II GZ 15/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Krystyna Anna Stec po rozpoznaniu w dniu 28 stycznia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia B. D. G. Spółki z o.o. w B. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. z dnia 4 grudnia 2013 r. sygn. akt III SA/Wr 242/13 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania decyzji w sprawie ze skargi B. D. G. Spółki z o.o. w B. W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry postanawia: oddalić zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. postanowieniem z 4 grudnia 2013 r., sygn. akt III SA/Wr 242/13 odmówił spółce B. D. G. Sp. z o.o. w B. W. wstrzymania wykonania decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w W. z [...] listopada 2012 r., nr [...], w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w związku z eksploatacją automatu do gier poza kasynem gry. Sąd stwierdził, że pismem z [...] marca 2013 r. B. D. G. Sp. z o.o. w B. W. (dalej: skarżąca) wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z [...] lutego 2013 r. W środku prawnym zawarła również wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji organu I instancji. Uzasadniając wniosek podała, że wobec podniesionych w skardze zarzutów, charakteru sprawy oraz sporej wysokości wymierzonej kary, zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Ponadto skarżąca podniosła, że za zasadnością wstrzymania wykonania w całości decyzji wymierzającej karę pieniężną z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry przemawia również jej sytuacja ekonomiczna oraz fakt zatrzymania urządzenia. Sąd powołując treść art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) stwierdził, że podstawą rozpoznania złożonego w sprawie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji nie mogą być podniesione w skardze zarzuty dotyczące samej decyzji. Również fakt zatrzymania urządzenia, nie może - zdaniem Sądu - stanowić uzasadnienia dla zastosowania instytucji ochrony tymczasowej. Przede wszystkim jednak Sąd wskazał, że skarżąca nie udokumentowała w żaden sposób swojej aktualnej sytuacji majątkowej i ewentualnego wpływu na nią wykonania decyzji. W aktach sprawy znajdują się co prawda kopie dokumentów finansowych Spółki, przedstawione przez stronę w związku ze złożonym wnioskiem o przyznanie prawa pomocy i Sąd rozpoznając przedmiotowy wniosek - informacje te wziął pod rozwagę, jednak nie mogły one stanowić podstawy do jego pozytywnego załatwienia. Z przedłożonej dokumentacji (bilansu z uwzględnieniem bufora i informacją o kontach za 2012 r. oraz rachunku zysków i strat za luty i marzec 2013 r.) wynika, że Spółka w podanym okresie, pomimo twierdzeń o problemach finansowych i osiąganiu straty, uzyskiwała jednak sukcesywne przychody. Ponadto, załączone wyciągi bankowe obrazują jedynie operacje finansowe w poszczególnych dniach, lecz nie w dłuższym okresie czasu. W ocenie Sądu, brak wykazania potencjalnego niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub wywołania trudnych do odwrócenia skutków - grożących stronie w przypadku wykonania decyzji, uniemożliwił pozytywne rozstrzygnięcie wniosku. B. D. G. Sp. z o.o. w B. W. złożyła zażalenie, w którym zaskarżyła postanowienie Sądu I instancji w całości, zarzucając mu naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez dowolne przyjęcie, że skarżąca nie wykazała potencjalnego niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub wywołania trudnych do odwrócenia skutków grożących w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji, podczas gdy swobodna, szczegółowa i wnikliwa analiza sytuacji materialnej skarżącej prowadzi do wniosku, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody, o jakiej mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Spółka podniosła, że ma problemy finansowe, koszty jej działalności przekraczają przychody, w związku z czym rok 2012 r. zakończyła stratą. W obecnym stanie skarżącej grozi egzekucja wymierzonej kary pieniężnej w kwocie 12.000 zł, co może spowodować utratę jej zdolności płatniczej, zwolnienie pracowników i w konsekwencji doprowadzić do upadłości Spółki. Ponadto skarżąca jest stroną w innych jeszcze postępowaniach w tym samym przedmiocie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd uprawniony jest do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa na wnioskodawcy. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczające samo twierdzenie strony o zaistnieniu takich okoliczności. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających na uznanie, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. W ocenie NSA – wbrew zarzutom zażalenia - Sąd I instancji trafnie stwierdził, że Spółka, pomimo ciążącego na niej obowiązku, nie wykazała zaistnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. We wniosku Spółka ograniczyła się bowiem do twierdzeń, że wobec podniesionych w skardze zarzutów, charakteru sprawy oraz wysokości wymierzonej kary, zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Za zasadnością wstrzymania wykonania decyzji miałaby – w ocenie Spółki - przemawiać również sytuacja ekonomiczna oraz fakt zatrzymania urządzenia. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, argumenty te są zbyt ogólnikowe, nie znajdują oparcia w materiałach sprawy i tym samym nie dawały podstaw do stwierdzenia, że zachodzą przesłanki do zastosowania ochrony tymczasowej, o której mowa w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. Za prawidłowe uznać należy stanowisko, że zarzuty, dotyczące zaskarżonej decyzji nie mogą uzasadniać jej wstrzymania. Na tym etapie postępowania legalność decyzji nie jest bowiem oceniana. Także sytuacja finansowa Spółki, oceniona z uwzględnieniem dokumentów załączonych do wniosku o przyznanie prawa pomocy, nie świadczy o tym, by egzekucja wymierzonej kary pieniężnej w kwocie 12.000 zł, mogła spowodować utratę zdolności płatniczej, zwolnienie pracowników i w konsekwencji doprowadzić do upadłości Spółki. Trafności powyższej oceny nie zmienia ogólne stwierdzenie Skarżącej, że jest ona stroną w innych postępowaniach w tym samym przedmiocie. Co do zasady każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. W razie uwzględnienia przez sąd skargi i uchylenia decyzji, skarżąca może otrzymać zwrot uiszczonej kwoty. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, Zauważyć należy też, że walor ochronny ma również prawna możliwość zmiany lub uchylenia przez sąd w każdym czasie, z urzędu lub na żądanie skarżącej, własnego postanowienia w sprawie wstrzymania wykonania aktu, w sytuacji wykazania zmiany okoliczności, które warunkowały jego podjęcie. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.