VI SA/Wa 527/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Grzelak (spr.) Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Protokolant ref. staż. Katarzyna Skurzyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 maja 2013 r. sprawy ze skargi F. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie zmiany zezwoleń na prowadzenie salonów gier na automatach oddala skargę Zaskarżoną decyzję z dnia [...] grudnia 2012 r. Minister Finansów, po rozpatrzeniu odwołania złożonego przez F. Sp z o.o. z siedzibą w W. utrzymał w mocy decyzję Ministra Finansów z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] odmawiającą dokonania zmiany zezwoleń w punkcie dotyczącym formy zabezpieczenia finansowego, w części dotyczącej odmowy dokonania zmian decyzji Ministra Finansów, na mocy których F. Sp. z o.o. prowadzi salony gier na automatach tj. z dnia: - [...] września 2007 r. nr [...] z późn. zm. zezwalającej na prowadzenie salonu gier na automatach w D.; - [...] lutego 2009 r. nr [...]z późn. zm. zezwalającej na prowadzenie salonu gier na automatach w G.; - [...] września 2009 r. nr [...] z późn. zm. zezwalającej na prowadzenie salonu gier na automatach w G.; - [...] sierpnia 2009 r. nr [...] z późn. zm. zezwalającej na prowadzenie salonu gier na automatach w G.; - [...] września 2009 r. nr [...] z późn. zm. na prowadzenie salonu gier na automatach w S.; - [...] sierpnia 2009 r. nr [...] z późn. zm. na prowadzenie salonu gier na automatach w W.; - [...] sierpnia 2009 r. nr [...] na prowadzenie salonu gier na automatach w W.; - [...] września 2007 r. nr [...] na prowadzenie salonu gier na automatach w K.; - [...] grudnia 2006 r. nr [...] z na prowadzenie salonu gier na automatach w R.; - [...] listopada 2007 r. nr [...]z późn. zm. zezwalającej na prowadzenie salonu gier na automatach w Z.. Podstawę materialnoprawną decyzji stanowi art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 221 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 z późn. zm.) oraz art. 8, art. 51 ust. 1 i 2, art. 63, art. 129 ust. 1 oraz art. 135 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540 z późn. zm.). Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu 20 kwietnia 2012 r. do Ministerstwa Finansów wpłynął wniosek F. Sp. z o.o. z siedzibą w W., przy ul. [...], o zmianę decyzji Ministra Finansów z dnia: - [...] września 2007 r. nr [...] z późn. zm. zezwalającej na prowadzenie salonu gier na automatach w D.; - [...] lutego 2009 r. nr [...] z późn. zm. zezwalającej na prowadzenie salonu gier na automatach w G.; - [...] września 2009 r. nr [...] z późn. zm. zezwalającej na prowadzenie salonu gier na automatach w G.; - [...] sierpnia 2009 r. nr [...] z późn. zm. zezwalającej na prowadzenie salonu gier na automatach w G.; - [...] sierpnia 2006 r. nr [...] z późn. zm. zezwalającej na prowadzenie salonu gier na automatach w S.; - [...] września 2009 r. nr [...] z późn. zm. zezwalającej na prowadzenie salonu gier na automatach w S.; - [...] sierpnia 2009 r. nr [...] z późn. zm. zezwalającej na prowadzenie salonu gier na automatach w W.; - [...] sierpnia 2009 r. nr [...] z późn. zm. zezwalającej na prowadzenie salonu gier na automatach w W.; - [...] września 2007 r. nr [...] z późn. zm. zezwalającej na prowadzenie salonu gier na automatach w K.; - [...] grudnia 2006 r. nr [...] z późn. zm. zezwalającej na prowadzenie salonu gier na automatach w R.; - [...] listopada 2007 r. nr [...] z późn. zm. zezwalającej na prowadzenie salonu gier na automatach w Z.. w części dotyczącej formy zabezpieczenia finansowego. Strona wniosła o zastąpienie wskazanej w nich formy zabezpieczenia tj. kwoty złożonej na rachunku bankowym wskazanym przez Ministra Finansów, zabezpieczeniem w postaci hipoteki na nieruchomości. Po rozpatrzeniu wniosku spółki, decyzją z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...], Minister Finansów odmówił spółce zmiany wskazanych decyzji na mocy których F. uzyskała zezwolenia na prowadzenie salonów gier na automatach, w części dotyczącej formy zabezpieczenia finansowego. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ stwierdził, m.in. że ustawa o grach hazardowych podobnie jak uprzednio obowiązująca ustawa o grach i zakładach wzajemnych określa formy dopuszczalnych zabezpieczeń nie dokonując ich gradacji, a ograniczając się do wskazania ich katalogu. Według organu, z punktu widzenia zapewnienia ochrony interesów uczestników gier urządzonych w salonach gier, zaakceptowana przez organ dotychczasowa forma zabezpieczenia finansowego tj. kwota złożona na wskazanym przez organ rachunku bankowym, z punktu widzenia szybkości i sprawności zaspokojenia ewentualnych roszczeń, jest korzystniejsze niż proponowana przez spółkę forma zabezpieczenia w postaci hipoteki na nieruchomości. W odwołaniu od powyższej decyzji strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i dokonanie zmiany ww. decyzji Ministra Finansów w części dotyczącej zabezpieczenia finansowego, poprzez rozstrzygnięcie zgodnie z wnioskiem spółki z dnia 13 kwietnia 2012 r. W związku z wygaśnięciem decyzji Ministra Finansów z dnia [...] sierpnia 2006 r. nr [...] z późn. zm. na mocy której spółka uzyskała na okres 6 lat zezwolenie na prowadzenie salonu gier na automatach w S. , przy ul. [...] postępowanie w sprawie odwołania spółki F. od ww. decyzji z dnia [...] lipca 2012 r. w części dotyczącej odmowy zmiany decyzji Ministra Finansów z dnia [...] sierpnia 2006 r. nr [...] z późniejszymi zmianami zezwalającej na prowadzenie salonu gier na automatach w S., Minister Finansów decyzją nr [...] umorzył postępowanie jako bezprzedmiotowe. Po rozpoznaniu sprawy w zakresie odmowy zmiany pozostałych decyzji Minister Finansów, działając jako organ odwoławczy decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] utrzymał w mocy zakwestionowaną decyzję z dnia [...] lipca 2012 r. odmawiającą dokonania zmiany zezwoleń w punkcie dotyczącym formy zabezpieczenia finansowego w części dotyczącej odmowy dokonania zmian decyzji Ministra Finansów na mocy których skarżąca spółka F. prowadzi salony gier na automatach tj. z dnia - [...] września 2007 r. nr [...] z późn. zm. zezwalającej na prowadzenie salonu gier na automatach w D.; - [...] lutego 2009 r. nr [...] z późn. zm. zezwalającej na prowadzenie salonu gier na automatach w G.; - [...] września 2009 r. nr [...] z późn. zm. zezwalającej na prowadzenie salonu gier na automatach w G.; - [...] sierpnia 2009 r. nr [...] z późn. zm. zezwalającej na prowadzenie salonu gier na automatach w G.; - [...] września 2009 r. nr [...] z późn. zm. zezwalającej na prowadzenie salonu gier na automatach w S.; - [...] sierpnia 2009 r. nr [...] z późn. zm. zezwalającej na prowadzenie salonu gier na automatach w W.; - [...] sierpnia 2009 r. nr [...] z późn. zm. zezwalającej na prowadzenie salonu gier na automatach w W.; - [...] września 2007 r. nr [...] z późn. zm. zezwalającej na prowadzenie salonu gier na automatach w K.; - [...] grudnia 2006 r. nr [...] z późn. zm. zezwalającej na prowadzenie salonu gier na automatach w R.; - [...] listopada 2007 r. nr [...] z późn. zm. zezwalającej na prowadzenie salonu gier na automatach w Z., i w tej części utrzymał decyzję organu I instancji w mocy. Organ stwierdził, że zarzuty odwołującej się nie znajdują uzasadnienia w świetle stanu prawnego i faktycznego mającego miejsce w przedmiotowej sprawie, a tym samym nie zasługują na uwzględnienie. Po przytoczeniu przepisów ustawy o grach hazardowych mających zastosowanie w sprawie a także odpowiednich przepisów ustawy obowiązującej do 31 grudnia 2009 r. tj. ustawy o grach i zakładach wzajemnych Minister Finansów stwierdził, że uwzględniając zarówno interes skarżącej a także interes społeczny uznał, iż korzystniejsza będzie dotychczasowa forma zabezpieczenia finansowego określona w zezwoleniu na prowadzenie przedmiotowej działalności. Organ podkreślił, że spółka nadal zachowuje prawo do prowadzenia działalności w kształcie, na warunkach i zasadach określonych w zezwoleniu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ww. decyzję Ministra Finansów z dnia [...] grudnia 2012 r. spółka F. zarzuciła tej decyzji niezgodność z prawem polegającą na naruszeniu przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 187, art. 191, art. 210 § 1 pkt 6 i art. 210 § 4 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa poprzez: a) naruszenie zasady praworządności, b) naruszenie zaufania strony do organu i realizacji przez ten organ zasady prawdy obiektywnej, c) naruszenie procesowych zasad dot. gromadzenia i oceny materiału dowodowego, d) przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i tym samym granicy swobodnego uznania decyzyjnego, e) zaniechanie sporządzenia uzasadnienia faktycznego do zaskarżonej decyzji polegające na braku wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności. Podnosząc powyższe zarzuty wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Ministra Finansów oraz poprzedzającej ją: decyzji Ministra Finansów nr [...] z dnia [...] lipca 2012 r. w części dot. odmowy zmiany zezwolenia na prowadzenie salonów gier na automatach w: D., G., G., G., S, W., W., K., R., Z.- w zakresie zmiany formy zabezpieczenia finansowego; ponadto wniosła o zwrot kosztów postępowania, w tym również kosztów zastępstwa prawnego. Skarżąca wskazuje, iż organ odwoławczy posługiwał się treścią innych decyzji. W ramach takiego sporządzania zaskarżonej decyzji Minister Finansów nie zauważył, że dotychczas spółka zabezpieczała finansowo uzyskane decyzje poprzez wpłatę gotówki na rachunek bankowy, a nie w formie udzielenia gwarancji bankowej, jak to przywołał w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Według skarżącej, rozumienie przez Ministra Finansów treści art. 63 ust. 1 Ustawy jest nieprawidłowe, a przebieg postępowania administracyjnego oraz uzasadnienie decyzji wskazuje na arbitralne - w sposób niezgodny z zasadami prowadzenia postępowania administracyjnego - stanowisko organu, które zostało podjęte z pominięciem sensu Ustawy oraz roli organu w zakresie jej wykonywania w ramach indywidualnie prowadzonej sprawy administracyjnej. Dla Spółki oczywistym jest, że organ jest uprawniony do odmowy przyjęcia określonej formy zabezpieczenia z uwagi na fakt, iż nie chroni ona interesu Skarbu Państwa, bądź uczestników gry. Takie działanie jest dopuszczalne w trybie procedury (Ordynacja podatkowa) oraz w ramach obowiązującego prawa materialnego (ustawa o grach hazardowych). W ramach niniejszej sprawy Minister Finansów zarzucając spółce, iż poprzez złożony wniosek ze wskazaniem formy zabezpieczenia finansowego zmarginalizowała ona rolę organu do automatycznej akceptacji wszelkich wniosków strony (str. 8 decyzji) de facto odmawia spółce nawet możliwości skorzystania z ustawowo dopuszczalnej modyfikacji istniejącej formy zabezpieczenia. Z całą pewnością nie taki był cel oraz istota wniosku złożonego przez spółkę; Minister Finansów źle ocenił inicjatywę procesową strony. Skarżąca spółka akcentuje, że Minister Finansów wprawdzie przyznał, że jego obowiązkiem jest rozważenie słusznego interesu strony oraz interesu społecznego, ale jedynie dla zapewnienia ochrony interesów Skarbu Państwa uznał, że korzystniejsze jest posiadanie zabezpieczenia w formie wpłaty gotówki na rachunek bankowy .Udzielenie odmowy na wniosek spółki z argumentem i w sposób jaki tego dokonał Minister Finansów wprost przeczy przepisom i nauce prawa oraz orzecznictwu sądowemu. Minister Finansów nie analizował bowiem w żaden sposób słusznego interesu strony, dał prymat tylko interesom społecznym, a w rzeczywistości chodzi jedynie o finansową, natychmiastową ochronę ewentualnego roszczenia Skarbu Państwa . Według skarżącej, argumentacja zawarta w uzasadnieniu decyzji wskazuje wprost jakby uprzednim założeniem organu była odmowa udzielenia zezwolenia na dokonanie zmiany w zakresie formy zabezpieczenia finansowego, o ile tylko podmiot wnioskuje o ustanowienie zabezpieczenia finansowego w innej formie niż wpłata gotówki na rachunek bankowy. Istotą zabezpieczenia finansowego jest gwarancja wykonania przez operatora jego zobowiązań wobec Skarbu Państwa czy też wobec gracza, a nie czas, w którym ma być realizowane zabezpieczenie finansowe. Forma zabezpieczenia wnioskowana przez Spółkę jest prawnie dopuszczalna, Spółka w tym zakresie spełnia wszelkie wymagania formalne aby takiego zabezpieczenia udzielić w ramach prowadzonej działalności. Nie zaistniały żadne przesłanki dowodowe w ramach prowadzonego postępowania, aby Minister Finansów uznał, że oferowana forma zabezpieczenia w sposób "gorszy" będzie realizowała wymóg ustawowy. Każda z form zabezpieczenia wskazanych w art. 63 ust 3 ugh zawsze wymaga pewnych czynności formalnych dla jej "skonsumowania" przez podmioty uprawnione (Skarb Państwa, gracz) i z tym ustawodawca niewątpliwie się liczył. W przeciwnym razie ustawodawca również dopuściłby do obrotu prawnego jedynie wpłatę gotówki na rachunek bankowy jako teoretycznie "najszybszą" pod względem realizacji formę zabezpieczenia finansowego. Skoro w treści art. 63 ust 3 ugh uchwalono 3 możliwości zastosowania prawnego zabezpieczenia finansowego dla prowadzenia działalności hazardowej, to "wartościowanie" skuteczności każdej z tych form przez Ministra Finansów sprowadzające się do bezpośredniego odrzucania niektórych z tych form jest ewidentnym nadużyciem prawa przez organ orzekający. Zarzut ten - w przypadku skarżonej decyzji - wynika wprost z zaniechania analizy dowodowej stanu faktycznego, a następnie z pominięcia tego elementu konstrukcyjnego w decyzji administracyjnej (wymóg z art. 210 § 1 pkt 6 w z w. z art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej). W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację. Nie zgodził się ze skarżącą, że przy wydawaniu decyzji przekroczył granice uznania administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 51 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, organ właściwy w sprawie udzielenia koncesji lub zezwolenia może, na wniosek podmiotu, który je uzyskał, dokonać zmiany koncesji lub zezwolenia. Zgodnie z art. 51 ust 2 pkt 1 lit c ustawy, zmiana, o której mowa w ust. 1, może dotyczyć m.in. warunków, które powinna spełniać spółka, w szczególności dotyczących zabezpieczeń finansowych, o których mowa w art. 63. Stosownie do art. 129 ust. 1 w/w ustawy, działalność w zakresie (...) gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach na podstawie zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie ustawy jest prowadzona, do czasu wygaśnięcia tych zezwoleń, przez podmioty, których im udzielono, według przepisów dotychczasowych, o ile ustawa nie stanowi inaczej. W myśl art. 135 ust. 1 ww. ustawy, zezwolenia, o których mowa w art. 129 ust. 1 mogą być zmieniane, na zasadach określonych w ustawie dla zmiany koncesji i zezwoleń udzielanych podmiotom prowadzącym działalność w zakresie określonym w art. 6 ust. 1-3, przez organ właściwy do udzielenia zezwolenia w dniu poprzedzającym dzień wejścia w życie ustawy, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3 (...). Z kolei art. 136 ust. 1 przedmiotowej ustawy stanowi, że zabezpieczenia finansowe składane przez podmioty, o których mowa w. art. 129 ust. 1. zgodnie z zezwoleniami udzielonymi przed dniem wejścia w życie ustawy (a zatem dotyczy to także skarżącej spółki) nie wymagają dostosowania do warunków określonych w art. 63 ust. 4-6 do czasu zmiany zezwolenia w zakresie warunków dotyczących zabezpieczenia finansowego. Zgodnie z art. 63 ust. 1 ustawy o grach hazardowych, podmiot jest obowiązany, w terminie określonym w koncesji lub zezwoleniu, złożyć, w celu zapewnienia ochrony interesu finansowego uczestników gier hazardowych oraz zabezpieczenia zobowiązań podatkowych w podatku od gier, zabezpieczenie finansowe w określonej wysokości. Powołany wyżej przepis art. 63 ustawy, wskazuje na cztery dopuszczalne formy zabezpieczenia z tytułu prowadzonej działalności: gwarancję bankową lub ubezpieczeniową, właściwą kwotę złożoną na wskazany przez organ rachunek bankowy oraz zabezpieczenie hipoteczne. Powyższa kwestia była uregulowana w podobny sposób w obowiązującej uprzednio ustawie o grach i zakładach wzajemnych. Artykuł 38 ust. 4 stanowił, iż zabezpieczenia mogą polegać na: zawarciu umowy ubezpieczeniowej z instytucją ubezpieczeniową (...); przedstawieniu gwarancji bankowych (...); złożeniu właściwej kwoty na rachunku bankowym. Należy podkreślić, że dokonanie zmiany koncesji lub zezwolenia przewidzianej w art. 51 ust. 1 ustawy o grach hazardowych ma formę decyzji o charakterze uznaniowym (v. art. 51 ust. 1 w związku z art. 51 ust. 2 pkt 1 lit. c) ustawy o grach hazardowych: organ może dokonać zmiany...). Uznanie administracyjne jest szczególną formą upoważnienia przez ustawę organów administracji do określonego zachowania się (działania lub zaniechania) polegającą na przyznaniu organom administracji możliwości dokonania wyboru spośród dwóch lub więcej dopuszczalnych przez ustawę, a równowartościowych prawnie rozwiązań. Miejsce na uznanie administracyjne tj. na realizację upoważnienia wynikającego z normy kompetencyjnej pojawia się na ostatnim etapie stosowania prawa, po dokonaniu subsumcji stanu faktycznego pod normę prawa materialnego podlegającą indywidualizacji i konkretyzacji. Organ, by uniknąć zarzutu, że decyzja jest dowolna powinien rozważyć wszelkie okoliczności faktyczne i prawne a następnie wykazać, jakie powody przemawiały za takim a nie innym rozstrzygnięciem. Obowiązkiem organu jest rozważenie zarówno słusznego interesu strony, jak i interesu społecznego. Obydwa te zwroty odsyłające nie są identyczne, ponieważ mają różne znaczenie w stosowaniu prawa przy załatwianiu sprawy indywidualnej. Należy przy tym podzielić stanowisko organu, że podmiot wnioskujący o udzielenie zezwolenia na prowadzenie salonu gier na automatach czy to pod rządami poprzednio obowiązującej ustawy o grach i zakładach wzajemnych, jak i obecnie (na podstawie ustawy o grach hazardowych) proponował jedynie warunki złożenia zabezpieczenia finansowego, zaś ich ostateczny koszt zależał (zależy) od organu koncesyjnego. Może on odmówić przyjęcia określonej formy zabezpieczenia z uwagi na fakt, iż nie chroni ona interesu skarbu Państwa, bądź uczestników gry. Nie ulega wątpliwości, że wymagania słusznego (a więc kwalifikowanego tzn. godnego ochrony, nie stojącego w sprzeczności ani z prawem, ani z zasadami współżycia społecznego) interesu strony muszą być ustalone w konkretnej sprawie i muszą uzyskać zindywidualizowaną treść, wynikającą ze stanu faktycznego lub prawnego sprawy. W niniejszej sprawie wnioskując o zmianę enumeratywnie wymienionych zezwoleń w punkcie dotyczącym formy zabezpieczenia finansowego skarżąca spółka nie podała żadnego uzasadnienia oprócz powołania się na przepis ustawy o grach hazardowych stwarzający możliwość złożenia takiego wniosku. W toku postępowania administracyjnego, dopiero we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżąca stwierdziła, że dotychczasowa forma zabezpieczenia była przez spółkę wskazana jako, że mogła być najszybciej przedstawiona Ministrowi Finansów, zwłaszcza z uwagi na zamierzony przez Spółkę termin uruchomienia działalności gospodarczej. Strona podniosła również, że wniosek o zmianę formy zabezpieczenia nie jest wynikiem pogorszenia sytuacji materialnej podmiotu, stanowi jedynie racjonalizację jego czynności finansowych, przy zastosowaniu dopuszczalnych ustawą form zabezpieczenia (v. k.57 akt. adm.) W rozpatrywanej sprawie organ wskazał, że uzasadniony interes Państwa w monitorowaniu i regulowaniu rynku gier hazardowych wynika z zagrożenia uzależnieniem od hazardu a celem zmian przepisów regulujących obszar gier i zakładów wzajemnych była m.in. szeroko rozumiana ochrona gracza obejmująca także jego interes ekonomiczny poprzez należyte jego zabezpieczenie. Na gruncie niniejszej sprawy organ uznał, że dotychczasowe zabezpieczenie w postaci wpłaty gotówki na rachunek bankowy z punktu widzenia szybkości i sprawności zaspokojenia ewentualnych roszczeń związanych z przedmiotową działalnością spółki jest korzystniejsze niż proponowana forma zabezpieczenia w postaci hipoteki na nieruchomości. W tym miejscu zaakcentowania wymaga, że chociaż w zaskarżonej decyzji organ faktycznie błędnie wskazał, że dotychczasową formą zabezpieczenia była gwarancja bankowa (v. strona 9 decyzji), jednakże nie budzi wątpliwości Sądu zarówno w świetle treści decyzji pierwszoinstancyjnej a także opisu stanu faktycznego przedstawionego w zaskarżonej decyzji, że jest to oczywista omyłka. Nie ma wątpliwości, że zaskarżoną decyzją organ nie wyraził zgody na zmianę dotychczasowego zabezpieczenia (a tym była wpłata gotówki na rachunek bankowy) na zaproponowaną przez skarżącą formę zabezpieczenia w postaci hipoteki na nieruchomości. Powracając do kwestii interesu społecznego oraz słusznego interesu strony należy wskazać, że na gruncie tej sprawy organ w sposób wyczerpujący wskazał zasadność przesłanek, którymi kierował się przy jej załatwieniu i w sposób prawidłowy uzasadnił swoje stanowisko. Zdaniem Sądu, zaskarżona decyzja nie nosi znamion decyzji dowolnej. Niewątpliwie w interesie społecznym jest dbałość o właściwe, jak najbardziej skuteczne i terminowe zabezpieczenie możliwości wyegzekwowania zobowiązań podatkowych wobec skarbu Państwa z tytułu podatku od gier. Zasadnie również podnosi organ, że udzielone skarżącej zezwolenia ukształtowały także pośrednio sytuację uczestników gier hazardowych przez nią urządzanych. Pogląd organu jest prawidłowy albowiem nie ma innej możliwości wzięcia udziału w grze na automacie, jak tylko w sposób wskazany w regulaminie, stanowiącym załącznik do zezwolenia. Dlatego organ miał podstawy do powołania się na ochronę uczestników gier hazardowych nie tylko w ogólnym aspekcie tj. ochrony przed uzależnieniem, problematycznymi zachowaniami hazardowymi ale również na ochronę gracza obejmującą także jego interes ekonomiczny (poprzez należyte jego zabezpieczenie). W ocenie Sądu, argumentacja organu w tym zakresie jest spójna, konsekwentna i logiczna. Nie jest to w żadnym razie stanowisko arbitralne, jak zarzuca skarżąca. W interesie publicznym jest bowiem ochrona konsumentów m.in. przed oszustwem. Dlatego stworzenie przez organ możliwości jak najszerszego (w dozwolonych ramach prawnych), efektywnego zabezpieczenia możliwości wyegzekwowania należności przez konsumentów po pozytywnym dla nich rozstrzygnięciu ewentualnych reklamacji skierowanych wobec podmiotu prowadzącego przedmiotową działalność należy zakwalifikować jako działanie w interesie społecznym. Skarżąca podnosi, że istotą omawianej instytucji prawnej (zabezpieczenia finansowego) jest gwarancja wykonania przez operatora jego zobowiązań a nie czas w którym ma być realizowane zabezpieczenie finansowe. Powyższe stwierdzenie, choć można się z nim co do zasady zgodzić, nie może prowadzić do uwzględnienia skargi. Jak słusznie wskazują, zarówno skarżąca jak i organ, wszystkie formy zabezpieczenia wymienione w ustawie mają równorzędną pozycję. Jednak to do organu należy wybór określonej formy zabezpieczenia gwarantującego zapewnienia ochrony interesu finansowego uczestników gier oraz zabezpieczenie zobowiązań podatkowych a strona niezadowolona z odmownego rozstrzygnięcia organu może je zwalczać wyłącznie w aspekcie niespełnienia wymogów decyzji uznaniowej. Tymczasem w niniejszej sprawie, na co już wyżej zwrócono uwagę, skarżąca spółka w sposób niezwykle ogólny podała, że przedmiotowy wniosek złożyła ze względu na racjonalizację czynności finansowych spółki oraz, że prawo dopuszcza wnioskowaną zmianę. Rację ma organ twierdząc, że sam fakt istnienia prawnej możliwości zmiany dotychczasowej decyzji nie stanowi podstawy do dokonania zmiany żądanej przez stronę wnioskującą. Ponownie należy podkreślić, że przy załatwieniu sprawy na zasadzie uznania administracyjnego (jak to ma miejsce na gruncie rozpatrywanego przypadku) należy zaspokoić słuszny interes jednostki, ale w sytuacji gdy nie pozostaje to w wyraźnej kolizji z wymaganiami interesu społecznego. Ponadto organ korzystający z uznania musi zawsze respektować cel ustawy i istniejący porządek prawny. Zdaniem Sądu, organ wywiązał się w sposób należyty ze swoich obowiązków dotyczących uzasadnienia decyzji wydanej w ramach uznania administracyjnego. Skarżąca w istocie nie zakwestionowała prawidłowości argumentu Ministra Finansów, że wnioskowana forma zabezpieczenia finansowego jest wolniejsza do realizacji niż aktualna. Zatem stanowisko organu, że ewentualna zmiana decyzji, zgodna z propozycją skarżącej, ukształtowałaby nową sytuację faktyczną i prawną stron bez należytego zabezpieczenia interesów skarbu Państwa i interesu grających nie można uznać za dowolne. Zdaniem Sądu, nie ma przy tym znaczenia argument strony, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji Minister Finansów powinien wziąć pod uwagę, iż w okresie długoletniej (15 lat) działalności spółki w sektorze gier hazardowych nie było sytuacji w której czy to gracze, czy to Skarb Państwa realizowały swoje prawa ze złożonego zabezpieczenia finansowego. Powyższy pogląd jest uzasadniony, zważywszy na rolę (istotę) omawianego zabezpieczenia finansowego. Ma on służyć zabezpieczeniu roszczeń powstałych w toku prowadzonej działalności gospodarczej, na przyszłość. Na poczet ewentualnych roszczeń w razie problemów z płynnością finansową podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą na rynku gier hazardowych. Mając na uwadze powyższe, skargę spółki F. należało oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a. jako, że nie miała usprawiedliwionych podstaw.