II OZ 1137/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Bożena Popowska po rozpoznaniu w dniu 6 grudnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia D. T. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 października 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 169/13 o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi D. T. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2012 r., znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: oddalić zażalenie Wyrokiem z dnia 23 maja 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę D. T. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2012 r., w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji. Odpis wyroku wraz z uzasadnieniem został doręczony skarżącej w dniu 10 lipca 2013 r. W dniu 3 września 2013 r. do Sądu została nadana skarga kasacyjna skarżącej wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. W uzasadnieniu wniosku skarżąca wskazała, że w wyroku zapadłym w niniejszej sprawie brak było pouczenia skarżącej o dalszych krokach prawnych jakie mogła podjąć w celu realizacji swoich praw, w związku z czym udała się ona do profesjonalnego pełnomocnika. Radca prawny, do którego zwróciła się o poradę po otrzymaniu wyroku wprowadził ją w błąd, ponieważ pouczył ją, że termin do wniesienia skargi kasacyjnej upływa w dniu 9 września 2013 r. W efekcie takiego pouczenia dopiero po urlopie, w dniu 31 sierpnia 2013 r. zwróciła się do innego radcy prawnego o poradę i udzieliła pełnomocnictwa. Zatem w tej sytuacji nie można jej przypisać nawet niewielkiego niedbalstwa. Postanowieniem z dnia 9 października 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił skarżącej przywrócenia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Zdaniem Sądu błędne wskazanie przez radcę prawnego terminu do skutecznego wniesienia skargi kasacyjnej, nie spełnia przesłanki uprawdopodobnienia braku winy. Po pierwsze skarżąca, była obecna na rozprawie w dniu 23 maja 2013 r., po której został wydany wyrok oraz została pouczona o prawie złożenia w terminie 7 dni, od dnia ogłoszenia wyroku, wniosku o jego uzasadnienie i prawie złożenia skargi kasacyjnej w terminie 30 dni od daty doręczenia orzeczenia z uzasadnieniem, co wynika z protokołu rozprawy. Po drugie odpis wyroku wraz z uzasadnieniem został skarżącej doręczony przy piśmie Sądu z dnia 1 lipca 2013 r., które zawierało wyczerpujące i jasne pouczenie o terminie i sposobie wniesienia skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Błąd tego rodzaju, skutkujący niedotrzymaniem ustawowego terminu, należy uznać za brak należytej staranności w prowadzeniu swoich spraw. Tym bardziej, że jak wynika to z wniosku, skarżąca po zasięgnięciu opinii, abstrahując do jej prawidłowości, dopiero po powrocie z urlopu zajęła się sprawą złożenia skargi kasacyjnej. Na powyższe postanowienie skarżąca wniosła zażalenie, domagając się jego uchylenia i zarzucając naruszenie art. 86 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Pełnomocnik skarżącej podniósł, że Sąd nie rozważył wszystkich argumentów zawartych we wniosku o przywrócenie terminu. W szczególności nie wziął pod uwagę faktu, że skarżąca nie będąc prawnikiem, w sytuacji dla siebie stresującej, jaką było oddalenie jej skargi, nie była w stanie należycie pokierować swym działaniem i konieczne było uzyskanie porady profesjonalnego pełnomocnika. Skarżąca przed upływem terminu do wniesienia skargi udała się po poradę do profesjonalisty, który wprowadził ją w błąd. Skarżąca nie mogła podejrzewać, że przekazane jej przez prawnika pouczenie jest niezgodne z prawem. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), jeżeli strona uchybiła terminowi, jego przywrócenie możliwe jest jedynie wówczas, gdy uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony. W orzecznictwie i w literaturze prawniczej przyjmuje się, iż brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Zatem przywrócenie terminu może mieć miejsce wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Mając powyższe na uwadze oraz wzgląd na okoliczności faktyczne niniejszej sprawy, należy stwierdzić, że skarżąca nie uprawdopodobniła w przekonujący sposób okoliczności wskazujących na brak jej winy w uchybieniu terminu do złożenia skargi kasacyjnej. Tym samym podzielić trzeba stanowisko Sądu I instancji, że argumenty podniesione we wniosku nie mogły stanowić podstawy do przywrócenie terminu. Jak wynika z treści złożonego przez skarżącą wniosku o przywrócenie terminu oraz zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 października 2013 r. jako przyczynę uchybienia terminu skarżąca wskazuje brak wiedzy odnośnie terminu w jakim powinna była wnieść skargę kasacyjną, a także w dalszej kolejności wprowadzenie jej w błąd w tym zakresie przez radcę prawnego, do którego udała się w związku z tym po poradę prawną. Tymczasem jak wskazał Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, skarżąca obecna na rozprawie w dniu 23 maja 2013 r., na której zapadł wyrok, została pouczona o prawie złożenia w terminie 7 dni, od dnia ogłoszenia wyroku, wniosku o jego uzasadnienie i prawie złożenia skargi kasacyjnej w terminie 30 dni od daty doręczenia orzeczenia z uzasadnieniem, co wynika z protokołu rozprawy. Ponadto odpis wyroku wraz z uzasadnieniem został skarżącej doręczony wraz z pismem z dnia 1 lipca 2013 r., które zawierało wyczerpujące i jasne pouczenie o terminie i sposobie wniesienia skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W takiej sytuacji skarżąca nie może skutecznie zasłaniać się niewiedzą odnośnie ustawowego terminu w jakim powinna była złożyć skargę kasacyjną. Z tego samego względu nie mogły też odnieść zamierzonego skutku argumenty podniesione przez skarżącą w zażaleniu. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 w związku z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) postanowił zażalenie oddalić.