II OSK 495/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Robert Sawuła Sędziowie Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński (spr.) Sędzia del. NSA Janina Kosowska Protokolant asystent sędziego Rafał Jankowski po rozpoznaniu w dniu 25 lutego 2015 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej T. Sp. z o.o. z siedzibą L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 10 października 2013 r. sygn. akt II SA/Lu 276/13 w sprawie ze skargi B. W. na decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie do ponownego rozpoznania, 2. odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości. Wyrokiem z dnia 10 października 2013 r., sygn. akt II SA/Lu 276/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie po rozpoznaniu skargi B. W. uchylił decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia [...] stycznia 2013 r., nr [...] oraz decyzję Prezydenta Miasta Lublina z dnia [...] listopada 2012 r. [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym. Prezydent Miasta Lublina decyzją dnia [...] listopada 2012 r., znak: [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił T. Sp. z o.o. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego [...] z zamkniętym wielostanowiskowym garażem podziemnym wraz z wykonaniem instalacji wewnętrznych i instalacji zewnętrznych oraz zagospodarowania terenu w tym: drogi wewnętrznej, pochylni wjazdu do podziemnego garażu wielostanowiskowego, miejsc postojowych naziemnego parkingu, chodników pieszych, schodów zewnętrznych i pochylni dla niepełnosprawnych, altany śmietnikowej, murów oporowych i ściany oddzielenia przeciwpożarowego bezpośrednio przy granicy z działką nr [...] w narożniku działki nr [...] na działkach nr [...],[...],[...],[...],[...],[...] przy ul. R. w L.. Organ I instancji wskazał, że po ponownym rozpatrzeniu sprawy uwzględnił zalecenia Wojewody Lubelskiego zawarte w decyzji z dnia [...] lipca 2012r., znak: [...] i ustalił, że roboty objęte wnioskiem o pozwolenie na budowę nie zostały rozpoczęte (pismo Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lublinie z dnia [...] sierpnia 2012 r., znak: [...]). Organ poinformował, że wydał postanowienie z dnia [...] września 2012 r., znak: [...], zobowiązujące inwestora do usunięcia w projekcie budowlanym, wskazanych przez organ odwoławczy braków oraz, że wszystkie braki i nieprawidłowości przed wydaniem decyzji zostały usunięte. Odniósł się również do zastrzeżeń i zarzutów B. W., dotyczących realizacji inwestycji w bezpośrednim sąsiedztwie jej działki i budynku, a także zgodności tej inwestycji z obowiązującym na tym terenie miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Odwołania od powyższej decyzji wniosły K. K. i B. W. - współwłaścicielki działki nr [...] sąsiadującej z inwestycją. K. K. nie zgodziła się na budowę muru przeciwpożarowego wysuniętego co najmniej 0,3 m poza lico ściany i pokrycie dachu jej budynku, a także na budowę podziemnego garażu w odległości 0,15 m od granicy jej działki. Zaprotestowała przeciwko wykonaniu kilkunastometrowego wykopu w odległości 1-1,5 m od ściany jej budynku. W odwołaniu wskazała, że żądała od Urzędu Miasta L. podjęcia decyzji o wypłacenie godziwego odszkodowania za utratę wartości działki lub wykupienie jej nieruchomości przez Spółkę. B. W. poza tym podniosła, że inwestycja narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta L. część III, zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta Lublin Nr 825/XXXV/2005 z dnia 17 listopada 2005 r. Wyjaśniła, że jej działka znalazła się na terenie, oznaczonym w planie symbolem M3, przewidzianym pod zabudowę wielorodzinną. Przed uchwaleniem planu była poinformowana przez pracowników Urzędu Miasta L., że realizacja zabudowy wielorodzinnej na tym terenie będzie możliwa tylko po wykupieniu jej działki. Z uwagi na to, że jej działka znalazła się poza linią zabudowy, nigdy nie będzie mogła wybudować na niej nowego obiektu, czy dokonać remontu generalnego istniejącego budynku. Wskazała, że dotychczas nie otrzymała od Urzędu odpowiedzi na wniosek o odszkodowanie (w związku ze zmianą planu zagospodarowania przestrzennego) lub o przyznanie nieruchomości zamiennej. Wniosła, żeby przed udzieleniem pozwolenia na budowę została wykonana ekspertyza, potwierdzająca, że planowane prace na głębokości nie spowodują zagrożenia dla jej budynku, który znajduje się ok. 5 m od planowanych wykopów. B. W. ponownie poinformowała, że inwestor rozpoczął prace budowlane. Wojewoda Lubelski decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r., po rozpatrzeniu powyższych odwołań utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy wskazał, że organ I instancji, rozpatrując ponownie sprawę uwzględnił wskazówki i uwagi zawarte w decyzji Wojewody Lubelskiego z dnia [...] lipca 2012 r. Sprawdził, że roboty objęte wnioskiem o pozwolenie na budowę nie zostały rozpoczęte. Umożliwił stronom czynny udział w postępowaniu. Po uzupełnieniu braków, wskazanych w postanowieniu z dnia [...] września 2012 r., znak: [...], zawiadomił strony o możliwości ponownego zapoznania się z aktami sprawy oraz wypowiedzenia się co do zebranych dowodów oraz materiałów, a dopiero po upływie terminu na wniesienie przez strony uwag i zastrzeżeń rozstrzygnął sprawę. W odniesieniu do odwołań K. K. i B. W. zwrócił uwagę, że decyzja zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę nie jest decyzją uznaniową i organ właściwy do wydania takiej decyzji zobowiązany jest wydać pozytywną decyzję, jeśli wnioskowane zamierzenie inwestycyjne czyni zadość wszystkim wymogom wynikającym z art. 35 ust. 1 i art. 32 ust. 4 cyt. ustawy. Wbrew twierdzeniu odwołujących się, planowana inwestycja zgodna jest z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta Lublin część III, zatwierdzonym uchwałą Rady Miasta Lublin Nr 825/XXXV/2005 z dnia 17 listopada 2005 r., ogłoszonym w Dz. Urz. Woj. Lub. z 2006 r. Nr 2, poz. 17. Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z § 26 ww. Planu podstawowe przeznaczenie gruntów na terenie "M3" – na którym znajdują się działki inwestora - to zabudowa mieszkaniowa o mieszanej strukturze oraz usługi nieuciążliwe o intensywności zabudowy netto 0,6 - 1,0 liczonej w granicach bilansowanego terenu. Mając na uwadze § 3 ust. 1 pkt 10 tekstu Planu, z którego wynika, że ilekroć w dalszych częściach uchwały jest mowa o intensywności zabudowy netto - należy przez to rozumieć miarę zabudowy terenu, wyrażoną stosunkiem powierzchni całkowitej wszystkich kondygnacji nadziemnych budynków projektowanych i istniejących liczonej po zewnętrznym obrysie budynków do powierzchni terenu objętego zagospodarowaniem, wystarczy, że inwestor zachowa powyższy wymóg na działkach - w tym przypadku - na działkach nr [...],[...],[...],[...],[...],[...] przy ul. R., objętych zagospodarowaniem. Inwestor nie miał zatem obowiązku realizowania inwestycji na całym terenie "M3", zawartym w liniach regulacyjnych ulic. Intensywność zabudowy netto, odniesiona do działek inwestora, zgodnie z projektem budowlanym (karta nr 94) wynosi [...]. Budynek [...] został zlokalizowany w nieprzekraczalnych liniach zabudowy ustalonych na rysunku Planu. Zachowano wysokość budynku - do IV kondygnacji, zaprojektowano [...] miejsca postojowe, w tym dwa [...] dla osób niepełnosprawnych, co spełnia warunek zaprojektowania 1 miejsca postojowego na 1 mieszkacie w granicach posiadanych własności. Zgodnie też z § 26 ust. 2 pkt 8 lit. ,,b" zaprojektowano powierzchnię [...] m2 zieleni ogólnodostępnej - tj. [...] m2/osobę przy warunku zachowania 10 m2 zieleni ogólnodostępnej na 1 mieszkańca. Przeznaczono [...] % powierzchni działek pod zieleń i tereny biologicznie czynne, przy warunku zachowania co najmniej 50% takiej powierzchni. W projekcie uwzględniono ponadto ustalenia zawarte w § 62. § 64, § 66 i § 67 dotyczące ustaleń dla realizacji inwestycji w: strefie rekultywacji i kontynuacji tradycji (SRiKl), strefie ochrony dalekiego tła panoramy śródmieścia (ET2), strefie ochrony krajobrazu z daleką ekspozycją zewnętrzną EZ i strefie miejskiej (Y2). W odniesieniu natomiast do lokalizacji budynku stwierdzono, że nie narusza warunków rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.). Budynek został zaprojektowany w odległości [...] m od granicy działki nr [...] odwołujących się, z zachowaniem poprzez zaprojektowanie ściany oddzielenia przeciwpożarowego od strony budynku gospodarczego znajdującego się na działce nr [...] wymogów § 271-273 cyt. rozporządzenia. W odniesieniu do zaprojektowania części podziemnej budynku (garażu) w odległości [...] – [...] m (rys. A.P-01 - karta 134) od granicy działki nr [...], stwierdził, że rozwiązanie takie dopuszcza § 12 ust. 7 cyt. rozporządzenia. Wbrew twierdzeniu odwołujących się, głębokość wykopu pod garaż nie będzie wynosiła kilkanaście metrów lecz jak wynika z projektu ok. [...] m (rys. A.P-01 - karta 134). Wykop od strony działki nr [...] będzie zabezpieczony (rys. [...] 001- rzut fundamentów). Ponadto projekt budowlany jest kompletny. Posiada wymagane uzgodnienia, w tym z rzeczoznawcą do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych. Projekt został wykonany przez osoby posiadające stosowne uprawnienia fachowe i wpisane na listy właściwych Izb Zawodowych. Do projektu dołączono oświadczenia jego autorów, że projekt został wykonany zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa oraz zasadami wiedzy technicznej. Organ wydający pozwolenie na nie miał więc podstawy do zakwestionowania przedłożonego opracowania, czy też zażądania od inwestora wykonania dodatkowej ekspertyzy w zakresie sprawdzenia bezpieczeństwa obiektów znajdujących się w sąsiedztwie tej inwestycji. Organ odwoławczy wyjaśnił także, że nie jest właściwy do zajęcia w tym postępowaniu stanowiska w sprawie wnioskowanego przez odwołujące się odszkodowania za utratę wartości działki nr [...] ze względu na niekorzystną dla właścicieli tej działki zmianę planu zagospodarowania przestrzennego. B. W. wniosła skargę na powyższą decyzję Wojewody Lubelskiego, w której wskazała, że zachodzi sprzeczność między wydaną decyzją o zatwierdzeniu pozwolenia na budowę, a rysunkami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w odniesieniu do opisu dotyczącego murów oporowych i ściany oddzielenia przeciwpożarowego. Ponadto skarżąca wskazała, że brak jest precyzyjnego opisu (ze wskazaniem odpowiednich oznaczeń geodezyjnych), w którym dokładnie miejscu mają być usytuowane ww. mury oporowe oraz ściany oddzielenia przeciwpożarowego i jaką mają mieć wysokość. Podniosła również, że sposób dokonanych zmian w projekcie poprzez zamazanie poszczególnych zapisów jest niedopuszczalny. W ocenie skarżącej, organ administracji architektoniczno - budowlanej błędnie zinterpretował ustalenia planu miejscowego, przyjmując niezasadnie, że działka nr [...] może być pozostawiona sama sobie i nie włączona do planów objętych wnioskiem o pozwolenie na budowę. Skarżąca twierdzi, że zgodnie z brzmieniem planu, opracowanie to powinno być poprzedzone scaleniem gruntów w granicach całego terenu wyznaczonego liniami rozgraniczającymi lub co najmniej w części oznaczonej w rysunku planu postulowaną linią podziału terenu o tym samym przeznaczeniu, co pozwoliłoby na racjonalne kształtowanie struktury funkcjonalno - przestrzennej zespołów mieszkaniowych. Podniosła, że organ nie dopełnił obowiązku ścisłego doprecyzowania skutków oddziaływania zamierzonej budowy na konstrukcję domu mieszkalnego skarżącej w tym używania ciężkiego sprzętu, budowy podziemnego wykopu tuż przy granicy działki, tym bardziej, iż zgodnie z planem miejscowym nie będzie on mógł być remontowany. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Lubelski podtrzymał dotychczasowe stanowisko oraz wniósł o oddalenie skargi. Wyrokiem z dnia 10 października 2013 r., sygn. akt II SA/Lu 276/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie uchylił decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia [...] stycznia 2013 r. oraz decyzję Prezydenta Miasta Lublina z dnia [...] listopada 2012 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że w wyniku zmiany art. 35 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane przez art. 1 pkt 28 lit. b ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 80, poz. 718), która weszła w życie z dniem 11 lipca 2003 r. do ustawy Prawo budowlane wprowadzono zasadę wyłącznej odpowiedzialności za projekt architektoniczno-budowlany projektanta oraz osoby sprawdzającej. Uprawnienia kontrolne organu administracji architektoniczno-budowlanej, który prowadzi postępowanie w sprawie o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, ewentualnie o wydanie decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego na podstawie art. 35 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane zostały ograniczone wyłącznie do kompetencji obejmującej sprawdzenie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Sprawdzanie zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, zostało natomiast ograniczone do projektu zagospodarowania działki (art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane). Zgodnie z art. 34 ustawy Prawo budowlane projekt budowlany składa się z projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego. Projekt architektoniczno-budowlany dotyczy bezpośrednio obiektu budowlanego: jego formy, konstrukcji oraz funkcji, a także wskazuje m.in. proponowane niezbędne rozwiązania techniczne, materiałowe i zasady nawiązania do otoczenia. Organ nie jest uprawniony do badania zgodności projektu architektoniczno-budowlanego z przepisami techniczno-budowlanymi lub innymi przepisami prawa, poza przepisami określającymi wymogi ochrony środowiska. Rozszerzająca interpretacja uprawnień organu w zakresie kontroli na podstawie art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane oznaczałaby w istocie przywrócenie uchylonej zasady oceny materialnych rozwiązań projektu budowlanego przez organ i stanowiłaby naruszenie zasady związania organów administracji publicznej prawem (art. 7 K.p.a.). Powyższe przepisy korespondują z przewidzianą w ustawie Prawo budowlane szeroką odpowiedzialnością projektanta. Zgodnie z art. 20 ust. 1 pkt 1, ust. 2 i 4, tej ustawy do podstawowych obowiązków projektanta należy opracowanie projektu budowlanego w sposób zgodny z ustaleniami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a także z wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227, z ze zm.), lub w pozwoleniu, o którym mowa w art. 23 i 23a ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej (Dz. U. z 2003 r. Nr 153, poz. 1502, ze zm.), wymaganiami ustawy, przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Projektant ma obowiązek zapewnić sprawdzenie projektu architektoniczno-budowlanego pod względem zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w odpowiedniej specjalności lub rzeczoznawcę budowlanego. Projektant, a także sprawdzający do projektu budowlanego dołączają oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Tym samym w odniesieniu do projektu architektoniczno-budowlanego organ prowadzący postępowanie zmierzające do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę bada więc, czy zostało złożone stosowne oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej (art. 20 ust. 4 w związku z art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego). Organ sprawdza również, czy dołączono zaświadczenie o wpisie projektanta (projektantów) na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego, ważne na dzień opracowania projektu (A. Ostrowska, Ustawa Prawo budowlane. Komentarz pod red. A. Glinieckiego, Warszawa 2013, str. 334.) Zgodnie z § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra transportu, budownictwa i gospodarki morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. Z 2012r., poz. 462) na stronie tytułowej projektu budowlanego należy zamieścić: 1. nazwę, adres obiektu budowlanego oraz jednostkę ewidencyjną, obręb i numery działek ewidencyjnych, na których obiekt jest usytuowany; 2. imię i nazwisko lub nazwę inwestora oraz jego adres; 3. nazwę i adres jednostki projektowania; 4. imiona i nazwiska projektantów opracowujących poszczególne części projektu budowlanego, wraz z określeniem zakresu ich opracowania, specjalności i numeru posiadanych uprawnień budowlanych oraz datę opracowania i podpisy; 5. spis zawartości projektu budowlanego wraz z wykazem załączonych do projektu wymaganych przepisami szczególnymi uzgodnień, pozwoleń lub opinii, także specjalistycznych, oraz, stosownie do potrzeb, oświadczeń właściwych jednostek organizacyjnych, o których mowa w art. 34 ust. 3 pkt 3 ustawy. Poza tym jeżeli projekt architektoniczno-budowlany podlega sprawdzeniu, na stronie (stronach) tytułowej należy zamieścić imiona i nazwiska osób sprawdzających projekt, wraz z podaniem przez każdą z nich specjalności i numeru posiadanych uprawnień budowlanych, datę i podpisy (§ 3 ust. 2 tego rozporządzenia). W przedmiotowej sprawie, zdaniem Sądu, brak jest w aktach sprawy zaświadczenia o wpisie na listę architektów mgr inż. arch. J. M., który został wskazany w spisie projektantów sprawdzających oraz mgr inż. arch. P. W., którego imię i nazwisko zostało umieszczone na rysunkach wchodzących w skład projektu budowlanego. Taki obowiązek umieszczenia na rysunkach projektu w metryce projektu imienia i nazwiska projektanta (projektantów), specjalność i numer uprawnień budowlanych, datę i podpis wynika natomiast z § 4 ust. 1 pkt 3 i 4 powyższego rozporządzenia. Nie ulega wątpliwości, że powyższe braki wymagają wyjaśnienia i uzupełnienia. Poza tym projekt budowlany powinien być przejrzysty i czytelny. Wszystkie strony i arkusze stanowiące części projektu budowlanego oraz załączniki do projektu powinny być ponumerowane. Części projektu budowlanego odrębnie oprawione oraz załączniki powinny mieć numerację zgodną ze spisem zawartości tego projektu (§ 5 ww. rozporządzenia). W przedmiotowej sprawie analizowany projekt tych wymogów nie spełnia. Strony co prawda zostały ponumerowane, jednak brak jest w spisie treści projektu wskazania numerów stron, które byłyby zgodne ze spisem zawartości tego projektu. Przepisy powyższego rozporządzenia nie dają podstaw do poprawiania projektu budowlanego w znaczeniu materialnym, czyli dokonywania ingerencji autora w treść projektu, szczególnie, gdy projekt taki złożono władzy budowlanej w celu zatwierdzenia. Nie można wykluczyć wprawdzie konieczności dokonania poprawki w znaczeniu formalnym, tj. naprawienia pomyłki w użytym wyrazie, czy oznaczeniu graficznym (poprzez skreślenie tekstu i umieszczenie obok daty oraz podpisu osoby uprawnionej) skoro dopuszcza taką możliwość art. 71 K.p.a. w odniesieniu do protokołu, jednakże skreślenia takie, czy poprawki nie mogą zmieniać sensu i znaczenia materialnego wyrażeń czy oznaczeń, gdyż "skreślenia" oznaczają wyrazy skreślone, a "poprawki" poprawione wyrazy lub inne znaki. Nie odpowiada zatem pojęciu "skreślenia" zamazanie wyrazu lub zdania korektorem, przez co poprzedni tekst staje się nieczytelny, a tak uczyniono w przedmiotowym projekcie budowlanym. Zdaniem Sądu, uchybienia te, obok wcześniej wymienionych, mogły również istotnie wpłynąć na wynik sprawy. W projekcie nie zamieszczono także omówienia naniesionych zmian poprzez doklejenie stron (k. 5 i 7 projektu), czy zakorektowanie w wielu miejscach wyrazów i stron. Poza tym, w ocenie Sądu, mając na uwadze § 12 ust. 2 rozporządzenia, zgodnie z którym część rysunkowa projektu powinna być zaopatrzona w niezbędne oznaczenia graficzne i wyjaśnienia opisowe umożliwiające jednoznaczne odczytanie projektu budowlanego, nie można przyjąć, że opis ściany oddzielenia pożarowego na rysunku "Projekt zagospodarowania terenu" nr rys. A-01 (k. 96) jest czytelny i jednoznaczny. Nie można bowiem uznać za wyjaśnienia opisowe wskazanych na mapie odniesień. W projekcie zachodzą też rozbieżności pomiędzy szkicem ściany na rysunku "Terenowej ściany oddzielenia pożarowego" (k. 134 projektu) a rysunkiem "Projekt zagospodarowania terenu" (k. 96) w zakresie projektowanej ściany oddzielenia pożarowego usytuowanego bezpośrednio przy granicy działki [...] i [...], co do jej długości, jak i braki w opisie, co do jej wysokości. Okoliczności powyższe sprawiają, że decyzja organu pierwszej instancji, jak i utrzymująca ją w mocy decyzja organu odwoławczego zostały wydane przedwcześnie, w braku przeprowadzenia postępowania zmierzającego do usunięcia nieprawidłowości w zakresie projektu budowlanego na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, a w konsekwencji do wydania decyzji zatwierdzającej niekompletny projekt budowlany. Tymczasem - jak stanowi art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane - tylko w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 tej ustawy, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Organy naruszyły zatem przepisy postępowania, w tym również przepisy k.p.a. dotyczące zasady prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a.), a uchybienie to miało istotny wpływ na wynik postępowania, gdyż w bezpośredni sposób zdeterminowało treść podjętego rozstrzygnięcia zatwierdzającego niekompletny projekt budowlany. Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 poz. 270 ze zm, dalej jako P.p.s.a.) uchylił zaskarżoną decyzję, uznając, że opisane wyżej uchybienia miały istotny wpływ na wynik sprawy. Z uwagi na naruszenie wskazanych przepisów przez organ pierwszej instancji Sąd na podstawie art. 135 P.p.s.a. uchylił także decyzję tego organu, gdyż było to konieczne dla końcowego załatwienia sprawy. Sąd wskazał, że organy administracji publicznej przy ponownym rozpoznaniu sprawy winny wyjaśnić wątpliwości związane z autorstwem oraz sprawdzaniem projektu budowlanego, a także odnieść się do wskazanych wyżej kwestii jego kompletności. Organy administracji powinny też ustosunkować się do zakresu projektu odnoszącego się do ściany oddzielenia przeciwpożarowego w aspekcie § 12 ust. 2 cytowanego rozporządzenia. Sąd stwierdził też, że w związku z uchyleniem decyzji wydanych przez organy administracji obu instancji, nie był zobowiązany szczegółowo odnosić się do wszystkich podniesionych w skardze zarzutów. Sprawa zostanie bowiem ponownie rozpoznana w jej całokształcie przez organy administracji. Od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę kasacyjną wniosła T. Sp. z o.o. z siedzibą w L. podnosząc zarzuty naruszenia: 1) art. 1, art. 3 § 1 w zw. z art.145 ust. 1 lit. a i c oraz art. 135 P.p.s.a., art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 7 i art. 77 K.p.a. w zw. z art. 20 ust. 1 pkt 1, ust. 2 i 4 oraz art. 35 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w zw. z § 3 ust. 1 i 2,§ 5 i § 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2012 r., poz. 462) poprzez niezasadne uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji w wyniku błędnego przyjęcia, że organy administracji obu instancji popełniły uchybienia w zakresie ustaleń faktycznych i uznaniu, że uchybienia dotyczące naruszenia przez projekt architektoniczno-budowlany wymogów określonych w rozporządzeniu zaistniały i miały wpływ na wynik sprawy, w przede wszystkim uznanie, że: – brak jest w aktach zaświadczenia o wpisie na listę architektów mgr inż. J. M. - sprawdzającego i P. W., podczas gdy J. M. nie był sprawdzającym projekt zatwierdzony ostateczną decyzją, a P. W. nie był projektantem, – naniesione zostały poprawki, które nie stanowią skreślenia i które mogą ingerować w treść projektu, podczas gdy poprawki te były dokonywane w czasie pozostawania dokumentacji we władaniu organu i pod nadzorem tego organu były dokonywane i mają charakter wyłącznie charakter porządkowy, odzwierciedlający zmiany zachodzące w czasie prowadzonego postępowania, – brak w spisie treści projektu wskazania numerów stron, które byłyby zgodne ze spisem zawartości tego projektu (odniesienia do stron projektu) - co ma charakter jedynie porządkowy i z założenia pozostaje bez jakiegokolwiek wpływu na merytoryczną zawartość projektu, a tym samym na treść rozstrzygnięcia, – uznaniu za nieczytelny i niejednoznaczny opisu ściany oddzielenia pożarowego na rysunku A-01, a także istnienie rozbieżności pomiędzy szkicem ściany na rysunku "Terenowej ściany oddzielenia pożarowego" w zakresie projektowanej ściany oddzielenia pożarowego usytuowanego bezpośrednio przy granicy działki [...],[...], co do jej długości jak i wysokości w sytuacji, gdy wszelkie parametry i usytuowanie ściany jednoznacznie wynikają z danych zawartych w przedłożonej dokumentacji i są jednoznaczne dla osób zawodowo zajmujących się budownictwem i wykroczenie przez to przez Sąd poza zakres oceny organu albowiem stosownie do treści art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane wyłączną odpowiedzialność za projekt ponosi projektant, a nie został przeprowadzony dowód z biegłego z zakresu budownictwa, 2) art. 1, art. 3 § 1 w zw. z art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez nienależyte uzasadnienie wyroku, a zwłaszcza brak wykazania jaki wpływ na treść rozstrzygnięcia miałyby naruszenia przepisów rozporządzenia z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego stanowiące w istocie uchybienia formalne projektu (o ile w istocie naruszenia te zaistniały), a nadto niewykazaniem przesłanek, jakimi kierował się Sąd podejmując wątpliwość, co do nieczytelności i niejednoznaczności projektu ściany oddzielenia pożarowego, bez sporządzenia w tym zakresie specjalistycznej opinii, 3) art. 1, art. 3 § 1 w zw. z art. 152 P.p.s.a. w zw. z art.145 ust. 1 lit. a i c P.p.s.a. poprzez brak orzeczenia, co do wstrzymania uchylonej decyzji pomimo ustawowego obowiązku wydania orzeczenia w tym zakresie, 4) art. 135 P.p.s.a. w zw. z art. 136 K.p.a. poprzez zbędne i wadliwe orzeczenie o uchyleniu także decyzji organu I instancji w sytuacji, gdy rodzaj stwierdzonych uchybień (których istnienie skarżący kwestionuje) nadawał się do wyjaśnienia na etapie postępowania przed organem odwoławczym w trybie art. 136 K.p.a., który mógłby przeprowadzić dowody uzupełniające i przyjąć niezbędne materiały, 5) art. 106 § 3 P.p.s.a. poprzez zaniechanie przeprowadzenia z urzędu dowodów uzupełniających z dokumentów a zwłaszcza dotyczących wpisu na listę architektów mgr inż. J. M. - sprawdzającego i P. W. (o ile byłoby to faktycznie konieczne) tym bardziej, że informacje w tym zakresie są jawne i możliwe do uzyskania na stronie internetowej Izby Architektów Rzeczypospolitej Polskiej zawierającej stronę "Lista czynnych członków Izby Architektów RP, zawierająca imię i nazwisko oraz numer wpisu, 6) art. 134 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 20 ust. 1 pkt 4, ust. 2 i 4 i art. 35 ust. 1 i 3 ustawy Prawo budowlane i § 12 rozporządzenia Ministra Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego poprzez dokonanie oceny decyzji ponad zarzuty skargi i ocenę merytoryczną rozwiązań projektowych (ściana oddzielenia pożarowego) to jest orzekania w przedmiocie wyłączonym z kognicji organów administracji skoro odpowiedzialnym za merytoryczną treść projektu w aktualnie obowiązującym stanie prawnym jest projektant, a tym samym wyłączonym z kognicji sądu administracyjnego tym bardziej, że Sąd nie dysponuje w tym zakresie wiedzą specjalistyczną ani też nie przywołał jakiejkolwiek oceny pochodzącej od podmiotu dysponującego taką wiedzą, 7) art. 7 P.p.s.a. w zw. z art. 12 K.p.a. i art. 136 K.p.a. poprzez orzeczenie w sposób znacznie przedłużający merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, 8) art. 20 ust. 1 pkt 1, ust. 2 i 4 i art. 35 ust. 1 i 3 ustawy Prawo budowlane i § 3 ust. 1 i 2, § 5 i § 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego poprzez błędne ich zastosowanie w okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy i uznanie, że organy budowlane dokonały niewłaściwej kontroli wniosku o udzielenie T. Sp. z o.o. pozwolenia na budowę według przedłożonego projektu, a jego rysunkowa cześć nie zawiera właściwych oznaczeń graficznych i wyjaśnień opisowych pozwalających na jednoznaczne odczytanie projektu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 P.p.s.a.), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnymi jej podstawami, określonymi w art. 174 P.p.s.a. Nadto, zgodnie z treścią art. 184 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarga kasacyjna wniesiona przez T. Sp. z o.o. z siedzibą w L. ma usprawiedliwione podstawy. Za uzasadniony uznać należy podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 135 P.p.s.a. przepis ten stanowi, że sąd administracyjny stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Sąd administracyjny kontroluje zaskarżoną decyzję, którą jest decyzja wydana przez organ odwoławczy i co do zasady uwzględniając skargę uchyla tylko zaskarżoną decyzję (art. 145 § 1 pkt 1 lit a-c P.p.s.a.). Art. 135 P.p.s.a. jest wyjątkiem od tej zasady. W oparciu o ten przepis sąd administracyjny może uchylić także decyzję poprzedzającą zaskarżoną decyzję jak również inne decyzje związane ze sprawą. Warunkiem zastosowania art. 135 P.p.s.a. jest wykazanie, że jest to niezbędne do końcowego załatwienia sprawy. W przedmiotowej sprawie, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie wykazał, by w celu usunięcia stwierdzonych uchybień projektu budowlanego konieczne było uchylenie decyzji wydanej przez organ I instancji. Uchybienia te, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, mogły zostać usunięte w postępowaniu przed organem II instancji. Naruszenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny art. 135 P.p.s.a. było wystarczającą podstawą do uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Rozpoznając ponownie sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny powinien wziąć pod uwagę okoliczności, które powstały po wydaniu uchylonego wyroku. Otóż w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym do akt sprawy złożony został dokument w postaci Aktu Notarialnego Repertorium A NR [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. (k. 144 - 148 akt sądowych). Z jego treści wynika, że T. Spółka z o.o. nabyła od B. W. i K. K. nieruchomość stanowiącą działkę o nr ew. [...]. Nastąpiło to poprzez nabycie [...] udziałów w tej nieruchomości należących do B. W.i [...] udziału do tej nieruchomości należącej do K. K.. Nadto w piśmie z dnia [...] czerwca 2014 r. (k - 135 akt sądowych) pełnomocnik B. W. złożył oświadczenie, że w przypadku uwzględnienia skargi kasacyjnej B. W. cofa skargę wniesioną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. Zgodnie z treścią art. 60 P.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę i cofnięcie skargi wiąże sąd. Sąd uzna jednak cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W przedmiotowej sprawie zaskarżona do Sądu I instancji decyzja nie jest dotknięta wadą nieważności. Umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego na skutek cofnięcia skargi, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, będzie mogło nastąpić, jeśli T. Spółka z o.o. przedstawi Sądowi I instancji oświadczenie architekta sporządzającego projekt, że to on jest autorem projektu w takim kształcie, w jakim znajduje się on w aktach sprawy. T. Spółka z o.o. powinna przedstawić również zaświadczenia o wpisie na listę architektów osób, które brały udział sporządzaniu projekt budowlanego. Kwestia długości i wysokości ściany oddzielenia pożarowego nie ma już aktualnie istotnego znaczenia wobec faktu, że nieruchomość, przy której ściana ta ma się znajdować została nabyta przez T. Sp. z o.o. Nie mają również istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy braki w spisie treści projektu. Naruszenie art. 135 P.p.s.a. było wystarczająca podstawą do uchylenia wyroku Sądu I instancji i przekazania sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania. Odnoszenie się do pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej jest w tej sytuacji zbędne. Z przytoczonych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 P.p.s.a. i art. 207 § 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.