II SA/Wa 147/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj Sędziowie WSA Andrzej Kołodziej Anna Mierzejewska (spr.) Protokolant starszy referent Marcin Borkowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 kwietnia 2013 r. sprawy ze skargi R. L. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia oddala skargę. Komendant Główny Policji postanowieniem nr [...] z dnia [...] listopada 2012 r., na podstawie art. 138 par 1 pkt 1, art. 123 par 2, art. 126 i w zw z art. 61 a i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U z 2000 r. nr 98, poz. 1071) oraz art. 97 ust 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U z 2011 r. nr 287, poz. 1687), po rozpatrzeniu zażalenia R. L. na postanowienie Nr [...] z dnia [...] października 2012 r. Komendanta Wojewódzkiego Policji w W., odmawiające wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia Komendanta Powiatowego Policji w J. z dnia [...] lipca 2012 r. w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia, utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu postanowienia organ podał, że R. L. został zwolniony ze służby w Policji w związku z nabyciem uprawnień emerytalnych. Jako emeryt policyjny otrzymywał równoważnik pieniężny za remont zajmowanego lokalu na podstawie decyzji Komendanta Powiatowego Policji w J. nr [...] z dnia [...] stycznia 2002 r. Świadczenie to pobierał do 2005 r., gdyż z dniem 1 stycznia 2006 r. weszły w życie przepisy nowelizujące rozporządzenie wykonawcze Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie zasad przyznawania, odmowy przyznawania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego (Dz. U nr 100, poz. 919), które uchyliły postanowienia par 8, pozbawiając tym samym uprawnień do tego równoważnika osoby pobierające świadczenia z policyjnego zaopatrzenia emerytalnego. Komendant Powiatowy Policji w J. decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r. orzekł o odmowie naliczenia i wypłaty przedmiotowego świadczenia za lata 2006-2011, a decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2012 r. odmówił wypłacenia równoważnika za 2012 r. W dniu [...] lipca 2012 r. Komendant Powiatowy Policji w J. wydał decyzję nr [...], w której cofnął R. L. z dniem [...] stycznia 2006 r. uprawnienia do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu, przyznane decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2002 r. Wnioskiem z dnia [...] lipca 2012 r. ww zwrócił się do Komendanta Powiatowego Policji w J. o wydanie zaświadczenia o wysokości równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego za lata 2006-2011. Komendant Powiatowy Policji w J. wydał w dniu [...] lipca 2012 r. postanowienie [...] , odmawiające wydania żądanego zaświadczenia w oparciu o przepisy art. 217 par 2 i 218 par 1 K.p.a. R. L. zrezygnował z trybu odwoławczego i pismem z dnia [...] września 2012 r. wniósł o stwierdzenie nieważności postanowienia KPP w J. Komendant Wojewódzki w W. postanowieniem z dnia [...] października 2012 r. nr [...] odmówił wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia Komendanta Powiatowego Policji w J. nr [...] z dnia [...] lipca 2012 roku w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia. R. L. wniósł zażalenie na powyższe postanowienie. Dalej organ podał, że wniesienie przez stronę żądania wszczęcia postępowania wywołuje skutek w postaci wszczęcia tego postępowania z dniem doręczenia żądania organowi administracji publicznej, o ile nie zachodzą okoliczności uzasadniające odmowę wszczęcia postępowania. Okoliczności uzasadniające odmowę wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji mogą mieć charakter podmiotowy i przedmiotowy. Organ musi ocenić zdolność do działania w sprawie osoby wnoszącej żądanie, a także winien ustalić czy istnieje decyzja/postanowienie, której ważność należy poddać ocenie, a także obowiązany jest zbadać istnienie przeszkód prawnych, ustanowionych w ustawach odrębnych. Komendant Wojewódzki Policji w W. w swoim postanowieniu z dnia [...] października 2012 r. stwierdził, że istnieje przesłanka niedopuszczalności postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia Komendanta Powiatowego Policji w J. w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o wysokości równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego. Charakter postępowania w sprawach wydania zaświadczeń jest bowiem specyficzny i stanowi rodzaj uproszczonego oraz w znacznym stopniu odformalizowanego postępowania o charakterze administracyjnym, obowiązującego organy administracyjne przy podejmowaniu czynności materialno-technicznych, polegających na urzędowym potwierdzeniu stanu faktycznego i prawnego. Ponadto w postępowaniu w przedmiocie wydania zaświadczenia nie jest prowadzone postępowanie dowodowe sensu stricte a jedynie postępowanie wyjaśniające w rozumieniu art. 218 par 2 K.p.a. Postanowienia wydane w trybie art. 219 K.p.a. nie podlegają weryfikacji, ponieważ nie ma racjonalnej przesłanki we wzruszeniu uprzednio wydanych postanowień o odmowie wydania zaświadczenia, skoro można wystąpić o nowe zaświadczenie, zaś organ będzie zmuszony rozpatrzeć sprawę zgodnie z aktualnie posiadanym materiałem źródłowym. W wyjątkowych wypadkach jest możliwe stosowanie trybów nadzwyczajnych do wzruszenia postanowień wydanych na podstawie art. 219 K.p.a. W swoim wniosku o stwierdzenie nieważności R. L. nie wykazał jakimi wadami zaskarżone postanowienie jest obarczone. W konkluzji organ podał, że w takim stanie faktycznym i prawnym żądanie strony o stwierdzenie nieważności pisma informującego należało załatwić poprzez wydanie postanowienia zgodnie z art. 61 a K.p.a. Powyższe postanowienie stało się przedmiotem skargi, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której skarżący opisał historię toczących się postępowań z jego wniosku. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, powołując argumenty jak w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie ustalił i zważył, co następuje: Na wstępie przypomnieć należy , że postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym, ograniczonym do oceny legalności decyzji w aspekcie stanu prawnego i faktycznego, istniejącego w dacie jej wydania. Organ orzekający w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji nie jest związany wnioskiem strony i z urzędu musi zbadać, czy kwestionowane orzeczenie nie jest dotknięte chociażby jedną z wad, określonych w art. 156 par 1 K.p.a. Postępowanie w sprawach zaświadczeń nie jest postępowaniem administracyjnym, jakiego dotyczy art. 1 pkt 1, a jedynie ma charakter administracyjny z uwagi na organy je stosujące i na jedną z prawnych form działania administracji, do których się ono odnosi. W orzecznictwie sadów administracyjnych stwierdza się niedopuszczalność wznowienia postępowania w sprawach zakończonych wydaniem zaświadczenia, wyklucza się również dopuszczalność stwierdzenia nieważności zaświadczenia na podstawie art. 156 K.p.a. Postępowanie w sprawie wydawania zaświadczeń jest postępowaniem uproszczonym i odformalizowanym. Rozstrzygnięcie w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia zamyka tok czynności procesowych postępowania administracyjnego, a nie rozstrzyga o interesie prawnym czy obowiązku. Dlatego do postanowień wydanych w ramach postępowania w sprawie wydawania zaświadczeń nie stosuje się przepisów normujących tryb weryfikacji decyzji zarówno w formie wznowienia postanowienia, jak i w formie stwierdzenia nieważności decyzji. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.