II GZ 454/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Rysz po rozpoznaniu w dniu 31 lipca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia Głównego Inspektora Transportu Drogowego na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. z dnia 28 maja 2013 r. sygn. akt II SO/Go 8/13 w zakresie przekazania sprawy do rozpoznania Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu w sprawie z wniosku K. N. w przedmiocie rozstrzygnięcia sporu kompetencyjnego postanawia uchylić zaskarżone postanowienie w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 28 maja 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. uznał się niewłaściwym do rozpoznania sprawy i przekazał do rozpoznania Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu sprawę z wniosku K. N. (zwanego także: skarżącym), o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny, jako podstawę rozstrzygnięcia wskazał art. 13 § 1 oraz art. 59 § 1 w zw. z art. 15 § 1 pkt 4 i art. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej: p.p.s.a.). W uzasadnieniu Sąd odwołał się do pojęcia właściwości rzeczowej, wyjaśniając, że zgodnie z art. 15 § 1 pkt 4 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzyga spory o właściwość pomiędzy organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej oraz spory kompetencyjne między organami jednostek samorządu terytorialnego, a organami administracji rządowej. W konkluzji WSA uznał, że rozstrzygniecie zaistniałego sporu kompetencyjnego należy do wyłącznej właściwości NSA. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył Główny Inspektor Transportu Drogowego, wnosząc o jego uchylenie w całości i odrzucenie wniosku strony, ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny oraz o zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz organu kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego. Organ podnosił w zażaleniu, że w niniejszej sprawie nie występuje w ogóle spór kompetencyjny, o którym mowa w przepisach przywołanych w postanowieniu Sądu I instancji, i to zarówno spór o charakterze pozytywnym jak i negatywnym. W związku z tym – zdaniem wnoszącego zażalenie – nie powinien mieć zastosowania przepis art. 15 § 1 pkt 4 p.p.s.a. W odpowiedzi na zażalenie K. N. wskazał, iż jego zdaniem w niniejszej sprawie właściwy do rozstrzygnięcia sprawy jest Naczelny Sąd Administracyjny. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie jest oparte na usprawiedliwionych podstawach. W pierwszej kolejności należy zauważyć , że zgodnie z art. 4 w zw. z art. 15 § 1 pkt 4 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzyga spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi. W doktrynie zwraca się uwagę, że art. 4 p.p.s.a. odróżnia spory o właściwość od sporów kompetencyjnych. Podmiotami sporów o właściwość, o których mowa w art. 4, są organy jednostek samorządu terytorialnego, zaś podmiotami sporów kompetencyjnych są z jednej strony organy jednostek samorządu terytorialnego lub samorządowe kolegia odwoławcze, a z drugiej strony – organy administracji rządowej wszystkich szczebli (por. J. B., glosa do postanowienia NSA z dnia 3 lipca 2002 r., II SA 3348/01, OSP 2003, z. 11, s. 570). Z uzasadnienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. nie wynika, aby zaistniał jakikolwiek spor z udziałem jednostek samorządu terytorialnego lub samorządowych kolegiów odwoławczych do którego rozpoznania właściwy byłby Naczelny Sąd Administracyjny. Ze skargi K. N. inicjującej postępowanie sądowe wynika natomiast, że skarżący wyraża niezadowolenie z powodu prowadzenia jego sprawy przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego w Warszawie, gdy tymczasem on wnioskował, aby postępowanie było prowadzone przez "Delegaturę Północno–Zachodnią" Głównego Inspektora Transportu Drogowego z siedzibą w G. Jak podnosi natomiast Główny Inspektor Transportu Drogowego, to ten organ jest właściwy do rozpatrzenia sprawy z zakresu kontroli uiszczania opłaty elektronicznej, na co wskazuje przepis art. 51 ust. 6 pkt 1 lit b ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 1265 ze zm.). Ponadto wnoszący zażalenie podkreśla, że między wskazanymi przez skarżącego organami, nie istnieje żadna kontrowersja, który organ jest właściwy do rozpatrzenia sprawy. Trafnie zatem Główny inspektor Transportu wskazuje w zażaleniu, że powołanie się przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. na przepis art. 15 § 1 pkt 4 p.p.s.a. było błędne, w sprawie bowiem nie miał miejsca spór kompetencyjny (zarówno pozytywny jak i negatywny), ani spór o właściwość w rozumieniu art. 4 p.p.s.a. Istnienia takiego sporu nie wykazał także skarżący kierując swoją skargę do WSA. Mając wszystko to na uwadze i uznając, że zaskarżone postanowienie było wadliwe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. Ponownie rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w pierwszej kolejności spowoduje dołączenie akt administracyjnych, których brak w niniejszej sprawie przekazanej Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, a które, jak wynika z odpowiedzi na skargę znajdują się przy aktach sądowych innej sprawy skarżącego. Następnie zaś Sąd rozważy czy w sprawie nie zaistniały przesłanki z art. 58 § 1 p.p.s.a. Na uwzględnienie nie zasługuje zawarte w zażaleniu żądanie zasądzenia kosztów postępowania. Stosownie do art. 209 p.p.s.a. wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, 203 i 204 powołanej ustawy. Brak jest zatem podstaw do orzekania w tym zakresie w innych orzeczeniach.