II FZ 1047/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Bogusław Dauter po rozpoznaniu w dniu 24 stycznia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia M. S. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 24 października 2012 r., sygn. akt I SA/Łd 1223/12 wzywające do uzupełnienia wpisu sądowego w sprawie ze skargi M. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 6 sierpnia 2012 r., Nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2001 r. postanawia oddalić zażalenie. 1. Zarządzeniem z 24 października 2012 r., I SA/Łd 1223/12, Przewodniczący Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wezwał skarżącego, M. S. do uzupełnienia wpisu sądowego w kwocie 3071 zł od skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z 6 sierpnia 2012 r. wydanej w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2001 r. W zarządzeniu wskazano, jego podstawę prawną, tj. art. 220 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej P.p.s.a. oraz § 1 pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193; dalej jako: "rozporządzenie"). Przewodniczący wskazał również termin do dokonania tej czynności i rygor na wypadek nieuiszczenia wpisu w terminie. 2. Skarżący zaskarżył powyższe zarządzenie w całości i wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu zażalenia skarżący zakwestionował zasadność ustalenia wpisu stosunkowego od skargi i podniósł, ze w niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia są wyłącznie czynności organu podatkowego, nie jest zaś przedmiotem sporu wysokość zobowiązania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie podlega oddaleniu. 3. Na wstępie należy zauważyć, że kwestią o zasadniczym znaczeniu dla rozstrzygnięcia rozpoznawanej sprawy jest ustalenie czy wpisem należnym od wniesionej skargi był wpis stosunkowy, czy też stały. W pierwszej kolejności należy odnieść się do pojęcia "wartość przedmiotu zaskarżenia", gdyż właśnie ta wartość determinuje charakter oraz wysokość należnego wpisu. W myśl art. 231 P.p.s.a., który jest jednym z przepisów regulujących kwestię wpisów, "wpis stosunkowy pobiera się w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne. W innych sprawach pobiera się wpis stały". Dychotomiczny podział obu kategorii spraw, nie jest jednak podziałem prostym, gdyż użyte w przepisie sformułowanie "...w sprawach, których - przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne..." jest wyrażeniem nieostrym i stanowi daleko idące uproszczenie. Należy również zauważyć, że ustawodawca w art. 215 P.p.s.a. nakazuje stronie w każdym piśmie wszczynającym postępowanie podać "wartość przedmiotu zaskarżenia". Z kolei w art. 216 P.p.s.a. ustawodawca podaje, że jeżeli "przedmiotem zaskarżenia" jest należność pieniężna, stanowi ona "wartość przedmiotu zaskarżenia". Takie sformułowanie przepisu rodzi pewne komplikacje, gdyż przedmiotem zaskarżenia nie mogą być należności pieniężne. Dokonując literalnej wykładni przepisów należałoby dość do wniosku, że w sprawach sądowoadministracyjnych każde pismo strony podlegałoby opłacie stałej, gdyż przedmiotem zaskarżenia mogą być wyłącznie akty lub czynności organów administracji publicznej. Dlatego też, "przedmiot zaskarżenia" należy rozumieć szerzej, jako przedmiot postępowania objęty zaskarżonym aktem bądź czynnością, o którym mowa w art. 3 § 2 i 3 P.p.s.a. Prawodawca o wiele zręczniej wypowiedział się w tej kwestii w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r., gdzie w § 1 wskazał, że "wpis stosunkowy zależy od wysokości należności pieniężnej objętej zaskarżonym aktem" (por. postanowienie NSA z 1 sierpnia 2005 r., I FZ 374/05). Należy zatem stwierdzić, że kluczowe jest ustalenie co określała/obejmowała zaskarżona przez stronę decyzja. Z akt sprawy wynika, że wniesiona przez stronę skarżącą skarga była środkiem zaskarżenia od decyzji wydanej przez Dyrektora Izby Skarbowej w L. utrzymującej w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. Rozstrzygnięcie organu podatkowego pierwszej instancji określało zobowiązanie skarżącego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2001. Bez wątpienia decyzja tego typu obejmuje swoim zakresem określoną należność pieniężną, a co za tym idzie, skarga od tego typu decyzji będzie podlegać wpisowi stosunkowemu. Podatek określony taką decyzją zawsze będzie świadczeniem pieniężnym. W tym stanie rzeczy, zasadnie ustalono w zaskarżonym zarządzeniu wpis stosunkowy na podstawie § 1 pkt 4 rozporządzenia. Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.