posiadanie przez wykonawcę jakiegokolwiek zezwolenia administracyjnego. Tymczasem stosownie do art. 25 ust. 1 p.z.p. w zw. z § 1 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 19 maja 2006 r. w sprawie rodzajów dokumentów, jakich zamawiający może żądać od wykonawcy oraz form, w jakich te dokumenty mogą być składane (Dz. U. z 2006 r. Nr 87, poz. 605 ze zm.) – dalej rozporządzenie PRM z 2006 r., zamawiający może żądać aktualnego odpisu z właściwego rejestru albo aktualnego zaświadczenia o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej, jeżeli odrębne przepisy wymagają wpisu do rejestru lub zgłoszenia do ewidencji działalności gospodarczej, wystawionego nie wcześniej niż 6 miesięcy przed upływem terminu składania wniosków o dopuszczenie do udziału w postępowaniu o udzielenie zamówienia albo składania ofert. Nie można więc odmówić prawa do wykonywania określonej działalności, skoro nie jest ona w żaden sposób koncesjonowana, a postawiony w taki sposób warunek pozbawia możliwości ubiegania się o zamówienie wykonawców, którzy byliby w stanie zrealizować przedmiot zamówienia. Zamawiającemu wolno określić warunki udziału w postępowaniu w sposób odpowiadający jego potrzebom, przy czym zabezpieczenie jego interesu prawnego nie może prowadzić do sytuacji, w której warunki udziału w postępowaniu zostaną określone na tyle rygorystycznie, że nie będzie to uzasadnione potrzebami zamawiającego. W kwestii naruszenia przez beneficjenta art. 7 ust. 1 w związku z art. 22 ust. 1 pkt 3 i art. 23 ust. 1 i ust. 3 p.z.p. IZ podniosła, że zawarty w SIWZ zapis dotyczący ofert wspólnych przy zastrzeżeniu braku możliwości sumowania wartości posiadanych przez poszczególnych wykonawców polis ubezpieczeniowych odpowiedzialności cywilnej od prowadzonej działalności, był sprzeczny z istotą i celem tworzenia konsorcjum, tj. instytucji tworzącej możliwość ubiegania się o zamówienie publiczne wykonawcom, którzy samodzielnie nie byliby w stanie spełnić warunków udziału w postępowaniu. Za niezasadne uznano stanowisko beneficjenta, iż żądanie przedłożenia ww. dokumentu ma na celu zabezpieczenie realizacji przedmiotowej inwestycji. Odwołując się do orzeczenia Krajowej Izby Odwoławczej oraz Zespołu Arbitrów wskazano, że spełnienie m.in. warunku w zakresie znajdowania się w sytuacji ekonomicznej i finansowej zapewniającej wykonanie zamówienia przez poszczególnych członków konsorcjum podlega zsumowaniu. Powyższe żądanie zamawiającego jest ewidentnie warunkiem udziału w postępowaniu dotyczących sytuacji finansowej i ekonomicznej, a nie realnego zapewnienia odszkodowania w przypadku szkód związanych z realizowaną umową. Kolejną stwierdzoną w toku czynności kontrolnych nieprawidłowością było naruszenie art. 38 ust. 4a p.z.p. poprzez niedokonanie sprostowania w Biuletynie Zamówień Publicznych ogłoszenia o zamówieniu w zakresie zmiany terminu składania ofert. Zgodnie z art. 41 pkt 10 p.z.p. jednym z elementów ogłoszenia o zamówieniu jest termin składania ofert. Tym samym w sytuacji zmiany treści SIWZ, w zakresie terminu składania ofert istnieje także konieczność zmiany treści ogłoszenia, które zamieszcza się w Biuletynie Zamówień Publicznych (dalej jako BZP). Brak zamieszczenia w BZP ogłoszenia o zmianie spowodował, iż wykonawcy korzystający z informacji zamieszczonych w oficjalnym publikatorze nie zostali poinformowani o zmienionym, dłuższym terminie składania ofert. Zamawiający dokonując zmiany terminu składania ofert posiłkował się przepisem art. 38 ust. 6 p.z.p., pomijając jednakże dyspozycje zawarte w art. 38 ust. 4a p.z.p., zgodnie z którymi gdy zmiana treści SIWZ prowadzi do zmiany treści ogłoszenia o zamówieniu, ponieważ odnosi się do informacji, które były w nim zawarte, zamawiający obowiązany jest zamieścić ogłoszenie o zmianie ogłoszenia w BZP. Natomiast art. 38 ust. 6 dotyczy sytuacji, w której dokonuje się zmiany w treści specyfikacji nie wpływającej na treść informacji zawartych w ogłoszeniu o zamówieniu. Tym samym stanowisko beneficjenta wskazujące, iż wystarczająca była publikacja informacji o zmianie terminu składania ofert, traktowanych jako zmiana elementu nieistotnego, tylko na własnej stronie internetowej, zdaniem IZ należało uznać za nieprawidłowe. W związku z powyższym, zgodnie z umową o dofinansowanie IZ ma prawo do nałożenia korekty finansowej w przypadku stwierdzenia jakichkolwiek naruszeń procedur udzielania zamówień (§ 14 ust. 10 umowy o dofinansowanie w brzmieniu nadanym aneksem z dnia 9 marca 2010 r.). Możliwe są zatem przypadki, w których uchybienia ocenione przez Prezesa UZP jako formalne, w ocenie IZ skutkować będą koniecznością naliczenia korekty. Przyjęto również za prawidłowe twierdzenia beneficjenta, iż wytyczne pt. Wymierzanie korekt finansowych za naruszenia prawa zamówień publicznych związane z realizacją projektów współfinansowanych ze środków funduszy UE (dalej jako Taryfikator) wskazują na otwarty katalog naruszeń formalnych p.z.p., za które nie nakłada się korekt, jednakże wskazano, że nieprawidłowości ustalone przez IZ znajdują się w katalogu uchybień określonych w załączniku do przedmiotowego dokumentu. Oznacza to, iż zgodnie z metodologią wynikającą z Taryfikatora, przez uchybienia formalne należy rozumieć tylko takie uchybienia, które nie zawierają się w katalogu naruszeń określonych w ww. załączniku. Zatem naruszenia, które Prezes UZP zakwalifikował jako formalne nie są tożsame z naruszeniami formalnymi ustalanymi przez IZ zgodnie z Taryfikatorem. Tym samym do obowiązku IZ należało nałożenie korekty za nieprawidłowości ujęte w Taryfikatorze, które potencjalnie mogły mieć wpływ na uszczuplenie budżetu UE. Gmina I. zaskarżyła powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w O., który zaskarżonym wyrokiem skargę oddalił. W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja wydana została zgodnie z zasadami zawartymi w art. 7, 8, 11, 77 § 1, 80 i 107 § 1-3 k.p.a. Sąd uznał, że z materiałów sprawy i treści obu decyzji IZ jednoznacznie wynika, że organ dokonał własnych ustaleń i ocen, przyjmując wprawdzie za ich podstawę także stanowisko audytora, lecz nie ograniczając się tylko do tego. W uzasadnieniu decyzji znalazły się własne ustalenia organu i ich ocena, przywołano także własną argumentacje prawną z odwołaniem się do orzecznictwa i literatury. Wcześniejsza wymiana korespondencji IZ z Prezesem Urzędu Zamówień Publicznych, który nie znalazł podstaw do wszczęcia kontroli doraźnej w trybie art. 165 ust. 4 p.z.p., albowiem IZ nie wykazała, że stwierdzone naruszenie przepisów ustawy mogło mieć wpływ na wynik postępowania oraz stwierdzenia IZ zawarte we wcześniejszych pismach w trakcie realizacji umowy, nie stanowią o braku podstaw do wydania zaskarżonej decyzji. Niewątpliwie rozważenie przez IZ ustaleń i ocen zawartych w wynikach kontroli instytucji audytującej (IA) i przyjęcie ich w zaskarżonej decyzji nie naruszało przepisów postępowania. Sąd stwierdził także, że decyzja o zwrocie części środków europejskich poprzedzona była procedurą określenia korekty. W przypadku stwierdzenia nieprawidłowości w realizowanym przez beneficjenta programie, obowiązkiem IZ było określenie korekty, tj. kwoty, o którą pomniejszony ma być wkład publiczny środków przeznaczonych na realizację projektu beneficjenta. W rozpoznawanej sprawie IZ, po stwierdzeniu szczegółowo wymienionych nieprawidłowości, polegających na naruszeniu przepisów ustawy o zamówieniach publicznych, pismem z dnia [...] stycznia 2012 r., określiła wysokość korekty i wezwała do jej uiszczenia. Było to zgodne z trybem określonym w art. 211 ust. 4 ustawy o finansach publicznych z 2005 r. w zw. z art. 113 ust. 1 cyt. ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o finansach publicznych oraz art. 207 ust. 8 cyt. ustawy o finansach publicznych z 2009 r. Beneficjent nie zgodził się jednak ze stanowiskiem IZ, odmawiając zapłaty wyliczonej kwoty. Wobec upływu 14 dni od doręczenia wezwania (korekty), IZ wszczęła postępowanie administracyjne zakończone zaskarżoną decyzją w przedmiocie zwrotu części środków dofinansowania projektu. Obowiązki te wynikają z art. 211 ust. 1 pkt 2 u.f.p. z 2005 r. i art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p. z 2009 r. oraz z treści umowy zawartej przez IZ z beneficjentem (§ 2 ust. 10, § 8 ust. 11, § 11 umowy z [...] lipca 2009 r., § 12 i § 14 aneksu do tej umowy z 9 marca 2010 r.), a także z zobowiązania zawartego w "Oświadczeniu beneficjenta" podpisanym [...] lipca 2009 r., jako warunkującego podpisanie umowy o dofinansowanie. Oznacza to, że beneficjent był zobowiązany do dokonania zamówień służących realizacji dofinansowanego projektu zgodnie z przepisami ustawy o zamówieniach publicznych. Sąd powołując treść art. 7 ust. 1 p.z.p. stwierdził, że IZ wskazała w decyzjach na trzy istotne naruszenia procedur określonych w ustawie o zamówieniach publicznych. Sąd uznał za trafne zarzuty skarżącej wobec przyjętego przez IZ naruszenia art. 7 ust. 1 p.z.p. w zw. z art. 22 ust. 1 i art. 25 ust. 1 p.z.p. oraz § 1 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia PRM z 2006 r. polegającego na zawarciu w SIWZ zapisu, iż: "w celu potwierdzenia warunków udziału w postępowaniu wykonawcy mają dostarczyć aktualny odpis z właściwego rejestru albo aktualne zaświadczenie o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej potwierdzające dopuszczenie do obrotu prawnego w zakresie objętym przedmiotem zamówienia, wystawiony nie wcześniej niż 6 miesięcy przed upływem terminu składania ofert". Sąd uznał, że nawet przy przyjęciu, że żądanie wymienionych dokumentów stanowiło naruszenie procedur p.z.p., to nie miało ono w tym konkretnym przypadku wpływu na wynik postępowania. Wymóg złożenia aktualnego odpisu z właściwego rejestru albo zaświadczenia o wpisie do rejestru działalności gospodarczej jako potwierdzenia dopuszczenia do obrotu prawnego nie prowadził bowiem do rzeczywistego ograniczenia, nie stanowiąc warunku szczególnie wygórowanego i trudnego do spełnienia. Podmioty gospodarcze w stanie prawnym obowiązującym w dniu wszczęcia postępowań przetargowych ([...] listopada 2008 r. i [...] lutego 2009 r.) musiały posiadać wpisy w KRS lub ewidencji działalności gospodarczej. Wymóg SIWZ nie zniechęcał więc sam przez się od przystąpienia do przetargu. Nie rodził w ocenie Sądu żadnych realnych, istotnych skutków, które można by zakwalifikować jako naruszenie procedur, stwarzające nawet możliwość zaistnienia potencjalnej szkody. Sąd podkreślił, że w odniesieniu do obu ocenianych postępowań (wyłonienie wykonawcy robót budowlanych oraz pełnienie funkcji inżyniera kontraktu), zastosowanie miały przepisy rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 19 maja 2006 r. w sprawie rodzaju dokumentów, jakich może żądać zamawiający od wykonawcy (Dz. U. Nr 87, poz. 605), a nie rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 2009 r., (Dz. U. Nr 226, poz. 1817) jak podaje organ w odpowiedzi na skargę. W § 1 ust. 1 pkt 2 tego rozporządzenia przewidziano wprost, że "w celu potwierdzenia, że wykonawca posiada uprawnienie do wykonywania określonej działalności lub czynności oraz nie podlega wykluczeniu na podstawie art. 24 ustawy p.z.p", zamawiający może żądać m.in. aktualnego odpisu z właściwego rejestru albo aktualnego zaświadczenia o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej, jeżeli odrębne przepisy wymagają wpisu do rejestru lub zgłoszenia do ewidencji. Dopiero w rozporządzeniu Prezesa Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 2009 r., które weszło w życie od 31 grudnia 2009 r., dokonano zmiany, usuwając dopuszczalność żądania wyżej wymienianych dokumentów. Sąd stwierdził, iż w czasie wykrycia dwóch lub więcej przypadków niezastosowania zasad zamówień publicznych, przy dokonywaniu wyliczenia kwoty zwrotu metodą wskaźnikową, nie sumuje się poszczególnych wskaźników, a należy zastosować korektę finansową o największej wartości procentowej (pkt 4b Taryfikatora). Uwzględnienie powyższego zarzutu skargi nie wpływało na wydaną decyzję, gdyż zastosowano możliwy najniższy przewidziany wskaźnik 5%. Sąd nie uznał natomiast za zasadne zarzutów skargi dotyczących pozostałych dwóch stwierdzonych przez IZ naruszeń procedur przewidzianych w prawie o zamówieniach publicznych, akceptując w tym zakresie w całości stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Powyższe dotyczyło stwierdzonego w decyzji naruszenia art. 7 ust. 1 w zw. z art. 22 ust. 1 pkt 3 i art. 23 ust. 1 i ust. 3 p.z.p. poprzez zastosowanie w SIWZ zapisów dotyczących ofert wspólnych. Zdaniem Sądu zapis w SIWZ dotyczący zakazu sumowania polis i wymóg posiadania pełnego ubezpieczenia przez każdego z uczestników konsorcjum słusznie został oceniony jako ograniczenie konkurencji i zasady równego traktowania z art. 7 ust. 1 p.z.p. Wymogi postawione przez skarżącego w tym zakresie w SIWZ uniemożliwiły udział w realizacji zamówienia podmiotom, które samodzielnie nie posiadały odpowiedniego potencjału, wiedzy i doświadczenia, a w ramach konsorcjum, poprzez połączenie potencjałów kadrowych, ekonomicznych i finansowych mogą przystąpić do przetargu. Tak określone w SIWZ wymogi tworzyły sytuację, w której krąg ewentualnych oferentów został ograniczony, potencjalnie wykluczając oferty korzystniejsze od rzeczywiście zgłoszonych. W ocenie Sądu było to istotne, nie tylko formalne naruszenie wskazanych przepisów ustawy p.z.p. Za trafne też uznał Sąd stanowisko IZ dotyczące stwierdzonego naruszenia przez skarżącą art. 38 ust. 4a p.z.p. w brzmieniu wprowadzonym ustawą nowelizującą z dnia 4 września 2008 r. (Dz. U. Nr 171, poz. 1058), gdyż bezspornym jest, że beneficjent dokonał przedłużenia o pięć dni terminu składania ofert i nie zamieścił o tym ogłoszenia w Biuletynie ZP, zgodnie z powołanym przepisem. Informacja w tym przedmiocie została zamieszczona tylko na stronie internetowej gminy i przekazana podmiotom, które już zgłosiły się do przetargu w pierwotnym terminie. W ten sposób, zdaniem Sądu, naruszono art. 38 ust. 4a p.z.p., co skutkowało ograniczeniem liczby podmiotów, które przystąpiły do zamówienia. Trafnie zatem IZ przyjęła, że niezamieszczenie ogłoszenia o zmianie terminu spowodowało, iż wykonawcy korzystający z informacji zamieszczonych w oficjalnym publikatorze nie zostali poinformowani o zmienionym, dłuższym terminie składania ofert. Tego rodzaju naruszenie prawa miało istotny merytoryczny, a nie tylko formalny charakter. Charakter stwierdzonych naruszeń w konsekwencji mógł wyeliminować z udziału w zamówieniu podmioty, które zaoferowałyby oferty korzystniejsze finansowo. Zdaniem Sądu, do przyjęcia, że doszło do istotnego naruszenia przepisów regulujących realizację dofinansowywanego projektu, nie jest zatem konieczne wystąpienie rzeczywistego uszczerbku finansowego, lecz możliwość spowodowania szkody w budżecie ogólnym Unii Europejskiej, co wynika z art. 2 pkt 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 definiującego "nieprawidłowości". Wystarczającą przesłanką naliczenia korekty, a następnie żądania zwrotu dofinansowania jest wykazanie naruszenia prawa zamówień publicznych, które mogło doprowadzić do uszczuplenia środków unijnych. Sąd wywiódł, że przy takim rozumieniu analizowanej kwestii nie ma więc podstaw do stawiania IZ wymogu wyliczania szkody i oceniania rozmiaru skutków stwierdzonej nieprawidłowości. Prawidłowe też było zastosowanie Taryfikatora do stwierdzonych, skonkretyzowanych nieprawidłowości oraz przyjęcie metody wskaźnikowej. Ze względu na charakter nieprawidłowości w oczywisty sposób nie było możliwe zastosowanie metody dyferencyjnej i wyliczenie rozmiaru szkody, a IZ przyjęła najniższy możliwy wskaźnik korekty w wysokości 5%, obejmując nim wszystkie zbiegające się naruszenia p.z.p. Stwierdzone nieprawidłowości zostały przez organ zakwalifikowane w oparciu o pkt 5 tabeli 4 Taryfikatora. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła Gmina I., zaskarżając go w całości i zarzucając mu: 1) mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania, a to: - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ i lit. c/ p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1 i art. 134 § 1 p.p.s.a. polegające na sporządzeniu uzasadnienia wyroku w sposób nieodpowiadający ustawowemu wzorcowi oraz nieprzeprowadzenie kontroli legalności zaskarżonej decyzji w jej całokształcie, prowadzące do pominięcia w ustaleniach faktu oceny 2 (dwóch) odrębnych postępowań przetargowych prowadzonych w ramach zamówień publicznych dotyczących "Inżyniera Kontraktu" i "Robót budowlanych" oraz wykroczenie poza wyznaczone w powołanym przepisie granice rozstrzygnięcia, co w efekcie sprawiło, że stan faktyczny sprawy nie był należycie ustalony, w szczególności poprzez brak oceny skutków prawnych pisma nakładającego korektę finansową i uniemożliwił Sądowi dokonanie pełnej oceny zgodności decyzji z prawem materialnym; - art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że organ rozpoznał w sposób wszechstronny i wyczerpujący cały materiał dowodowy, podczas gdy organ oparł się jedynie na ustaleniach Instytucji Audytowej (UKS), nie czyniąc własnych ustaleń; - art. 8 k.p.a. i art. 11 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że uzasadnienie decyzji organu odpowiadało ustawowym wymogom określonym w przywołanych przepisach, w sytuacji gdy uzasadnienie to nie zawierało, w szczególności w sposób jasny i jednoznacznie określonego toku postępowania przy nałożeniu korekt finansowych, ich wysokości z podziałem na 2 (dwa) prowadzone i oceniane postępowania. Naruszenie powołanych przepisów postępowania miało istotny wpływ na wynik sprawy. Brak powyższego naruszenia skutkowałby bowiem innym rozstrzygnięciem niż podjęte przez Sąd I instancji, a mianowicie uwzględnieniem skargi, uchyleniem decyzji i przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia. 2) naruszenie przepisów prawa materialnego, a to art. 211 ust. 1 pkt 2 ustawy o finansach publicznych z dnia 30 czerwca 2005 r. w zw. z art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. w zw. z art. 98 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 poprzez jego zastosowanie, w sytuacji kiedy z prawidłowo dokonanych ustaleń faktycznych Sądu I instancji wynika, iż beneficjent nie naruszył procedur obowiązujących przy zamówieniach publicznych. W związku z powyższym Gmina I. wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w O. oraz o zasądzenie od organu na jej rzecz kosztów postępowania według norm prawem przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego radcy prawnego. W uzasadnieniu zarzutów skarżąca podniosła, iż Sąd I instancji przedstawiając stan faktyczny sprawy nie uwzględnił wszystkich istotnych okoliczności wynikających z zaskarżonych decyzji oraz z akt administracyjnych, co miało istotny wpływ na przeprowadzoną kontrolę legalności zaskarżonej decyzji z uwagi na art. 134 § 1 p.p.s.a. Uchybienia powyższe odnoszą się do sprzecznego z treścią decyzji stanu faktycznego, a dotyczącego rodzaju stwierdzonych naruszeń prawa zamówień publicznych w dwóch postępowaniach, tj. na wyłonienie wykonawcy robót budowlanych i pełnienie funkcji inżyniera kontraktu. Przez powyższe uchybienie art. 141 § 4 p.p.s.a. Sąd I instancji nie odniósł się do zarzutów skargi i pisma procesowego z dnia [...] kwietnia 2013 r., w których skarżąca zarzuciła, że zaskarżona decyzja w sposób jasny i wyczerpujący nie posiadała rozdziału skutków finansowych nałożonych przez organ korekt na dwa oceniane postępowania w sprawie zamówień publicznych. W ten sposób Sąd nie przeprowadził pełnej kontroli legalności zaskarżonej decyzji przy uwzględnieniu art. 134 § 1 p.p.s.a. Uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia w podstawie prawnej rozstrzygnięcia i w jej wyjaśnieniu, o czym stanowi art. 141 § 4 p.p.s.a., wskazuje na niezrozumiałą niespójność pomiędzy tezami Sądu sformułowanymi w treści uzasadnienia a wysnutymi następnie wnioskami. Sąd I instancji uznał bowiem za trafny zarzut skargi o wadliwości stwierdzonego przez IZ naruszenia art. 7 ust. 1 w zw. z art. 22 ust. 1 i 25 ust. 1 p.z.p. oraz z § 1 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia PRM z 2006 r., jednakże nie wyjaśnił w sposób zrozumiały, dlaczego uznał, że uwzględnienie tego zarzutu nie wpłynęło na wynik sprawy. Sąd przy tym nie uwzględnił, że naruszenie to obejmowało oba postępowania przetargowe, w tym dotyczące robót budowlanych, w przeprowadzeniu którego nie stwierdzono innych naruszeń prawa, a w którym określono korektę finansową w wysokości 337.224,26 zł. Sąd nie uwzględnił więc, że zaskarżona decyzja dotyczyła dwóch postępowań przetargowych i nie skontrolował zarzucanych naruszeń przepisów postępowania administracyjnego oraz prawa materialnego w tym zakresie. Sąd biorąc pod uwagę przyjęte w umowie wytyczne Komisji Europejskiej dotyczące określenia korekt finansowych i wydanym do nich załączniku nr 1 w sprawie wymierzenia korekt finansowych za naruszenie prawa zamówień publicznych miał uwzględnić pkt 3 dotyczący metody wskaźnikowej, z którego wynika, że przy stosowaniu korekt finansowych ocenie podlega każde postępowanie o zamówienie publiczne osobno. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 183 § 1 zd. pierwsze p.p.s.a. zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego w stosunku do zaskarżonego orzeczenia jest zdeterminowany, poza przypadkami nieważności postępowania, które w niniejszej sprawie nie występują, granicami środka zaskarżenia. Uwzględniając powyższe stwierdzić należy, że wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania zasługiwał na uwzględnienie, gdyż zasadny okazał się zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny miał przy tym na uwadze, zważywszy na zarzuty sformułowane w petitum skargi kasacyjnej i jej uzasadnienie, że analiza argumentacji zawartej w uzasadnieniu tego środka odwoławczego umożliwiła stwierdzenie wystarczająco jednoznacznego zakresu wskazania tej podstawy kasacyjnej (por. wyrok NSA z dnia 20 lutego 2014 r., sygn. akt II FSK 594/12, baza orzeczeń nsa.gov.pl). Zgodnie ze zdaniem pierwszym art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. W orzecznictwie sądów administracyjnych, podobnie jak w piśmiennictwie, podkreśla się, że tylko prawidłowo sporządzone uzasadnienie daje gwarancję, że przeprowadzona przez sąd kontrola zaskarżonego aktu administracyjnego rzeczywiście miała miejsce oraz że przeprowadzone przez sąd postępowanie odpowiadało przepisom prawa. Uzasadnienie wyroku powinno też pozwolić na precyzyjną ocenę środka odwoławczego przez NSA. Uzasadnienie wyroku pełni bowiem podwójną funkcję. Z jednej strony, pozwala na odtworzenie procesu myślowego, jaki towarzyszył sądowi przy podejmowaniu orzeczenia, a z drugiej strony, pozwala sądowi odwoławczemu na ocenę, czy przesłanki, na których oparł się sąd pierwszej instancji, są trafne, a zwłaszcza, czy zostało wyjaśnione w sposób dostateczny zastosowanie norm prawa materialnego w określonej sytuacji faktycznej. Z art. 141 § 4 p.p.s.a. wynika m.in. obowiązek zwięzłego przedstawienia stanu faktycznego, który obejmuje nie tylko przytoczenie ustaleń dokonanych przez organ, ale także ich ocenę pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że sąd pierwszej instancji nie może ograniczyć się jedynie do stwierdzenia, co ustalił organ albo jakie twierdzenia formułuje strona, lecz powinien wskazać, które z tych ustaleń w zakresie stanu faktycznego przyjął. Uzasadnienie wyroku zawierające jedynie opis poszczególnych elementów stanu faktycznego, bez wskazania, w jakim zakresie zostały one przyjęte przez sąd i dlaczego, nie spełnia wymogów art. 141 § 4 p.p.s.a. Stosownie do powołanego przepisu uzasadnienie wyroku powinno zawierać również podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, co z kolei oznacza, że sąd administracyjny nie może ograniczyć się jedynie do odwołania się do mających zastosowanie w sprawie norm prawnych, wskazując na proces ustalania ich brzmienia czy znaczenia, doniosłości dla sprawy, ale musi dokonać subsumcji tych norm do ustalonego stanu faktycznego. Przy czym nie chodzi o jakikolwiek stan faktyczny, lecz ustalony w danej sprawie zgodnie z prawem (por. uchwała 7 sędziów NSA z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09, opubl. ONSAiWSA z 2010, z. 3, poz. 39 z jej uzasadnieniem). W rozpoznawanej sprawie postępowanie prowadzone przed organem dotyczyło zwrotu środków finansowych przekazanych na realizację projektu. Sąd I instancji przedstawiając stan faktyczny sprawy wynikający z zaskarżonej decyzji wskazał, że w wyniku czynności kontrolnych w zakresie realizacji projektu IZ stwierdziła: w postępowaniu o wyłonienie wykonawcy robót budowlanych 3 rodzaje naruszeń, a w postępowaniu o pełnienie funkcji inżyniera kontraktu 2 rodzaje naruszeń ustawy prawo zamówień publicznych. Wskazał Sąd przy tym, że przy takich ustaleniach zobowiązano skarżącą do zwrotu części środków w wysokości 346.622, 54 zł wraz z odsetkami za zwłokę. W dalszej części uzasadnienia, przedstawiając stan faktyczny sprawy, Sąd I instancji wskazał na powołane przez IZ okoliczności związane ze sposobem stwierdzonych przez skarżącą naruszeń i ich ocenę prawną dokonaną w zaskarżonej decyzji. Następnie przedstawiając zarzuty zawarte w skardze Sąd jedynie wspomniał, iż skarżąca podniosła, że w związku z podpisaną w dniu [...] marca 2009 r. umową o dofinansowanie projektu przekazała IZ komplet dokumentów związanych z przeprowadzeniem postępowań przetargowych na wykonanie robót budowlanych (które prowadzone były od [...] lutego 2009 r. do [...] marca 2009 r.) oraz pełnienie funkcji inżyniera kontraktu (prowadzone w okresie od [...] listopada 2008 r. do [...] grudnia 2008 r.). Przy tak przedstawionym opisie jedynie poszczególnych elementów stanu faktycznego w tzw. części sprawozdawczej uzasadnienia, Sąd I instancji przystępując do wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia nie wskazał, czy i w jakim zakresie przedstawiony stan faktyczny został przyjęty za podstawę tego rozstrzygnięcia. Jedynie uznając za trafny zarzut skarżącej dotyczący oceny przez IZ naruszeń art. 7 ust. 1 w zw. z art. 22 ust. 1 i 25 ust. 1 p.z.p. w zw. z § 1 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia PRM z 2006 r. Sąd podkreślił, że wyrażone w tej kwestii stanowisko odnosi się do obu ocenianych tu postępowań (wyłonienie wykonawcy robót budowlanych oraz pełnienie funkcji inżyniera kontraktu). Uznając zarzuty skarżącej wobec pozostałych stwierdzonych przez IZ naruszeń za niezasadne, Sąd nie odwołał się już do tego, w którym z ww. postępowań przetargowych zostały one wskazane jako ustalone w zaskarżonej decyzji. Przyjmując następnie, że IZ zastosowała prawidłowy wskaźnik korekty wynikający z Taryfikatora, Sąd I instancji nie wyjaśnił już, czy i w jakim rozmiarze określenie kwoty przypadającej do zwrotu związane było z naruszeniami stwierdzonymi w poszczególnych postępowaniach przetargowych. Dodać przy tym należy, że skarżąca trafnie zarzuciła też w skardze kasacyjnej, iż Sąd I instancji przedstawiając stan faktyczny, który jego zdaniem wynika z zaskarżonej decyzji, nie jest zgodny z tym co w obu decyzjach przedstawiła IZ w zakresie ustalonych okoliczności faktycznych, co narusza art. 133 § 1 p.p.s.a. w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy sądowoadministracyjnej. Jak już wyżej wskazał Naczelny Sąd Administracyjny, z tzw. części sprawozdawczej uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że IZ stwierdziła w postępowaniu przetargowym na wyłonienie wykonawcy robót budowlanych 3 rodzaje naruszeń, zaś w postępowaniu na pełnienie funkcji inżyniera kontraktu 2 naruszenia (str. 1 i 2 uzas.). Natomiast z obu decyzji IZ wynika, że w postępowaniu na wyłonienie wykonawcy robót budowlanych stwierdzono 1 naruszenie (które także zostało stwierdzone w drugim postępowaniu), zaś w postępowaniu na pełnienie funkcji inżyniera kontraktu stwierdzono 3 naruszenia ustawy – Prawo zamówień publicznych (por. str. 3 i 4 oraz str. 11 i str. 14 i 16 decyzji z 14.11.2012 r., a także str. 2 i 3 decyzji z 20.01.2013 r.). Powyższe wskazuje na brak jednoznaczności stanowiska Sądu I instancji odnośnie ustaleń faktycznych dokonanych przez IZ w zaskarżonej decyzji. W konsekwencji stwierdzonych powyżej uchybień trafny jest zarzut skarżącej, iż uzasadnienie zaskarżonego wyroku w części odnoszącej się do wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia jest niezrozumiałe, co narusza art. 141 § 4 p.p.s.a. Wskazać bowiem należy, że Sąd I instancji aczkolwiek uznał trafny zarzut skarżącej co do nieprawidłowości stanowiska IZ w zakresie stwierdzonego naruszenia odnośnie wymogu złożenia aktualnego odpisu z KRS lub zaświadczenia o wpisie do rejestru działalności gospodarczej, to przyjął, że nie mogło to wpłynąć na wydane w sprawie rozstrzygnięcie. W tej kwestii Sąd wprost jedynie wywiódł: "Ze względu na to, że w razie wykrycia dwóch lub więcej przypadków niezastosowania zasad zamówień publicznych, przy dokonywaniu wyliczenia kwoty zwrotu metodą wskaźnikową nie sumuje się poszczególnych wskaźników, a należy zastosować korektę finansową o największej wartości procentowej (pkt 4b Taryfikatora), powyższe nie wpływało na decyzję w rozpoznawanej sprawie. Zastosowanie miał bowiem tylko możliwy najniższy przewidziany wskaźnik 5%" (str. 18 uzas. WSA). Sąd nie wyjaśnił bliżej tak przyjętego stanowiska. W całości uzasadnienia zaskarżonego wyroku brak wskazań, z których wynikałoby jakie przesłanki prawne i faktyczne były podstawą tego rodzaju wniosku. Sąd jedynie wywiódł, że z uwagi na treść łączącej strony umowy o dofinansowanie projektu, IZ miała pełnie podstawy prawne do zastosowania Taryfikatora jako podstawy wyliczenia korekty. W związku z powyższym podnieść należy, że w wytycznych Ministerstwa Rozwoju Regionalnego p.n. "Wymierzanie korekt finansowych za naruszenia prawa zamówień publicznych związane z realizacją projektów współfinansowanych ze środków funduszy UE" oraz w tzw. Taryfikatorze zawarta jest ocena wagi i charakteru naruszenia przepisów Prawa zamówień publicznych, do których jest przypisana tzw. "korekta". Dokument ten został opracowany w oparciu o Wytyczne Komisji Europejskiej dotyczące określania korekt finansowych w odniesieniu do wydatków z funduszy strukturalnych i Funduszu Spójności w przypadku naruszeń przepisów w zakresie zamówień publicznych (COCOF 07/0037) 03-PL-hhtp.//ec.europa.eu/regional policy/ docoffic/official/quidelines/financial correction/ Correction.2007.pl.pdf). Wytyczne zawierają zalecenia dla organów państw członkowskich, aby stosowały te same kryteria i wskaźniki korekty przy korygowaniu nieprawidłowości wykrytych przez ich służby podczas kontroli. W wytycznych wskazano m.in., że jeżeli korekt finansowych nie da się obliczyć, bo podlegają zbyt wielu zmiennym lub powodują zróżnicowane skutki, należy stosować korekty ryczałtowe. Korekty ryczałtowe są określane z uwzględnieniem wagi określonego naruszenia oraz skutków finansowych nieprawidłowości. W konsekwencji tego w dokumencie Ministra Rozwoju Regionalnego p.n. "Wymierzanie korekt finansowych za naruszenia prawa zamówień publicznych związane z realizacją projektów współfinansowanych ze środków funduszy UE", zawarto zasady związane z nakładaniem korekt, podkreślając, że przy ich ustalaniu za naruszenia przy stosowaniu prawa wspólnotowego w dziedzinie zamówień publicznych lub stosowaniu przepisów p.z.p. wdrażających to prawo należy brać pod uwagę z jednej strony rodzaj lub stopień naruszenia, z drugiej zaś skutki finansowe naruszenia dla wydatków ze środków funduszy UE. Wskazano przy tym, że ustalenie wysokości korekty może nastąpić metodą dyferencyjną lub wskaźnikową. W przypadku metody wskaźnikowej, którą stosuje się, gdy naruszenia stwierdzone są trudne do oszacowania, wysokość korekty oblicza się jako iloczyn wskaźnika procentowego nałożonej korekty, wskaźnika procentowego współfinansowania ze środków funduszy UE i wysokości faktycznych wydatków kwalifikowanych dla danego zamówienia, według wskazanego wzoru do obliczeń. W dokumencie tym zdefiniowano pojęcia, jak: "wskaźnik procentowy" czy "procentowa wysokość kwoty współfinansowania". Jednocześnie ustalono, że w przypadku wykrycia w postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego dwóch lub większej ilości przypadków niezastosowania zasad zamówień publicznych, należy zastosować korektę finansową o największej wartości procentowej. Treść motywów zaskarżonego wyroku w części odnoszącej się do wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia nie wyjaśnia, aby Sąd I instancji powyższe regulacje miał na względzie przy kontroli zaskarżonej decyzji. Skarżąca trafnie zarzuca, że w istocie na te okoliczności wskazywała w skardze oraz w piśmie procesowym w jej uzupełnieniu, a Sąd I instancji do tych zarzutów się nie odniósł. Sąd w istocie nie zbadał jak ewentualnie powinien się kształtować sposób i wysokość ustalenia korekty finansowej, gdy projekt o dofinansowanie był realizowany w dwóch odrębnych postępowaniach przetargowych, tj. na wyłonienie wykonawcy robót budowlanych oraz na wyłonienie inżyniera kontraktu. Skarżący zarzucał, że w postępowaniu o roboty budowlane IZ stwierdziła tylko jedno naruszenie, które Sąd ostatecznie uznał za niezasadne. W tym postępowaniu za stwierdzone naruszenie nałożono korektę w kwocie 337.224,26 zł. Brak stwierdzenia naruszeń w tej sytuacji powinien skutkować anulowaniem tej korekty. Sąd nie ustosunkował się do tych kwestii zarówno w kontekście obowiązujących regulacji jak i okoliczności faktycznych. Podnieść należy, że wskazanie i wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia obejmuje także odniesienie się do kwestii prawnych wynikających z zarzutów skarżącego. Z treści uzasadnienia wyroku powinno wynikać, że Sąd przeanalizował wszystkie zarzuty zamieszczone w skardze, konfrontując je z ustaleniami organu i materiałami dowodowymi sprawy (por. wyrok NSA z 13 lutego 2008 r., sygn. akt I FSK 195/07, LEX 464095 oraz z dnia 28 września 2011 r., sygn. akt II OSK 1457/11 z aprobującą glosą H. Knysiak-Molczyk, opubl. OSP z 2012 r., nr 11, s. 105). Z tych więc przyczyn zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. okazał się zasadny. Usprawiedliwiony jest też zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a., bowiem treść uzasadnienia orzeczenia nie daje podstaw do uznania, że Sąd I instancji rozstrzygnął sprawę we wszystkich niezbędnych aspektach wynikających z tej regulacji. Uwzględnienie zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. oznacza, że Sąd I instancji ponownie rozpozna sprawę i dokona kontroli zaskarżonej decyzji co do jej zgodności zarówno z przepisami postępowania, jak i prawa materialnego w zakresie wynikającym z powyższych wskazań Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wskazać jedynie należy, że nie jest trafny pogląd skarżącej co do błędnej interpretacji przez Sąd I instancji art. 2 pkt 7 rozporządzenia 1083/2006. W tym zakresie należy odwołać się do argumentacji zawartej w uzasadnieniu uchwały 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 października 2014 r., sygn. akt II GPS 2/14 (baza orzeczeń nsa.gov.pl). Skarżąca nie wykazała też sformułowanymi zarzutami w jakim zakresie Sąd I instancji: "nie rozważył w sposób wystarczająco wnikliwy zarówno charakteru, jak również (czy może w szczególności) wagi nieprawidłowości i strat poniesionych przez fundusze". W tym stanie sprawy, sprowadzającym się do uwzględnienia przez Naczelny Sąd Administracyjny zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz art. 134 § 1 i 133 § 1 p.p.s.a. odniesienie się w szerszym zakresie do pozostałych zarzutów należy uznać za przedwczesne. Mając na uwadze powyższe, NSA orzekł jak sentencji na mocy art. 185 § 1 p.p.s.a. Orzeczenie o kosztach uzasadnia art. 203 pkt 1 p.p.s.a. ----------------------- 16 7 1