I FZ 181/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie Sędzia NSA Barbara Wasilewska, , , po rozpoznaniu w dniu 22 maja 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia B.W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 27 marca 2013 r., sygn. akt I SA/Op 446/12 pozostawiające wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania w sprawie ze skargi B.W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w O. z dnia 10 października 2012 r. nr [...] w przedmiocie określenie zobowiązania w podatku od towarów i usług za styczeń 2010 r. postanawia oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 27 marca 2013 r., sygn. akt I SA/Op 446/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu pozostawił bez rozpoznania wniosek B.W. o przyznanie prawa pomocy. Z uzasadnienia tegoż postanowienia wynikało, że skarżąca, pomimo doręczenia jej blankietu formularza wniosku PPF, nie uzupełniła braku formalnego swego wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych i nie złożyła wypełnionego formularza, lecz w terminie otwartym do uzupełnienia braków wnosiła o przedłużenie zakreślonego terminu, wskazując na okoliczność przebywania na zwolnieniu lekarskim. Sąd I instancji uznał, że skarżąca nie uzupełniła braku formalnego, w związku z czym, na podstawie art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. - dalej: "P.p.s.a."), jej wniosek o przyznanie prawa pomocy pozostawiono bez rozpoznania. We wniesionym zażaleniu strona zaznaczyła, że brak rozpoznania jej wniosków o przyznanie prawa pomocy uniemożliwi jej w efekcie dochodzenie swoich praw. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżone postanowienie, odpowiada bowiem prawu. Sąd I instancji zasadnie wskazał stronie, że przedłużenie terminu dopuszczalne jest bowiem jedynie w przypadku terminów sądowych, co wynika z treści art. 84 P.p.s.a. Natomiast termin do uzupełnienia braków formalnych wniosku procesowego, jakim jest wniosek o przyznanie prawa pomocy, jest terminem ustawowym, wynikającym z art. 49 § 1 w zw. z art. 252 § 2 P.p.s.a. A zatem termin ten nie może być przedłużany. Jeżeli jednak z przyczyny niezależnej od strony nie może on zostać zachowany, stronie przysługuje ewentualny wniosek o przywrócenie terminu (zob. B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydanie II, str. 124). W tych okolicznościach strona nie mogła oczekiwać, że jej wniosek o przedłużenie terminu zostanie uwzględniony. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art.184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.