I OZ 74/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Paweł Tarno, po rozpoznaniu w dniu 18 lutego 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia N. C. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 listopada 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 332/13 o odrzuceniu wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia w sprawie ze skargi N. C. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] grudnia 2012 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uznania za bezrobotną postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z 14 listopada 2013 r., II SA/Wa 332/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił wniosek N. C. o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie tego Sądu z 27 czerwca 2013 r., II SA/Wa 332/13 o odmowie przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym, w sprawie ze skargi N. C. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z [...] grudnia 2012 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uznania za bezrobotną. W uzasadnieniu, Sąd I instancji wskazał, że wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie z 27 czerwca 2013 r. został nadany 7 sierpnia 2013 r. Skarżąca poinformowała Sąd, że postanowienie z 27 czerwca 2013 r. otrzymała 9 lipca 2013 r. Ze względu na zły stan zdrowia nie mogła złożyć zażalenia w terminie. Wojewódzki Sąd Administracyjny wezwał skarżącą do uzupełniania braków formalnych wniosku poprzez wskazanie okoliczności stanowiących przyczynę uchybienia terminu oraz wskazanie, kiedy ustała przyczyna uchybienia terminu. W odpowiedzi, skarżąca poinformowała, że postanowienie otrzymała 9 lipca 2013 r. Następnie, Sąd wezwał skarżącą o potwierdzenie czy data - 15 lipca 2013 r. wskazana w ww. piśmie jest datą, w której ustała przyczyna uchybienia terminu, w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania. W odpowiedzi, w piśmie z 4 listopada 2013 r., skarżąca potwierdziła, że data – 15 lipca 2013 r. jest datą, w której ustała przyczyna uchybienia terminu. W ocenie Sądu skarżąca nie dochowała siedmiodniowego terminu, w którym należy wnieść do sądu pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu. Zgodnie z art. 87 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Ponieważ momentem ustania przyczyny uchybienia terminu był dzień 15 lipca 2013 r., wniosek o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności należało złożyć najpóźniej 22 lipca 2013 r. Skarżąca nadała wniosek dopiero 7 sierpnia 2013 r. (data stempla pocztowego) a więc z uchybieniem siedmiodniowego terminu. Z tego względu podlegał on odrzuceniu stosownie do treści art. 88 p.p.s.a. W zażaleniu skarżąca zakwestionowała postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 14 listopada 2013 r. Zaznaczyła, że we wniosku o przywrócenie terminu podniosła, że uchybienie terminu do wniesienia zażalenia nastąpiło bez jej winy. W dalszej części zażalenia przedstawiony został stan sprawy oraz okoliczności uzasadniające, w ocenie skarżącej, przyznanie jej prawa pomocy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 14 listopada 2013 r. jest uprawniony wyłącznie do oceny przesłanek, którymi kierował się Sąd odrzucając wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia. Naczelny Sąd Administracyjny nie może więc wypowiadać się w przedmiocie przyznania prawa pomocy czy zasadności samej skargi. Zażalenie nie mogło odnieść zamierzonego skutku. W sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny wzywał skarżącą do podania terminu, w którym ustały przyczyny uchybienia terminu, ponieważ od tego momentu jest liczony siedmiodniowy termin, w którym należy wnieść do sądu pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu (art. 87 § 1 p.p.s.a.). Skarżąca wskazała, że 15 lipca 2013 r. jest dniem, w którym ustała przyczyna uchybienia terminu, a Sąd na tej podstawie obliczył, kiedy upłynął siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie (z dniem 22 lipca 2013 r.). Dla skarżącej oznacza to, że za późno złożyła wniosek o przywrócenie terminu (na kopercie widnieje data 7 sierpnia 2013 r., k. 85 akt sądowych). Sąd administracyjny jest związany treścią przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a więc był zobowiązany odrzucić taki wniosek jako spóźniony (art. 88 p.p.s.a.). Odrzucenie pisma powoduje, że nie jest brana pod uwagę jego treść. Na marginesie Naczelny Sąd Administracyjny zaznacza, że podając okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu strona jest obowiązana je uprawdopodobnić, to znaczy na przykład przedstawić dokumentację lekarską, która wskazuje że w czasie kiedy należało wnieść pismo do sądu (w tym przypadku zażalenie) skarżąca przebywała w szpitalu. Pojęcie "braku winy" określone w art. 86 § 1 p.p.s.a. nie może być rozumiane dowolnie, ponieważ instytucja przywrócenia terminu ma charakter wyjątkowy a obowiązkiem strony postępowania jest wykonywanie czynności procesowych w terminach określonych w ustawie – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej jest możliwe z uwagi na wydarzenia o charakterze wyjątkowym, niedające się przewidzieć i uniemożliwiające skarżącej samodzielne działanie. Jeżeli skarżąca działa poprzez swojego pełnomocnika, on również musi być pozbawiony możliwości dokonania czynności w terminie. Jak już jednak zaznaczono, okoliczności uzasadniające przywrócenie terminu nie mogły zostać wzięte pod uwagę, ponieważ skarżąca zbyt późno nadała wniosek o przywrócenie terminu i podlegał on odrzuceniu. W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 i art. 193 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji postanowienia.