II SA/Kr 280/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Waldemar Michaldo Sędziowie NSA Anna Szkodzińska WSA Mariusz Kotulski / spr. / Protokolant Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 maja 2013 r. sprawy ze skargi "A" Spółka z o.o. w upadłości z siedzibą w L. reprezentowanej przez syndyka masy upadłości M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 20 grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala Inwestor reprezentowany przez A.S. we wniosku z dnia 16.09.2005r. wniósł o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zespołu budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie szeregowej z na działce nr [...] i [...] w miejscowości L. Wójt Gminy M. w dniu 29 maja 2006r. orzekł o ustaleniu na wniosek "Z.K. [...] Sp. z o.o.", warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zespołu budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej lub szeregowej z garażami wbudowanymi oraz infrastrukturą na działce nr [...] i [...] w miejscowości L. Decyzją z dnia [...] maja 2009r., nr [...] , Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. stwierdziło nieważność decyzji Wójta Gminy M. z dnia [... maja 2009r., [...], orzekającej o ustaleniu na wniosek Z.K.L[...] Sp. z o.o., warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zespołu budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej lub szeregowej z garażami wbudowanymi oraz infrastrukturą na działce nr [...] i [...] w miejscowości L. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia opisano przebieg dotychczasowego postępowania oraz wskazano, iż decyzja z dnia 29 maja 2006r. wydana została z rażącym naruszeniem prawa, w szczególności art.61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z przepisem § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie powyższej sprawy wystąpili: [...] Sp. z o.o., reprezentowana przez Prezesa Zarządu Z.K. i pełnomocnika E.S. , a także Prokurator Okręgowy w K. W złożonym wniosku [...] Sp. z o.o. podniosła, że kwestionowana decyzja podjęta została bez wyczerpującego zebrania materiału dowodowego, a w konsekwencji bez podania dowodów, na podstawie których orzekający w sprawie organ uznał określone fakty za udowodnione. Wskazano również, że załatwienie sprawy nastąpiło w sposób dowolny i nie uwzględniający interesu społecznego, a także słusznego interesu obywateli. W dalszej części wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zarzucono błąd w ustalenia faktycznych, polegający na przyjęciu, iż decyzja Wójta Gminy M. o ustaleniu warunków zabudowy dla planowanej inwestycji została podjęta bez sporządzenia analizy architektoniczne - urbanistycznej oraz przy braku dostępu do drogi publicznej. W tym zakresie Wnioskodawca podał, że odpowiednia analiza została przeprowadzona, co jednoznacznie wynika z treści decyzji Wójta Gminy M, w szczególności z wyników analizy dołączonej do decyzji oraz z załącznika graficznego. Nadto, jak wynika z adnotacji na stronie tytułowej decyzji materiały te znaj duj ą. się w aktach sprawy organu, który ją wydał, a taka forma i procedura sporządzania decyzji obowiązywała we wszystkich organach wydających decyzje o warunkach zabudowy w okresie, w którym była podjęta przedmiotowa decyzja i nie była ona kwestionowana przez organ II instancji. Wnioskodawca zaznaczył również, że błędnym jest twierdzenie o braku dostępu do drogi publicznej, gdyż teren inwestycji posiada dostęp do drogi gminnej nr [...] poprzez działkę nr [...], stanowiącą własność inwestora. Prokurator Okręgowy w K. podniósł natomiast, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 107 § 1 k.p.a. poprzez błędne oznaczenie decyzji, co do której stwierdzono nieważność, w szczególności poprzez błędne podanie numeru tej decyzji oraz numerów działek, których dotyczy inwestycja. Uzasadniając swoje stanowisko Prokurator Okręgowy w K. podał, że uzasadnienie kwestionowanej decyzji, bez równoczesnej analizy materiałów sprawy, nie umożliwia jednoznacznego rozstrzygnięcia, które z numerów decyzji oraz numerów działek są prawidłowe. W związku z tym, wbrew zawartemu w decyzji rozstrzygnięciu, kwestionowana decyzja unieważnia w istocie inne rozstrzygnięcie niż wskazane w sentencji i dlatego powyższą wadę należy uznać za istotną, do której nie ma zastosowania art. 113 k.p.a. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] sierpnia 2009r. znak: [...] , wydaną na podstawie art. 127 § 3 k.p.a. w związku z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i art. 156 § 1 k.p.a. w związku z art. 60 ust. 1, art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz w związku z § 3 i następnymi rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania terenu, utrzymało w mocy własną decyzję objętą wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 26 marca 2010r., sygn. II SA/Kr 1561/09 oddalił skargę spółki z ograniczoną odpowiedzialnością L. w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] sierpnia 2009r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji. Po rozpoznaniu skargi kasacyjnej Spółki z o.o. L. w upadłości likwidacyjnej w L. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 18 listopada 2011r., sygn. akt II OSK 1638/10 uchylił zaskarżony wyrok WSA w Krakowie oraz zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. W ponownym postępowaniu Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] lutego 2012r., nr [...] uchyliło decyzję własną z dnia 25 maja 2009r., nr [...] w całości i w tym zakresie orzekło co do istoty sprawy w ten sposób, że odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy M. z dnia 29 maja 2006r. nr [...] . Decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 7 lutego 2012r. zaskarżyło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Stowarzyszenie [...] w L. , domagając się jej uchylenia oraz zasądzenia kosztów postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie prawomocnym wyrokiem z dnia 14 sierpnia 2012r., sygn. II SA/Kr 576/12 uchylił zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd odniósł się do zarzutu strony skarżącej odnośnie naruszenia przepisów prawa materialnego tj. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 52 ust. 1 i art. 64 ust. 1 u.p.z.p. oraz art. 29 i 30 § 1 k.p.a. poprzez odmowę stwierdzenia nieważności decyzji wz, pomimo, że decyzja stanowiąca przedmiot postępowania o stwierdzenie nieważności została wydana z rażącym naruszeniem prawa polegającym na wydaniu jej na rzecz podmiotu, który nie istniał zarówno w czasie złożenia wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, jak również w dacie wydania decyzji WZ tj. na rzecz spółki "[...]" Sp. z o.o. z siedzibą w L. Według Sądu najistotniejszą kwestią jest to, że decyzja skierowana została do podmiotu nie tylko nie istniejącego, ale w ogóle niemożliwego do zdefiniowania. To, że Z.K. był jedynym udziałowcem spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, nie zmienia faktu, że podmiotem występującym w obrocie publicznoprawnym, jak i w stosunkach cywilnoprawnych i administracyjnoprawnych jest wyłącznie spółka jako osoba prawna albo Z.K. jako osoba fizyczna. Stąd adresatem decyzji może być albo osoba prawna albo osoba fizyczna a nie kompilacja tych dwóch odrębnych podmiotów prawa. Z wszystkich okoliczności sprawy wynika, że decyzję o warunkach zabudowy uzyskać jednak chciała spółka z o.o., zatem Z.K. jako udziałowiec spółki, nie jest stroną postępowania. Decyzja administracyjna powinna być skierowana wyłącznie do strony postępowania. Skierowanie decyzji Wójta Gminy L. dnia 29 maja 2006r., do jedynego udziałowca spółki z o.o. wymaga oceny czy nie jest to równoznaczne ze skierowaniem decyzji do osoby niebędącej stroną w sprawie w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. W ocenie Sądu możliwe było (co jednak nie wynika z akt sprawy), że Z.K. jako jej jedyny udziałowiec pełnił również rolę zarządu spółki w organizacji i tym samym miał prawo do jej reprezentowania, nie zmienia to jednak faktu że jako osoba fizyczna nawet uprawniona do reprezentacji spółki, nie był stroną postępowania administracyjnego, bowiem nie miał w tej sprawie swojego prywatnego interesu prawnego, a w każdym razie nie wynika to z akt sprawy. Zresztą decyzji o warunkach zabudowy jako aktu administracyjnego, nie można rozumieć jako oświadczenia składanego spółce, o którym mowa w art. 205 § 2 k.s.h. W podsumowaniu swoich rozważań WSA podniosło, że w przedmiotowej sprawie w decyzji połączono (lub pomylono) jedynego udziałowca spółki – Z.K. z samą osobą prawną (wnioskodawcą, inwestorem) – Spółką L. , czym wypełniono przesłanki przepisu art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. w decyzji dnia [...] grudnia 2012r., [...] , po rozpatrzeniu wniosków L. Sp. z o.o., reprezentowanej przez Prezesa Zarządu Z.K. i pełnomocnika E.S. oraz Prokuratora Okręgowego w K. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 25 maja 2009r., nr [...] , orzekającej o stwierdzeniu nieważności decyzji Wójta Gminy M. z dnia [...] maja 2006r., nr [...], orzekającej o ustaleniu na wniosek Z.K.[...] Sp. z o.o. warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, w oparciu o art. 127 § 3 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a., utrzymało zaskarżone rozstrzygnięcie w mocy. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy streścił przebieg postępowania w niniejszej sprawie. Zgodnie z zaleceniami zawartymi w wyroku WSA w Krakowie z dnia 14 sierpnia 2012r., sygn. akt II SA/Kr 576/12, w oparciu o przesłanki z art. 156 § 1 pkt 4 kpa, SKO stwierdziło nieważność decyzji Wójta Gminy M. z dnia 29 maja 2006r., z powodu skierowania jej do osoby nie będącej stroną w sprawie, czyli do Z.K. "[...] Sp. z o.o.". W ocenie organu odwoławczego, podmiot taki w ogóle nie istniał i nie istnieje, gdyż można mówić jedynie o osobie fizycznej Z.K. lub osobie prawnej [...] Sp. z o.o.". Jak wskazał WSA w Krakowie w wyroku z dnia 14 sierpnia 2012r., adresatem decyzji może być albo osoba prawa albo osoba fizyczna, a nie kompilacja tych dwóch podmiotów prawa. Ponieważ decyzja została skierowana do podmiotu, który nie istniał, czyli nie posiadał zdolności administracyjnoprawnej, należy wskazać, iż decyzja została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie, nie może bowiem być stroną w sprawie podmiot nieistniejący. Ponadto zdaniem SKO, nie byłoby podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji, w sytuacji gdyby całe postępowanie toczyło się w stosunku do L. sp. z o.o. w org., niemniej jednak z akt sprawy wynika, że w toczącym się postępowaniu za stronę uważany był Z.K. . Wniosek o ustalenie warunków zabudowy złożony został przez pełnomocnika Z.K. – A.S. . W aktach sprawy znajduje się pełnomocnictwo z dnia 4 maja 2005r. udzielone przez Z.K. , A.S, w którym Z.K. upoważnia pełnomocnika do "reprezentowania mnie w prowadzeniu moich spraw (...) a także składania w moim imieniu i na moją rzecz wniosków i pism dotyczących prowadzonych spraw". Zaznaczono także, w trakcie postępowania postanowienia kierowane były do Z.K. , bez zaznaczenia, że działa on w imieniu spółki L. , jako prezes zarządu. Odnosząc się do stanowiska Syndyka masy upadłości L. sp. z o.o. w upadłości likwidacyjnej, zaprezentowanego w piśmie z dnia 27 listopada 2012r., iż zachodziłyby przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji wz tylko w części dotyczącej Z.K. , a nie w odniesieniu do L. sp. z 0.0,, SKO wyjaśniło, że w świetle akt sprawy oraz wyroku WSA z 14 sierpnia 2012 r. nie ma podstaw do twierdzenia, iż decyzja ustalająca warunki zabudowy dla budowy zespołu budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej lub szeregowej z garażami wbudowanymi oraz infrastrukturą na działce nr [...] i [...] w miejscowości L. została skierowana zarówno do strony (czyli w ocenie Syndyka spółki L. ) i osoby niebędącej stroną (czyli Z.K. . Tylko w sytuacji jednoczesnego skierowania decyzji do strony i do osoby nie będącej stroną istnieje możliwość stwierdzenia nieważności części decyzji, o ile nie ma między tymi prawami i obowiązkami wzajemnych powiązań. W przedmiotowej sprawie Wójt Gminy M. decyzję ustalającą warunki zabudowy skierował do podmiotu nieistniejącego. Ponadto w piśmie z dnia 27 listopada 2012r. zaznaczono, że wskazanie jako wnioskodawcy "A. sp. z o.o. w org.", wynikało z faktu, iż Z.K. nie tylko był jedynym udziałowcem spółki, ale także jedynym członkiem jednoosobowego zarządu spółki umocowanym do jej samodzielnej reprezentacji. Niemniej jednak skierowanie decyzji do organu osoby prawnej i oznaczenie tego organu jako strony postępowania (zamiast osoby prawnej) oraz nałożenie określonych nakazów i zakazów na ten organ jest równoznaczne ze skierowaniem decyzji do osoby nie będącej stroną. W konsekwencji powoduje to, że decyzja ta jest dotknięta wadą nieważności w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 6 kwietnia 1999 r., sygn. akt IV SA 538/97, LEX nr 48157). Skargę na powyższą decyzję wniósł M.S. – syndyk masy upadłości [...] sp. z o.o. w upadłości likwidacyjnej z siedzibą w L. , reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucono naruszenie: - art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 28 k.p.a. poprzez przyjęcie, iż decyzja Wójta Gminy M. z dnia [...] maja 2006 roku, nr [...] o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zespołu budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej lub szeregowej z garażami wbudowanymi oraz infrastrukturą na działce nr [...] i [...] w miejscowości L. (dalej jako: "decyzja wz") dotknięta jest wadą nieważności polegającą na skierowaniu jej do osoby nie będącej stroną w sprawie; - art. 80 k.p.a. poprzez niewłaściwą ocenę materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji wz, a polegającą na przyjęciu, iż: - "z akt sprawy wynika, że w toczącym postępowaniu za stronę uważany był Z.K. " (s. [...] uzasadnienia zaskarżonej decyzji) w sytuacji, w której stroną postępowania zakończonego wydaniem decyzji wz była od początku do końca L. sp. z o.o. w organizacji; - "wydawane w toku postępowania postanowienia kierowane były do Z.K. (s.[...] uzasadnienia zaskarżonej decyzji), w sytuacji, w której w aktach sprawy brak jest takich postanowień, a cała korespondencja w toku postępowania zakończonego wydaniem decyzji wz kierowana była do spółki L. , niewłaściwie oznaczonej jako ; - art. 153 p.p.s.a. poprzez niezastosowanie się przez SKO do oceny prawnej zawartej w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 14 sierpnia 2012 roku, sygn. akt II SA/Kr 576/12 (dalej jako: "Wyrok WSA"), polegającej na stwierdzeniu, iż z wszystkich okoliczności sprawy wynika, że stroną postępowania zakończonego wydaniem decyzji wz była [...] sp. z o.o. (w org.); - art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przyczyn, dla których organ uznał, iż brak jest podstaw do przyjęcia, że decyzja wz została skierowana jednocześnie do strony i osoby nie będącej stroną; - art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez przyjęcie, iż brak bytu prawnego adresata decyzji administracyjnej (czyli nieistnienie podmiotu, do którego skierowana została decyzja administracyjna) stanowi przesłankę zastosowania art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. Strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej także: p.p.s.a.). Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. W niniejszej sprawie, co szczegółowo opisano powyżej, ocena działania organów administracji publicznej była już kontrolowana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oraz przez Naczelny Sąd Administracyjny. Konkluzją tej kontroli jest wniosek o konieczności zastosowania się przez organy administracji publicznej do oceny prawnej zawartej w wyroku WSA w Krakowie z 14 sierpnia 2012r., wydanym w sprawie II SA/Kr 576/12. Stosownie bowiem do art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Potwierdza to także wyrok Naczelnego Sądu Administracyjny z dnia 8 października 2009r., sygn. akt II OSK 427/09. W szczególności zaś w wyroku tym Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że wyrażoną w art. 153 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zasadę należy rozumieć w ten sposób, że ilekroć dana sprawa będzie przedmiotem rozpoznania przez ten sąd, będzie on związany oceną prawną wyrażoną w tym orzeczeniu, jeżeli nie zostanie ono uchylone lub nie ulegną zmianie przepisy. Przez ocenę prawną rozumie się wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawa i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie. Związanie sądu oceną prawną oznacza, że nie może formułować nowych ocen prawnych, które byłyby sprzeczne z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz jest zobowiązany do podporządkowania się temu poglądowi w pełnym zakresie. To samo dotyczy organu administracji ponownie rozstrzygającego sprawę administracyjną. Obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego, ciążący na organie i sądzie, może być wyłączony tylko w wypadku zmiany stanu prawnego lub istotnej zmiany okoliczności faktycznych, a także po wzruszeniu wyroku zawierającego ocenę prawną, w przewidzianym do tego trybie. Mając powyższe na względzie stwierdzić należy, że w przedmiotowej sprawie SKO słusznie uznało, że decyzja z dnia 29.05.2006r. o ustaleniu warunków zabudowy dotknięta została wadą nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. Rozstrzygnięcie to skierowane bowiem zostało do "Z.K.-L. " sp. z o.o. – do podmiotu nieistniejącego, nie posiadającego zdolności sądowoadministracyjnej. Zatem prawidłowo, zgodnie z wytycznymi Sądu przyjęto, iż ww. decyzja została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie, nie może być bowiem stroną w sprawie podmiot nieistniejący. Odnosząc się do przedstawionych w skardze wątpliwości odnośnie prawidłowości uznania, iż powyższa okoliczność wypełnia hipotezę art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a wskazać należy pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony wyroku z dnia 15.01.2008r., SK 1931/06:" podjęcie postępowania administracyjnego wobec jednostki, która w dniu wszczęcia postępowania nie miała zdolności prawnej prowadzi do nieistnienia postępowania, nie można, bowiem wywołać skutku prawnego w zakresie uprawnień lub obowiązków osoby niemającej zdolności prawnej. Wszczęcie postępowania administracyjnego wobec jednostki niemającej zdolności prawnej w chwili wszczęcia postępowania jest to tak ciężkim kwalifikowanym naruszeniem prawa, że przesądza o nieistnieniu postępowania, a zatem wadliwość ta nie może być usunięta, a skuteczność rozstrzygnięcia sprawy wymaga wszczęcia nowego postępowania wobec jednostek mających zdolność prawną i interes prawny w danej sprawie. Wadliwości takiej nie można usunąć w trybie wznowienia postępowania." Przypomnieć należy, że we wniosku z dnia 16.09.2005r. o wydanie warunków zabudowy, wnioskodawca został określony jako "Z.K.[...] " sp. z o.o. w org. Wniosek ten złożony został jednak przez A.S. – pełnomocnika Z.K.. Na k. [...] akt administracyjnych znajduje się pełnomocnictwo z dnia 4 maja 2005r. udzielone A.S. przez Z.K. , w którym Z.K. upoważnia pełnomocnika "do reprezentowania mnie w prowadzeniu moich spraw w urzędach administracji tj. Państwowym Inspektoratem Nadzoru Budowlanego - Powiat Grodzki K. oraz Wydziałem Architektury Urzędu Miasta K. i im podległymi". Zatem A.S. nie został skutecznie umocowany do wystąpienia z przedmiotowym wnioskiem do Wójta Gminy M. , bowiem ww. pełnomocnictwie wyraźnie wskazano, że może on reprezentować Z.K. przed Państwowym Inspektoratem Nadzoru Budowlanego –Powiat Grodzki K. oraz Wydziałem Architektury Urzędu Miasta K. i im podległymi. Wójt Gminy M. nie jest żadnym z tych organów, ani nie jest im podległy. Zatem wniosek ten został dotknięty brakiem formalnym. Powyższy brak winien był zostać uzupełniony przez organ l instancji w drodze zastosowania przepisu art.64 § 2 k.p.a.- tj. wezwania do usunięcia braków przez dołączenie pełnomocnictwa do działania również przed Wójtem Gminy M. , w imieniu Z.K. , w terminie siedmiu dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Organ l instancji jednakże powyższego braku formalnego nie dostrzegł, czego wynikiem był brak wezwania inwestora do jego usunięcia. Prowadzenie postępowania administracyjnego i wydanie decyzji administracyjnej wskutek nieprawidłowego (niepełnego) wniosku (który nie został prawidłowo podpisany przez wnioskodawcę lub jej pełnomocnika) było niedopuszczalne. Występujący z wnioskiem A.S... nie miał żadnego umocowania do występowania do Wójta Gminy M. o wydanie decyzji wz w imieniu Z.K. , ani tym bardziej w imieniu "[...] sp. z o.o. w organizacji". W konsekwencji wniosek taki nie mógł skutecznie wszcząć postępowania administracyjnego i doprowadzić do wydania decyzji administracyjnej. Uchybienie to już samo w sobie ze względu na rażące naruszenie przepisów procedury administracyjnej w zakresie "wszczęcia postępowania" stanowiło podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy M. z dnia 29 maja 2006r. - art.156 § 1 pkt 2 k.p.a. Nadto z akt sprawy wynika, że cała korespondencja organu I instancji kierowana była do podmiotu nieistniejącego – Z.K.[...] sp. z o.o." Wójt Gminy M. sugerując się oznaczeniem wnioskodawcy we wniosku o ustalenie warunków zabudowy, stroną postępowania uczynił nieznaną dotąd w prawie kompilację dwóch oddzielnych podmiotów prawa - osoby fizycznej Z.K. oraz osoby prawnej Spółki z o.o. " [...] " - w jednym. Z powyższego wynika, jak słusznie uznał organ odwoławczy, że za stronę postępowania uznano twór złożony zarówno z osoby fizyczne jak i prawnej. Nie można podzielić zatem zarzutów skargi, że Z.K. nie był uznany przez organ I instancji za stronę postępowania (na co wskazało SKO na str. [...] swojego uzasadnienia). To właśnie Z.K. udzielił pełnomocnictwa (inną kwestią jest to, że nieskutecznie) A.S. na podstawie którego miał on działać w imieniu osoby fizycznej, a nie spółki z o.o. składając wniosek o ustalenia warunków zabudowy. Przesądzone w sprawie zostało, że Z.K. jako jej jedyny udziałowiec ww. spółki, jako osoba fizyczna (być może nawet uprawniona do reprezentacji spółki), nie był stroną postępowania administracyjnego, bowiem nie miał w tej sprawie swojego prywatnego interesu prawnego a w każdym razie nie wynika to z akt sprawy. Przyjmując nawet interpretację, że z wnioskiem o wydanie decyzji wz wystąpiła spółka "[...] sp. z o.o.", jak czyni to SKO w K. i WSA w swoim wyroku z 14.08.2012r., sygn. akt II SA/Kr 576/12 i to ona powinna być adresatem aktu, to wniosek w niniejszej sprawie nie został złożony (podpisany) przez organ spółki reprezentujący ją na zewnątrz, ani przez pełnomocnika spółki. W żaden sposób zalegającego w aktach sprawy pełnomocnictwa dla A.S. z dnia 4 maja 2005r. nie da się tak szeroko interpretować, aby na podstawie tego pełnomocnictwa mógł podejmować jakiekolwiek działania w imieniu spółki w niniejszej sprawie. Zasadnie zatem, SKO stosując się do zaleceń Sądu stwierdziło, że decyzja o ustaleniu warunków zabudowy z dnia 29.05.2006r. została skierowana do podmiotu nieistniejącego. Sytuacja, której w rozstrzygnięciu połączono udziałowca spółki z samą osobą prawną odpowiada hipotezie przepisu art.156 § 1 pkt 4 k.p.a. Zarzuty skargi należało uznać za niczym nieuzasadnioną polemikę z prawidłowo wydanym rozstrzygnięciem SKO, w którym w całości zastosowało się do zaleceń zawartych w uzasadnieniu wyroku WSA z dnia 14 sierpnia 2012r. Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, że zakwestionowana decyzja odpowiada prawu, a zatem na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalono.