II SAB/Kr 60/13

sygn. akt II SAB/Kr 60/13 Kraków, dnia 29 kwietnia 2013r. POSTANOWIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Aldona Gąsecka- Duda po rozpoznaniu w dniu 29 kwietnia 2013r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. F. i T. F. na bezczynność "A" S.A. w K. Oddział w O. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia: I. stwierdzić swą niewłaściwość; II. przekazać sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Opolu, jako sądowi miejscowo właściwemu. Zgodnie z treścią art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednol. Dz.U. z 2012r., póz. 270 ze zm. - oznaczana dalej jako p.p.s.a.), do rozpoznania sprawy sądowoadministracyjnej właściwy jest sąd, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Artykuł 14 p.p.s.a. stanowi, że wojewódzki sąd administracyjny, właściwy w chwili wniesienia skargi, pozostaje właściwy aż do ukończenia postępowania, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. W myśl art. 59 § 1 p.p.s.a., jeżeli do rozpoznania sprawy właściwy jest inny sąd administracyjny, sąd, który stwierdzi swoją niewłaściwość, przekaże sprawę właściwemu sądowi administracyjnemu; postanowienie może zapaść na posiedzeniu niejawnym. Niniejsza sprawa toczy się wskutek skargi B. F. i T. F. na bezczynność "A" S.A. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Jak wynika ze znajdującego się w aktach sądowych (k. 14) odpisu wniosku o udostępnienie informacji, był on kierowany do "A" S A. w K. Oddział w O.. Oddział ten mieści się w O., tj. na terenie województwa dolnośląskiego objętego właściwością Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, zgodnie z § 1 pkt 9 rozporządzenia Prezydenta Rzeczpospolitej Polskiej z dnia 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości ( Dz. U. nr 72, póz. 652 ze zm.). Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji postanowienia, biorąc za podstawę art. 59 p.p.s.a.