II FZ 769/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Sędzia WSA (del.) Marek Olejnik po rozpoznaniu w dniu 9 września 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 29 lipca 2013 r., sygn. akt I SA/Gl 1282/12 w przedmiocie podatku od nieruchomości w sprawie ze skargi K.S.A. w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 12 września 2012 r. Nr [...] w kwestii zażalenia organu wniesionego w dniu 19 sierpnia 2013 r. na postanowienie z dnia 29 lipca 2013r. w przedmiocie uchylenia postanowienia zawartego w punkcie 3 wyroku z dnia 29 kwietnia 2013 r. wydanego w niniejszej sprawie oraz zasądzenia zwrotu kosztów postępowania postanawia I. Uchylić w całości postanowienia z dnia 29 lipca 2013 r. sygn. akt I SA/Gl 1282/12. II. Umorzyć postępowanie sądowe wszczęte zażaleniem Samorządowego Kolegium odwoławczego z dnia 12 czerwca 2012r. w przedmiocie kosztów postępowania. 1. W wydanym w wyroku z dnia 29 kwietnia 2013 r. sygn. akt I SA/Gl 1282/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wskazał, że: "1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) orzeka, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu w całości do czasu uprawomocnienia się wyroku, 3) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz strony skarżącej kwotę 35.172 (trzydzieści pięć tysięcy sto siedemdziesiąt dwa) złote tytułem zwrotu kosztów postępowania." Odpis wyroku z uzasadnieniem doręczono organowi w dniu 10 czerwca 2013 r. W dniu 13 czerwca 2013 r. organ wniósł zażalenie na postanowienie zawarte w punkcie 3 wyroku. W zażaleniu tym podniósł, że zwrot kosztów sądowych zasądzono w nieprawidłowej wysokości. W związku z tym zażądał uchylenia tego postanowienia w całości i zasądzenia wskazanym tytułem kwoty należnej, którą, jak obliczył, jest 757 zł. Wskazał, że przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie była skarga wniesiona na decyzję, którą uchylono w całości decyzję określającą wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości i przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W toku postępowania sądowoadministracyjnego skarżąca była reprezentowana przez pełnomocnika – doradcę podatkowego, który w skardze zawarł wniosek o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. 2. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach powołując się na art. 195 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. - Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), w dalszej części uzasadnienia powoływanej jako: p.p.s.a. postanowieniem z dnia 29 lipca 2013 r. uwzględnił zażalenie we własnym zakresie i uchylił postanowienie zawarte w punkcie 3 ww. wyroku i zasądził od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz strony skarżącej kwotę 757 zł. 3. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło na ww. postanowienie zażalenie zarzucając mu naruszenie art.194§1 pkt 9 oraz art.195§1 oraz art.161§1 pkt 3 p.p.s.a. Domaga się jego uchylenia bowiem stało się bezprzedmiotowe wskutek wniesienia w dniu 3 lipca 2013 r. skargi kasacyjnej od wyroku z dnia 29 kwietnia 2013 r. Skargą kasacyjną objęto także punkt 3 wyroku w zakresie zwrotu kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 4. Zażalenie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 194 § 1 pkt 9 p.p.s.a. przedmiotem zażalenia może być rozstrzygnięcie dotyczące zwrotu kosztów postępowania. Chodzi tu zarówno o zwrot zasądzony na podstawie art. 209, jak i zwrot przyznany w ramach instytucji uzupełnienia orzeczenia, uregulowanej w art. 157 § 2. przepisy prawa – poza przypadkiem uzupełnienia wyroku (art. 157) – nie przewidują możliwości rozstrzygania o zwrocie kosztów postępowania w odrębnym orzeczeniu. Z art. 209 p.p.s.a. wyraźnie wynika, że postanowienie o zwrocie kosztów powinno stanowić część składową orzeczenia dotyczącego skargi albo skargi kasacyjnej. Stąd też ustawodawca zamieścił w art. 194 § 1 pkt 9 p.p.s.a. zastrzeżenie, że zażalenie na zwrot kosztów przysługuje jedynie wówczas, gdy strona nie wnosi skargi kasacyjnej. Jeżeli bowiem wpłynie skarga kasacyjna, sąd drugiej instancji – kontrolując zaskarżone orzeczenie w granicach zakreślonych przez art. 183 § 1 – kontroluje także prawidłowość rozstrzygnięcia o kosztach. Wniesienie skargi kasacyjnej czyni zatem zbędnym i niedopuszczalnym składanie oprócz niej zażalenia (por. Bogusław Gruszczyński, Andrzej Kabat, Komentarz do art.194 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, LEX). Jeżeli natomiast strona jest zadowolona z orzeczenia, nie zgadza się jedynie z zawartym w niej postanowieniem o zwrocie kosztów postępowania, może je kwestionować, wnosząc zażalenie. Tej sytuacji – obok przewidzianej w art. 157 § 2 – dotyczy właśnie art. 194 § 1 pkt 9 p.p.s.a. W przedmiotowej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w dniu 12 czerwca 2013 r. wniosło zażalenie na postanowienie dotyczące orzeczenia o kosztach zawarte w punkcie 3 wyroku z dnia 29 kwietnia 2013 r. W dniu 3 lipca 2013r. wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarga kasacyjna Organu w której zarzucono także naruszenie art.205§2 w związku z art.200 p.p.s.a. poprzez nieprawidłowe określenie wysokości zwrotu kosztów postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny wydając postanowienie w dniu 29 lipca 2013 r. uwzględniające na podstawie art.195§2 p.p.s.a. we własnym zakresie zażalenie strony z dnia 12 czerwca 2013 r. posiadał wiedzę o złożonej w dniu 3 lipca 2013 r. skardze kasacyjnej zawierającej tożsame zarzuty jak zawarte w zażaleniu. Wniesienie skargi kasacyjnej czyniło zatem zbędnym i niedopuszczalnym składanie oprócz niej zażalenia. Tym samym Sąd naruszył regulację art.195§2 w związku z art. 194§1 pkt 9 p.p.s.a. Mając na względzie powyższe oraz regulację art.197§2 w związku z art.188 i art.161§1 pkt 3 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny uchyla zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach w całości i umarza wszczęte przez Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. zażaleniem z dnia 12 czerwca 2013 r. postępowanie dotyczące postanowienia zawartego w punkcie 3 wyroku z dnia 29 kwietnia 2013 r.