II SAB/Wa 79/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Pisula-Dąbrowska (spraw.) Sędzia WSA Adam Lipiński Sędzia WSA Sławomir Antoniuk Protokolant starszy sekretarz sądowy Joanna Głowala po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 maja 2013 r. sprawy ze skargi A. G. na bezczynność Prezesa Rady Ministrów w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] grudnia 2012 r. o udostępnienie informacji publicznej 1) zobowiązuje Prezesa Rady Ministrów do rozpoznania wniosku A. G. z dnia [...] grudnia 2012 r. w zakresie pkt 4 i 5 o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz aktami postępowania; 2) w pozostałym zakresie oddala skargę; 3) stwierdza, że bezczynność organu w zakresie rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 4) zasądza od Prezesa Rady Ministrów na rzecz skarżącego A. G. kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. A. G. wnioskiem z dnia [...] grudnia 2012 r. wystąpił do Prezesa Rady Ministrów, na podstawie art. 61 w zw. z art. 8 ust. 2 Konstytucji RP oraz art. 2 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, o udzielenie następujących informacji: "1. Na jakiej podstawie prawnej wrak oraz rejestratory (tzw. czarne skrzynki) samolotu Tu 154M nr 101 przetrzymywane są na terenie Federacji Rosyjskiej? Proszę o podanie dokładnej treści aktów prawnych, umów, memorandów, czy innych dokumentów bądź ustnych ustaleń, które są podstawą przetrzymywania przez Federację Rosyjską, bądź przez Międzypaństwową Komisję Lotniczą (MAK) wraku oraz rejestratorów (tzw. czarnych skrzynek) samolotu Tu 154M nr 101. 2. Na jakiej podstawie prawnej kamizelki kuloodporne oraz broń funkcjonariuszy BOR, które znajdowały się na pokładzie rozbitego samolotu Tu 154M nr 101, przetrzymywane są na terenie Federacji Rosyjskiej? Proszę o podanie dokładnej treści aktów prawnych, umów, memorandów, czy innych dokumentów bądź ustnych ustaleń, które są podstawą przetrzymywania przez Federację Rosyjską, bądź przez Międzypaństwową Komisję Lotniczą (MAK) kamizelek kuloodpornych oraz broni funkcjonariuszy BOR, którzy zginęli w katastrofie samolotu Tu 154M nr 101. 3. Jeżeli istnieją podstawy prawne, które usprawiedliwiają przetrzymywanie wraku oraz rejestratorów samolotu Tu 154M nr 101, kamizelek kuloodpornych i broni funkcjonariuszy BOR oraz innych przedmiotów znajdujących się na pokładzie samolotu przed katastrofą na terytorium Federacji Rosyjskiej, to na jakiej podstawie prawnej zostały zwrócone stronie polskiej 122 telefony komórkowe, które Rosjanie znaleźli na miejscu wypadku? 4. Czy istnieje umowa (ustna, bądź pisemna), zobowiązanie (ustne, bądź pisemne) lub memorandum (ustne, bądź pisemne) z dnia 31.05.2010 r., które było podpisywane bądź zatwierdzane w Moskwie przez ówczesnego Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji RP J. M., a dotyczące pozostawienia na terytorium Federacji Rosyjskiej wraku, rejestratorów samolotu Tu 154M nr 101 bądź innych przedmiotów znajdujących się przed katastrofą na pokładzie samolotu Tu 154M nr 101? Jeżeli tak to proszę o przesłanie kopii ww. dokumentu lub podanie pełnej jego treści (jeżeli miało to charakter ustny, a nie pisemny). 5. Gdzie zostały przekazane i gdzie są przetrzymywane dokumenty, które były w dyspozycji MSWiA – szczególnie ww. dokument podpisywany lub zatwierdzany przez ówczesnego Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji RP J. M." Jednocześnie wnioskodawca wskazał, że wnosi o przekazanie powyższych informacji pisemnie, pocztą na podany przez niego adres korespondencyjny. W odpowiedzi na powyższy wniosek organ w piśmie z dnia [...] grudnia 2012 r. wyjaśnił, że pytania 1-3 nie są pytaniami o informacje publiczne. Ponadto poinformował, odnośnie pytania 4., że na stronie Sejmu RP http://orka2.sejm.gov.pl/IZ6.nsf/main/08177B2A znajdują się informacje dotyczące memorandum, a odnośnie pozostałej części pytania 4. oraz całego pytania 5. należy skontaktować się z Inspektoratem MON ds. Bezpieczeństwa Lotów. Pismem z dnia [...] grudnia 2012 r. wnioskodawca wystąpił o ponowne rozpatrzenie sprawy. W odpowiedzi organ, pismem z dnia [...] stycznia 2013 r. wyjaśnił, że wniosek ten jest bezprzedmiotowy, bowiem w sprawie nie została wydana decyzja administracyjna, a jedynie pismo informacyjne. Organ wskazał, że brak jest podstaw do wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej w sytuacji, gdy organ żądanych informacji nie posiada. Wyjaśnił, że w takiej sytuacji organ jedynie powiadamia wnioskodawcę, gdzie może je uzyskać, natomiast gdy żądane informacje nie stanowią informacji publicznej nie ma zastosowania ustawa o dostępie do informacji publicznej. A. G. pismem z dnia [...] lutego 2013 r. wniósł za pośrednictwem organu, skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Prezesa Rady Ministrów, zarzucając organowi naruszenie art. 2 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 1 i art. 6 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, poprzez nieudzielenie informacji publicznej określonej we wniosku z dnia [...] grudnia 2012 r. W skardze wniósł o zobowiązanie Prezesa Rady Ministrów do niezwłocznego udostępnienia informacji publicznej w sposób wskazany w jego piśmie. W uzasadnieniu skargi zarzucił, że organ nie udzielił odpowiedzi na jego wniosek w zakresie pytań 1-3, a na pytanie 4 i 5 udzielił "szczątkowej" informacji, natomiast jego wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy został uznany za bezprzedmiotowy. Podniósł również, że organ nie wydał też decyzji odmawiającej udzielenia żądanych informacji. Prezes Rady Ministrów w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podkreślając, że udzielił odpowiedzi na wniosek skarżącego wskazując, że pytania 1-3 nie stanowią informacji publicznej, odnośnie pytania 4., że informacje znajdują się na stronie internetowej Sejmu i wskazano link do tej strony, a odnośnie pytania 5., że wskazano miejsce, gdzie mogą znajdować się żądane informacje. Organ podkreślił przy tym, iż w piśmie z dnia [...] stycznia 2013 r. wyraźnie wskazał, że informacji, poza udzielonymi, w zakresie żądania wniosku organ nie posiada. Podniósł też, że zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych, nie zachodzi bezczynność organu, jeżeli udostępnił posiadaną informację, poinformował, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej, poinformował, że nie posiada żądanej informacji lub wydał decyzję odmawiającą udzielenia informacji stosownie do treści art. 5 ust. 1 i 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów. W przypadku skargi na bezczynność organu, przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Jakkolwiek przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie określają na czym polega stan bezczynności organów administracji publicznej, to w orzecznictwie sądowym oraz w doktrynie prawniczej zgodnie przyjmuje się, że z taką bezczynnością mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie, lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (por. T. Woś: Postępowanie sądowoadministracyjne, Wyd. Prawnicze PWN, Warszawa 1996, s. 62 - 63). W ocenie Sądu, skarga na bezczynność Prezesa Rady Ministrów w niniejszej sprawie częściowo zasługuje na uwzględnienie. W europejskiej koncepcji prawa do informacji publicznej, podmiotowe prawo do informacji wynika z art. 10 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności z dnia 4 listopada 1950 r. (Dz. U. z 1993 r. Nr 60, poz. 284 ze zm.), która obowiązuje w Polsce od dnia 19 stycznia 1993 r. oraz z art. 10 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych, ratyfikowanego przez Polskę w 1977 r. (Dz. U. z 1977 r. Nr 38, poz. 167). Artykuł 10 Konwencji, (zwanej dalej konwencją europejską), zapewnia wolność każdego do otrzymywania i przekazywania informacji i idei, bez ingerencji władz publicznych i bez względu na granice państwowe (art. 10 ust. 1). Korzystanie z tej wolności może podlegać wymaganiom i ograniczeniom, wskazanym w art. 10 ust. 2 konwencji europejskiej. Art. 19 ust. 2 Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych formułuje prawo do informacji, jako prawo każdego do swobodnego wyrażania poglądów, które obejmuje swobodę poszukiwania, otrzymywania i rozpowszechniania wszelkich informacji i poglądów, bez względu na granice państwowe. Obydwa akty prawne wyposażają każdego w prawo do wolności informacji. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej w art. 61 ust. 1 stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (ust. 2). Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (ust. 3). Tajemnice ustawowo chronione oraz prywatność osoby fizycznej ograniczają dostęp do informacji na zasadach wyrażonych w art. 5 ust. 1 i 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Skutkiem ewentualnego przyjęcia, że spełnione są warunki z tych przepisów, jest wydanie decyzji odmownej na podstawie art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wnioskodawcy przysługuje wówczas tryb odwoławczy uregulowany w art. 16 ust. 2 tej ustawy, a następnie powództwo do sądu powszechnego (art. 22 ust. 1). Tryb udzielania informacji, o których mowa w ust. 1 i 2, określają ustawy, a w odniesieniu do Sejmu i Senatu ich regulaminy (ust. 4). Ustawa o dostępie do informacji publicznej służy realizacji konstytucyjnego prawa dostępu do wiedzy na temat funkcjonowania organów władzy publicznej. Racjonalny ustawodawca, używając w art. 2 ust. 1 ustawy pojęcia "każdemu", precyzuje zastrzeżone w Konstytucji obywatelskie uprawnienie, wskazując, że każdy może z niego skorzystać na określonych w tej ustawie zasadach. Przy czym sformułowanie "każdy" należy rozumieć, jako każdy człowiek (osoba fizyczna) lub podmiot prawa prywatnego. Ustawa ta reguluje zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych, wskazuje, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu oraz kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. Omawiana ustawa o dostępie do informacji publicznej znajduje zastosowanie wyłącznie w sytuacjach, gdy spełniony jest jej zakres podmiotowy i przedmiotowy. W myśl art. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Artykuł 6 ustawy o dostępie (...) wymienia zaś kategorie informacji publicznej, które na mocy prawa podlegają udostępnieniu. Przy czym nie jest to zamknięty katalog, co wynika z treści tego przepisu. Do definicji informacji publicznej odniósł się także Naczelny Sąd Administracyjny stwierdzając, iż za taką należy uznać informację wytwarzaną przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne oraz inne podmioty, które wykonują funkcje publiczne lub gospodarują mieniem publicznym. W uzasadnieniu wyroku NSA z dnia 7 grudnia 2010 r., sygn. akt I OSK 1774/10, który to pogląd Sąd w pełni podziela i uznaje za własny, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że ustawodawca, formułując w art. 61 Konstytucji zasadę "prawa do informacji", wyznaczył reguły wykładni tego uprawnienia. Jeżeli bowiem stanowi ono prawo konstytucyjne, to ustawy określające tryb dostępu do informacji powinny być interpretowane w taki sposób, aby gwarantować obywatelom i innym osobom i jednostkom szerokie uprawnienia w tym zakresie, a wszelkie wyjątki winny być rozumiane wąsko. Oznacza to stosowanie w odniesieniu do tych ustaw takich zasad wykładni, które sprzyjają poszerzaniu, a nie zawężaniu obowiązku informacyjnego. Podkreślić również należy, iż Naczelny Sąd Administracyjny w swoim orzecznictwie przyjął bardzo szerokie pojęcie informacji publicznej i sprawy publicznej. Stwierdził bowiem, że może być ona wyodrębniana zarówno na podstawie kryterium podmiotowego, jak i przedmiotowego. Uznał w związku z tym, że informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują. Stąd informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnosząca się do władz publicznych, a także wytworzona lub odnosząca się do innych podmiotów, wykonujących funkcje publiczne, w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 października 2002 r. w sprawach o sygn. akt II SA 181/02, II SA 1956/02 i II SA 2036-2037/02, niepubl.). W doktrynie i w orzecznictwie przyjmuje się, że udostępnienie informacji publicznej stanowi czynność materialno - techniczną, a formę i sposób jej udostępnienia wyznacza zakres żądania, chyba że środki techniczne organu obowiązanego do udostępnienia informacji nie pozwalają na wydanie informacji w całości zgodnie z żądaniem wnioskodawcy (art. 14 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej). Natomiast w przypadku, gdy organ administracji publicznej nie dysponuje żądanymi informacjami, nie wydaje decyzji, ponieważ nie ma do tego podstaw prawnych, ale zobowiązany jest do wyjaśnienia wnioskodawcy, iż z uwagi na ich brak nie ma fizycznej możliwości ich udostępnienia. Na kanwie ustawy o dostępie do informacji publicznej wobec faktu, iż pojęcie informacji publicznej nie zostało zdefiniowane ostro w art. 1 i art. 6 tej ustawy, rozpoznanie każdej sprawy o bezczynność jest skomplikowane o tyle, że jest dwuetapowe, a mianowicie: po pierwsze wymaga każdorazowo zdefiniowania, zakwalifikowania, z jakim roszczeniem (żądaniem) strona występuje. A mianowicie, czy z żądaniem udzielenia informacji o stanie sprawy o sposobie jej załatwienia, czy z żądaniem informacyjnym, w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. A zatem, aby mogło dojść do rozstrzygnięcia sprawy o bezczynność na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej, warunkiem niezbędnym pierwszym (sine qua non) jest dokonanie za każdym razem kwalifikacji wniosku strony pod kątem, czy zawiera żądanie informacyjne w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. Dopiero merytoryczna ocena żądania strony przez pryzmat ustawy o dostępie (...) pozwala de facto stwierdzić, czy w sprawie o bezczynność w ogóle ma zastosowanie ustawa o dostępie do informacji publicznej czy też nie. Przesądzenie (uznanie), że w sprawie będą miały zastosowanie przepisy, dotyczące informacji publicznej w rozumieniu art. 1 i art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej, pozwala dopiero na przejście do drugiego etapu rozpoznania skargi, to jest do stwierdzenia, czy w tej konkretnej sprawie występuje bezczynność organu, do którego zwróciła się strona z żądaniem informacyjnym. Dwuetapowość spraw o bezczynność w zakresie informacji publicznej oznacza w praktyce konieczność dokonania merytorycznej oceny wniosku informacyjnego, kwalifikacji żądania informacyjnego, przez pryzmat ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz przepisów prawa materialnego, którego wnioski dotyczą, a które regulują daną materię. Reasumując, dopiero łączna wykładnia tych przepisów, w zestawieniu z treścią wniosku o udostępnienie informacji publicznej, pozwala na odpowiedź, czy zgłoszone żądanie informacyjne należy do kategorii żądań, które można zakwalifikować jako informację publiczną, to jest, o których można powiedzieć, że stanowią informację publiczną w rozumieniu art. 1 i art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Przechodząc na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, iż Prezes Rady Ministrów jest organem zobowiązanym na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej do udostępnienia posiadanej informacji, mającej walor informacji publicznej. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie organ nie pozostaje w bezczynności odnośnie pkt 1-3 wniosku z dnia [...] grudnia 2012 r. Prawidłowo wskazał w piśmie z dnia [...] grudnia 2013 r., że żądane informacje nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu art. 1 i art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Podkreślić należy, iż informacja publiczna dotyczyć musi sfery faktów. Żądanie informacji w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, o podstawy prawne, czy treść aktów prawnych nie mieści się w definicji informacji publicznej, w rozumieniu art. 1 i art. 6 cytowanej ustawy. Ponadto trybowi udzielania informacji publicznej nie podlegają informacje o prawie, jego stosowaniu, interpretacji, czy też informacje dostępne w innym trybie. Ustawa o dostępie do informacji publicznej nie ogranicza w żaden sposób dostępu do informacji tylko do dokumentów stanowiących źródło powszechnie obowiązującego prawa. Dostęp do tzw. informacji o prawie został jednak unormowany w akcie prawnym stanowiącym lex specialis w stosunku do ustawy o dostępie do informacji publicznej tj. w ustawie z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych, Dz. U. Nr 62, poz. 718 ze zm. Ustawa ta normuje zakres i tryb ogłaszania (a przez to publicznego dostępu) określonych aktów prawnych, w tym przede wszystkim: Konstytucji, ustaw, rozporządzeń z mocą ustawy wydanych przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, rozporządzeń wydanych przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, Radę Ministrów, Prezesa Rady Ministrów, ministrów kierujących działami administracji rządowej, przewodniczących określonych w ustawach komitetów, będących członkami Rady Ministrów oraz Krajową Radę Radiofonii i Telewizji, teksty jednolite ww. aktów normatywnych, a także orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego dotyczące aktów normatywnych ogłoszonych w Dzienniku Ustaw i uchwały Rady Ministrów uchylające rozporządzenie ministra (art. 9 ust. 1). Obowiązek publikacji innych aktów prawnych regulują postanowienia art. 9 ust. 2 - art. 13 ustawy. Natomiast w zakresie przez nią nieuregulowanym, tj. w odniesieniu do aktów normatywnych także wewnętrzne obowiązujących i innych aktów prawnych będących w fazie projektowania, a także w odniesieniu do aktów, które nie podlegają ogłoszeniu, znajdą zastosowanie odpowiednie postanowienia ustawy o dostępie do informacji publicznych. Odnosząc się do pkt 4 i 5 wniosku, żądane informacje, zdaniem Sądu, odpowiadają zakresowi przedmiotowemu informacji publicznej, wskazanemu w art. 61 Konstytucji oraz w art. 1 ust. 1 i art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Informacje te dotyczą bowiem sfery stosunków zagranicznych oraz wzajemnych ustaleń między Rzeczpospolitą Polską, a Federacją Rosyjską w kwestii sposobu procedowania w związku z katastrofą polskiego rządowego samolotu Tu-154M nr 101 w dniu 10 kwietnia 2010 r. w przestrzeni powietrznej Federacji Rosyjskiej. Skoro zatem wniosek skarżącego w zakresie pkt 4 i 5 dotyczył udostępnienia informacji publicznej, powinien być rozpatrzony w sposób określony w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Rozpoznając wniosek skarżącego organ powinien zatem udostępnić żądane informacje (jeżeli był w ich posiadaniu) lub odmówić ich udostępnienia w oparciu o art. 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Jeżeli zaś nie był w posiadaniu żądanych informacji, to powinien był poinformować o tym wnioskodawcę. Przepis art. 4 ust. 3 ustawy o dostępie do informacji publicznej wyraźnie bowiem wskazuje, że organy administracji publicznej obowiązane są do udostępnienia informacji publicznych będących w ich posiadaniu. W świetle przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej nieuprawnione było natomiast działanie organu sprowadzające się do poinformowania wnioskodawcy, żeby skontaktował się z Inspektoratem MON ds. Bezpieczeństwa Lotów. Podkreślić należy, iż wniosek skierowany został do Prezesa Rady Ministrów, a nie do Inspektoratu MON ds. Bezpieczeństwa Lotów. Nadto z odpowiedzi udzielonej skarżącemu przez organ nie wynika, czy organ jest w posiadaniu żądanych przez skarżącego informacji, czy też nie. Przepis art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej stanowi, że udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Mając zatem na względzie treść powyższego przepisu Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność Prezesa Rady Ministrów, zakreślił organowi termin 14-dniowy do rozpoznania wniosku, liczony od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami postępowania administracyjnego. Jednocześnie, biorąc pod uwagę fakt, iż organ, wprawdzie częściowo, ale odpowiedział na wniosek skarżącego z dnia [...] grudnia 2012 r. o udostępnienie informacji publicznej, Sąd stwierdził, iż bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w oparciu o art. 149 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł, jak w punkcie pierwszym wyroku. Jednocześnie Sąd nie stwierdził, by istniejąca bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200, art. 205 § 1 i 2 oraz art. 209 ww. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.