II FZ 1066/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Tomasz Zborzyński po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia P.D. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 września 2013 r. sygn. akt III SA/Wa 2749/12 w przedmiocie ściągnięcia opłaty kancelaryjnej w sprawie ze skargi P.D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 9 lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności osób trzecich za zaległości podatkowe spółki postanawia oddalić zażalenie. Zarządzeniem z dnia 25 września 2013 r. Przewodniczący Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarządził ściągnięcie od P.D. 100 zł tytułem nieuiszczonej opłaty kancelaryjnej. Przewodniczący wskazał, że pełnomocnik skarżącego wniósł o sporządzenie uzasadnienia i doręczenie odpisu uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 lipca 2013 r., sygn. akt III SA/Wa 2749/12, zapadłego w sprawie ze skargi P.D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 9 lipca 2012 r. w przedmiocie odpowiedzialności członka zarządu spółki za zaległości podatkowe spółki. Do dnia 20 września 2013 r. opłaty kancelaryjnej nie uiszczono. W zażaleniu na powyższe zarządzenie skarżący podniósł, że nie składał do WSA w Warszawie wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przystępując do rozpoznania zażalenia, zauważyć należy, że postanowieniem WSA w Warszawie z dnia 14 maja 2013 r. zostało przyznane skarżącemu prawo pomocy w zakresie ustanowienia doradcy podatkowego. Przyznanie powyższego uprawnienia procesowego nastąpiło na wniosek samego skarżącego. Zgodnie z art. 244. § 2 P.p.s.a., ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego w ramach prawa pomocy jest równoznaczne z udzieleniem pełnomocnictwa. Oznacza to, że "ustanowiony pełnomocnik nie musi już zabiegać o stosowne umocowanie", a "skutek umocowania następuje z chwilą uprawomocnienia się postanowienia o przyznaniu prawa pomocy" (por. Dauter Bogusław, Metodyka pracy sędziego sądu administracyjnego, Warszawa 2012, s. 732-733). Co istotne, "pełnomocnik z urzędu jest umocowany do wykonywania wszelkich czynności procesowych łączących się ze sprawą we wszystkich instancjach, łącznie ze skargą o wznowienie postępowania i udziałem w postępowaniu egzekucyjnym" (por. Dauter Bogusław, Metodyka..., s. 733). Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że na skutek uprawomocnienia się postanowienia WSA w Warszawie z dnia 14 maja 2013 r. w przedmiocie przyznania skarżącemu prawa pomocy, wyznaczony przez organ samorządu zawodowego pełnomocnik – doradca podatkowy P.W. - został umocowany do wszelkich czynności procesowych łączących się ze sprawą ze skargi P.D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 9 lipca 2012 r. Treść akt sądowych przekonuje, że pełnomocnik ten występował w imieniu skarżącego w dniu 30 lipca 2013 r. na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie i również w tym dniu złożył wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Ponieważ w aktach sprawy brak jest jakiegokolwiek oświadczenia skarżącego o odwołaniu pełnomocnictwa, podjęta czynność procesowa w postaci złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku mieściła się w granicach pełnomocnictwa i była w pełni skuteczna. W tej sytuacji procesowej zaktualizowała się dyspozycja art. 234 § 2 P.p.s.a., który stanowi, że opłatę kancelaryjną za odpis orzeczenia z uzasadnieniem, doręczonego na skutek żądania zgłoszonego w terminie siedmiodniowym od ogłoszenia orzeczenia, pobiera się przy zgłoszeniu wniosku o sporządzenie uzasadnienia orzeczenia i jego doręczenie. Jeżeli opłata nie została uiszczona, przewodniczący zarządzi ściągnięcie jej od strony, która złożyła wniosek. Oceniając zaskarżone zarządzenie z perspektywy treści cytowanego powyżej przepisu, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zostało ono wydane zgodnie z przepisami obowiązującego prawa. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 184 oraz art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a.