II SA/Wa 582/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Walawski, Sędziowie WSA Anna Mierzejewska, Andrzej Góraj (spr.), , Protokolant specjalista Elwira Sipak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 maja 2013 r. sprawy ze skargi M. W. na decyzję Prezesa Rady Ministrów z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej - oddala skargę - Postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie zostało zainicjowane wnioskiem M. W. o udostępnienie informacji publicznej w postaci kopii pełnego protokołu Komisji Wyborczej w sprawie wyborów do Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów, z listą kandydujących osób i liczbą otrzymanych głosów, który to protokół został przesłany do Kancelarii Prezesa Rady Ministrów. Decyzją z [...] stycznia 2013 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 5 ust. 2 i art. 16 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), Prezes Rady Ministrów odmówił wnioskodawcy udostępnienia informacji w zakresie liczby otrzymanych głosów osób kandydujących w wyborach do Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów. Rozstrzygnięcie to zostało utrzymane w mocy decyzją Prezesa Rady Ministrów z [...] lutego 2013 r. nr [...], podjętą na podstawie art. 16 oraz art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, wydaną wskutek rozpoznania wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy. W uzasadnieniu powyższej decyzji wskazano, że prywatność osób, które kandydując na członków Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów, w wyniku przeprowadzonych wyborów nie zostały wybrane do powyższego gremium, winna być chroniona. Nie będąc wybranymi do powyższego ciała, nie pełnią bowiem funkcji publicznej. Stąd więc, zastosowanie do nich znajduje przepis art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Organ podkreślił nadto, że żądana informacja dotyczyła danych o liczbie głosów otrzymanych przez osoby kandydujące do Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów, a nie przez osoby pełniące funkcje publiczne. Stąd więc bez wpływu na wynik sprawy pozostawało, w ocenie organu, to czy kandydaci do przedmiotowego gremium, posiadają przymiot osób pełniących funkcję publiczną. Powyższą decyzję strona zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o zobowiązanie Prezesa Rady Ministrów do udostępnienia żądanej informacji. W uzasadnieniu skargi strona podniosła, że wszyscy kandydaci na członków Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów są profesorami tytularnymi polskich szkół wyższych, co sprawia, że w świetle przepisów Kodeksu Postępowania Karnego, są funkcjonariuszami publicznymi. To zaś, zdaniem skarżącego, wyłącza możliwość ochrony ich prywatności, o jakiej mowa w art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Nadto skarżący podkreślił, że podjęcie decyzji o kandydowaniu w jakichkolwiek wyborach, pociąga za sobą wystawienie się na osąd wyborców i opinii publicznej. To zaś sprawia, że prywatność kandydatów na konkretny urząd jest ograniczona. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w skarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotową decyzję według powyższych kryteriów, uznać należy, iż nie narusza ona prawa. W pierwszej kolejności wskazać należy, że prawo dostępu do informacji publicznej zostało zagwarantowane obywatelom w akcie prawnym najwyższej rangi jakim jest Konstytucja RP. Zgodnie z jej art. 61, każdy obywatel ma prawo do uzyskania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Należy jednak mieć także na uwadze to, że dostęp do informacji publicznej nie ma charakteru bezwzględnego i podlega pewnym ograniczeniom. W ustępie 3 art. 61 Konstytucji RP przewidziano, że ograniczenie dostępu do informacji publicznej jest możliwe m.in. ze względu na określoną w ustawach ochronę wolności i praw innych osób. Powyższa, konstytucyjna norma, znalazła zaś odzwierciedlenie w art. 5 ust. 2 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2001 r. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), w którym to przepisie sprecyzowano granice dostępności informacji publicznej. Na kanwie problematyki ograniczeń w dostępności do informacji publicznej powstało też bogate orzecznictwo sądów administracyjnych, akceptujące ochronę prywatności osób fizycznych. Dla uzmysłowienia powyższego warto przytoczyć m.in. tezę zawartą w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 10 stycznia 2012 r., wydanego w sprawie o sygn. akt IV SAB/Gl 69/11, w której wskazano, że: "w przypadku gdy informacja publiczna zawiera dane, o których mowa w art. 5 ust. 2 zd. pierwsze ustawy o dostępie do informacji publicznej, i nie zachodzą przesłanki wymienione w jego zdaniu drugim, pierwszeństwo w ochronie mają dane osobowe (...)". Zasadnym będzie także przywołanie tezy zawartej w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 października 2011 r., wydanego w sprawie o sygn. akt I OSK 1510/11, w której wskazano, że: "jeżeli żądane przez skarżącego informacje zawierałyby dane osobowe podlegające szczególnej ochronie na podstawie art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, to prawo skarżącego do informacji publicznej podlega ograniczeniu, zaś organ zobowiązany jest w takiej sytuacji do wydania decyzji na podstawie art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej". Przechodząc do istoty sprawy w niniejszym postępowaniu stwierdzić należy, że sprowadzała się ona do oceny zasadności wniosku strony o udostępnienie informacji publicznej, przez pryzmat przepisu art. 5 ust. 2 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Zgodnie z treścią wyżej powołanego aktu prawnego, prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji (...). Wobec treści przywołanego przepisu, spór w niniejszej sprawie dotyczył tego, czy wyłączenie, o jakim mowa w art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, należy odczytywać tak jak to uczynił organ, czyli iż do czasu wybrania do składu gremium, kandydaci nie pełnią funkcji publicznej związanej z wyborem, czy tak jak wnioskodawca, że każdy kandydat do Centralnej Komisji do spraw Stopni i Tytułów, jest funkcjonariuszem publicznym. W ocenie tutejszego Sądu ograniczenie, o jakim mowa w analizowanym przepisie, na potrzeby niniejszej sprawy należy odczytywać w sposób zawężający. Skoro bowiem przedmiotem żądanej informacji były dane dotyczące wyborów do Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów, to treść art. 5 ust. 2 omawianej ustawy należy odczytywać w nawiązaniu do faktu pełnienia funkcji w organie, do członkowstwa, w którym kandydowano. Istotne jest przecież istnienie związku z pełnieniem funkcji w danym gremium. Korelacja zachodzić więc musi pomiędzy materią wyborów do określonego organu, a tym właśnie organem. W świetle powyższego, wbrew wywodom skarżącego, bez wpływu na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie pozostaje to, czy kandydaci do Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów pełnią inną funkcję publiczną. Żądana informacja związana bowiem była z faktem kandydowania na stanowisko będące funkcją publiczną, a nie z faktem posiadania stopnia naukowego profesora. W tym stanie sprawy, nie podzielając argumentów zawartych w złożonej skardze oraz, uznając iż organ w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy, jak również że przy wykonywaniu tych czynności nie naruszył przepisów prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.).