I GSK 1215/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Zajda (spr.) Sędziowie NSA Maria Jagielska Maria Myślińska Protokolant Milena Budna po rozpoznaniu w dniu 22 kwietnia 2015 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej I. R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. z dnia 7 maja 2013 r.; sygn. akt I SA/Bd 169/13 w sprawie ze skargi I. R. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w T. z dnia [...] grudnia 2012 r.; nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od I. R. na rzecz Dyrektora Izby Celnej w T. 450 (czterysta pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. wyrokiem z 7 maja 2013 r., sygn. akt I SA/Bd 169/13 oddalił skargę I. R. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w T. z [...] grudnia 2012 r. w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego. Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym sprawy: Dyrektor Izby Celnej w T. decyzją z [...] grudnia 2012 r., [...] utrzymał w mocy rozstrzygnięcie Naczelnika Urzędu Celnego w B., którym określono skarżącej, prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą PHU I. R. w K. , zobowiązanie w podatku akcyzowym z tytułu nabycia samochodu osobowego marki Jeep Grand Cherokee, rok prod. 1999, w wysokości 3 107 zł. W ocenie organu odwoławczego zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwolił organom na ustalenie, że nabyty samochód jest zasadniczo przeznaczony do przewozu osób i dlatego powinien być klasyfikowany do pozycji CN 8703. Na podstawie oględzin pojazdu dokonanych w toku postępowania organ ustalił, że przedmiotowy samochód wyposażony jest w pięć miejsc siedzących, usytuowanych w dwóch rzędach (dwa fotele w pierwszym rzędzie, trzy miejsca na kanapie w drugim rzędzie). Każde z tych miejsc wyposażone zostało w pasy bezpieczeństwa. Wnętrze bagażnika, jak i pozostała część pojazdu służąca do przewozu osób, wyłożona została wykładziną welurową. Bagażnik pojazdu posiada ponadto gniazdo elektryczne oraz uchwyty zapobiegające przesuwaniu się bagażu podczas transportu. Całość wnętrza pojazdu posiada elementy wyposażenia charakterystyczne dla samochodu osobowego, w szczególności skórzaną tapicerkę, elektrycznie sterowne szyby oraz lusterka zewnętrzne, podgrzewane fotele przednie regulowane elektrycznie, uchwyty dla pasażerów, wysokiej jakości zestaw audio, głośniki we wszystkich drzwiach, klimatyzację, sterowanie radiem w kierownicy, relingi dachowe, uchwyty na ubrania nad tylnymi drzwiami, oświetlenie wnętrza (nad tylnymi drzwiami, w suficie oraz bagażniku). Stwierdzono również, że wszystkie drzwi pojazdu oraz panele w części bagażowej posiadają okna, dodatkowo przyciemniane w tylnych bocznych drzwiach, panelu bagażowym oraz w pokrywie bagażnika (szyby w części bagażowej ponadto ogrzewane). Porównanie cech pojazdu wg kodu 8703 z cechami pojazdu wg pozycji 8704 i odniesienie tego na grunt przedmiotowej sprawy pozwala na stwierdzenie, że pojazd spełnia więcej cech pojazdu osobowego, niż ciężarowego. Może on wprawdzie służyć do przewozu towarów, jednak zasadniczą jego funkcją jest przewóz osób. Reasumując organ stwierdził, że samochód marki Jeep Grand Cherokee mieści się w kategorii pojazdów należących do pozycji 8703 Nomenklatury Scalonej (CN), a zatem, jako zasadniczo przeznaczony do przewozu osób i podlega opodatkowaniu podatkiem akcyzowym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. oddalając skargę stwierdził, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Podkreślił, że istota sporu pomiędzy skarżącą a organami celnymi dotyczy tego, czy samochód Grand Cherokee, którego wewnątrzwspólnotowego nabycia w listopadzie 2007 r. dokonała skarżąca, jest samochodem przeznaczonym zasadniczo do przewozu osób (klasyfikowanym do kodu CN 8703), czy też samochodem przeznaczonym do przewozu towarów (klasyfikowanym do kodu CN 8704), a więc czy stanowi wyrób akcyzowy opodatkowany podatkiem akcyzowym, czy też nie. Sąd pierwszej instancji przytoczył art. 80 ust. 1 ustawy z 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (Dz.U. nr 29, poz. 257 ze zm.), który stanowi, że akcyzie podlegają samochody osobowe niezarejestrowane na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym. Zgodnie z ust. 2 pkt 2 tego przepisu podatnikami akcyzy od samochodów są m.in. podmioty dokonujące nabycia wewnątrzwspólnotowego. Użytego w ustawie o podatku akcyzowym pojęcia "samochód osobowy" ustawodawca nie definiuje, jednak można je zrekonstruować na podstawie samej ustawy, jak również aktów prawnych, do których odsyła. W pozycji 59 załącznika nr 1 do ustawy o podatku akcyzowym, jako towary akcyzowe wymieniono grupę wyrobów nazwaną "samochody osobowe" klasyfikowane w kodzie CN 8703, z uszczegółowieniem, że chodzi tu o pojazdy samochodowe i inne pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób (inne niż te objęte pozycją 8702), włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi. Stosownie do treści art. 3 ust. 2 upa do celów poboru akcyzy i oznaczania wyrobów akcyzowych znakami akcyzy stosuje się klasyfikację w układzie odpowiadającym Nomenklaturze Scalonej (CN), stanowiącą załącznik do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.Urz.WE L 256 z 07.09.1987, s. 1, ze zm.; Dz.Urz.UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 2, t. 2, str. 382, ze zm.). Wyjaśnienia do Taryfy celnej, zawarte w obwieszczeniu Ministra Finansów z 1 czerwca 2006 r. w sprawie wyjaśnień do Taryfy celnej (M.P. Nr 86, po. 880), do kodu 8703 wskazują, że decydujące znaczenie dla zakwalifikowania pojazdów do tego kodu mają cechy pojazdu, które wskazują, że są to pojazdy przeznaczone raczej do przewozu osób, niż do transportu towarów oraz podają szereg cech świadczących o charakterze pojazdu. Jak wynika z ustaleń organu, które nie budzą zastrzeżeń Sądu, sporny pojazd samochodowy w dacie nabycia wewnątrzwspólnotowego był zasadniczo przeznaczony do przewozu osób i tym samym winien być zakwalifikowany do kodu 8703. Świadczą o tym obiektywne cechy i właściwości tego pojazdu stwierdzone w toku oględzin pojazdu. Rację ma strona skarżąca, że istotne dla prawidłowego rozstrzygnięcia jest ustalenie, czy w momencie dokonania nabycia wewnątrzwspólnotowego sporny samochód miał te cechy, które stwierdzono na moment dokonania oględzin (kwiecień 2012 r.). W tym celu przesłuchano świadka, obecnego właściciela samochodu, który zeznał, że przedmiotowy pojazd został zakupiony od PHU I. R. , jako nieuszkodzony, wyposażony był w pięć miejsc siedzących z pasami bezpieczeństwa, zarówno podłoga w części pasażerskiej jak i podłoga bagażnika wyłożone były taką samą tkaniną, przestrzeń bagażowa nie była oddzielona od reszty pojazdu a sam bagażnik nie posiadał rolety. Świadek zeznał także, że otrzymał od I. R. fakturę zakupu, duński dowód rejestracyjny oraz zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym dopuszczającym pojazd do ruchu na terytorium kraju. Na podstawie tych dokumentów samochód został zarejestrowany po raz pierwszy na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej, jako samochód ciężarowy. Z punktu widzenia prawidłowości dokonanego przez organy podatkowe rozstrzygnięcia istotne jest oświadczenie świadka, że po zakupie pojazdu nie dokonywał w nim żadnych zmian. W świetle zgromadzonego materiału dowodowego zasadne jest twierdzenie, że w żadnym momencie eksploatacji pojazdu, nie dokonywano w nim zmian konstrukcyjnych. Zatem organy prawidłowo przyjęły, że stwierdzone w wyniku oględzin pojazdu elementy wyposażenia odzwierciedlają stan pojazdu w dacie jego wewnątrzwspólnotowego nabycia. Zdaniem Sądu, zarejestrowanie samochodu jako ciężarowego na terytorium kraju, nie ma żadnego znaczenia. Dowód rejestracyjny pojazdu nie decyduje o kwalifikacji pojazdu dla celów podatku akcyzowego, a jest jedynie dokumentem stwierdzającym dopuszczenie pojazdu do ruchu. Organ podatkowy nie jest więc związany zawartym w dowodzie rejestracyjnym ustaleniem typu pojazdu jako samochodu osobowego czy ciężarowego, bowiem z punktu widzenia przepisów ustawy o podatku akcyzowym istotne jest dokonanie jego prawidłowej klasyfikacji do odpowiedniego kodu CN. Za niezasadny Sąd uznał także zarzut naruszenia art. 122, art. 180 i art. 187 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.; dalej: Op). Organy podatkowe podjęły wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy (art. 122 Op), zebrały i w sposób wyczerpujący rozpatrzyły cały materiał dowodowy (art. 187 § 1 Op), a w uzasadnieniu decyzji szczegółowo oceniły wiarygodność poszczególnych dowodów i przyczyny podjętego rozstrzygnięcia (art. 210 § 4 Op). Oceny tej nie można uznać za dowolną. Wyrażony w przepisie art. 122 Op obowiązek podejmowania przez organy podatkowe wszelkich niezbędnych działań mających na celu dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego oraz załatwienie sprawy w postępowaniu podatkowym nie ma charakteru bezwzględnego. Powołany przepis nie oznacza obciążenia organów podatkowych nieograniczonym obowiązkiem poszukiwania faktów mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Na gruncie prawa podatkowego także ma zastosowanie zasada, iż ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne, co wynika z wykładni celowościowej art. 122 Op. Orzeczenie Sądu pierwszej instancji zaskarżyła I. R. , wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w B. do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania. W granicach wskazanych w art. 174 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.: Dz.U. z 2012 r. poz. 270; dalej: ppsa.), zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ppsa poprzez nie uwzględnienie skargi w sytuacji, gdy jak w niej podniesiono istniały podstawy do uchylenia decyzji, bowiem w toku postępowania podatkowego naruszono art. 122 i 187 § 1 Op. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie jest zasadna. Zgodnie z art. 183 § 1 ppsa Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, która w niniejszej sprawie nie występuje. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Przedmiotem kontroli Sądu pierwszej instancji była decyzja określająca podatek akcyzowy z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego. Zasadnicze znaczenie miało więc ustalenie, czy nabyty przez skarżącego samochód spełniał kryteria klasyfikacyjne z pozycji CN 8703 (samochód osobowy), jak twierdzi organ i Sąd pierwszej instancji, czy też z pozycji CN 8704 (samochód ciężarowy), jak podnosi strona. W świetle przepisów upa, opodatkowaniu podatkiem akcyzowym podlegają wyłącznie samochody osobowe niezarejestrowane wcześniej na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym - art. 1 ust. 1 i art. 100 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 4 upa. Na mocy art. 3 ust. 1 upa do celów poboru akcyzy i oznaczania wyrobów akcyzowych znakami akcyzy stosuje się klasyfikację w układzie odpowiadającym Nomenklaturze Scalonej (CN) zgodną z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2658/87. Stosownie do postanowień rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 klasyfikacji dokonuje się w oparciu o Ogólne Reguły Interpretacji Nomenklatury Scalonej (ORINS) według kolejności ich występowania. Dla rozstrzygnięcia niniejszego sporu istotne są następujące pozycje: 8703: pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób (inne niż te objęte pozycją 8702), włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi oraz 8704: pojazdy mechaniczne do transportu towarów. Zgodnie z brzmieniem pozycji CN 8703 i 8704 klasyfikacja pojazdów do jednej z tych pozycji zależy od tzw. "zasadniczego przeznaczenia tych pojazdów", a więc takiego, które jest im właściwe. Zarzuty środka prawnego ograniczają się do argumentów związanych z naruszeniem prawa procesowego, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ w związku z art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej przy pomocy których kasator kwestionuje ocenę stanu faktycznego i poczynione ustalenia, iż sporny pojazd był samochodem osobowym. Należy uznać za błędne i pozbawione podstawy prawnej twierdzenia autora skargi kasacyjnej, że kwalifikowanie pojazdu do grupy 8703 bądź 8704 według kryteriów odnoszących się do wyposażenia i wyglądu pojazdu nie ma oparcia w przepisach prawa. Przede wszystkim wskazać należy, że zdaniem Trybunału Sprawiedliwości do interpretacji poszczególnych pozycji nomenklatury w znacznym stopniu przyczyniają się Noty Wyjaśniające do Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów (Noty Wyjaśniające do HS) oraz Noty Wyjaśniające do CN, stanowiące dopełnienie tych pierwszych. I mimo, że nie mają one wiążącego charakteru, to ich stosowanie należy traktować jako zasadę (por. wyrok TS z 6 grudnia 2007 r. w sprawie C-486/06; www.eur-lex.europa.eu, Dz.U.UE.C.2008/22/12, ECR 2007/12A/I-10661, wyroki NSA z 25 marca 2014 r., sygn. akt I GSK 250/13, sygn. akt I GSK 251/13, publ. w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach http://cbois.nsa.gov.pl). Powołany wyrok ETS z 6 grudnia 2007 r., C-486/06 wytyczający sposób procedowania wskazuje, że przy klasyfikacji pojazdu samochodowego jako wyrobu akcyzowego należy brać pod uwagę obiektywne cechy pojazdu, jego ogólny wygląd, cechy projektowe świadczące o charakterze pojazdu, opisujące jego konstrukcję i wyposażenie, które są pomocne przy określeniu przeznaczenia samochodu. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku, Sąd pierwszej instancji w ramach funkcji kontrolnych oraz organy podatkowe, ustalając zasadnicze przeznaczenie nabytego pojazdu, jedynie posiłkowały się treścią Not wyjaśniających, zaś swoje rozstrzygnięcie oparły na treści przepisów upa oraz w oparciu o klasyfikację wyrobów akcyzowych w układzie odpowiadającym Scalonej Nomenklaturze. Ustalenie zasadniczego przeznaczenia samochodu do przewozu osób, organy podatkowe oparły na dowodach z oględzin pojazdu, dokumentach i zeznaniach aktualnego użytkownika. Wynika z nich, że wyposażenie samochodu jak i dokonane przeróbki, ze względu na łatwość dokonanych zmian, potwierdzają, że samochód ten nie mógł być w momencie nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodem ciężarowym. Nabyty wewnątrzwspólnotowo pojazd, w momencie powstania obowiązku podatkowego posiadał cechy samochodu osobowego, które zgodnie z Notami wyjaśniającymi do Taryfy Celnej, należy uznać jako cechy projektowe zwykle stosowane do pojazdów osobowych. Wnoszący skargę kasacyjną zarzuca, że dokonując ustaleń skupiono się na ocenie stanu technicznego pojazdu i jego wyposażeniu w stanie, w jakim był wiele miesięcy po dniu nabycia wewnątrzwspólnotowego, pomijając jego przeznaczenie nadane mu w kraju bezpośredniego importu. Oceniając powyższy zarzut, stwierdzić należy, że podjęte przez organ czynności procesowe nie miały charakteru pozornego, miały na celu ustalenie ogólnego wyglądu i podstawowych cech pojazdu oraz wyjaśnienie charakteru oraz rozmiaru wprowadzonych w pojeździe zmian technicznych, a co za tym idzie określenie typu pojazdu przed wprowadzeniem tych zmian. Wskazane czynności procesowe nie naruszają zatem zasady, wynikającej z przepisu art. 187 § 1 Op, nakazującej zebranie i wyczerpujące rozpatrzenie całego materiału dowodowego. Organ podatkowy zobowiązany jest do podjęcia takich czynności procesowych, które umożliwią mu zajęcie prawidłowego stanowiska w sprawie. To, że sporny samochód w Danii został zarejestrowany jako ciężarowy, nie przesądza, jak wywiedziono w zaskarżonym wyroku, o jego kwalifikacji według upa i Nomenklatury Celnej. Ustalenie natomiast obecnego stanu pojazdu i cech wynikających z dokumentów rejestracyjnych, z zaświadczenia o badaniu technicznym i dokonanych zmianach na terenie kraju, daje możliwość stwierdzenia wyglądu i właściwości pojazdu w dniu nabycia wewnątrzwspólnotowego. Dlatego, wbrew temu co zarzuca kasator, czynności organu polegające na przeprowadzeniu oględzin nabytego samochodu nie miały pozornego charakteru. Wprawdzie dowód z oględzin przeprowadzono już po dniu nabycia pojazdu i wprost mógł wykazać jedynie stan pojazdu w dacie przeprowadzania dowodu, jednak stanowił punkt odniesienia do dalszych rozważań w przedmiocie cech samochodu w dniu nabycia wewnątrzwspólnotowego. Zwłaszcza, że oględziny zostały przeprowadzone dokładnie, o czym świadczy wyczerpujący opis stanu pojazdu. Sąd pierwszej instancji prawidłowo więc zaakceptował podjęte przez organy czynności procesowe w toku postępowania podatkowego. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, dokonane w pojeździe zmiany nie naruszały ani nie zmieniały fabrycznej konstrukcji pojazdu, która zasadniczo świadczyła o przeznaczeniu do przewozu osób, a nie przewozu towaru. Biorąc powyższe pod uwagę stwierdzić należy, że prawidłowa jest ocena Sądu pierwszej instancji, iż przedmiotowy pojazd posiada cechy określone dla samochodów do przewozu osób. Zasadnie zatem nabyty pojazd został sklasyfikowany do pozycji CN 8703 jako pojazd osobowy, w wyniku czego na podstawie art. 100 ust. 1 pkt 2 upa podlega on akcyzie. Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej, przepisy upa nie przewidują jako kryterium, które ma znaczenie przy ocenie, czy dany pojazd jest samochodem zasadniczo przeznaczonym do przewozu osób, czy też innym pojazdem - stanowiska wyrażonego przez producenta o przeznaczeniu pojazdu i jego specyfikacji. Dla klasyfikacji spornego pojazdu dla celów akcyzowych zbędne było więc uzyskanie informacji od oficjalnego importera duńskiego o przeznaczeniu pojazdu i jego specyfikacji. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego zarysowała się jednoznaczna linia orzecznicza, z której wynika, że dla klasyfikacji pojazdów nabytych w ramach nabycia wewnątrzwspólnotowego nie jest niezbędna informacja producenta o przeznaczeniu pojazdów w momencie ich produkcji. Producent w wydawanych informacjach technicznych o pojeździe obowiązany jest bowiem zawrzeć dane techniczne niezbędne, ale dla celów homologacji (v. wyroki NSA z 25 marca 2014 r., sygn. akt I GSK 1453/12, sygn. akt I GSK 1303/12, sygn. akt I GSK 251/13 oraz wyroki z 15 maja 2014 r., sygn. akt I GSK 123/13, sygn. akt I GSK 112/13, sygn. akt I GSK 109/13 publ. http://cbois.nsa.gov.pl). Niezasadny jest także zarzut skargi kasacyjnej odnoszący się do naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit c/ ppsa w związku z art. 187 § 1 Op i pominięcie okoliczności, iż organy ustalając przeznaczenie pojazdu w dniu jego nabycia wewnątrzwspólnotowego nie zakwestionowały, że przedmiotem nabycia był pojazd przystosowany do przewożenia towarów i taka była jego funkcja oraz przeznaczenie potwierdzone homologacją Danii. Zgodnie z art. 187 § 1 Op organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Przepis ten stanowi konkretyzację zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 122 Op i wyznacza zakres obowiązków organów w postępowaniu podatkowym. Odnosząc się do powyższego zarzutu wskazać należy, że homologacja pojazdu stanowi jedynie sprawdzenie, zbadanie czy dany typ pojazdu odpowiada określonym wymaganiom, istotnym z punktu widzenia bezpieczeństwa ruchu drogowego. Jest więc potwierdzeniem pewnych cech i właściwości pojazdu, nie może zaś tych cech i właściwości kreować. Świadectwo homologacji nie ma charakteru decyzji administracyjnej (por. wyrok NSA z 1 marca 2012 r. sygn. akt I GSK 257/11, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl), a zatem nie stanowi żadnego "prejudykatu" w sprawie zakwalifikowania pojazdu samochodowego jako wyrobu akcyzowego. Naczelny Sąd Administracyjny akceptuje wypowiadane dotychczas wielokrotnie w orzecznictwie sądów administracyjnych, zbieżne z wyżej zaprezentowanym, poglądy na temat istoty świadectwa homologacji i jego znaczenia na gruncie przepisów prawo o ruchu drogowym (v. uchwała NSA z 23 października 2000 r., OPK 17/00, publ. ONSA 2001/2/62; uchwała NSA z 18 grudnia 2000 r., OPK 18/00, publ. ONSA 2001/31/02; uchwała NSA z 1 lipca 2002 r., OPK 22/02, publ. ONSA 2003/2/52, a także wyrok NSA z 1 marca 2012 r., sygn. akt I GSK 257/11, wyrok NSA z 21 marca 2012 r., sygn. akt I GSK 1208/11, publ. w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach http://cbois.nsa.gov.pl). W konkluzji powyższych rozważań podzielić należy wniosek Sądu pierwszej instancji zawarty w końcowej części uzasadnienia, że organy celne zebrały i w sposób wyczerpujący rozpatrzyły cały materiał dowody z uwzględnieniem racji podatnika, dokonana zaś ocena materiału dowodowego była logiczna i zgodna z zasadami klasyfikacji celnej i doświadczenia życiowego. To, że organy celne wyprowadziły z oceny materiału dowodowego wnioski dotyczące zasadniczego przeznaczenia pojazdu odmienne aniżeli domagała się tego strona, nie świadczy o naruszeniu art. 187 § 1 Op. Z przyczyn wyżej wskazanych przez Naczelny Sąd Administracyjny i szczegółowo wyjaśnionych przez Sąd pierwszej instancji wnioski te uznać należy za prawidłowe. Zatem zarzut naruszenia przepisów art. 187 § 1 i art. 122 Op w powiązaniu z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ppsa uznać należało za chybiony. Z powyższych względów, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 ppsa, orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 ppsa.