II OSK 1733/14

Sygn. akt II OSK 173314 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 9 marca 2016 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Włodzimierz Ryms Sędziowie Sędzia NSA Anna Łuczaj sędzia del. NSA Janina Kosowska ( spr.) Protokolant sekretarz sądowy Agnieszka Chustecka po rozpoznaniu w dniu 9 marca 2016 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej D. sp. jawna od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 12 marca 2014 r. sygn. akt II SA/Po 238/13 w sprawie ze skargi D. sp. jawna na postanowienie Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Poznaniu z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uwzględnienia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę kasacyjną II OSK 1733/14 UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 12 marca 2014 r., sygn. akt II SA/Po 238/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę [...] sp. jawna (dalej zwanej Spółką) na postanowienie Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2013 r., nr[...], w przedmiocie odmowy uwzględnienia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. Wyrok ten został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych kontrolowanej sprawy: Decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] (dalej zwany organem I instancji) nakazał W.i H. P. rozbiórkę wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę budynku warsztatowego, posadowionego na działce nr [...] położonej w[...]. Rozstrzygnięcie to zostało następnie utrzymane w mocy decyzją Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej zwanego organem odwoławczym) z dnia [...] sierpnia 2010 r., a skarga na decyzję organu odwoławczego została oddalona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 15 grudnia 2010 r., sygn. akt IV SA/Po 904/10; wyrok ten jest prawomocny. Postępowanie egzekucyjne dotyczące powyższego obowiązku prowadzone było początkowo względem adresatów decyzji jako zobowiązanych, a następnie, w związku z przejściem obowiązku objętego tytułem wykonawczym na następcę prawnego – to jest Spółkę, organ I instancji, działając na podstawie art. 28a ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity Dz. U. z 2005 r., nr 229, poz. 1954 ze zm. - dalej: u.p.e.a.), wystawił nowy tytuł wykonawczy nr [...]z dnia[...] lipca 2012 r. W tej samej dacie, organ I instancji wydał postanowienie o nałożeniu na Spółkę grzywny w celu przymuszenia. Jak wynika z rozdzielnika do tego postanowienia, rozstrzygnięcie to zostało wysłane Spółce wraz z tytułem wykonawczym nr [...] z dnia [...] lipca 2012 r. Przesyłka adresowana do Spółki, a zawierająca wskazane postanowienie i tytuł wykonawczy, została jednak zwrócona przez doręczającego do organu I instancji na skutek nieodebrania jej przez adresata pomimo dwukrotnego awizowania. Pismem z dnia 11 października 2012 r. Spółka wniosła zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji. Wraz z tym pismem Spółka złożyła także zażalenie na postanowienie organu I instancji o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia oraz wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia tego zażalenia. Postanowieniem z dnia 30 listopada 2012 r. organ I instancji, powołując art. 34 § 4 w zw. z art. 17 § 1 u.p.e.a., pozostawił wniesione zarzuty bez rozpoznania. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ I instancji stwierdził, że zarzuty zostały wniesione z uchybieniem 7 dniowego terminu, a Spółka wnosząc te zarzuty nie złożyła jednocześnie wniosku o przywrócenie terminu do ich wniesienia. Ocenił, że w tych okolicznościach nie jest możliwe merytoryczne rozpoznanie tych zarzutów. W zażaleniu na powyższe postanowienie Spółka jako błędne oceniła stanowisko organu I instancji, że pełnomocnik Spółki nie złożył jednocześnie z zarzutami wniosku o przywrócenie terminu do ich wniesienia. Zdaniem Spółki, taki wniosek został złożony, jednak nie był wyraźnie do nich przyporządkowany. Wskazała, że pełnomocnik Spółki mógł wnieść ewentualnie dwa identycznie wyglądające wnioski o przywrócenie terminu, jednak mimo, że przepisom k.p.a. nie jest znana instytucja dorozumianego przywrócenia terminu, to intencja zawarta w piśmie dołączonym do zarzutów, tj. wniosek o przywrócenie terminu do składanych zarzutów, był oczywisty i wynikał właśnie z załączonych do zarzutów pism, jak i z treści samych zarzutów. Stwierdziła, że jeśli organ miał wątpliwości w tym zakresie, winien wezwać stronę do uzupełnienia braku formalnego, poprzez precyzyjne wskazanie celu i treści pism. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2013 r. organ odwoławczy, powołując art. 34 § 4 u.p.e.a., art. 138 § 1 pkt 2 oraz art. 123 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm. - dalej: k.p.a.) w zw. z art. 18 u.p.e.a., uchylił zaskarżone postanowienie organu I instancji w całości i odmówił uwzględnienia zarzutów. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ odwoławczy zauważył, że w podaniu z dnia 11 października 2012 r., zatytułowanym "zarzuty", Spółka odwołała się do zarzutów ujętych w zażaleniu z dnia 11 października 2012 r., wniesionym wraz z prośbą o przywrócenie terminu do jego wniesienia. Na podstawie treści tych dokumentów ustalił, że Spółka wniosła trzy zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, to jest: 1) wniesienia zażalenia w sprawie[...] , 2) brak doręczenia stronie zobowiązanej tytułu wykonawczego oraz 3) zastosowania przez organ egzekucyjny zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego. Ocenił, że z racji enumeratywnego wskazania w art. 33 u.p.e.a. podstaw zarzutów, nie może być podstawą, nieokreślony w tym przepisie, a podniesiony przez Spółkę zarzut "wniesienia zażalenia w sprawie[...]", natomiast podnoszone przez Spółkę zarzut niedoręczenia tytułu wykonawczego musi być zakwalifikowany jako zarzut określony w art. 33 pkt 6 u.p.e.a., zaś zarzut zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego jest zarzutem wprost wskazanym w art. 33 pkt 8 u.p.e.a. Uznał, że z uwagi na przesłanie Spółce przez organ I instancji, w jednej przesyłce pocztowej, tytułu wykonawczego i postanowienia o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia, termin do wniesienia obu tych zarzutów wynosił siedem dni od doręczenia tej przesyłki (art. 33 w zw. z art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. oraz art. 122 § 3 u.p.e.a.). Przyjął, że przesyłka ta została skutecznie doręczona w trybie zastępczym w dniu 3 sierpnia 2012 r. (art. 44 § 4 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a.). W tych okolicznościach stwierdził, że zgłoszenie zarzutów przez Spółkę dopiero w dniu 12 października 2012 r., bez wniesienia prośby o przywrócenie terminu do wniesienia zarzutów (art. 58 § 1 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a.), której nie można dorozumieć, niedopuszczalnym czyni merytoryczne odniesienie się do tych zarzutów. Wywiódł przy tym, że przepisy u.p.e.a., choć nie regulują wprost formy rozstrzygnięcia o zarzutach wniesionych po terminie, to zasadne jest wówczas wydanie postanowienia o odmowie uwzględnienia zarzutów. Skonstatował więc, że wyłączną przyczynę uchylenia w całości zaskarżonego postanowienia organu I instancji i orzeczenia w tym zakresie co do istoty sprawy stanowiła kwestia formy rozstrzygnięcia. W skardze na powyższe postanowienie, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, Spółka zarzuciła organowi odwoławczemu naruszenie: art. 134 k.p.a. w zw. z art. 59 § 2 k.p.a. i art. 18 u.p.e.a. oraz art. 7 i 8 k.p.a., czego wyrazem było między innymi: błędne ustalenie, że Spółka złożyła wniosek o przywrócenie terminu do złożenia zarzutów w sposób dorozumiany, podczas gdy taki wniosek Spółka złożyła wraz z zarzutami w jednej przesyłce pocztowej, oraz uchylenie się przez organy obu instancji od rozpatrzenia tego wniosku. Z tych też powodów Spółka wniosła o uchylenia zaskarżonego postanowienia w części dotyczącej odmowy uwzględnienia zarzutów. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Oddalając skargę wniesioną w niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu ocenił, że organ odwoławczy trafnie dekodował i kwalifikował zarzuty podniesione przez Spółkę w piśmie z dnia 11 października 2012 r. oraz w zażaleniu na postanowienie o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia. Za prawidłowe uznał także stwierdzenia tego organu, że jeden z tych zarzutów, określony jako "wniesienie zażalenia w sprawie[...]", jako niewymieniony w podstawach określonych w art. 33 § 1 pkt 1-10 u.p.e.a., nie mógł zostać poddany merytorycznemu rozpoznaniu; zarzuty zaś, których podstawą były przesłanki określone w art. 33 § 1 pkt 6 i 8 u.p.e.a., nie mogły zostać poddane merytorycznej ocenie z uwagi na zgłoszenie ich po terminie. Sąd I instancji za właściwe uznał ustalenia organu odwoławczego, że skoro zarówno tytuł wykonawczy, jak i postanowienie o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia zostało skutecznie doręczone Spółce (w trybie zastępczym art. 44 § 4 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a.) w dniu 3 sierpnia 2012 r., to termin do zgłoszenia obu tych zarzutów (z art. 33 § 1 pkt 6 i 8 u.p.e.a.) upłynął Spółce w dniu 10 sierpnia 2012 r. Stwierdził, że skoro Spółka zgłosiła zarzuty dopiero w dniu 12 października 2012 r,. to zasadnie organ odwoławczy, na podstawie art. 34 § 4 u.p.e.a., odmówił ich uwzględnienia. Wyjaśnił przy tym, że termin do zgłoszenia zarzutów ma charakter procesowy i tak jak uchybienie takiemu terminowi powoduje bezskuteczność czynności, tak dopuszczalne jest złożenie, na podstawie art. 58 § 1 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a., wniosku o przywrócenie tego terminu. Sąd I instancji przychylił się jednak do stanowiska organu odwoławczego, że brak jest jakiegokolwiek dowodu, by wnosząc w dniu 12 października 2012 r. (pismo z 11.10.2012 r.) zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego Spółka – reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika – złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia tychże zarzutów. Ocenił, że z samej treści pisma, w którym sformułowano zarzuty, nie sposób wywieść, aby Spółka domagała się przywrócenia terminu do wniesienia zarzutów, gdyż w piśmie tym wskazano jedynie cyt.: "Pismem z dnia 11 października 2012 r. zobowiązana spółka wniosła zażalenie na postanowienie PINB w Słupcy z dnia 13 lipca 2012 r. w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia w kwocie 317.184 zł w trybie art. 119 i art. 121 § 4 i 5 u.p.e.a. doręczonego w trybie art. 44 k.p.a., wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu. (...) Mając na uwadze treść czynionych w w/w zażaleniu zarzutów, m.in. braku doręczenia tytułu wykonawczego, niniejsze pismo jest konieczne i w pełni uzasadnione". Zdaniem Sądu I instancji nie sposób również uznać, by do tegoż pisma, formułującego zarzuty, pełnomocnik Spółki dołączył wniosek o przywrócenie terminu do ich wniesienia, gdyż z adnotacji pod treścią pisma wynika, że jedynym załącznikiem był "odpis pisma". Sąd I instancji nie dał wiary także twierdzeniom pełnomocnika Spółki, że w jednej przesyłce listownej poleconej Spółka wysłała m.in. dwa identyczne wnioski o przywrócenie terminu, które nie były wyraźnie przyporządkowane do żadnego z pism, to jest: pisma, w którym wniesiono zarzuty i pisma stanowiącego zażalenie na postanowienie o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia. Zauważył, że pismo z dnia 11 października 2012 r., stanowiące wniosek o przywrócenie terminu, wyraźnie dotyczyło wniesienia zażalenia na postanowienie organu I instancji z dnia 13 lipca 2012 r. Podał, że już w samym tytule pisma wskazano, że jest to "wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia", a następnie w samej treści pisma wyraźnie pełnomocnik Spółki wskazał, że wnosi "o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenie na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Słupcy z dnia [...] lipca 2012 r. (sygn. akt:[...]) w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia w kwocie 317.184 zł w trybie art. 119 i 121 § 4 i § 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, doręczonego w trybie art. 44 kpa.". W tych okolicznościach, Sąd I instancji uznał za chybione i gołosłowne zarzuty Spółki, jakoby organ odwoławczy oraz organ I instancji ustalając, że wniosku takiego Spółka nie złożyła, dopuściły się naruszenia przepisów postępowania, w szczególności art. 7 i 8 k.p.a., a także w rezultacie powyższego – naruszenia art. 134 w zw. z art. 59 § 2 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła Spółka reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika. Zaskarżając ten wyrok w całości Spółka zarzuciła Sądowi I instancji naruszenie: 1) przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 134 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej: p.p.s.a.), poprzez niezastosowanie zasady oficjalności i niedostrzeżenie przez Sąd I instancji, że zaskarżone postanowienie organu odwoławczego nie zostało oparte na podstawie całokształtu materiału dowodowego, a zostało wydane bez podjęcia przez ten organ z urzędu wszelkich kroków celem wyjaśnienia stanu faktycznego oraz błędne przyjęcie przez Sąd I instancji, że prawidłowe są ustalenia organu, jakoby Spółka nie złożyła wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zarzutów, w sytuacji, gdy taki wniosek został złożony wraz z samymi zarzutami – w jednej przesyłce pocztowej; - art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 i 2 p.p.s.a., poprzez zaniechanie kontroli legalności decyzji organu odwoławczego w sytuacji, gdy ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że wydanie zaskarżonego postanowienia nastąpiło z naruszeniem przepisów: art. 7, 8, 134 oraz art. 59 § 2 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a.; - art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez zaniechanie przez Sąd I instancji oceny ustalonego przez organ stanu faktycznego pod kątem zgodności z prawem, a także zbyt ogólne odniesienie się w uzasadnieniu wyroku przez Sąd I instancji do części sformułowanych w skardze zarzutów, a dotyczących naruszenia przez organ odwoławczy art. 7 i 8 k.p.a. oraz art. 134 k.p.a. w zw. z art. 59 § 2 k.p.a. i w zw. z art. 18 u.p.e.a.; 2) przepisów prawa materialnego, tj.: - art. 1 § 1 i § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych w zw. z art. 7 i 8 k.p.a., poprzez ich niezastosowanie; - art. 1 § 1 i § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych w zw. z art. 134 k.p.a., art. 59 § 2 k.p.a. i art. 18 u.p.e.a., poprzez ich niezastosowanie. Z tych też powodów Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej jako p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek nieważności postępowania, wymieniona w art. 183 § 2 powołanej ustawy, tym samym sprawa ta może być rozpoznana przez Naczelny Sąd Administracyjny w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej, które – zgodnie z art. 176 w zw. z art. 174 powołanej ustawy – tworzą, podnoszone przez strony, zarzuty naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie albo naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W niniejszej sprawie skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach. Spółka zarzuciła bowiem Sądowi I instancji naruszenie zarówno prawa materialnego, to jest: art. 1 § 1 i § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych w zw. z art. 7 i 8 k.p.a. oraz w zw. z art. 134 k.p.a., art. 59 § 2 k.p.a. i art. 18 u.p.e.a., jak i przepisów postępowania, to jest: art. 134 p.p.s.a., art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 i 2 p.p.s.a., art. 141 § 4 p.p.s.a. W pierwszej kolejności odnieść należy się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania, które nie mają jednak usprawiedliwionych podstaw. Nie sposób bowiem podzielić podnoszonego przez Spółkę zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji art. 134 § 1 p.p.s.a., w świetle którego, wojewódzki sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Spółka upatruje naruszenia tego przepisu przede wszystkim w błędnym przyjęciu przez Sąd I instancji, że prawidłowe są ustalenia organu, jakoby Spółka nie złożyła wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zarzutów, w sytuacji, gdy taki wniosek został złożony wraz z samymi zarzutami – w jednej przesyłce pocztowej. Zauważyć jednak należy, że ocena Sądu I instancji co do prawidłowości ustaleń organu odwoławczego w podanym zakresie została sformułowana po wnikliwej analizie treści dokumentów przesłanych przez Spółkę wraz z zarzutami zawartymi w piśmie z dnia 11 października 2012, czego wyrazem są rozważania zawarte na s. 11-12 uzasadnienia zaskarżonego wyroku. Trafność tej oceny potwierdza materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy przekazanych Sądowi I instancji przez organ odwoławczy wraz ze skargą. Dokumenty, które Spółka przesłała wraz z pismem z dnia 11 października 2012 r. znajdują się na k. 83-84 akt organu I instancji, a wśród nich nie ma wniosku Spółki o przywrócenie terminu do wniesienia zarzutów. Także Spółka, mimo kwestionowania, w kolejnych środkach zaskarżenia, oceny organów co do niezłożenia przez nią tego wniosku, nie przedstawiła żadnego dowodu na potwierdzenie faktu jego złożenia. W tych okolicznościach nie może odnieść zamierzonego skutku także zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 i 2 p.p.s.a. Wbrew twierdzeniom Spółki, Sąd I instancji nie zaniechał bowiem kontroli legalności zaskarżonego postanowienia także pod kątem ewentualnego naruszenia przez ten organ przepisów: art. 7, 8, 134 oraz art. 59 § 2 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. Na s. 12 uzasadnienia zaskarżonego wyroku, Sąd I instancji za chybione i gołosłowne uznał zarzuty Spółki, jakoby organ odwoławczy oraz organ I instancji ustalając, że Spółka nie złożyła wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zarzutów, dopuściły się naruszenia przepisów postępowania, w szczególności art. 7 i 8 k.p.a., a także w rezultacie powyższego – naruszenia art. 134 w zw. z art. 59 § 2 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. W świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i wobec nieprzedstawienia przez Spółkę dowodów przeciwnych, powyższą ocenę Sądu I instancji ocenić należy jako prawidłową. Chybiony jest także zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. art. 141 § 4 p.p.s.a. Sąd ten nie zaniechał bowiem, jak podnosi Spółka, w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku oceny ustalonego przez organ stanu faktycznego pod kątem zgodności z prawem. Nieuprawnione jest także stawianie temu Sądowi zarzutu zbyt ogólnego odniesienia się do części sformułowanych w skardze zarzutów. W art. 141 § 4 p.p.s.a. wprowadzono bowiem obowiązek jedynie zwięzłego przedstawienia zarzutów podniesionych w skardze (które zostały przedstawione także w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku), a nie obowiązek szczegółowego odnoszenia się do nich. Oczywiście Sąd w miarę możliwości powinien ustosunkować się do tych zarzutów w uzasadnieniu wyroku zwłaszcza wtedy, gdy brak w tym zakresie mógłby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do prawidłowości kontroli sądowoadministracyjnej przeprowadzonej w danej sprawie. W orzecznictwie akcentuje się bowiem, że wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. jedynie wówczas, gdy uzasadnienie jest sporządzone w sposób uniemożliwiający kontrolę instancyjną zaskarżonego wyroku (por. wyrok NSA z 8 lutego 2012 r., I OSK 275/11, wyrok NSA z 27 lutego 2014r., sygn. akt. II OSK 930/13 oraz wyrok NSA z 30 września 2014 r., sygn. akt II OSK 723/13, dostępne pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Z taką sytuacją nie mamy jednak do czynienia w niniejszej sprawie, co niezasadnym czyni zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 141 § 4 p.p.s.a. Niezrozumiałe jest natomiast stawianie Sądowi I instancji zarzutu niezastosowania w niniejszej sprawie art. 1 § 1 i § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych. W świetle tych przepisów, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Taka kontrola została przeprowadzona także w niniejszej sprawie. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.