II SA/Kr 227/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) Sędziowie : WSA Renata Czeluśniak WSA Mariusz Kotulski Protokolant : Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 maja 2013 r. sprawy ze skargi W.M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 29 listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz skarżącego W.M. kwotę 457 zł ( słownie: czterysta pięćdziesiąt siedem złotych ) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia 28 września 2012 r., znak: [....] Wójt Gminy S. ustalił - na wniosek Zarządu Rejonu Robót Drogowych [....] sp. z o. o. z siedzibą w A. - środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia pn.: "Budowa Węzła Betoniarskiego o maksymalnej wydajności około 30 m3 na godzinę na działkach o numerach [....] i [....] w B. Gmina S". W decyzji organ określił rodzaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia, warunki wykorzystania terenu w fazie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia, nałożono dodatkowe szczegółowe obowiązki. Charakterystyka przedsięwzięcia stanowi załącznik (nr 1) do decyzji. W uzasadnieniu decyzji organ I. instancji przedstawił przebieg postępowania w sprawie, wskazał na uzyskane w toku postępowania opinie i uzgodnienia i uwzględnienie warunków z nich wynikających w wydanej decyzji. Wskazano na mające w sprawie zastosowanie przepisy prawa. Organ nie stwierdził konieczności przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę. Podkreślono zapewnienie udziału stron w trakcie postępowania. Od powyższej decyzji odwołanie w terminie złożył W.M. reprezentowany przez pełnomocnika radcę prawnego M.K. wskazując, że przedmiotowa decyzja nie uwzględnia zgłoszonych przez strony w trakcie trwania postępowania uwag i wniosków do przedłożonego raportu o oddziaływaniu na środowisko planowanej inwestycji oraz do sporządzonego aneksu do ww. raportu. Ponadto wskazano, iż decyzja w sposób sprzeczny z przedłożonym przez inwestora raportem oddziaływania na środowisko, opisuje działalność planowanego węzła betoniarskiego. W raporcie oddziaływania na środowisko planowanej inwestycji oraz aneksie inwestor przedstawił trzy możliwe warianty funkcjonowania przedsięwzięcia w fazie eksploatacji, natomiast zaskarżona decyzja w żaden sposób nie odnosi się do wariantu II i III, określając działalność zakładu jedynie w kontekście pierwszego wariantu. Odwołujący się podał, że wydana decyzja nie odnosi się do zgłoszonych przez strony w trakcie trwania postępowania uwag dotyczących zbyt uproszczonego opisu możliwych konfliktów społecznych jakie mogą powstać w związku z budową węzła betoniarskiego. Podniesiono również, że w przedmiotowej decyzji nie wskazano wagi samochodów ciężarowych przeznaczonych do dowozu gotowego betonu oraz surowców do jego produkcji, tymczasem dozowany nacisk osi samochodów ciężarowych poruszających się po drogach oznaczonych symbolem Z wynosi 10 ton. Ponadto nie zostały przeprowadzone badania obecnego stężenia hałasu na drodze oraz jego możliwego zwiększenia w związku z działalnością przedsięwzięcia. Odwołujący zwrócił uwagę, że decyzja nie nakłada na inwestora żadnych obowiązków związanych z monitoringiem działalności węzła betoniarskiego. Decyzją z dnia 29 listopada 2012 r. znak [....] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. , na podstawie art. 59, art. 66, art. 71, art. 73, art. 77, art. 80, art. 82, art. 85 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2008 r. Nr 199, poz. 1227 z późn. zm.), § 3 ust. 1 pkt 21 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r. Nr 213, poz. 1397 z późn. zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Wójta Gminy S. z dnia 28 września 2012 r. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że zgodnie z art. 71 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2008 r. Nr 199 poz. 1227), zwanej dalej "ustawą", decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia (ust. 1). Uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (ust. 2). Podaniem z dnia 19 października 2011 r. Wiceprezes Zarządu Rejonu Robót Drogowych [....] w A. wystąpił z wnioskiem o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na: "Budowa Węzła Betoniarskiego o maksymalnej wydajności około 30 m3 na godzinę na działkach o numerach [....] i [....] w B. Gmina S". Wyjaśniono, że przez ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko -rozumie się postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia, obejmujące w szczególności: weryfikacje raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, uzyskanie wymaganych ustawa opinii i uzgodnień, zapewnienie możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze zbadało zaskarżoną decyzję mając na względzie prawidłowość pod względem formalnym (czy zaskarżona decyzja, jak również poprzedzające jej wydanie dokumenty zawierały wszystkie wymagane prawem elementy), pod względem przestrzegania przepisów proceduralnych i zasad postępowania administracyjnego oraz pod względem merytorycznym, ustosunkowując się do zarzutów podniesionych przez odwołujących się. Podano, że postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wszczyna się na wniosek podmiotu planującego podjęcie realizacji przedsięwzięcia (art. 73 ust. 1 ustawy). Do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach należy dołączyć w przypadku przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko - kartę informacyjną przedsięwzięcia (art. 74 ust. 1 ustawy). Wniosek Inwestora z dnia 28 grudnia 2010 r. zawierał dołączoną kartę informacyjną przedsięwzięcia (karta sprawy wraz z załącznikami ponumerowana jako karty nr 3 - 6). Wskazano, że rodzaje przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, określone zostały w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397 z późn. zm.). Przedmiotowa inwestycja mieści się w pojęciu wymienionym w § 3 ust. 1 pkt 21 ("instalacje do produkcji betonu w ilości nie mniejszej niż 15 ton na dobę") ww. rozporządzenia i została zakwalifikowana do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Zgodnie z wymogami art. 33 ustawy - organ I. instancji wydał obwieszczenie, w którym podał do publicznej wiadomości m.in., że zostało wszczęte przedmiotowe postępowanie i istnieje możliwość składania uwag i wniosków. Podano, że w przedmiotowej sprawie organ I instancji wystąpił do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. oraz do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. o zajęcie stanowiska w sprawie. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w K. - pismem z dnia 28 listopada 2011 r., nr [....] wyraził opinię, że istnieje konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia i sporządzenia raportu oceny oddziaływania na środowisko. Podobny pogląd wyraził Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w W. w piśmie z dnia 29 listopada 2011 r. Działając w oparciu o art. 65 ustawy Wójt Gminy S. postanowieniem z dnia 16 stycznia 2012 r. orzekł obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz określił zakres raportu oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko, a w szczególności: plan zagospodarowania terenu, opis istniejących warunków gruntowo - wodnych na terenie inwestycji, analizę zagrożeń dla jakości wód powierzchniowych i środowiska gruntowo - wodnego, propozycję optymalnych zabezpieczeń wód powierzchniowych i środowiska gruntowo - wodnego przed negatywnym oddziaływaniem inwestycji, analizę emisji hałasu w stosunku do istniejącej zabudowy przeznaczonej na stały pobyt ludzi, wnikliwą analizę konfliktów społecznych. Następnie postanowieniem z dnia 22 lutego 2012 r., znak: [....] Wójt Gminy S. zawiesił postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia do czasu przedłożenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. W dniu 6 marca 2012 r. wnioskodawca przedłożył raport oddziaływania na środowisko dla przedmiotowej inwestycji sporządzony przez Pracownię Usług Ochrony Środowiska [....] " m R.M. . Z uwagi na powyższe Wójt Gminy S. postanowieniem z dnia 15 marca 2012 r., znak: [....] podjął zawieszone postępowanie w sprawie. Następnie pismami z dnia 28 marca 2012 r. organ I. instancji wystąpił do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. oraz do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w W. o stosowne uzgodnienie warunków realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w W. pismem z dnia 17 kwietnia 2012 r., znak: [....] wydał pozytywną opinię pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych środowiskowych uwarunkowań dla przedmiotowego przedsięwzięcia, z zastrzeżeniem, że projektowane dla przedsięwzięcia rozwiązanie architektoniczno-budowlane powinno gwarantować zachowanie właściwych dla charakteru zamierzenia warunków higienicznych i zdrowotnych, oraz zabezpieczenie socjalno-sanitarne warunków pracy, a rozwiązania technologiczne winny stwarzać warunki do ograniczenia uciążliwego i szkodliwego oddziaływania inwestycji, a także w projekcie należy uwzględnić wnioski i zalecenia zawarte w raporcie oddziaływania na środowisko opracowanym na etapie uzgodnień uwarunkowań środowiskowych dla projektowanego przedsięwzięcia wykonanym w lutym 2012 r. przez [....] . Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w K. pismem z dnia 15 maja 2012 r., znak: [....] wniósł o uzupełnienie raportu o: wskazanie preferowanego wariantu postępowania z wodami opadowymi oraz doprecyzowanie odbiornika ścieków wód opadowych, przeanalizowanie oddziaływania zakładu na klimat akustyczny uwzględniając maksymalną produkcję, wyjaśnienie czasu pracy poszczególnych urządzeń, podanie ilości samochodów ciężarowych dowożących materiał w ciągu dnia wraz z ich tonażem, podanie ilości samochodów wywożących beton wraz z ich tonażem itd.. W dniu 20 czerwca 2012 r. inwestor przedłożył aneks do "Raportu o oddziaływaniu na środowisko". Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w W. pismem z dnia 12 lipca 2012 r. poinformował, że pozostają nadal aktualne uzgodnienia w zakresie wymagań higieniczno - zdrowotnych środowiskowych uwarunkowań dla przedmiotowego przedsięwzięcia określone w opinii z dnia 17 kwietnia 2012 r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w K. postanowieniem nr [....] z dnia 25 lipca 2012 r. uzgodnił pozytywnie w zakresie ochrony środowiska, przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedmiotowe przedsięwzięcie, a także określił warunki jego realizacji. Przed wydaniem przedmiotowej decyzji, zawiadomieniem z dnia 30 sierpnia 2012 r. organ I. instancji poinformował Strony o możliwości zapoznania się z aktami przedmiotowej sprawy. Podniesiono, że zgodnie z brzmieniem art. 80 ustawy jeżeli była przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, biorąc pod uwagę: wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1; ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko; wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa; 4) wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone. Właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony (art. 88 ustawy). Zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy S. zatwierdzonym Uchwałą Rady Gminy S. nr XVI/124/04 z dnia 12 lutego 2004 r. zmienionym Uchwałą Rady Gminy S. nr XII/86/11 z dnia 27 września 2011 r. (Dz. Urz. Woj. Małopolskiego Nr 486, poz. 4718 z dnia 17 października 2011 r.) nieruchomości określone we wniosku znajdują się na następujących terenie: działka nr [....] znajduje się na terenie oznaczonym symbolami identyfikacyjnymi: "ZK -tereny zadrzewione i zakrzewione", "P - tereny wytwórczości i usług", PE2 – terenu przemysłu wydobywczego (nieczynne wyrobisko ceramiki budowlanej [....] ), działka nr [....] znajduje się na terenie oznaczonym symbolami identyfikacyjnymi: "P - tereny wytwórczości i usług", "R1 - tereny rolne" oraz PE2 - tereny przemysłu wydobywczego (nieczynne wyrobisko ceramiki budowlanej [....] oraz "KL – drogi klasy L (lokalnej)". Wskazano, że w przedmiotowej sprawie treść uzgodnienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. oraz opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w W.- zostały uwzględnione w całości w zaskarżonej decyzji poprzez nałożenie szeregu stosownych warunków na inwestora, a szczegółowo wskazanych w zaskarżonej aktualnie decyzji do czego wprost zobowiązują przepisy prawa nakazujące uwzględnić wyniki uzgodnień i opinii jednostek wyspecjalizowanych. W art. 82 ust. 1 ustawy o ochronie środowiska określono wymogi formalne decyzji o środowiskowym uwarunkowaniach wydanej po przeprowadzeniu oceny oddziaływania inwestycji na środowisko. Analiza wydanej przez Wójta Gminy S. decyzji prowadzi do wniosku, że zaskarżona decyzja zawiera wymagane powołanym przepisem prawa elementy formalne. Zarówno wniosek inwestora, raport o oddziaływaniu inwestycji na środowisko, jak również zaskarżona decyzja zawierają wszystkie elementy formalne wymagane przepisami prawa. Odnosząc się do zarzutów odwołania wskazano, że wszystkie uwagi i wnioski odwołującego się: pisma z dnia 23 kwietnia 2012 r. oraz z dnia 25 lipca 2012 r. zostały przesłane przez organ I instancji do: inwestora, Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w W. celem ustosunkowania się. Podano, że organ I instancji zwrócił się o wyjaśnienie poszczególnych kwestii do właściwych organów, a także inwestora. Odpowiedzi na pytania odwołującego się zostały ujęte w aneksie do raportu oraz w decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania dla niniejszego przedsięwzięcia. Odnośnie kwestii braku odniesienia w decyzji do przedstawionych w aneksie do raportu oddziaływania na środowisko przedmiotowej inwestycji wariantów II i III – wskazano, że preferowany wariant pierwszy funkcjonowania instalacji jest najbardziej zbliżony do realnego, określony i zaproponowany przez wnioskodawcę, a także został zaakceptowany przez organ. Zatem nie ma konieczności odnoszenia się w decyzji o środowiskowych uwarunkowań do pozostałych wariantów. Ponadto art. 82 ustawy wskazuje elementy jakie powinna zawierać decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach. Odnosząc się do pozostałych zarzutów odwołania Kolegium Odwoławcze wskazało na pismo Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. z dnia 17 sierpnia 2012 r., znak [....] , w którym podano, że aktualnie na drodze powiatowej istnieje duże natężenie ruchu ze znaczącym udziałem pojazdów klasy ciężkiej. Wpływ źródeł hałasu komunikacji samochodowej na klimat akustyczny okolicy jest konsekwencją gwałtownego rozwoju motoryzacji, a także stałego wzrostu natężenia ruchu, co powoduje powstawanie nowych obszarów będących w zasięgu uciążliwości hałasu - dotyczy to również [....] , miejsca lokalizacji inwestycji. W ocenie Kolegium Odwoławczego, raport o oddziaływaniu na środowisko przedstawiony, a także aneks do przedmiotowego aneksu sporządzony w niniejszej sprawie odpowiada wymaganiom jakie stawia ustawa tj. art. 66 i prawidłowo został przyjęty przez organy jako podstawa ustaleń faktycznych. Zgodnie z art. 82 ust. 3 ustawy - charakterystyka przedsięwzięcia została zawarta w załączniku do zaskarżonej decyzji. W ocenie Kolegium Odwoławczego ocena oddziaływania inwestycji na środowisko w rozważnym przypadku przeprowadzona została wszechstronnie i wyczerpująco. Ocena inwestycji opiera się na dowodach i ustaleniach faktycznych. Dokonano obiektywnej oceny oddziaływania inwestycji na środowisko, a przede wszystkim jej uciążliwości, poprzez ustalenie danych związanych m.in. z gospodarką odpadami, emisją hałasu, emisji zanieczyszczeń do środowiska. Zdaniem Kolegium Odwoławczego ocena została dokonana w przedłożonym Raporcie z lutego 2012 r. Raport oraz aneks do raportu jest spójny i wolny od niejasności i nieścisłości i nie ma podstaw, aby odmówić mu waloru wiarygodności. Zdaniem Kolegium zakres raportu w rozważanej sprawie jest dostosowany do charakteru i wielkości oddziaływania zamierzonego przedsięwzięcia na środowisko. Raport sporządzony jest ze szczegółowością odpowiadającą rozwiązaniom na etapie koncepcji. Podniesiono, że raport wyczerpująco i obiektywnie przedstawia możliwości wystąpienia uciążliwości dla środowiska związanych z budową i funkcjonowaniem przedsięwzięcia wskazując, że projektowane przedsięwzięcie przy zapewnieniu podczas jego realizacji rozwiązań zgodnych z założeniami nie spowoduje przekroczeń dopuszczalnych norm a także, że uciążliwość nie przekroczy granic działki lokalizacji inwestycji. Podkreślono również, że wielkość i charakter planowanej działalności jak wynika z analizy Raportu nie będzie wywierać negatywnego wpływu na środowisko. Dzięki stosowanym technologiom (typowym dla tego typu działalności) emisja będzie znikoma, i zamykająca się w granicach działki na której zlokalizowany jest zakład. Realizacja inwestycji nie doprowadzi do przekroczenia obowiązujących norm w zakresie ochrony powietrza atmosferycznego i hałasu. Przeprowadzone postępowanie wykazało dopuszczalność w ramach prawnej ochrony ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięć. Rolą właściwego organu jest stwierdzenie, czy zamierzone oddziaływanie mieści się w wyznaczonych przez przepisy granicach i czy przy dopełnieniu odpowiednich warunków nie prowadzi do zagrożenia stanu środowiska. Jeżeli oddziaływanie zamierzonej inwestycji nie przekracza wyznaczonych przepisami standardów, a takie wnioski wynikają z ustalonego stanu faktycznego brak podstaw do odmowy ustalenia środowiskowych uwarunkowań. Odnosząc się dalej do zarzutów odwołania, Kolegium Odwoławcze wskazało, że w postępowaniu przeanalizowano i oceniono wpływ przedsięwzięcia na środowisko oraz zdrowie i warunki życia ludzi, możliwości oraz sposoby zapobiegania i ograniczania negatywnego oddziaływania na środowisko do czego organ I instancji były zobligowany. Wydanie decyzji nie jest natomiast uzależnione od zgody stron postępowania. Inwestor ma prawo wystąpić z wnioskiem o wydanie decyzji, a stosowne organy mają obowiązek przeprowadzić postępowanie w tej sprawie i wydać decyzję zgodnie z wynikami tego postępowania. Wszystkie aspekty planowanej inwestycji wynikające ze stosownych przepisów prawa przywołanych w decyzji organu I instancji oraz decyzji Kolegium zostały przez organ I Instancji przy udziale organów wyspecjalizowanych wyjaśnione na podstawie sporządzonego raportu i wzięte pod uwagę przy określaniu środowiskowych uwarunkowań jej realizacji. Przy rozstrzyganiu wzięto pod uwagę stosowne przepisy prawa i ocenie podlegała inwestycja tylko w zakresie wiążącym organ w mniejszym postępowaniu. Wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach służy bowiem ocenie, czy planowane przedsięwzięcie będzie zgodne z przepisami dotyczącymi ochrony środowiska i ma na celu sprecyzowanie warunków które Inwestor winien spełnić aby normy środowiskowe były dotrzymane. Decyzja organu pierwszej instancji zawiera wszystkie elementy określone przez przepisy ustawy. Ponowna natomiast ocena materiału dowodowego w sprawie, dokonana przez Kolegium zbieżna jest z oceną organu pierwszej instancji Niewątpliwie rodzaj planowanego przedsięwzięcia może wzbudzać niepokoje, jednakże organy administracji zobowiązane są do stosowania obowiązujących norm prawnych. Jeśli zatem w ustalonej sytuacji faktycznej brak przepisu, który pozwoliłby na odmowę wydania konkretnego rozstrzygnięcia, organ nie może nie uwzględnić złożonego wniosku. Brak jest także podstaw prawnych i możliwości zakładania na etapie oceny przedsięwzięcia, iż w rzeczywistości zakres podejmowanych działań i w konsekwencji oddziaływania na środowisko spowodowany realizacją inwestycji będzie inny niż deklarowany przez inwestora i wynikający z raportu. Postępowanie w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wszczyna się na wniosek podmiotu podejmującego realizację przedsięwzięcia. Wniosek strony określa zakres żądania i przedsięwzięcia, a więc jednocześnie zakres ten determinuje organ prowadzący postępowanie w sprawie oraz organy uzgadniające. Powyższą decyzję zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu w Krakowie W.M. który zarzucił jej naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, poprzez: wadliwe zastosowanie art. 80 ust. 1 pkt 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; wadliwe zastosowanie art. 80 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; W związku z powyższym skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej w mocy zaskarżoną decyzją decyzji Wójta Gminy S. oraz o zasądzenie kosztów niniejszego postępowania na rzecz skarżącego według norm przepisanych. Odnosząc się do pierwszego ze zgłoszonych zarzutów tj. wadliwego zastosowania art. 80 ust. 1 pkt 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko wskazano, że decyzja Wójta Gminy S. z dnia 28 września 2012 r. ustalająca uwarunkowania środowiskowe dla inwestycji pn. "Budowa Węzła [....] o maksymalnej wydajności około 30 m3 na godzinę na działkach o numerach [....] i [....] w L. Gmina S. "; znak: [....] ; w żaden sposób nie odnosiła się oraz nie uwzględniała zgłaszanych przez skarżącego w trakcie postępowania administracyjnego uwag, w szczególności uwag do raportu oddziaływania na środowisko oraz aneksu do ww. raportu. Zgodnie z treścią art. 80 ust. 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, organ administracyjny wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach inwestycji mając na uwadze wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa. W przedmiotowej sprawie skarżący wielokrotnie na etapie ustalania środowiskowych uwarunkowań przedmiotowej inwestycji zgłaszał uwagi dotyczące ilości samochodów ciężarowych niezbędnych do eksploatacji węzła betoniarskiego, braku należytej analizy oraz przedstawienia przez inwestora możliwości rozwiązania konfliktów społecznych mogą powstać w związku z planowaną inwestycją, zaniżonego wskazania czasu pracy węzła betoniarskiego. Wójt Gminy Spytkowice nie odniósł się przy tym w żaden sposób powyższych uwag jak i zgłaszanych przez skarżącego różnic pomiędzy aneksem i raportem oddziaływania na środowisko w obliczeniach przedstawiających niezbędną ilości samochodów ciężarowych oraz czas pracy instalacji. Powyższe uwagi nie zostały również uwzględnione w decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania dla węzła betoniarskiego. Wskazano również, że Wójt Gminy wydając decyzję ustalającą środowiskowe uwarunkowania dla przedmiotowej inwestycji winien, kierując się dyspozycją art. 107 K.p.a. szczegółowo odnieść się do zgłoszonych w trakcie postępowania uwag, wskazując powody nie przyznania racji argumentom podniesionych przez skarżącego. Mając na uwadze wyrok Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 11 maja 2011 r. sygn. akt II SA/Po 58/11, stwierdzający, że organ administracji publicznej musi zająć stanowisko wobec całego materiału dowodowego oraz uzasadnić jasno i należycie swoje zdanie, w szczególności, na jakiej podstawie uznał pewne fakty za udowodnione, należy stwierdzić, że w przedmiotowej sprawie organ nie dopełnił ciążącego na nim obowiązku. Odnosząc się do drugiego ze zgłoszonych zarzutów wskazano, że przedmiotowa inwestycja została zlokalizowana na działkach o nr 21/4 i 24/7 w Lachowicach Gmina Spytkowice oznaczonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem P - tereny wytwórczości i usług. Zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego wysokość obiektu zlokalizowanego na terenach oznaczonych symbolem P nie może przekraczać 9 metrów. Raport oddziaływania na środowisko wskazuje, że wysokość silosów przeznaczonych do składowania surowców niezbędnych do produkcji betonu oznaczonych w symbolami Es - 1. Es - 2, Es - 3, Es - 4 ma wynosić 10 metrów, tym samym przekraczają one normy dotyczące wysokości ustalone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Powyższa rozbieżność nie została zweryfikowana przez organ w trakcie trwania postępowania jak i w decyzji z dnia 28 września 2012 r., w związku z czym należy stwierdzić, że powyższa inwestycja jest sprzeczna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W dalszej kolejności skarżący zwrócił uwagę, że przedmiotowa inwestycja położona jest na terenach oznaczonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem "P". Przeznaczeniem podstawowym tych terenów jest zabudowa związana z nieuciążliwą produkcją, wytwórczością i przetwórstwem oraz zabudową usługową. Zgodnie z art. 71 ust. 2 pkt 1 powołanej wcześniej ustawy uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane w przypadku inwestycji mogących potencjalnie oddziaływać na środowisko, ponadto zgodnie z § 3 pkt 21 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko z dnia 9 listopada 2010 r., instalacje służące do produkcji betonu w ilości nie mniejszej niż 15 ton dziennie zostały zakwalifikowane jako inwestycje mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Z uwagi na przytoczone powyżej okoliczności nie można uznać, że przedmiotowa inwestycja mieści się w ramach planowanego przeznaczenia terenu, (tereny oznaczone symbolem P - nieuciążliwa produkcja przemysłowa), bowiem już sam fakt klasyfikowania inwestycji jako potencjalnie zagrażającej środowisku naturalnemu, powinien dyskwalifikować jej umiejscowienie na terenach przeznaczonych pod nieuciążliwą produkcje przemysłową. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie w pełni podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zakwestionowanej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a.", uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonej decyzji nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 P.p.s.a.). Sąd administracyjny ocenia jedynie legalność działania administracji, co oznacza, że zobowiązany jest zbadać, czy w czasie podejmowania danego aktu administracyjnego, organ administracji nie naruszył prawa. Skarga wniesiona w tej sprawie uzasadnia uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I. instancji, ponieważ decyzje te naruszają przepisy prawa materialnego w stopniu uzasadniających ich wyeliminowanie z obrotu prawnego. Kryterium oceny decyzji tylko pod kątem zgodności z prawem wynika z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.). Oceniając treść zaskarżonej decyzji, Sąd stwierdził naruszenia obowiązującego prawa w stopniu uzasadniających ich uchylenie. Sąd tylko wtedy zobowiązany jest uchylić zaskarżoną decyzję, gdy stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). W przypadku istotnego naruszenia prawa stanowiącego podstawę do unieważnienia decyzji, Sąd zobowiązany jest zaskarżoną decyzję unieważnić (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). W tej sprawie Sąd nie stwierdził zaistnienia przesłanki do unieważnienia decyzji. Postępowanie w tej sprawie było prowadzone na podstawie przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2008 r. Nr 199, poz. 1227 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie "ustawą o udostępnianiu informacji o środowisku". Zgodnie z art. 73 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wszczyna się na wniosek podmiotu planującego realizację przedsięwzięcia i taki wniosek w tej sprawie złożyła Spółka Rejon Robót Drogowych [....] sp. z o.o. Nie ulega wątpliwości, że zamierzenie inwestycyjne obejmujące budowę węzła betoniarskiego o maksymalnej wydajności około 30 m3 na godzinę zostało zaklasyfikowane jako przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko. Taka wielkość planowanej produkcji oznacza produkowanie na godzinę ok. 69 ton betonu (według wyliczenia 1 m3 betonu = 2300 kg, za http://iletowazy.pl/materialy/ile-wazy-m3-betonu/). Taką wielkość produkcji podaje także inwestor w aneksie do raportu o oddziaływaniu na środowisko (aneks, strony 20-21, 552 Mg na dobę (1 Mg według układu SI = 1 tona). Skoro okres pracy węzła betoniarskiego określił inwestor na 8 godzin (i jest to dolna granica, skoro czas pracy instalacji w ciągu doby ma wynosić 10 godzin pomiędzy 600 a 2200), to dziennie węzeł ten mógł wytwarzać minimum ok. 552 ton betonu (69 ton x 8 godzin). Zgodnie zaś z § 3 ust. 1 pkt 21 rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397 z późn. zm.), za przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko określono instalacje do produkcji betonu w ilości nie mniejszej niż 15 ton na dobę. Porównując wielkość 15 ton na dobę z deklarowaną przez inwestora możliwą wielkością produkcji betonu wynoszącą ok. 552 ton, różnica ta wyraźnie pokazuje, że przy projektowaniu takiej inwestycji należy szczególną uwagę zwrócić na jej oddziaływanie na środowisko. Zasadnie więc organy uznały, że inwestor winien sporządzić raport o oddziaływaniu na środowisko tego przedsięwzięcia. Zasadnie wskazano w skardze, że takie przedsięwzięcie wymaga szczegółowego zbadania także zgodności tej inwestycji z treścią miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, o czym w dalszej części uzasadnienia. Co do oceny przestrzegania przepisów proceduralnych, w ocenie Sądu organy nie popełniły istotniejszych uchybień. Wniosek złożony w tej sprawie spełniał wymogi formalne, tzw. zawierał kartę informacyjną przedsięwzięcia (art. 74 ust. 1 pkt 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku), poświadczoną przez właściwy organ kopię mapy ewidencyjnej obejmującej przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie (art. 74 ust. 1 pkt 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku), a także wypis z ewidencji gruntów obejmujący przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie oraz obszar, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie (art. 74 ust. 1 pkt 6 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku). Zgodnie z art. 74 ust. 1a ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku w przypadku, gdy liczba stron w postępowaniu o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przekracza 20, dla przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dla których stwierdzono obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, wypis z rejestru przedkłada się wraz z raportem o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. W tej sprawie Wójt Gminy S. postanowieniem z dnia 16 stycznia 2012 r. nałożył obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko zamierzenia inwestycyjnego objętego wnioskiem i ustalił zakres raportu o oddziaływaniu na środowisko. Zakres tego raportu wynikał z opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z 28 listopada 2011 r. oraz opinii Państwowego powiatowego Inspektora Sanitarnego w Wadowicach z 29 listopada 2011 r. Na potrzeby sprawy został sporządzony raport oddziaływania na środowisko zamierzenia inwestycyjnego, który podlegał jeszcze uzupełnieniu (o aneks) stosownie do pisma Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z 15 maja 2012 r. Zgodnie z art. 77 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, Wójt Gminy S. zwrócił się o uzgodnienie warunków realizacji przedsięwzięcia z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska i zasięgnął opinii państwowego powiatowego inspektora sanitarnego. Organom tym przedłożono wymagane art. 77 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku dokumenty. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w K, postanowieniem z dnia 25 lipca 2012 r. uzgodnił pozytywnie realizację przedmiotowego przedsięwzięcia wskazując pewne obowiązki, jaki ma wykonać na etapie realizacji i eksploatacji tej drogi inwestor. Co również jest istotne w sprawie, w toku przeprowadzonego postępowania zapewniono czynny udział społeczeństwa, czego dowodem są zalegające w aktach sprawy dowody potwierdzające przekazywanie istotnych informacji społeczeństwu oraz pisma mieszkańców miejscowości [....] dot. tej inwestycji (akta administracyjne, karty nr 171-181). Mając powyższe i przytaczając poszczególne etapy postępowania, Sąd nie stwierdził, aby doszło do naruszenia w tej sprawie przepisów postępowania. Przechodząc do oceny zgodności z prawem materialnym zaskarżonej decyzji, należy wskazać, że zgodnie z art. 80 ust. 1 i 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku - jeżeli ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko została przeprowadzona, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, biorąc pod uwagę: 1) wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku; 2) ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko; 3) wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa; 4) wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone – przy czym w tym zakresie nie było prowadzone postępowanie w tej sprawie; 5) zgodność lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przedsięwzięcie to nie zalicza się do zwolnionych spod oceny zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Wbrew stanowisku zawartym w skardze, w wydanych decyzjach zawarto wyjaśnienia odnośnie zgłaszanych uwag i zarzutów przez strony. Decyzja organu I. instancji uwagom tym poświęca kilka stron uzasadnienia (od strony nr 8 do strony nr 14 tej decyzji). Nie naruszyły organy art. 85 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku. Wydając decyzję w tej sprawie, organy uznały za najlepsze rozwiązanie wariant pierwszy zaproponowany przez inwestora. Jak wynika z wniosku inwestora, potwierdzonego treścią raportu o oddziaływaniu na środowisko przedmiotowego przedsięwzięcia, projektuje się je w obszarze oznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Gminy Spytkowice jako teren "P". Zgodnie z § 33 ust. 1 pkt 1 lit. a w związku z § 4 ust. 3 uchwały Nr XVI/124/04 Rady Gminy S. z dnia 12 lutego 2004 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy S. (Dz. Urzęd. Woj. Małopol. Z 2004 r. Nr 63, poz. 809 z późn. zm.), zwanej w skrócie "planem miejscowym", na terenach "P" oznaczonych jako tereny wytwórczości i usług, podstawowym przeznaczeniem jest zabudowa związana z nieuciążliwą produkcją, wytwórczością i przetwórstwem. Plan miejscowy definiuje działalność nieuciążliwą jako działalność nie wywołującą zjawisk lub stanów utrudniających życie, a zwłaszcza hałasu, wibracji, zanieczyszczeń powietrza, odorów (§ 4 ust. 3 planu miejscowego). Mając na uwadze ww. treść planu miejscowego należy stwierdzić, że skoro działalność produkcyjna w zakresie produkcji betonu na działkach nr 21/4 i 24/7 ma być lokalizowana w obszarze "P", to tym samym należało wykazać zgodność tego zamierzenia z planem miejscowym. Skoro tak, to działalność ta nie mogła wywoływać zjawisk lub stanów utrudniających życie, a zwłaszcza hałasu, wibracji, zanieczyszczeń powietrza, odorów. Organy obu instancji uznały, nie analizując w tym zakresie szczegółowo przepisów planu miejscowego, że planowana inwestycja jest zgodna z planem miejscowym. Sąd tego stanowiska nie podziela, a przynajmniej nie wynika to z zebranego materiału dowodowego. Jak wynika z raportu o oddziaływaniu na środowisko (cytat) "Warunkiem realizacji wszystkich inwestycji z zakresu budowy obiektów i urządzeń infrastruktury technicznej jest wykazanie nie uciążliwości ich potencjalnego oddziaływania na środowisko i zachowanie warunków bezpieczeństwa zgodnie z przepisami szczegółowymi. Potencjalna uciążliwość musi być ograniczona do granic terenu, do którego odnosi się tytuł prawny". Takie stanowisko zaaprobowały organy administracji. Pomijając już prawidłowość odniesienia tej treści planu do przedmiotowej inwestycji, polegającej przede wszystkim na budowie instalacji do wytwarzania betonu (tzw. węzła betoniarskiego), a nie infrastruktury technicznej, to przedstawiona definicja nie jest zbieżna z definicją zawartą w planie miejscowym. Przytoczona bowiem w raporcie o oddziaływaniu na środowisko definicja nieuciążliwej działalności sprowadza się do oceny potencjalnego oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko i zachowania warunków bezpieczeństwa zgodnie z przepisami szczegółowymi, a ta potencjalność uciążliwości ma być ograniczona do granic terenu, do którego inwestor posiada tytuł prawny. Natomiast z przytoczonej treści planu miejscowego wynika, że działalność nieuciążliwa to działalność nie wywołująca zjawisk lub stanów utrudniających życie, a zwłaszcza hałasu, wibracji, zanieczyszczeń powietrza, odorów, czyli w tej definicji akcentuje się wywoływanie zjawisk lub stanów utrudniających życie (przebywanie, zamieszkiwanie, pobyt, przemieszczanie się) i nie oznacza to, że te zjawiska mają przekraczać dopuszczalne normy emisji lub zanieczyszczeń. W ocenie Sądu nie można postawić znaku równości między tymi definicjami. Nie znajduje potwierdzenia zajęte w raporcie o oddziaływaniu na środowisko stanowisko, że zakres oddziaływania analizowanej inwestycji ograniczony będzie do granic terenu stanowiącego własność inwestora (raport, strona 65). Już bowiem na stronie 131 raportu o oddziaływaniu na środowisko wskazano, że zasięg oddziaływania hałasu ponad dopuszczalny poziom dla terenu chronionego przekracza teren nieruchomości inwestora, z wyjaśnieniem, że to przekroczenie wynosi ok. 32 metry i obejmuje obszar zagospodarowany obiektami przemysłowymi i usługowymi. Sąd dokonując porównania tej mapy z mapą planu miejscowego doszedł do przekonania, że jedna z linii wkracza w obszar MM planu miejscowego (co najmniej działka nr 1700/59, rysunek planu miejscowego - akta administracyjne, karta nr 137). Pomijając już niedokładność samego rysunku emisji hałasu, przyjęty wniosek w raporcie o braku emisji hałasu na tereny mieszkalnictwa nie jest zasadny. Na tym rysunku nie zaznaczono poziomu hałasu w db. Można tylko domyślać się, że linia czerwona zaznaczona na podkładzie mapowym do analizy oddziaływania akustycznego inwestycji zawiera jakąś wartość poziomu hałasu. Jeżeli jednak weźmie się pod uwagę poziomy hałasu omówione w części tekstowej raportu (strony 85-90), z których wyraźnie wynika, że poziomy emisji hałasu przekraczają wielkości 60 db, a nawet sięgają ponad 90 db, to rysunek powinien określać zasięg takiego hałasu. Kolejne załączniki graficzne dołączone do raportu o oddziaływaniu na środowisko wyraźnie pokazują, że wpływ projektowanej inwestycji przekracza nie tylko teren inwestora, ale także sięga znacznie poza ten teren. I tak na karcie obrazującej izolinie stężeń maksymalnych pyłu, przy dopuszczalnym stężeniu 280 µg/m3, izolinia 280 µg/m3 przekracza teren inwestora. Jak przy tym wynika z § 4 ust. 3 treści planu miejscowego, działalność nieuciążliwa to działalność nie wywołująca zjawisk lub stanów utrudniających życie, a zwłaszcza hałasu, wibracji, zanieczyszczeń powietrza, odorów. Skoro tak, to w ocenie Sądu należało w raporcie odnieść się do oddziaływania pyłu także w wielkościach nie przekraczających dopuszczalnych stężeń. Stan utrudniający życie to także zasięg stężeń pyłu nie przekraczający maksymalnego wskaźnika 280 µg/m3. Zasięg zaś pyłu z projektowanej inwestycji o stężeniu 100 µg/m3 lub 200 µg/m3 obejmuje w tej sprawie tereny zabudowane. Na rysunku obrazującym izolinie stężeń średnich pyłu narysowano izolinie o wskaźnikach 1,2; 1,0; 0,6, 0,3, przy czym te dwa ostatnie wskaźniki przekraczają teren inwestycji. Nie wiadomo przy tym, czy te wskaźniki 0,3 i 0,6 to wartości wyrażone w mikrogramach (µg/m3), czy też nie. Utrudnia to określenie zakresu maksymalnego dopuszczalnego oddziaływania, ale nie ulega wątpliwości, że także izolinie stężeń średnich pyłu przekraczają teren inwestycji. Na rysunku obrazującym izolinie stężeń maksymalnych dwutlenku siarki także wskazano na zakres stężenia pochodzący z eksploatacji planowanego przedsięwzięcia, przekraczający teren inwestycji. W raporcie nie znalazły się wyjaśnienia, czy te stężenia, mimo że mniejsze niż maksymalne, nie wywołująca zjawisk lub stanów utrudniających życie. Analogicznie izolinie stężeń maksymalnych tlenków azotu, izolinie stężeń średnich tlenków azotu, izolinie stężeń maksymalnych benzo/a/e/pirenu mimo, że nie przekraczają dopuszczalnych stężeń, to jednak ich emisja przekracza teren inwestycji i również nie ma wyjaśnień, czy takie natężenie nie wywoła zjawisk lub stanów utrudniających życie. Sąd przy tym zwraca uwagę również na wątpliwości dotyczące prawidłowości wyznaczenia obszarów oddziaływania. Jak wynika z opisu poszczególnych wariantów, wariant I. obejmuje inwestycję polegającą na produkcji betonu i prefabrykatów z betonu. Wariant II obejmuje jedynie produkcję prefabrykatów, a wariant III - jedynie produkcję betonu. Tym samym można wskazać, że wariant I. jest połączeniem wariantu II i III. W przypadku wariantu II i III izolinie stężeń maksymalnych tlenków azotu przekraczają o ponad 400 % dopuszczalne stężenie, a wielkość przekraczająca dopuszczalne stężenie przekracza teren inwestora. Linie te mają kształt kół z centrum zlokalizowanym przy północnej części terenu inwestora (aneks do raportu o oddziaływaniu na środowisko, rysunek izolinii stężeń maksymalnych tlenków azotu dla II wariantu i III wariantu). Natomiast rysunek maksymalnych stężeń tlenków azotu dla I wariantu określa kształty tych linii zupełnie inaczej, lokalizuje centrum emisji w innym miejscu i maksymalne stężenia tlenków azotu nie przekracza 55 % maksymalnego stężenia. Skoro wariant I obejmuje i działalność w zakresie wariantu II i III, to tak daleko idące różnice co do miejsca lokalizacji centrum emisji, izolinii emisji i wielkości emisji (maksymalnie 110 µg/m3 przy I. wariancie i 900 µg/m3 przy II i III wariancie) powinny być wyjaśnione. Trudno logicznie uzasadnić, że wariant I. powoduje emisję 800 % mniejsza niż wariant II i III. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że nie wyjaśniono zgodności zamierzenia inwestycyjnego z treścią planu miejscowego. Być może powodem braku wyjaśnienia tej okoliczności było błędne przyjęcie znaczenia "nieuciążliwej działalności". Należało bowiem ocenić planowaną inwestycję w zakresie zgodności z planem miejscowym, ale z odwołaniem się do definicji tejże nieuciążliwej działalności przyjętej przez plan, a nie określonej przez inwestora. Zbadanie istnienia owej nieuciążliwej działalności wymaga ponownej oceny zakresu i emisji oddziaływania inwestycji na warunki życia w otoczeniu terenów inwestycji. Sąd nie podziela zarzutu skargi co do braku analizy w raporcie możliwych konfliktów społecznych. Raport zawiera taką analizę. Sąd nie podziela zarzutu, mimo że takowy wynikałby ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, co do niezgodności inwestycji z planem miejscowym w zakresie wysokości projektowanych urządzeń. Zgodnie ze zmianą planu miejscowego, jaka obowiązuje od listopada 2011 r. § 33 ust. 3 pkt 7 lit. a, określa maksymalną wysokość budynku na terenie P na nie więcej niż 12 metrów. Poprzednio rzeczywiście plan miejscowy określał tą wysokość na max. 9 metrów i taki materiał dowodowy zgromadzono w sprawie i mogło to sugerować istnienie takiej wysokości. Tym niemniej Sąd dokonując z urzędu analizy treści planu miejscowego w brzmieniu aktualnym na datę wydania zaskarżonej decyzji (i decyzji organu I. instancji) doszedł do przekonania, że w tym zakresie organy nie naruszyły treści planu miejscowego. Sąd zauważa brak ustosunkowania się do najkorzystniejszego wariantu realizacji przedmiotowej inwestycji. Został w sprawie sporządzony raport o oddziaływaniu na środowisko tej inwestycji, zawierający wariant nr I, a ponadto w aneksie do tego raportu zawarto wariant nr II i nr III. Wprawdzie w aneksie wyrażono stanowisko co do najmniej korzystnych wariantów nr II i III w porównaniu z wariantem nr I, ale ta ocena dotyczy przede wszystkim ekonomicznych aspektów zamierzonej inwestycji odnoszonych w stosunku do inwestora. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach dla danej inwestycji nie może abstrahować od wpływu danej inwestycji na środowisko, a wydaje się, że jest to główny cel wydania takiej decyzji. Sąd dokonał porównania klasyfikacji grup emitorów dla wariantu nr II i nr III (aneks do raportu o oddziaływaniu na środowisko, str. 40 i 42) z taką klasyfikacją dotyczącą wariantu nr I (raport o oddziaływaniu na środowisko, str. 78). Z porównania tych danych wynika, że szereg emisji do środowiska w wariancie nr II i III jest mniejsze niż w wariacie nr I (np. w wariancie I większa emisja dwutlenku siarki; większa (i to o ponad 100 %) emisja tlenków azotu; większa (o prawie 100 %) emisja tlenku węgla; większa (o ponad 100 %) emisja węglowodorów aromatycznych i większa o ponad 300 % emisja węglowodorów alifatycznych. Jedynie w wariancie nr I w stosunku do wariantów nr II i III zbliżona jest emisja pyłu PM-10 i mniejsza emisja benzo/a/e/pirenu. Tym samym skoro większość emisji na środowisko naturalne jest większa (lub zdecydowanie większa) w wariancie nr I w stosunku do wariantu nr II i III, to organy winny rozważyć zastosowanie art. 81 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, który pozwala na wskazanie inwestorowi innego niż zaproponowany przez niego wariant inwestycji. Sąd nie może na tym etapie sprawy dokonać zamiast tych organów oceny, jaki wariant byłby bardziej zasadny dla realizacji tego przedsięwzięcia. Skoro jednak zostały sporządzone raporty dotyczące trzech wariantów, to wydając decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach należało ocenić każdy z tych wariantów. Mając powyższe na uwadze Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I. instancji. Wykazane bowiem naruszenia prawa mają charakter naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Tym samym na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. Sad uchylił decyzje. Zgodnie z art. 141 § 4 P.p.s.a. ponownie prowadząc postępowanie organ I. instancji winien dokonać oceny zgodności zamierzonej inwestycji z planem miejscowym i na tej podstawie dokonać oceny wniosku wraz z raportem, kierując się stanowiskiem zawartym w tej sprawie. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 P.p.s.a.