II SA/Ol 63/13

Dnia 30 kwietnia 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Lipiński (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Beata Jezielska Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk Protokolant referent-stażysta Anna Zofia Głażewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 kwietnia 2013 roku sprawy ze skargi H. C. i M. C. na decyzję Wojewody z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę. Decyzją z dnia "[...]" Starosta A, po rozpatrzeniu wniosku spółki A o wydanie pozwolenia na budowę czterech elektrowni wiatrowych wraz z niezbędną infrastrukturą, zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę czterech elektrowni wiatrowych o mocy nominalnej 2,0 MW każda wraz z infrastrukturą, położonych na działce nr "[...]" – obręb A – Gm. A oraz nr "[...]" – obręb A – gmina A. Podstawę rozstrzygnięcia stanowił art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.) zwanej dalej: pr.bud. i art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego. Od powyższej decyzji wnieśli odwołanie H. i M. C.. Zakwestionowanej decyzji zarzucili rażące naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 32 ust. 4 pkt 1 i art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane oraz przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 77, 80, 7, 8, 11 i 107 § 1 i 3 kpa poprzez: - wydanie decyzji, mimo, że wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego nie spełniał wymogów formalnoprawnych, - wydanie decyzji, mimo, że projekt budowlany nie spełniał wymogów określonych w § 3 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012r. (Dz. U. 2012, poz. 462), - niedopełnienie przez organ architektoniczno-budowlany obowiązku sprawdzenia projektu wynikającego z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, - błędne oznaczenie w decyzji stron postępowania , - brak uzasadnienia prawnego, poprzez brak wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa, - brak prawidłowego uzasadnienia faktycznego z uwagi na niewskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, - naruszenie zasady praworządności i nie wyjaśnienie okoliczności sprawy i istniejącego w sprawie stanu faktycznego, - naruszenie zasady zaufania obywateli do organów państwa, - naruszenie zasady uwzględnienia interesu stron. Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda decyzją z dnia "[...]", nr "[...]" utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 32 ust. 4 pkt 1 ustawy Prawo budowlane Wojewoda wskazał, że niezbędnym warunkiem prawnym było, by w chwili wydania przez organ I instancji decyzji o pozwoleniu na budowę, decyzja o warunkach zabudowy była już ostateczna, co miało miejsce w niniejszej sprawie. W ocenie organu odwoławczego również zarzut zatwierdzenia projektu budowlanego nie spełniającego wymogów § 3 ust. 1 pkt 4 Rozporządzenia Ministra Transportu, budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012r. jest niezasadny. Organ zaznaczył, że w zatwierdzonym projekcie znajdują się zgodnie z ww. przepisem, na stronach tytułowych każdego z obu tomów, zarówno personalia projektanta sporządzającego to opracowanie, jak i numer posiadanych przez niego uprawnień oraz specjalność, w której dana osoba jest uprawniona do projektowania. W ocenie Wojewody nie znajduje potwierdzenia także zarzut naruszenia przez organ I instancji przepisów art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Według organu zgromadzony materiał dokumentacyjny w sprawie nie pozwala stwierdzić niezgodności decyzji o pozwoleniu na budowę z decyzją o ustaleniu warunków zabudowy czy też decyzją środowiskową. Nie stwierdzono również niezgodności projektu zagospodarowania terenu z przepisami, ani tego, by zatwierdzony projekt był niekompletny i nie posiadał wymaganych przepisami opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń. Ponadto według Wojewody nieuzasadnione są zarzuty naruszenia wskazanych w odwołaniu przepisów Kpa. Zaskarżona decyzja zawiera zaś wszystkie elementy wymagane przepisami art. 107 kpa i nie została ona podjęta z pogwałceniem zasad postępowania administracyjnego. Na tę decyzję H. i M. C. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie domagając się jej uchylenia wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji oraz wstrzymanie wykonania kwestionowanej decyzji. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: - art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. e oraz ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane oraz § 11 ust. 1 i 2, § 13 oraz § 323-327 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. nr 75, poz. 690 ze zm.) zwanego dalej: rozporządzeniem w sprawie warunków technicznych, oraz załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobu sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz.U. Nr 192, poz. 1883) zwanego dalej: rozporządzeniem w sprawie poziomów elektromagnetycznych, poprzez pominięcie zbadania, czy inwestycja będzie oddziaływała i w jaki sposób na istniejące, usytuowane w sferze oddziaływania obiektu inne budynki, zwłaszcza budynki mieszkalne skarżących znajdujące się w odległości ok. 500 m od planowanej inwestycji oraz budynki użyteczności publicznej, takie jak przedszkole i szkoła, które znajdują się we wsi A w odległości ok. 1000 m od planowanej inwestycji; - art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 kpa. poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności związanych z oddziaływaniem planowanej inwestycji na budynki mieszkalne skarżących znajdujące się w odległości ok. 500 m od planowanej inwestycji. Zdaniem skarżących, wydając decyzje organy obu instancji nie dokonały oceny, czy wzniesienie planowanego obiektu budowlanego (elektrowni wiatrowych) odpowiada normom prawa budowlanego, warunkom techniczno-budowlanym i czy planowana inwestycja nie spowoduje pogorszenia warunków życia okolicznych mieszkańców przez wzrost uciążliwości dla otoczenia, a także czy projekt budowlany spełnia wymogi przewidziane w decyzji środowiskowej. Pozwolenie na budowę, zwłaszcza na obszarach zabudowanych lub w ich bezpośrednim otoczeniu, w wielu wypadkach musi uwzględniać sprzeczne interesy inwestora oraz osób, których prawa mogą być przez to pozwolenie zagrożone lub naruszone. Ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich, o której mowa w art. 5 Prawa budowlanego, oznacza szeroki zakres badania oddziaływania jednej nieruchomości na sąsiednie działki budowlane. Zdaniem skarżącego, planowana inwestycja pogorszy warunki oświetleniowe otoczenia w związku z migotaniem obracających się skrzydeł wiatraka oraz nasłonecznienia otoczenia poprzez rzucający się i ruchomy cień elektrowni wiatrowej. Poza tym będzie miała miejsce emisja ciągłego hałasu mechanicznego i szumu aerodynamicznego w związku z pracą turbiny wiatrowej, emisja infradźwięków w promieniu nawet kilku kilometrów, zakłócana będzie praca urządzeń radiowych oraz niemożliwa będzie budowa nowych budynków mieszkalnych i gospodarczych na nieruchomościach sąsiadujących z elektrownią wiatrową. Skarżący podniósł również, że w postępowaniu w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę organ badając zgodność projektowanej inwestycji z § 11 ust. 1 i 2, § 13 oraz § 323-327 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych ma prawny obowiązek zbadania, czy inwestycja będzie oddziaływała i w jaki sposób na istniejące, usytuowane w sferze oddziaływania obiektu inne budynki, zwłaszcza budynki mieszkalne znajdujące się w odległości ok. 500 m od planowanej inwestycji oraz budynki użyteczności publicznej takie jak przedszkole czy szkoła znajdujące się w odległości 1000 m od planowanej inwestycji. Pominięcie tych kwestii przez organy podczas dokonywania analizy wniosku inwestora oznacza, że wydanie pozwolenia na budowę jest przedwczesne, bowiem nie wiadomo, czy realizacja inwestycji nie naruszy wymogów wynikających z przepisów rozporządzenia w sprawie warunków technicznych oraz dopuszczalnych wartości parametrów fizycznych pól elektromagnetycznych określonych w załączniku nr 1 do rozporządzenia w sprawie poziomów elektromagnetycznych. W ocenie skarżącego, organy obu instancji naruszyły przepisy art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 kpa. poprzez niewyjaśnienie wskazanych wyżej okoliczności sprawy. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu decyzji. Poza tym organ wyjaśnił, że o braku przeciwwskazań dla realizacji przedmiotowej inwestycji, wynikających z przepisów o ochronie przyrody i innych dotyczących środowiska świadczy pozytywna decyzja Wójta Gminy A z dnia "[...]" o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, określająca warunki środowiskowe konieczne do spełnienia przy realizacji tego przedsięwzięcia. W piśmie procesowym z dnia 25 kwietnia 2013r. uczestnik postępowania spółka A wniosła o oddalenie skargi, zgadzając się ze stanowiskiem organu i uznając zarzuty skargi za bezzasadne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne są właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, przy czym Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku stwierdzenia istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) zwanej dalej: ustawą ppsa. Zakres kontroli Sądu wyznacza art. 134 tej ustawy stanowiący, iż sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (§ 1). Sąd poddawszy kontroli zaskarżoną decyzję i decyzję ją poprzedzającą stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji dotyczą zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia inwestorowi pozwolenia na budowę czterech elektrowni wiatrowych wraz z niezbędną infrastrukturą. Zgodnie z treścią art. 35 ust. 1 pr.bud., przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; oraz dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 6; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Pozytywny wynik opisanego powyżej sprawdzenia skutkuje obowiązkiem wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Wynika to z art. 35 ust. 4 pr.bud., zgodnie z którym w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Należy zatem zauważyć, że proces inwestycyjny, który zakończyć ma się zrealizowaniem planowanej inwestycji składa się z kilku etapów, których spełnienie umożliwia przystąpienie do kolejnego, w następstwie których to działań dochodzi do wydania pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego. Inwestor, przed wystąpieniem z wnioskiem o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę, musi uzyskać dla planowanej inwestycji najpierw ostateczną decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a następnie ostateczną decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. W tym miejscu należy wskazać, że stosownie do art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717, ze zm) dalej: u.p.z.p. w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym: 1) lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego; 2) sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy. W rozpoznawanej sprawie inwestor przedstawił takie decyzje, bowiem w aktach sprawy - projekcie budowlanym – znajduje się: ostateczna decyzja Wójta Gminy A z dnia "[...]", Nr "[...]" ustalająca warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie czterech elektrowni wiatrowych o mocy 2,0 MW każda wraz z infrastrukturą na część działek nr: - "[...]" (droga gminna) i "[...]" (droga gminna), obręb A; - "[...]" (tymczasowy łuk) i "[...]" (droga gminna), obręb A, gmina A. Ponadto w aktach sprawy znajduje się decyzja Wójta Gminy A z dnia "[...]", nr "[...]" o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia. Należy zauważyć, że na etapie procesu inwestycyjnego organy architektoniczno-budowlane nie dokonują ponownie oceny tych okoliczności sprawy, które stanowiły podstawę wydania zarówno decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jak i decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Wynika to wprost z treści art. 35 ust. 1 pkt 1 pr.bud., który nakłada na organy obowiązek sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz wymaganiami ochrony środowiska określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, nie daje im natomiast podstaw do oceniania materiału dowodowego, na podstawie którego zostały wydane ww. decyzje, czy też ingerowania w zapisy zawarte w tych decyzjach. Nie pozostaje w ich kompetencji zmiana wymagań ochrony środowiska określonych w ostatecznej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Organ architektoniczno - budowlany musi ocenić zgodność projektu budowlanego z ustaleniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz wymaganiami ochrony środowiska sprecyzowanymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Nie ma natomiast prawa we własnym zakresie uchylić się od respektowania ostatecznych decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego (warunków zabudowy) dla tej inwestycji, czy też ostatecznej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Poza tym z treści art. 55 w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. wynika, że decyzja o warunkach zabudowy wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę, jak również z treści art. 71 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji... wynika, że w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach określa się środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. Organ architektoniczno-budowlany nie może ich samodzielnie określić inaczej. Z przytoczonymi zapisami ustaw koresponduje nadto treść art. 86 ustawy o udostępnianiu informacji, zgodnie z którym decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wiąże organ wydający decyzje, o których mowa w art. 72 ust. 1 tej ustawy, czyli wiąże organ architektoniczno - budowlany przy wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę ( art. 72 ust. 1 pkt 1). Nie można zatem zgodzić się ze skarżącymi, że organy orzekające w tej sprawie naruszyły art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 kpa. poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności związanych z oddziaływaniem planowanej inwestycji na budynki mieszkalne skarżących znajdujące się w odległości ok. 500 m od planowanej inwestycji oraz budynki użyteczności publicznej takie jak przedszkole czy szkoła znajdujące się w odległości 1000 m od spornej inwestycji. Okoliczności te zostały zbadane w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia 6 kwietnia 2012 r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. W decyzji tej zastrzeżono zaś wyraźnie, że w trakcie eksploatacji elektrowni wiatrowej, w przypadku stwierdzenia przekroczeń wartości dopuszczalnych hałasu na terenach zabudowy mieszkaniowej należy niezwłocznie podjąć działania adaptacyjne ograniczające emisję hałasu do otoczenia. Ponadto na inwestora nałożono w pkt V decyzji środowiskowej obowiązek wykonania i przedstawienia analizy porealizacyjnej w zakresie ochrony terenów zabudowy mieszkaniowej przed hałasem. Analizę należy wykonać zgodnie z treścią postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia "[...]". Zastrzeżono również, że w przypadku niedotrzymania standardów jakości środowiska w zakresie propagacji hałasu i uciążliwości akustycznych, inwestor obowiązany jest do ich ograniczenia (poprzez zastosowanie odpowiednich środków technicznych) do prawnie wymaganych poziomów. Wyniki pomiarów oraz przyjęte rozwiązania minimalizujące (w razie zaistnienia takiej konieczności) należy przedłożyć m.in. Regionalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska. Trzeba przy tym dostrzec, że z raportu oddziaływania inwestycji na środowisko wynika, że przedmiotowa inwestycja nie spowoduje przekroczenia obowiązujących norm akustycznych. Z przytoczonych warunków i zastrzeżeń wynika jednoznacznie, że nieprawdziwe jest twierdzenie skarżącego zaprezentowane na rozprawie (protokół rozprawy, akta sądowe, k. – 460), że na gruncie niniejszej sprawy powinien być zbadany stopień emitowania hałasu ponieważ organy wydające decyzje oparły się tylko na twierdzeniach inwestora. Stanowisko organów znajduje swoje oparcie w szczegółowych warunkach określonych w decyzji środowiskowej. Samo zaś żądanie skarżącego dotyczące konieczności zbadania stopnia emitowania hałasu przez sporną inwestycję jest na obecnym etapie inwestycyjnym zupełnie nierealne i niewykonalne. Trudno zatem na podstawie twierdzeń strony skarżącej przyjąć, wbrew informacjom zawartym w decyzji środowiskowej i raporcie, że poziom hałasu na ich działce zostanie przekroczony o dopuszczalne normy. Brak jest zatem na obecnym etapie podstaw do stwierdzenia, że w otoczeniu projektowanych elektrowni wiatrowych przekroczone zostaną dopuszczalne poziomy pól elektromagnetycznych określonych w załączniku nr 1 do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobu sprawdzania dotrzymania tych poziomów (DZ.U, Nr 192, poz. 1883). Mylnie również wskazał pełnomocnik skarżącego na rozprawie jakoby w aktach sprawy brakowało wymaganego postanowieniem RDOŚ i decyzją Wójta A o środowiskowych uwarunkowaniach, pozwolenia konserwatora zabytków na realizację inwestycji. W decyzji środowiskowej znajduje się jedynie zapis (pkt 3.1) mówiący, że ze względu na stwierdzone w rejonie przedsięwzięcia liczne stanowiska archeologiczne, prace ziemne (wykonywane zwłaszcza w sąsiedztwie elektrowni nr 4) należy wykonywać w porozumieniu z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków. Nie ma natomiast mowy o sformalizowanym pozwoleniu jeszcze przed rozpoczęciem inwestycji. Odnośnie zarzutu dotyczącego powstania efektu migotania cienia przez powstanie przedmiotowej inwestycji, dostrzec warto, że inwestor (uczestnik postępowania) spółka A słusznie podniósł, że z raportu o oddziaływaniu rzeczonego przedsięwzięcia na środowisko wynika, że minimalizacja oddziaływania efektu migotania cienia zostanie uzyskana poprzez: zastosowanie nowoczesnych turbin o małej częstotliwości obrotu łopat wirnika; lokalizację turbin na północ od największych miejscowości (A, B); usytuowanie turbin w znacznych odległościach od zabudowy. Zgodnie zatem z art. 35 ust. 1 pkt 1 pr.bud., w fazie postępowania wyjaśniającego prowadzonego postępowania administracyjnego mającego za przedmiot zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę organ musiał ocenić zgodność projektu budowlanego z ustaleniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz wymaganiami ochrony środowiska sprecyzowanymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Nie miał on natomiast kompetencji, aby we własnym zakresie uchylić się od respektowania ostatecznej decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla tej inwestycji, czy też ustaleń ostatecznej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. W niniejszej sprawie należy podzielić stanowisko organów obu instancji, że ponieważ przedstawiony przez inwestora projekt budowlany nie naruszał ustaleń oraz wymogów zawartych w tych decyzjach, były one zobowiązane na podstawie art. 35 ust. 4 pr.bud. do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Za niezasadny należy uznać zarzut naruszenia § 11 ust. 1 i 2, § 13 oraz § 323-327 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Organy zbadały zgodność projektu budowlanego z przepisami Prawa budowlanego i przepisami techniczno-budowlanymi oraz stwierdziły, że projekt ten jest zgodny z wymogami powołanego rozporządzenia. Powołane przez stronę skarżącą regulacje § 11 ust. 1 i 2, § 13 rozporządzenia dotyczą zasad usytuowania budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi, który winien być lokalizowany poza zasięgiem zagrożeń i uciążliwości określonych w przepisach odrębnych, przy czym dopuszcza się wznoszenie budynków w tym zasięgu pod warunkiem zastosowania środków technicznych zmniejszających uciążliwości poniżej poziomu ustalonego w tych przepisach, bądź zwiększających odporność budynku na te zagrożenia i uciążliwości. Do takich uciążliwości zalicza się, na co wskazują skarżący szkodliwe promieniowanie i oddziaływanie pół elektromagnetycznych oraz hałas i drgania. Odnośnie zaś zachowania odległości budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów to wskazać należy, że istniejąca odległość pomiędzy lokalizacją wiatraków a najbliższymi zabudowania skarżącego wynosząca jak wskazano w decyzji środowiskowej ok. 500 m, należy stwierdzić, że taka odległość świadczy o zachowaniu wszelkich wymogów określonych w § 13 rozporządzenia. Wbrew twierdzeniom skargi organ odwoławczy z zachowaniem reguł postępowania administracyjnego ponownie rozpoznał sprawę merytorycznie ustosunkowując się do wskazanych w odwołaniu zarzutów. Mając powyższe na względzie Sąd nie znajdując podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji Wojewody, działając na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.