IV SA/Wa 921/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran, Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska (spr.), Sędzia WSA Krystyna Napiórkowska, Protokolant sekr. sąd. Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 września 2011 r. sprawy ze skargi R. D. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy - oddala skargę - Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] marca 2011 r., utrzymujące w mocy postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w O. z dnia [...] września 2010 r., odmawiające uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy. Przedmiotowe postanowienie wydane zostało w następującym stanie faktycznym: Pismem z dnia [...] września 2010 r., Burmistrz Miasta i Gminy P. zwrócił się do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w O., zwanego dalej "Dyrektorem Regionalnym" z prośbą o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...] w obrębie T., gmina P. Postanowieniem z dnia [...] września 2010 r., Dyrektor Regionalny odmówił uzgodnienia realizacji ww. inwestycji stwierdziwszy, że przedmiotowa działka znajduje się w strefie 100 m od rzeki K. W uzasadnieniu przedmiotowego postanowienia organ I instancji podniósł, że planowana inwestycja koliduje z § 4 ust.1 pkt 8 rozporządzenia Wojewody [...] z dnia [...].12.2008 w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu [...] (Dz. Urz. Województwa [...] nr [...] poz. [...], dalej cytowane jako Rozporządzenie), w myśl którego zakazuje się lokalizowania obiektów budowlanych w pasie 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej. Na podstawie § 4 ust.5 pkt 1) Rozporządzenia zakaz ten nie dotyczy obszarów zwartej zabudowy miast i wsi w granicach określonych w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin (lub w równorzędnych dokumentach planistycznych) oraz uzupełnień zabudowy mieszkaniowej i usługowej pod warunkiem wyznaczenia nieprzekraczalnej linii zabudowy od brzegów zgodnie z linią występującą na działkach przyległych, pkt 2) siedlisk rolniczych, w zakresie uzupełnienia istniejącej zabudowy o obiekty niezbędne do prowadzenia gospodarstwa rolnego, pod warunkiem nieprzekraczania dotychczasowej linii zabudowy od brzegu oraz pkt 3) wyznaczanych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego terenów dostępu do wód publicznych- w zakresie niezbędnym do pełnienia funkcji plaży, kąpielisk i przystani. Organ stwierdził, że analizowana działka nie leży w granicach zwartej zabudowy miast i wsi. Organ I instancji nie znalazł podstaw do zastosowania odstępstw od zakazu zabudowy w odległości 100m od linii brzegu rzeki, w konsekwencji uznał, że aktualnie obowiązujące przepisy nie dopuszczają budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce [...]w obrębie T., gmina P. Na powyższe postanowienie Dyrektora Regionalnego, zażalenie do Ministra Środowiska wniósł inwestor. Jednakże postanowieniem z dnia [...] marca 2011 r., Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska utrzymał w mocy postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w O. z dnia [...] września 2010 r., odmawiające uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy. W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skardze skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia Dyrektora Regionalnego. Zaskarżonemu postanowieniu skarżący zarzucił naruszenie art. 7, 77 i 75 k.p.a. poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, bez uwzględnienia słusznego interesu obywatela oraz brak całościowej analizy mapy sytuacyjnej wsi T.; naruszenie art. 8,77 oraz 107 § 3 k.p.a. poprzez brak wyjaśnienia przesłanek dotyczących kwestii odniesienia pojęć zawartych w przepisach rozporządzenia do istniejącego stanu faktycznego sprawy; naruszenie przepisu § 4 ust.5 pkt 1 rozporządzenia Wojewody [...] z dnia [...].12.2008 w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu [...], poprzez jego błędną wykładnię pojęcia zwartej zabudowy wsi oraz uzupełnienia zabudowy; oraz poprzez wadliwe zastosowanie tego przepisu, polegające na wadliwej jego subsumpcji do stanu faktycznego sprawy bez uwzględnienia okoliczności faktycznych dotyczących położenia nieruchomości skarżącego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, jako bezzasadnej, podtrzymując argumenty, leżące u podstaw wydania zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (D.U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (D.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm. - dalej w skrócie: P.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd, badając legalność zaskarżonego postanowienia w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc jednak związany - stosownie do art. 134 P.p.s.a. - zarzutami i wnioskami skargi uznał, iż postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] marca 2011 r. nie narusza prawa w stopniu kwalifikującym je do wyeliminowania z obrotu prawnego. Odnosząc się do poszczególnych zarzutów skargi należy stwierdzić, że skarżący niesłusznie zarzucił naruszenie art. 7, 77 i 75 k.p.a. poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, bez uwzględnienia słusznego interesu obywatela oraz brak całościowej analizy mapy sytuacyjnej wsi T. Zdaniem Sądu, stan faktyczny sprawy został wyjaśniony w sposób wyczerpujący i dokładny. Nie budzi wątpliwości, że planowana inwestycja miałaby zostać zlokalizowana w odległości mniejszej niż 100 m. od rzeki K. Fakt ten nie był kwestionowany przez skarżącego, który skupił się wyłącznie na zarzutach nie zastosowania odstępstw od tego zakazu. W myśl § 4 ust.1 pkt 8 Rozporządzenia, zakazuje się lokalizowania obiektów budowlanych w pasie 100 m od linii brzegów rzek i jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej. Cytowany wyjątek w sprawie nie zachodzi, gdyż planowana inwestycja nie jest urządzeniem wodnym ani obiektem służącym prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej. Nie zasługuje na uwagę również zarzut naruszenia przepisu § 4 ust.5 pkt 1 Rozporządzenia, poprzez błędną wykładnię pojęcia zwartej zabudowy wsi oraz uzupełnienia zabudowy mieszkaniowej. Sąd nie stwierdził wadliwego zastosowania tego przepisu polegającego, według skarżącego, na wadliwej jego subsumpcji do stanu faktycznego sprawy bez uwzględnienia okoliczności faktycznych dotyczących położenia nieruchomości skarżącego. W uzasadnieniu przedmiotowego postanowienia organ I instancji szczegółowo wyjaśnił, że planowana inwestycja nie mieści się również w kolejnym wyjątku od zakazu zabudowy, przewidzianym w § 4 ust.5 pkt 1 Rozporządzenia. W myśl tego przepisu zakaz zabudowy nie dotyczy obszarów zwartej zabudowy miast i wsi w granicach określonych w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin (lub w równorzędnych dokumentach planistycznych) oraz uzupełnień zabudowy mieszkaniowej i usługowej pod warunkiem wyznaczenia nieprzekraczalnej linii zabudowy od brzegów zgodnie z linią występującą na działkach przyległych. W myśl § 4 ust.5 pkt 2 Rozporządzenia zakaz nie dotyczy siedlisk rolniczych, w zakresie uzupełnienia istniejącej zabudowy o obiekty niezbędne do prowadzenia gospodarstwa rolnego, pod warunkiem nieprzekraczania dotychczasowej linii zabudowy od brzegu oraz (w myśl § 4 ust.5 pkt 3 Rozporządzenia) wyznaczanych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego terenów dostępu do wód publicznych- w zakresie niezbędnym do pełnienia funkcji plaży, kąpielisk i przystani. Zdaniem Sądu orzekającego w sprawie, z analizy akt sprawy organ wywiódł słuszny wniosek, że działka inwestora nie leży w granicach zwartej zabudowy miast i wsi. Organ wyjaśnił szczegółowo, co rozumie przez określenie "zwarta zabudowa". Polemika skargi z zastosowanym przez organ sposobem wykładni w.w. pojęcia nie została poparta zasadami logicznego rozumowania. Skarżący stwierdza np.: "fakt, że nieruchomości są lub mogą być w warunkach wiejskich nawet znacznie oddalone od siebie nie oznacza, że nie wystąpi zwarta zabudowa" (karta 6 akt sprawy- s.5 skargi). Stwierdzenie to nie może zostać uznane za logiczne i nie może stanowić podstawy zakwestionowania rozumowania organów. Zdaniem Sądu znaczne oddalenie działki od nieruchomości wiejskich (samo przez się) wyklucza możliwość uznania, że występuje zwarta zabudowa. Zwarta zabudowa wsi występuje wzdłuż drogi publicznej przez wieś T. (co widoczne jest na mapie, załączonej do akt sprawy), a nieruchomość skarżącego znajduje się przy drodze gruntowej, prostopadle łączącej się z drogą publiczną wsi T., poza wsią, a w każdym razie poza obszarem zwartej zabudowy wsi. Na rozprawie w dniu 07.09.2011 pełnomocnik skarżącego przyznał, że załączona mapa odzwierciedla faktyczne położenie działki skarżącego w stosunku do usytuowania wsi. Zatem w sprawie nie może mieć zastosowania wyjątek od zakazu zabudowy, wskazany w § 4 ust.5 pkt 1 Rozporządzenia. Niezrozumiały jest również zarzut skargi, że organ, oceniając rodzaj zabudowy w obrębie wsi T., oparł się na mapie sytuacyjno -wysokościowej. Organ musi przeanalizować stan faktyczny sprawy na podstawie zgromadzonych dokumentów. Nie można zarzucać mu, że rozpoznając sprawę, w której istotną przesłanką jest położenie działki inwestycyjnej względem nieruchomości wsi T., wziął pod uwagę mapę. Trudno byłoby bowiem organowi rozstrzygnąć sprawę, gdyby mapy nie posiadał. Również Sąd orzekający w sprawie nie mógłby wówczas dokonać kontroli prawidłowości postanowień organów. Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut, jakoby inwestycja stanowiła uzupełnienie zabudowy mieszkaniowej przebiegającej zgodnie z linią zabudowy występującą na działkach przyległych, gdyż tylko jedna z działek przyległych do działki inwestora jest zabudowana, pozostałe działki są niezabudowane. Powyższe wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności z załączonej mapy. Nie ma znaczenia, że na analizowanym terenie (tj. przy drodze gruntowej, biegnącej do wsi T.) znajduje się jeszcze jedna nieruchomość zabudowana, gdyż jej położenie wobec nieruchomości skarżącego wskazuje na brak możliwości uznania, że inwestycja skarżącego stanowiłaby "uzupełnienie zabudowy mieszkaniowej". Fakt, że przy drodze gruntowej znajdują się obecnie dwie nieruchomości zabudowane, nie może uprawniać do zastosowania wyjątku polegającego na "uzupełnieniu zabudowy mieszkaniowej". Planowana inwestycja nie mieści się również w wyjątkach od zakazu zabudowy, wymienionych w § 4 ust.5 pkt 2 i 3 Rozporządzenia. Dlatego słusznie organ I instancji nie znalazł podstaw do zastosowania żadnego z odstępstw od zakazu zabudowy w odległości 100m od linii brzegu rzeki, w konsekwencji słusznie uznał, że aktualnie obowiązujące przepisy nie dopuszczają budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce [...] w obrębie T., gmina P. Mając powyższe względy na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270).