II SAB/Wa 47/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Lipiński (spraw.), Sędziowie WSA Ewa Marcinkowska, Ewa Grochowska-Jung, Protokolant starszy sekretarz sądowy Aneta Duszyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 maja 2013 r. sprawy ze skargi A. S. na bezczynność T. S.A. w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 4 listopada 2012 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. zobowiązuje T. S.A. do rozpatrzenia wniosku skarżącego A. S. z dnia 4 listopada 2011 r. w terminie 14 dni od daty uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 2. zasądza od T. S.A. na rzecz skarżącego A. S. kwotę 357 (słownie: trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. A. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność T. S.A., zarzucając jej brak udostępnienia informacji publicznej wskazanej we wniosku z dnia 4 listopada 2011 r., dotyczącej przedstawienia mu kserokopii wszelkich ewentualnych decyzji, stanowiących podstawę lokalizacji i budowy linii telekomunikacyjnych na działce nr [...] położonej w [...], stanowiącej własność skarżącego, dla której Sąd Rejonowy w I. prowadzi księgę wieczystą o numerze [...] - w terminie wskazanym w art. 13 ust.1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. nr 112, poz. 1198 ze zm.). W związku z powyższym A. S. zażądał stwierdzenia bezczynności ww. Spółki i zobowiązanie jej do udzielenia informacji oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu skargi wskazał między innymi na treść art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej, który stanowi, iż zobowiązanymi do udostępniania informacji publicznej, oprócz władz publicznych, są również inne podmioty wykonujące zadania publiczne. Podkreślił, iż pismo T. S.A. z dnia [...] listopada 2011 r. nie stanowi żądanej informacji publicznej i do dnia wniesienia skargi Spółka ani nie udzieliła informacji, ani nie wydała rozstrzygnięcia w sprawie odmowy jej udostępnienia, czy też w sprawie umorzenia postępowania o udostępnienie informacji publicznej. W odpowiedzi na skargę T. S.A. wniosła o jej odrzucenie, argumentując, iż nie jest podmiotem, o którym mowa w przepisie art. 4 ustawy o dostępie do informacji publicznej. T. S.A. wskazała, że jest podmiotem prawa prywatnego, a Skarb Państwa i podmioty wskazane w art. 4 ust. 1 pkt 5 nie mają w stosunku do niej pozycji dominującej. Skarb Państwa już od października 2000 roku nie jest podmiotem dominującym w stosunku do T. S.A. i nie ma żadnych przywilejów w zakresie głosowania. Na dzień przekazania skróconego raportu półrocznego za okres 6 miesięcy zakończony w dniu 30 czerwca 2010 r. udział Skarbu Państwa w kapitale zakładowym Spółki wynosił kilka procent, a w dniu 5 sierpnia 2010 r. Skarb Państwa ogłosił, że sprzedał akcje T. S.A. T. S.A jest podmiotem prawa prywatnego, podmiotem prowadzącym działalność gospodarczą, a okoliczność, że charakter świadczonych usług telekomunikacyjnych przez Spółkę ma znaczenie dla rozwoju cywilizacyjnego i poziomu życia obywateli nie oznacza, że przez to jest podmiotem, o którym mowa w przepisie art. 4 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Według skarżącego takie rozumienie "zadania publicznego" jest zbyt ogólne i szerokie. Na poparcie swoich twierdzeń T. S.A. w dodatkowym piśmie z dnia 5 marca 2013 r. wskazała na pismo Ministerstwa Skarbu z dnia [...] października 2012 r. i na wyciąg z raportu kwartalnego za III kwartał 2012 r. oraz na treść wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w sprawach sygn. akt II SAB/Wa/18/06 i II SAB/Wa/399/11, w których Sąd dokonywał oceny pod katem obowiązku stosowania przez T. S.A. przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej i stwierdził, iż Spółka ta nie jest podmiotem zobowiązanym do stosowania przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę między innymi w zakresie orzekania w sprawach skarg na bezczynność. Bezczynność rozumiemy na ogół jako bezczynność organu administracyjnego, która występuje, gdy organ ten zobowiązany jest do podjęcia przewidzianej prawem czynności, nie podejmuje jej w terminie określonym przez przepisy prawa. Sądy administracyjne rozpatrują skargi na bezczynność wyłącznie w przypadku postępowań, które mogą zakończyć się wydaniem decyzji administracyjnych, postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie, albo kończących postępowanie, a także postanowień rozstrzygających sprawę, co do istoty lub też wydaniem innych aktów, lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień, lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Stosownie do treści art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej do udostępniania informacji publicznych obowiązane są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne (pkt. 5 wyżej wskazanego przepisu). Zatem podmioty niebędące organami administracji, z uwagi na wykonywanie zadań publicznych, mogą być zobowiązane do wykonywania obowiązku udostępniania określonych informacji publicznych na zasadach określonych w ustawie o dostępie do informacji publicznej i z tego powodu podlegać właściwości sądów administracyjnych w sprawach o bezczynność. Prawidłowe rozstrzygniecie niniejszej sprawy sprowadza się do ustalenia, czy w zakresie objętym przedmiotowym żądaniem udzielenia informacji publicznej, T. S.A. jest podmiotem podlegającym uregulowaniom ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu tej ustawy i podlega udostępnieniu na określonych w tej ustawie zasadach. Przedstawione we wniosku z dnia 4 listopada 2012 r. zagadnienie - przedstawienia kserokopii wszelkich decyzji, stanowiących podstawę lokalizacji i budowy linii telekomunikacyjnych na działce nr [...] położonej w [...] stanowi informacje publiczną. Powyższe ustalenie wynika z następujących przesłanek. Pytanie dotyczy sfery publicznej, zaś budowa przedmiotowej linii telekomunikacyjnych, jak wynika z pisma T. S.A.. z dnia [...] listopada 2012 r. miała miejsce przed rokiem 1970, a zatem w czasach funkcjonowania państwowego przedsiębiorstwa [...], i była to inwestycja realizowana ze środków państwowych. Jednakże sam fakt takiego sposobu realizacji przedsięwzięcia telekomunikacyjnego nie wskazuje jeszcze na podleganie przez T. S.A. rygorom ustawy o dostępie do informacji publicznej. W sprawie jest oczywiste, że T. S.A.. na datę wpłynięcia przedmiotowego wniosku jest podmiotem prawa prywatnego. Największym akcjonariuszem tej Spółki jest [...], zaś Skarb Państwa posiadał jedynie znikome ilości akcji, które w dniu 5 sierpnia 2010 r. sprzedał na Warszawskiej Giełdzie Papierów Wartościowych. Zważyć należy, czy przedmiotowa Spółka może być zobowiązana do wykonywania ustawy o dostępie do informacji publicznej na zasadzie art. 4 ust. 1 pkt 5 tej ustawy, jako inny podmiot wykonujący zadania publiczne. W ocenie niniejszego składu orzekającego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na pytanie to należy odpowiedzieć twierdząco i w tym zakresie nie można podzielić zasadności wywodów zawartych w uzasadnieniach wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w sprawach o sygn. akt II SAB/Wa/18/06 i II SAB/Wa/399/11. Wielce pomocne w niniejszej sprawie jest właściwe odczytanie uchwały z dnia 14 kwietnia 2005 r. sygn. akt I OPS 1/05 podjętej w składzie 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego. Działalności T. S.A. dla potrzeby prawidłowego zakwalifikowania jej jako "innego podmiotu wykonującego zadania publiczne" (w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej) nie można oceniać jedynie z punktu widzenia spraw kapitałowych, jakkolwiek jest to nadal jedna z największych Spółek prawa handlowego w Polsce, ani z punktu uregulowań ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeksu spółek handlowych (Dz. U. nr 94, poz. 1037). Istotne będzie tu znaczenie tego przedsiębiorstwa w zakresie zadań telekomunikacyjnych uregulowanych w ustawie z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo Telekomunikacyjne (Dz. U. nr 171, poz. 1800 ze zm.). W szczególności wskazać tu należy miedzy innymi na treść art. 1 tej ustawy; pojecie "dostępu telekomunikacyjnego" uregulowane w art. 2 pkt 6); obowiązki dużych przedsiębiorstw telekomunikacyjnych (do których należy T. S.A..) ujęte w art. 6 pkt. 7; obowiązki w zakresie infrastruktury – art. 137 i nast. Nie sposób przecenić znaczenia telekomunikacji rozumianej, jako gałęzi gospodarki narodowej dla gospodarki i informacji oraz wpływu na społeczeństwo. Powyższe stwierdzenia stanowią oczywiste notoria sądowe i nie wymagają dalszego uzasadniania. Natomiast podkreślić tu należy, iż nie każde przedsiębiorstwo telekomunikacyjne ma tak ważną dla tej dziedziny rolę, jak T. S.A. Wskazać tu należy nie tylko liczbę abonentów telefonii tradycyjnej T. S.A.., ale także, co jest dla współczesnej telekomunikacji najistotniejsze, fakt dysponowania przez tą Spółkę znaczną ilością sieci telekomunikacyjnych w tym tzw. "światłowodów", która to sieć służy nie tylko abonentom T. S.A.., ale także stanowi nośniki informacyjne wykorzystywane przez inne przedsiębiorstwa telekomunikacyjne (w tym nawet nie związane kapitałowo z "[...]", jak np. "[...]"). Jeżeli zważy się, iż sieć ta służy nie tylko potrzebom telefonii (rozumianej zarówno tradycyjnie czy mobilnie) ale także łączności internetowej oraz rozprowadzeniu sygnałów telewizyjnych oraz radiowych (a jedynie sieć światłowodowa umożliwia rozprowadzenie tzw. "szybkiego internetu"), to T. S.A. jawi się jako bardzo istotny podmiot organizujący telekomunikację w Polsce. Powyżej opisanych okoliczności nie sposób nie dostrzegać podczas analizowania zagadnienia wykonywania przez te Spółkę zadań publicznych. W ocenie składu orzekającego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w niniejszej sprawie właśnie powyższe okoliczności powinny zdecydować o zakwalifikowaniu T. S.A. do grona podmiotów określonych w przepisie art. 4 ust. 1 pkt 5) ustawy o dostępie do informacji publicznej, natomiast zagadnienia kapitałowe (braku udziału Skarbu Państwa w tej Spółce) nie mogą stanowić jedynego kryterium, co do powyższej kwalifikacji. W niniejszej sprawie rysuje się jeszcze jedno istotne zagadnienie, w ogóle nie podnoszone przez strony niniejszego sporu, związek pomiędzy zadanym przez skarżącego, w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej pytania, a znaczeniem odpowiedzi na to pytanie dla wzajemnych stosunków pomiędzy skarżącym, a T. S.A. w zakresie posadowienia telekomunikacyjnych linii przesyłowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie dostrzega, iż ewentualne udzielenie informacji publicznej może stanowić ważny element dla skarżącego w powyższej sprawie, jednakże nie sposób nie dostrzegać także, iż podjęcie przez T. S.A. decyzji stanowiących podstawę do faktycznego i prawnego posadowienia telekomunikacyjnych linii przesyłowych na określonym terenie może w sposób kategoryczny wyjaśnić wyżej wspomniane kwestie sporne pomiędzy stronami, zwłaszcza, iż T. S.A.. nie zaprzecza istnieniu takich decyzji. Jednakże niniejsza sprawa, rozpatrywana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie dotyczy jedynie kwestii informacji publicznej, tak więc dalsze rozwijanie powyższego zagadnienia jest tu zbędne. Natomiast z punktu uregulowań ustawy o dostępie do informacji publicznej podkreślenia wymaga to, iż prawo do uzyskania prostej informacji publicznej posiada każdy, bez potrzeby wskazywania na cel przyświecający uzyskaniu tej informacji, czy wykazywania istnienia interesu prawnego lub faktycznego (art. 2 ustawy). Także na tym etapie ewentualnych sporów miedzy stronami, co do posadowienia telekomunikacyjnych linii przesyłowych na określonym terenie, nie można wskazać na uregulowania innej ustawy, która umożliwiałaby skarżącemu dostęp do żądanej informacji, co w rozumieniu art. 1 ust. 2 wyłączałoby stosowanie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Reasumując ten fragment rozważań, wskazać należy, iż T. S.A. powinna rozpatrzyć wniosek skarżącego z dnia 4 listopada 2011 r., dotyczący przedstawienia mu kserokopii wszelkich ewentualnych decyzji, stanowiących podstawę lokalizacji i budowy linii telekomunikacyjnych na działce nr [...] położonej w [...], stanowiącej jego własność, zgodnie z treścią ustawy o dostępie do informacji publicznej i w terminie wskazanym w wyroku. W szczególności Spółka powinna rozważyć, czy istotnie posiada żądaną przez skarżącego informację w brzmieniu wskazanym we wniosku. Ten aspekt sprawy jest tu o tyle istotny, iż w piśmie Spółki z dnia [...] listopada 2012 r. podaje ona inną miejscowość lokalizacji linii telekomunikacyjnej to jest R., a nie [...]. Następnie Spółka powinna rozważyć między innymi czy żądana informacja stanowi informację prostą, czy informację przetworzoną (art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy). Nie można natomiast zgodzić się z twierdzeniami skargi, że wskazana wyżej bezczynność T. S.A. miała szczególnie rażący charakter. Wskazać tu należy, iż T. S.A.. nie była w tak zwanej bezczynności kwalifikowanej, gdy podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej nie podejmuje żadnych działań. Błąd Spółki polegał jedynie na wadliwym rozumieniu ustawy o udostępnieniu informacji publicznej, co do spoczywającego na Spółce obowiązku informacyjnego w związku z wykonywaniem zadań publicznych. Ten aspekt sprawy mógł być tak rozumiany przez Spółkę, tym bardziej, iż prezentowany przez nią pogląd znajdował poparcie w treści niektórych orzeczeń sadów administracyjnych. Podkreślenia wymaga tu również fakt zajęcia przez T. S.A.. merytorycznego stanowiska w przedmiotowej sprawie w piśmie z dnia 29 listopada 2012 r., jakkolwiek stanowiska niezgodnego z wymogami ustawy o udostępnieniu informacji publicznej. Nie bez znaczenia na ocenę bezczynności T. S.A. ma także wyżej podniesiona rozbieżność, co do miejsca inwestycji będącej przedmiotem wniosku o udzielenie informacji publicznej. Z wyżej przytoczonych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 149 i art. 200 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi