VI SA/Wa 231/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Protokolant ref. staż. Renata Lewandowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 maja 2013 r. sprawy ze skargi T. R. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., Dz. U. z 2011 r., Nr 76, poz. 409), art. 13 ust. 1 pkt 2, art. 13 g ust. 1 i 1b pkt 2, art. 40 c, art. 41 ust. 4, 5 i 6 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm., Dz. U. z 2011 r. Nr 222, poz. 1321) oraz lp. 6 pkt 6 lit. b), lp. 6 pkt 7 lit. d) i e), lp. 9 pkt 5 lit. b) załącznika nr 2 do ww. ustawy, art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm., Dz. U. z 2011 r. Nr 222, poz. 1321), art. 5 w zw. z art. 8 ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o zmianie ustawy -Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U z 2011 r. Nr 222, poz. 1321), utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2012 r. nr [...] nakładającą na T. R. karę pieniężną w wysokości 8700 (osiem tysięcy siedemset) złotych. Do wydania niniejszych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu [...] sierpnia 2012 r. w miejscowości [...] na drodze powiatowej nr [...] zatrzymano do kontroli zespół pojazdów składający się z ciągnika marki [...] o nr rej. [...] wraz z naczepą marki [...] o nr rej. [...]. Zespołem pojazdów kierował Pan P. M., który wykonywał przewóz drogowy piasku w imieniu Pana J. A. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą S. Załadowcą przewożonego towaru był przedsiębiorca Pan T. R. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą F. Przebieg kontroli utrwalono protokołem nr [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] września 2012 r. nr [...] nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 8700 zł stwierdzając, że doszło do przekroczenia dopuszczalnych nacisków osi na drogach, na których dopuszczony jest ruch pojazdów o naciskach osi do 8 t dla: 1) pojedynczej osi napędowej pojazdów silnikowych, 2) potrójnej osi pojazdów silnikowych, przyczep i naczep przy odległości pomiędzy osiami składowymi większej niż 1,3 m i nie większej niż 1,4 m, oraz 3) dopuszczalnej masy całkowitej. Następnie skarżący złożył od powyższej decyzji odwołanie, w którym zarzucił naruszenie art. 6 i 7 k.p.a. poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, art. 75 § 1 k.p.a. przez przyjęcie jako dowodu wyników pomiaru dokonanego przy zastosowaniu wag do pomiarów statycznych, art. 77 ust. 6 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej, oraz art. 5 ust. 2 pkt 1 ustawy o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw. Zdaniem skarżącego, dopuszczalna masa całkowita kontrolowanego zespołu pojazdów to 42 t. Podczas kontroli stwierdzono, iż łączna masa zespołu pojazdów wyniosła 40,85 t, a tym samym nie została przekroczona jego dopuszczalna masa całkowita. Dlatego też w ocenie skarżącego, mając na uwadze treść art. 5 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw, postępowanie powinno być umorzone. Ponadto skarżący zwrócił uwagę na raport Najwyższej Izby Kontroli, raport międzynarodowej organizacji metrologicznej W. w zakresie możliwości wyznaczania dmc pojazdu przy zastosowaniu przenośnych wag do pomiarów statycznych. Mając na uwadze przedstawioną w treści odwołania argumentację skarżący wniósł o uchylenie decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania. Organ odwoławczy rozpoznając niniejsze odwołanie wskazał na obowiązujące przepisy prawa, w szczególności art. 64 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym, art. 13g ust. 1 i 1 b, art. 40c, art. 41 ust. 4 i 5 ustawy o drogach publicznych. Wskazał również na ustalenia faktyczne podjęte w czasie kontroli pojazdu, która wykazała, że miały miejsce następujące naruszenia dopuszczalnych norm: 1) nacisk 11,55 t na pojedynczej osi napędowej pojazdu - przekroczenie o 3,55 t, 2) nacisk 22,60 t na potrójnej osi nienapędowej naczepy - przekroczenie o 0,80 t, 3) łączna masa zespołu pojazdów 40,85 t - przekroczenie dmc o 0,85 t, 4) przewoźnik nie miał zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym - które skutkowały nałożeniem kary pieniężnej w wysokości 8700 złotych. Organ odwoławczy podkreślił również, że miejsce ważenia legitymuje się protokołem z pomiaru równości terenu, z dnia 15 maja 2012 r., który zatwierdza stanowisko do ważenia pojazdów. Pojazd został zważony przy pomocy nieautomatycznych wag samochodowych typu SA W 10 o numerze fabrycznym [...] i [...] o nr fabrycznym [...]. Wagi legitymowały się w chwili kontroli ważnymi świadectwami legalizacji ponownej, wydanymi przez Dyrektora Okręgowego Urzędu Miar w P. z datą ważności do 31 maja 2013 r. dla wagi o nr [...] i do dnia 31 grudnia 2012 r. dla wagi o nr [...]. Powyższe dokumenty zostały okazane kierowcy przed dokonaniem ważenia. Kierowca został również poinformowany o sposobie przeprowadzania pomiarów oraz o przysługujących mu uprawnieniach. Po dokonaniu pomiarów sporządzono protokół kontroli nr [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r., który został podpisany przez kierowcę bez żadnych zastrzeżeń. Pojazd zważono jednokrotnie, kierowca nie wnosił o ponowne ważenie. Odnosząc się do zarzutów stawianych w odwołaniu organ stwierdził, że nie mogą one stanowić podstawy do uchylenia decyzji organu I instancji. Na wstępie organ podkreślił, że w chwili rozpatrywania sprawy przez organ odwoławczy zmienił się stan prawny, gdyż weszła w życie, w całości ustawa z dnia 18 sierpnia 2011 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U z 2011 r. Nr 222, poz. 1321). Stosownie do art. 5 ust. 1 ww. ustawy do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Organ wyjaśnił, że art. 13g ust. 1b pkt 2 ustawy o drogach publicznych określił krąg podmiotów odpowiedzialnych za naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego. Przepis ten przewiduje, że nie tylko przewoźnicy poruszający się po drogach publicznych powinni być zainteresowani, aby ich pojazdy nie przekraczały dopuszczalnych nacisków osi i dopuszczalnej masy całkowitej. W procesie załadunku uczestniczą bowiem nie tylko sami kierowcy pojazdów; co więcej - decydującą rolę w tych czynnościach, które wszak nie są obojętne dla kwestii wykonywania transportu drogowego, odgrywają zwykle właśnie załadowcy wydający ładunek do przewozu. W sprawie niniejszej załadowca umożliwił wyjazd takiego pojazdu na drogę publiczną. Zdaniem organu II instancji ta okoliczność jednoznacznie dowodzi, że załadowca miał wpływ, na powstanie naruszeń przepisów dotyczących dopuszczalnych parametrów pojazdu wypuszczając na drogę pojazd nienormatywny. W ten sposób załadowca pośrednio miał swój wkład w pogorszenie nie tylko stanu technicznego dróg (w tym drogi prowadzącej do swego przedsiębiorstwa), ale też przyczynił się do pogorszenia bezpieczeństwa ruchu drogowego. W ocenie organu odwoławczego to właśnie załadowca powinien zbadać możliwą dopuszczalną masę całkowitą pojazdu, na który dokonano załadunku wziąwszy pod uwagę przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury, z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. 2003 r. Nr 32 poz. 262). Zasada wynikająca z art. 3 ww. rozporządzenia wskazuje, iż dopuszczalna masa całkowita pojazdu, nie może przekraczać w przypadku dwuosiowego ciągnika siodłowego i trzyosiowej naczepy - 40 t. Wyjątek od powyższej reguły wprowadza przepis art. 57 ust. 3 ww. rozporządzenia, który wskazuje, iż dopuszczalna masa całkowita pojazdu członowego lub zespołu złożonego z pojazdu członowego i przyczepy, zarejestrowanych po raz pierwszy przed dniem 13 marca 2003 r. może wynosić 42 tony. Jednakże organ wyjaśnił, że w przedmiotowej sprawie ww. wyjątek nie ma zastosowania, gdyż pojazd marki [...] o nr rej. [...] został po raz pierwszy zarejestrowany w dniu [...] marca 1998 r., lecz naczepa marki [...] w dniu [...] stycznia 2009 r. Organ podkreślił, że załadowca posiadał odpowiednią wiedzę w zakresie możliwości przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej zespołu pojazdów w wielkości 40 t. Ponadto z dokumentu WZ nr [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r. wynika, iż wydał 26,4 t towaru, czym przyczynił się do przekroczenia dopuszczalnej ładowności naczepy. Wobec tego załadowca był świadom, iż wypuszczając z miejsca załadunku pojazd o takich parametrach zostaną przekroczone dopuszczalne normy w zakresie masy całkowitej zespołu pojazdów i dopuszczalnych nacisków osi pojazdu. Przeprowadzone ważenie wykazało, że dopuszczalna masa całkowita kontrolowanego zespołu pojazdów została przekroczona o 0,85 t, bowiem łączna zmierzona masa zespołu pojazdów wyniosła 40,85 t - a więc i tak więcej od dopuszczalnej masy całkowitej (40 t). Kontrola drogowa potwierdziła zarówno przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu jak i przekroczenie nacisków na osi pojazdu. Zdaniem organu II instancji ta okoliczność jednoznacznie dowodzi, że załadowca miał wpływ na powstanie naruszeń przepisów dotyczących dopuszczalnych parametrów pojazdu wypuszczając na drogę pojazd nienormatywny. Organ odwoławczy odnosząc się do zarzutu dotyczącego zastosowanych typów wag zastosowanych do czynności kontrolnych wskazał, iż kontrole przeprowadzono z zastosowaniem przenośnych wag do pomiarów statycznych typu SAW 10C i 10C/II. Dlatego też w ocenie organu miejsce, gdzie dokonano ważenia, nie musi podlegać ocenie pod kątem zgodności z wymogami określonymi w rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 25 września 2007 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi samochodowe do ważenia pojazdów w ruchu oraz szczegółowego zakresu badań i sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych (Dz. U. Nr 188. poz. 1345). Zatem, w sprawie niniejszej do kontroli użyto wyłącznie wag przenośnych (nieautomatycznych) do pomiarów statycznych. Wagi legitymowały się w chwili kontroli ważnymi świadectwami legalizacji ponownej z datą ważności do 31 maja 2013 r. dla wagi o nr [...] i do dnia 31 grudnia 2012 r. dla wagi o nr [...]. Pomimo tego Inspekcja Transportu Drogowego wykonując czynności kontrole korzystała właśnie z miejsc odpowiednio zbadanych oraz zatwierdzonych przez właściwy organ. Kontrolę w przedmiotowej sprawie przeprowadzono na miejscu do tego czynności zatwierdzonym przez kompetentny organ, legitymującym się protokołem z pomiaru pochylenia terenu z dnia 15 maja 2012 r. Pomiary zawarte w jego treści wskazują, że pomierzone spadki mieszczą się także w normie, przewidzianej nawet dla wag do pomiarów dynamicznych. Tym samym organ odwoławczy odmówił słuszności zarzutowi w kwestii zastosowania niewłaściwych wag celem ustalenia rzeczywistej masy całkowitej kontrolowanego zespołu pojazdów. Instrukcja obsługi wag typu SAW stanowi, iż eksploatacja tych wag bez wykorzystania żadnych środków możliwa jest na wszystkich normalnych nawierzchniach drogi, a w przypadku nawierzchni nierównej należy zwrócić uwagę na konieczność zachowania co najmniej 5 mm odległości przy nawierzchni drogi wskutek pomiaru odchylenia (ugięcia) nawierzchni przy obciążeniu. Tabela w pkt 2.5 tej instrukcji przedstawia propozycje ustawień wag dla różnych pojazdów i nie wyklucza to ważenia pojazdu 4 i 5 osiowego dwoma wagami. Każdą oś waży się osobno, a wyniki osi wielokrotnych uzyskuje się przez ich sumowanie. Tym samym w ocenie organu cała procedura ważenia odbyła się zgodnie z procedurą, za pomocą zalegalizowanych przyrządów pomiarowych przez kompetentne organy i jej wyniki są w pełni wiarygodne. Zdaniem organu II instancji w przedmiotowej sprawie organ I instancji wypełnił obowiązek wynikający z art. 7 k.p.a. oraz 77 k.p.a. i zgromadził w aktach sprawy dowody, które są konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy oraz dopuścił jako dowód wszystko, co może przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie jest sprzeczne z prawem. Zdaniem organu odwoławczego zaskarżona decyzja organu I instancji zawiera niezbędne elementy określone w art. 107 k.p.a. Zaskarżona decyzja zawiera również oznaczenie organu administracji publicznej, datę wydania, oznaczenie strony lub stron, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji. Organ odwoławczy stwierdził, iż organ I instancji dokonał prawidłowej oceny materiału dowodowego i karę pieniężną w wysokości 8700 (osiem tysięcy siedemset) złotych nałożył zgodnie z przepisami prawa. Konkludując, organ stwierdził, że art. 13g ust. 1b pkt 2 ustawy o drogach publicznych, w związku z przepisami Prawa przewozowego prowadzi do wniosku, że obowiązki załadowcy nie kończą się tylko na umożliwieniu przewoźnikowi wjazdu i wyjazdu na swój teren. Jest on odpowiedzialny za dokonanie załadunku i to takiego, który nie będzie skutkował naruszeniem norm w zakresie dopuszczalnych parametrów pojazdu. Wszak podstawowe instrumenty do zbudowania odpowiedniego stanu prawnego pojazdu, na który dokonywany jest załadunek, spoczywają właśnie w rękach załadowcy, który kierował czynnościami załadunkowymi. To on też czuwa nad wykonaniem właściwego finału transakcji handlowej, poprzez wydanie towaru w takiej ilości, jaka była zamówiona (i opłacona przez nabywcę). Dlatego też wprowadzenie regulacji umożliwiającej nakładanie kar pieniężnych na załadowców za przyczynienie się do powstania na ich terenie naruszeń prawa miało jak najbardziej racjonalne uzasadnienie. Od powyższej decyzji skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wniósł o uchylenie decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego w Warszawie z dnia [...] listopada 2012 r. znak [...] wraz z poprzedzającą ją decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego nr [...] z dnia [...] września 2012 r. i umorzenie postępowania w sprawie oraz zasądzenie od organu administracji na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania sądowego, według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: 1) art. 6 i 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego poprzez brak podjęcia przez organ I instancji odpowiednich działań, które miałyby na celu ostateczne wyjaśnienie stanu faktycznego oraz załatwienie sprawy, jak również brak jakichkolwiek działań na rzecz słusznego interesu obywateli, w tym przypadku skarżącego; 2) art. 8 k.p.a. poprzez niepodejmowanie działań niezbędnych do dokładnego, wnikliwego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz wydanie zaskarżonego rozstrzygnięcia z całkowitym pominięciem wyjaśnień strony. 3) naruszenie art. 75 § 1 k.p.a. poprzez: a) przyjęcie, jako dowód, wyniku pomiaru dokonanego przenośnymi, nieautomatycznymi wagami do pomiarów statycznych niespełniającymi warunków przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. o systemie oceny zgodności (Dz. U. z 2004r. Nr 204, poz. 2087 z późn. zm.) oraz rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 31 stycznia 2008 r. (Dz. U. z 2008 r. Nr 26, poz. 152) w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi nieautomatyczne, oraz szczegółowego zakresu sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych; b) poprzez przyjęcie, jako dowód w sprawie pomiaru nacisku poszczególnych osi, przeprowadzonego w celu wyznaczenia sumarycznego nacisku potrójnej osi pojazdu i jego masy całkowitej zespołu pojazdów, dokonanego przy użyciu dwóch różnych modeli wag, które zostały na stanowisku pomiarowym połączone w jedną parę wag. Z instrukcji obsługi producentów obu wag wynika, iż wysokość wagi SAW 10C/II o nr fabrycznym [...] wynosi 39 mm dla wersji aluminiowej i 33 mm dla wersji stalowej (z protokołu kontroli nie wynika jakiego modelu wagi użyto), natomiast wysokość drugiej z użytych wag tj. SAW 10C o nr fabrycznym [...] wynosi 30 mm. 4) art. 9 k.p.a. oraz art. 10 § 1 k.p.a. poprzez brak czuwania nad interesem skarżącego w prowadzonym postępowaniu oraz brak zapewnienia czynnego udziału w postępowaniu poprzez nieumożliwienie przed wydaniem decyzji wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań oraz niepoinformowanie przez organy I i II instancji o zakończeniu postępowania administracyjnego; 5) art. 6, art. 7 oraz art, 75 § 1 k.p.a. poprzez przyjęcie, jako dowód w sprawie, sumarycznego wyniku pomiaru poszczególnych osi kontrolowanego pojazdu w celu wyznaczenia dopuszczalnej masy całkowitej, jak również nacisku potrójnej osi naczepy, dokonanego dwoma przenośnymi, nieautomatycznymi wagami do pomiarów statycznych, niezgodnie z ich przeznaczeniem określonym przez producenta wag, niezgodnie z zapisami w świadectwie homologacji tychże wag oraz niezgodnie ze stanowiskiem Głównego Urzędu Miar z 22 kwietnia 2011 r. dotyczącym stosowania m.in. przenośnych wag typu SAW 10C. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W piśmie z dnia [...] maja 2013 r. strona podała uzasadnienie zarzutów skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) zwanej dalej "p.p.s.a.". Skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. W działaniu organów administracji Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca. Przedmiotem skargi jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2012 r. utrzymująca w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2012 r. o nałożeniu na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 8700 zł. Powyższa kara została wymierzona stronie jako załadowcy przewożonego towaru z uwagi na stwierdzoną w czasie kontroli drogowej nienormatywność pojazdu, który poruszał się po drogach publicznych bez zezwolenia. Sporządzony na okoliczność kontroli protokół nr [...] wykazał zarówno przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu jak i przekroczenie dopuszczalnych osi na drogach. Powyższy protokół obrazuje procedurę ważenia oraz wyniki tego ważenia. Zarzuca też pouczenie kierowcy w czasie przeprowadzonej kontroli Zgodnie z art. 76 § 1 k.p.a. stanowi on dokument urzędowy i stanowi dowód tego co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Należy nadmienić, że kierowca nie domagał się powtórnego ważenia pojazdu oraz podpisał protokół po uprzednim zapoznaniu się z jego treścią nie nanosząc uwag. Podstawę prawną nałożonej na skarżącego kary stanowił art. 13 g ust. 1b pkt 2 ustawy o drogach publicznych. W skardze na ostateczną decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego skarżący nie neguje samej zasady odpowiedzialności jego firmy jako załadowcy natomiast kwestionuje wyniki ważenia, stanowiące podstawę nałożenia kary pieniężnej albowiem pomiaru nacisków i dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu dokonano z użyciem niewłaściwych wag o czym świadczy pismo Głównego Urzędu Miar z dnia [...] kwietnia 2011 r., którego zasadności nie uznały organy orzekające w niniejszej sprawie. Z ustaleń poczynionych w sprawie wynika, że ważenie pojazdu dokonano przenośnymi wagami do pomiarów statycznych o numerach [...], [...]. W dacie kontroli wagi te legitymowały się świadectwami legalizacji ponownej, wydanymi przez Dyrektora Okręgowego Urzędu Miar w [...] z terminem ważności do dnia [...] maja 2013 r. Przedstawione również zostało, wydane przez Okręgowy Urząd Miar w Poznaniu świadectwo zgodności wagi [...] z wymaganiami Dyrektywy Rady 90/384/EWG zmienionej Dyrektywą rady 93/68/EWG, wdrożonej rozporządzeniem Ministra Gospodarki Pracy i Polityki Społecznej z dnia 11 grudnia 2003 r. w sprawie zasadniczych wymagań dla wag nieautomatycznych podlegających ocenie zgodności (Dz. U. z 2004 r., Nr 4, poz. 23). Miejsce ważenia zostało zatwierdzone protokołem z pomiaru równości terenu z dnia 15 maja 2012 r., mimo, że nie musi podlegać ocenie pod kątem zgodności z wymogami określonymi w Rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 25 września 2007 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi samochodowe do ważenia pojazdów w ruchu oraz szczegółowego zakresu badań i sprawdzeń wykonawczych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych (Dz. U. Nr 188, poz. 1345). W tym stanie rzeczy należy uznać za słuszne stanowisko Głównego Inspektora Transportu Drogowego, że stan prawny obowiązujący na datę kontroli pozwalał na użycie wag przenośnych do pomiarów statycznych do pomiarów nacisków osi i dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu. Organ słusznie nie uznał za miarodajnej powołanej przez skarżącego opinii, wyrażonej w piśmie Głównego Urzędu Miar z dnia 22 kwietnia 2011 r. Podane tam stanowisko, że "odpowiednie do ustalenia dmc są wagi nieautomatyczne klasy dokładności III o odpowiednim obciążeniu maksymalnym Max" nie ma uzasadnienia prawnego, gdyż rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 31 stycznia 2008 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi nieautomatyczne oraz szczegółowego zakresu sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych (Dz. U. z 2008 r., Nr 26, poz. 152) określa wagi o klasie dokładności od I do III. W tym stanie rzeczy należy uznać, że zastrzeżenia skarżącego odnośnie użytych podczas kontroli wag nie jest zasadne. Należy podkreślić, że organy orzekające w sprawie z uwagi na treść art. 6 k.c. są związane obowiązującymi przepisami prawa a nie poglądami, postulatami, opiniami zawartymi w pismach innych organów, w szczególności w sytuacji, gdy stanowiska te nie są poparte pogłębioną analizą prawną. W tym stanie rzeczy Sąd stanął na stanowisku, że nie doszło do naruszenia art. 75 § 1 k.p.a., gdyż wyniki ważenia uzyskano przy użyciu wag, których stosowanie jest prawnie dopuszczalne. Wbrew twierdzeniom strony nie doszło do naruszenia art. 7, 8 k.p.a., gdyż stan faktyczny sprawy został ustalony prawidłowo. W zaskarżonej decyzji organ ustosunkował się obszernie do zarzutów strony podnoszonych w odwołaniu. W trakcie toczącego się postępowania strona miała możliwość zgłoszenia wyjaśnień i wniosków dowodowych. Brak pouczenia strony o treści art. 10 k.p.a. przed wydaniem zaskarżonej decyzji nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy. Należy mieć na uwadze, że obszerne stanowisko strona zajęła w odwołaniu od decyzji wydanej w I-instancji, po czym organ nie podejmował żadnych czynności dowodowych w sprawie i wydał zaskarżoną decyzję. Strona powołując się na naruszenie swojego prawa do czynnego udziału w postępowaniu, nie wskazała jakie uzupełniające wyjaśnienie i wnioski dowodowe chciała zgłosić, gdyby była prawidłowo pouczona przez organ w zakończeniu postępowania administracyjnego. Z tego względu uchybienie przepisom postępowania (art. 10 k.p.a.) przez organ nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy. Z tych wszystkich względów uznając zarzuty skargi za niezasadne Sąd na mocy art. 151 p.p.s.a. orzekł o jej oddaleniu.