II OZ 772/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska po rozpoznaniu w dniu 19 września 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Wspólnoty Mieszkaniowej "[...]" w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 maja 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 608/13 o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia skargi na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2012 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku wykonania oceny stanu technicznego budynku postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 23 maja 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił Wspólnocie Mieszkaniowej "[...]" w W. przywrócenia terminu do wniesienia skargi na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2012 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku wykonania oceny stanu technicznego budynku. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że w dniu [...] lutego 2013 r. (data stempla pocztowego) Wspólnota Mieszkaniowa "[...]" w W. wniosła skargę na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2013 r., które zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącej w dniu 11 stycznia 2013 r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach sprawy. W związku z powyższym, Sąd I instancji wskazał, że termin do wniesienia skargi upłynął z dniem 11 lutego 2013 r. Skarga została zatem wniesiona z uchybieniem ww. terminu. Sąd I instancji uznał, że uzasadnienie wniosku o przywrócenie terminu, w którym M. B. wskazał, że w okresie od 29 stycznia 2013 r. do 17 lutego 2013 r. chorował, leżał w łóżku i nie był w stanie zajmować się sprawami swojej firmy oraz podnosił, że przed chorobą intensywnie zajmował się rozliczeniami Wspólnot Mieszkaniowych jest niewystarczające do uznania, że został uprawdopodobniony brak winy w uchybieniu terminu do złożenia skargi. Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła Wspólnota Mieszkaniowa "[...]" w W. podnosząc, że Sąd I instancji w zaskarżonym postanowieniu z dnia 23 maja 2013 r. skupił się na podważeniu wiarygodności pełnomocnika Wspólnoty, pełnomocnik prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą i nie musi dokumentować okresów choroby. M. B. wskazał także, że należy wziąć pod uwagę zasadę domniemanej niewinności i dobrej wiary, w jego przekonaniu Sąd I instancji nie udowodnił ani winy niedopełnienia spoczywających na pełnomocniku obowiązków, ani działania w złej wierze, co mogło skutkować odmówieniem przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Powołując się na powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie postanowienia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 86 § 1 zdanie 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.) jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Warunkiem skuteczności wniosku o przywrócenie uchybionego terminu jest łączne spełnienie przesłanek ustanowionych w przepisach art. 86 i art. 87 p.p.s.a.: uprawdopodobnienie przez stronę braku winy w uchybieniu terminu (art. 86 § 1 i art. 87 § 2), spowodowanie przez uchybienie terminu ujemnych skutków dla strony (art. 86 § 2), dochowanie terminu do wniesienia wniosku (art. 87 § 1), dopełnienie uchybionej czynności (art. 87 § 4). Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi powinien zatem powoływać się na okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu, które zapewniają uprawdopodobnienie zasadności tego wniosku. Kryterium braku winy, jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu, polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Oceniając wystąpienie tej przesłanki, sąd powinien przyjąć obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wyd. 5, Warszawa 2012, s. 270). Przy ocenie winy strony lub jej braku w uchybieniu terminu do dokonania czynności procesowej należy brać pod rozwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie tej czynności w terminie, lecz także okoliczności świadczące o podjęciu lub nie podjęciu przez stronę działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu. Okoliczności przedstawione przez skarżącą, których konsekwencją było uchybienie terminowi do wniesienia skargi w rozpoznawanej sprawie to: - choroba zarządcy w okresie 29 stycznia 2013 r. do 17 lutego 2013 r., podczas której leżał w łóżku i nie był w stanie zajmować się sprawami swojej firmy, - konieczność zajmowania się przez niego rozliczeniami Wspólnot Mieszkaniowych, z uwagi na to, że w grudniu kończył się rok obrachunkowy wspólnot, a odczyty są istotne dla zakończenia roku finansowego. Do wniosku nie dołączono żadnych dokumentów, z których wynikałaby choroba zarządcy. Tym samym nie uprawdopodobniono braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi z tej przyczyny. Tylko choroba stwierdzona zaświadczeniem lekarskim mogłaby stanowić przesłankę do przywrócenia terminu do dokonania czynności. Wnioskujący nie wykazał także braku możliwości wniesienia skargi w przepisanym terminie przy pomocy innych osób, które z powodzeniem mogły zostać umocowane do dokonania tej czynności. Nie mają w sprawie żadnego znaczenia argumenty dotyczące zajmowania się sprawami rozliczeń wspólnot mieszkaniowych. Okoliczność ta nie może zostać uznana za przeszkodę, której strona nie mogła usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Odnosząc się do stwierdzenia wnioskującego, że Sąd I instancji nie udowodnił winy w niedopełnieniu spoczywających na nim obowiązków, a także działania w złej wierze uznać należy je za bezzasadne. To na stronie, spoczywa bowiem obowiązek wykazania okoliczności, które mogą potwierdzać, że dana czynność procesowa nie została dokonana w terminie bez winy strony. W tym stanie rzeczy postanowienie Sądu I instancji odmawiające przywrócenia uchybionego terminu do wniesienia skargi uznać należało za odpowiadające prawu. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.