II SA/Łd 898/12

Dnia 5 czerwca 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Tomasz Zbrojewski Sędziowie Sędzia NSA Zygmunt Zgierski (spr.) Sędzia NSA Teresa Rutkowska Protokolant Specjalista Marcelina Chmielecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 czerwca 2013 roku sprawy ze skargi A spółki z o.o. w Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji - oddala skargę. LS Decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta Ł., po rozpatrzeniu wniosku M.P., ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie zespołu wielorodzinnych budynków mieszkalnych ze zmianą sposobu użytkowania części obiektów na funkcje usługowe, przewidzianej do realizacji na działce nr [...] przy ul. A w Ł. Odwołanie od ww. decyzji wniosła spółka A Sp. z o.o. w Ł., zarzucając jej naruszenie: 1/ art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U Nr 80, poz.717 ze zm.), dalej u.p.z.p., poprzez nakazanie zaprojektowania dla zamierzonej inwestycji miejsc postojowych dla funkcji usługowych w ilości maksymalnej (1 miejsce postojowe dla 1 mieszkańca oraz miejsc postojowych dla funkcji usługowych w ilości maksymalnie dla biur – 15 miejsc postojowych na 1000 m2 powierzchni użytkowej, pozostałych usług i handlu - 20 miejsc postojowych na 1000 m2 powierzchni użytkowej) i uznanie, że wartości te są wystarczające dla zapewnienia odpowiedniej obsługi komunikacyjnej nieruchomości w sytuacji, gdy takie zakreślenie maksymalnej wymaganej ilości miejsc parkingowych, bez jednoczesnego wskazania minimum, może oznaczać, że inwestor w ogóle nie przewidzi żadnych miejsc parkingowych na usługi lub przewidzi np. tylko jedno miejsce parkingowe na usługi; 2/ § 18 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm.), poprzez ustalenie maksymalnej wymaganej liczby miejsc postojowych w oderwaniu od przeznaczenia i zaplanowanego sposobu wykorzystywania, co czyni decyzję o warunkach zabudowy niewykonalną; 3/ art. 6, 7, 11, 77 § 1, 80, 107 § 1 i 3 k.p.a., poprzez naruszenie zasady prawdy materialnej, zasady swobodnej oceny dowodów oraz poprzez niewyjaśnienie w treści decyzji, jakie przesłanki i założenia legły u podstaw określenia liczby miejsc parkingowych wskazanych w treści decyzji. Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przytoczył treść art. 59 u.p.z.p., zgodnie z którym zmiana zagospodarowania polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Zgodnie z § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588) w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy. Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 m. Wyniki analizy urbanistycznej, zawierające część tekstową i graficzną, stanowią załącznik do decyzji o warunkach zabudowy (§ 9 ust. 2 rozporządzenia). W ocenie Kolegium, sporządzona przez organ I instancji analiza urbanistyczna jest prawidłowa pod względem formalnym oraz zgodna z wymaganiami stawianymi przez wyżej omówione przepisy. Obszar analizowany wyznaczony został na mapie odpowiadającej wymogom art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., w odległości trzykrotnej szerokości frontu terenu objętego wnioskiem inwestora. W tak wyznaczonym obszarze przeprowadzono analizę urbanistyczną pod kątem cech zabudowy i zagospodarowania terenu istniejących w obszarze analizowanym, w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy. Organ odwoławczy uznał zatem, że przeprowadzone przez organ I instancji postępowanie wykazało, że wnioskowana inwestycja spełnia wszystkie warunki, o których mowa w art. 61 ust. 1 ustawy. Zabudowa istniejąca na sąsiednich działkach dostępnych z tej samej drogi publicznej pozwala na ustalenie wymagań dla nowej, planowanej zabudowy, warunek dostępu do drogi publicznej (ul. A) jest spełniony, istniejące i projektowane uzbrojenie jest wystarczające dla planowanego zamierzenia inwestycyjnego, teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów na cele nierolne i nieleśne, a inwestycja nie jest sprzeczna z przepisami odrębnymi. Projekt decyzji uzyskał też wymagane prawem uzgodnienia właściwych organów. Kolegium stwierdziło zatem, że istnieją przesłanki pozwalające na realizację planowanego zamierzenia inwestycyjnego na wskazanym we wniosku inwestora terenie. Decyzja o warunkach zabudowy nie jest bowiem decyzją uznaniową, jeżeli zamierzenie inwestycyjne spełnia warunki określone w art. 61 ust. 1 ustawy i jest zgodne z przepisami odrębnymi, to nie można odmówić wnioskodawcy wydania decyzji o warunkach zabudowy. Odnosząc się natomiast do zarzutu dotyczącego określenia w decyzji ilości wymaganych miejsc parkingowych, to organ stwierdził, że nie ma podstaw, aby organ wydający decyzję określał ilość miejsc parkingowych dla danej inwestycji w trybie art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. Skoro bowiem miejsca parkingowe nie mieszczą się w granicach pojęcia "uzbrojenie terenu" - art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy nie może mieć do nich zastosowania. Obowiązek określenia w decyzji o warunkach zabudowy m.in. wymaganej ilości miejsc parkingowych wynika z § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz.U. Nr 164, poz.1589). Z przepisu tego jednakże nie wynika, w jakich wielkościach (minimalnych czy maksymalnych) nastąpić ma określenie wymaganej ilości miejsc parkingowych. Podstawy w tym zakresie nie stanowi także żaden inny przepis prawa, mający zastosowanie na etapie postępowania sprawie ustalenia warunków zabudowy. Ponadto decyzja organu I instancji zawiera dodatkowe uzasadnienie w kwestii miejsc postojowych. Wskazano bowiem na fakt, że lokalizacja inwestycji ma miejsce w strefie ruchu uspokojonego (z wyłączeniem ul. A), z priorytetem ruchu pieszego i komunikacji zbiorowej, przy stosowaniu silnych ograniczeń dla ruchu samochodowego, co niewątpliwie determinuje ustalenia w zakresie ilości miejsc postojowych. Kolegium dodało przy tym, że przywołany w odwołaniu § 18 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie znajdzie zastosowanie dopiero na etapie postępowania w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, co oznacza, że zarzut o jego niezastosowaniu jest przedwczesny. Na decyzję ostateczną skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi złożyła spółka A Sp. z o.o. w Ł., zarzucając jej: 1/ naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 3 i art. 64 ust. 1 w zw. z art. 55 u.p.z.p. w zw. z § 2 pkt 6 rozporządzenia w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy oraz w zw. z § 18 ust. 1 i 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie; w ocenie skarżącej spółki wskazanie w kwestionowanej decyzji maksymalnej ilości miejsc parkingowych nie jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, w tym w szczególności dla zapewnienia odpowiedniej obsługi komunikacyjnej przedmiotowej nieruchomości w sytuacji, gdy zgodnie z powołanymi przepisami decyzja ustalająca warunki zabudowy winna określać wymaganą ilość miejsc parkingowych, tym bardziej, że decyzja taka jest wiążąca dla organów wydających pozwolenie na budowę; winna zatem określać minimalną liczbę miejsc parkingowych, bowiem zakreślenie tylko maksymalnej ilości tych miejsc będzie sanowało sytuację, w której inwestor np. w ogóle nie przewidzi żadnych miejsc parkingowych na usługi lub przewidzi np. tylko jedno miejsce parkingowe na usługi; 2/ naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji wydanej z naruszeniem art. 61 ust. 1 u.p.z.p. w sytuacji, gdy nie zostały spełnione wszystkie przesłanki z tego przepisu, 3/ naruszenie art. 6, 7, 11, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a., poprzez naruszenie zasady prawdy materialnej, zasady swobodnej oceny dowodów oraz niewyjaśnienie w treści decyzji, jakie przesłanki i założenia legły u podstaw określenia liczby miejsc parkingowych wskazanych treści decyzji; kwestia ta jest objęta uznaniem administracyjnym, zatem nie może pozostawać dowolna, tymczasem próżno szukać wyjaśnienia w tym zakresie w decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. Ustalając warunki zabudowy właściwy organ działa w oparciu o przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), dalej u.p.z.p., a w szczególności na podstawie art. 61 ust. 1, ustanawiającego przesłanki, których spełnienie upoważnia do wydania pozytywnej dla wnioskodawcy decyzji. Stosownie do jego treści wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1/ co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2/ teren ma dostęp do drogi publicznej; 3/ istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4/ teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5/ decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Rozpatrując wniosek inwestora i ustalając zaistnienie (bądź nie) przesłanek określonych w art. 61 ust. 1 organ winien mieć także na względzie przepisy ogólne dotyczące zasad kształtowania polityki przestrzennej, w tym art. 1 ust. 2 i art. 6 ust. 2 u.p.z.p. W myśl pierwszego z tych przepisów w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uwzględnia się zwłaszcza: 1/ wymagania ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury; 2/ walory architektoniczne i krajobrazowe; 3/ wymagania ochrony środowiska, w tym gospodarowania wodami i ochrony gruntów rolnych i leśnych; 4/ wymagania ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej; 5/ wymagania ochrony zdrowia oraz bezpieczeństwa ludzi i mienia, a także potrzeby osób niepełnosprawnych; 6/ walory ekonomiczne przestrzeni; 7/ prawo własności; 8/ potrzeby obronności i bezpieczeństwa państwa; 9/ potrzeby interesu publicznego; 10/ potrzeby w zakresie rozwoju infrastruktury technicznej, w szczególności sieci szerokopasmowych. Z kolei art. 6 ust. 2 stanowi, że każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do: 1/ zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich; 2/ ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych. Nie można również tracić z pola widzenia definicji ładu przestrzennego, który definiowany jest w art. 2 pkt 1 u.p.z.p. jako takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno-gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne Uznanie, że planowana inwestycja nie jest sprzeczna ze wszystkimi cytowanymi wyżej normami pozwala na pozytywne rozpatrzenie wniosku i ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w niniejszej sprawie wymienione warunki zostały spełnione. W szczególności poprawnie wykonano analizę urbanistyczną, w sposób odpowiadający przepisom rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588), a także rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz.U. Nr 164, poz. 1589). Informacje zawarte w przeprowadzonej analizie, a także dane wynikające z załączników, zarówno opisowych jak i graficznych, pozwalają na ocenę warunków wymienionych w art. 61 ust. 1 ustawy. W prawidłowo zakreślonym obszarze analizowanym niewątpliwie znajdują się obiekty pozwalające na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu (art. 61 ust. 1 pkt 1). Wskazany w analizie teren pozwala również na ocenę pozostałych warunków wymienionych w art. 61 ust. 1 pkt 2 - 5 ustawy. W ocenie sądu w niniejszej sprawie organy administracji w sposób wyczerpujący ustaliły istniejącą zabudowę na działkach sąsiednich oraz istniejące zagospodarowanie terenu, dokonując prawidłowej analizy terenu z uwzględnieniem specyfiki zwartej zabudowy ścisłego centrum miasta. Jasnym jest bowiem, że inaczej kształtowana jest zwarta zabudowa miejska, a co za tym idzie adekwatnie do stanu istniejącego lub pożądanego należy wyznaczać parametry planowanej zabudowy tak, aby zachować zasadę tzw. dobrego sąsiedztwa, celem której jest zagwarantowanie ładu przestrzennego, rozumianego jako takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w przyporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne. Niewątpliwie planowana przez inwestora funkcja stanowi kontynuację istniejącej już na omawianym terenie funkcji mieszkalno-usługowo-handlowej. W kontekście art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. wymóg kontynuacji funkcji oznacza, że projektowane przedsięwzięcie musi mieścić się w granicach zastanego w danym miejscu sposobu zagospodarowania terenu, w tym użytkowania obiektów i takim warunkom planowana inwestycja odpowiada. Decyzja ustalająca warunki zabudowy zawiera niezbędne elementy wymienione w art. 61 ust 1 pkt 1 ustawy w zakresie wyznaczenia linii zabudowy, wskaźnika powierzchni zabudowy, szerokości elewacji frontowej i geometrii dachu, z uwzględnieniem szczególnych warunków, jakie wiążą się ze zwartą zabudową miejską. Odnosząc się do kwestii prawidłowości określenia w zaskarżonej decyzji miejsc postojowych w maksymalnej, a nie minimalnej ilości, wyjaśnić należy, że decyzja o warunkach zabudowy winna uwzględniać w swojej treści kwestie, w których do jej treści odsyłają przepisy techniczno-budowlane, w tym rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm.). O ile warunki techniczne projektowanego obiektu budowlanego winny być badane na etapie wydawania pozwolenia na budowę, o tyle kwestie istotne z punktu widzenia planowania i zagospodarowania przestrzennego, przy braku miejscowego planu, brane są pod uwagę właśnie przy wydaniu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Organy administracji architektoniczno-budowlanej będą zaś związane ustaleniami zawartymi w decyzji o warunkach zabudowy, co wynika z art. 55 w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. Wśród kwestii, w których rozporządzenie w sprawie warunków technicznych odsyła do ustaleń decyzji o warunkach zabudowy, znajduje się również określenie ilości miejsc postojowych. Wynika to z przepisów § 18 ust. 1 i 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, które statuują obowiązek określenia liczby miejsc postojowych już w decyzji o warunkach zabudowy (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 24 lipca 2012 r., II SA/Po 494/12). Nie ma natomiast podstaw prawnych do twierdzenia, że decyzja o ustaleniu warunków zabudowy powinna precyzyjnie określać maksymalną czy minimalną liczbę miejsc parkingowych. Przepis art. 54 pkt 2 lit. c) u.p.z.p. nie precyzuje sposobu określania ilości miejsc parkingowych dla nowych inwestycji i nie ma w obowiązującym systemie prawnym żadnego przepisu szczególnego, który nakazywałby wskazanie określonej liczby miejsc parkingowych w zależności od planowanego sposobu zagospodarowania terenu (por. wyrok NSA z dnia 9 lipca 2009 r., II OSK 1129/08). Przepisami takimi nie są też z pewnością oba ustępy § 18 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Ustęp 1 § 18 nakazuje jedynie, by przy zagospodarowywaniu działki budowlanej urządzić, stosownie do jej przeznaczenia i sposobu zabudowy, miejsca postojowe dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo, w tym również miejsca postojowe dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne. Zatem określa jedynie, że miejsca postojowe należy urządzić w związku z realizacją inwestycji. Z kolei ust. 2 § 18 określa, że liczbę i sposób urządzenia miejsc postojowych należy dostosować do wymagań ustalonych w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Oznacza to, że określenie konkretnej liczby i sposób urządzenia miejsc postojowych następuje na etapie późniejszym - tworzenia projektu budowlanego (w postępowaniu o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę), z uwzględnieniem zapisów decyzji o warunkach zabudowy oraz przepisów § 19-21 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, które to w sposób szczegółowy regulują odległości wydzielonych miejsc postojowych, oznakowania i usytuowania miejsc postojowych dla osób niepełnosprawnych oraz wielkość i sposób wykonania miejsc postojowych. Zatem zarzuty skargi, mimo że wskazujące na uchybienia w stosowaniu przez organy zarówno prawa materialnego jak i procesowego, a odnoszące się w rzeczywistości jedynie do kwestii określenia w zaskarżonej decyzji ilości miejsc postojowych w maksymalnej liczbie (zamiast w żądanej przez skarżącego minimalnej), nie mogły odnieść oczekiwanego rezultatu. Warto przy tym podkreślić, że określenie w decyzji o warunkach zabudowy liczby miejsc postojowych w maksymalnej ilości nie może spowodować, jak zdaje się to sugerować skarżąca spółka, że organ architektoniczno-budowlany będzie mógł wydać decyzję o zatwierdzeniu projektu budowlanego, w którym inwestor nie zaplanował żadnych miejsc parkingowych. Skoro bowiem organ architektoniczno-budowlany związany jest warunkami zabudowy określonymi w decyzji, to miejsca parkingowe będą musiały zostać urządzone, a ich ilość będzie zdeterminowana rozwiązaniami konstrukcyjnymi inwestycji i przepisami prawa. Nie będzie mogła jedynie przekroczyć maksymalnej liczby określonej w decyzji o warunkach zabudowy, jednak nie oznacza to, że ich nie będzie, bądź będzie ich w niewystarczająca ilość. Warto na koniec niniejszych rozważań dodać, że zgodnie z przyjętym w orzecznictwie sądowym stanowiskiem, właścicielowi (użytkownikowi wieczystemu) terenu nie można odmówić wydania pozytywnej decyzji w sprawie z wniosku o warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla danej (określonej we wniosku) inwestycji wówczas, gdy brak jest ustawowej regulacji, która stanowi, że zamierzenie inwestycyjne narusza chroniony prawem interes publiczny, jak też chroniony prawem interes osób trzecich. Właściciel (użytkownik wieczysty) ma oczywiście prawo do terenu, który zamierza zabudować i w związku z tym występując z konkretnym wnioskiem do właściwego organu może oczekiwać, że będzie on załatwiony pozytywnie. Wzgląd na interes osób trzecich, który mógłby doprowadzić do wydania inwestorowi decyzji odmownej ma takie znaczenie, że nie może być to interes faktyczny (a taki wyłania się w niniejszej sprawie w odniesieniu do skarżącej spółki) osoby kwestionującej żądania inwestora. Aby stanowisko osób trzecich mogło sprzeciwić się skutecznie interesom inwestora muszą one wykazać, że ich prawem chroniony interes może być naruszony w razie zrealizowania inwestycji budowlanej. Okoliczności takiej skarżąca spółka nie wykazała. Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji. lf