I SA/Wa 2025/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Pirogowicz Sędziowie: WSA Maria Tarnowska WSA Marta Kołtun-Kulik (spr.) Protokolant specjalista Ewelina Dębna po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi L.P. na decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy potwierdzenia prawa do rekompensaty oddala skargę. ,’zxcvbnmUZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r., nr [...], Minister Skarbu Państwa utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r., nr [...] orzekającą o odmowie potwierdzenia L.P. prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez A.M., nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej w związku wojną rozpoczętą w 1939 r. Decyzja Ministra Skarbu Państwa została wydana w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i prawne. Wnioskiem z dnia 29 grudnia 1989 r. L.P. zwróciła się do Urzędu Miejskiego w C. o przydzielenie działki ogrodniczej jako ekwiwalent za majątek pozostawiony poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej przez jej matkę A.M. Z akt sprawy wynika, że postanowieniem Sądu Rejonowego w C. z dnia [...] października 1962 r., sygn. akt [...] spadek po A.M., zmarłej w dniu [...] czerwca 1958 r. w O., powiat [...] nabyli: mąż F.M. oraz dzieci K.M., L.P. i I.S. - po 1/4 części każde z nich. Z kolei spadek po F.M., zmarłym w dniu [...] listopada 1958 r. w O., powiat [...], odziedziczyli: syn - K.M. oraz córki – L.P. i I.S., po 1/3 części każde z nich. Dalej z postanowienia Sądu Rejonowego w C. z dnia [...] grudnia 2006 r., sygn. akt [...] wynika, że spadek po I.S., zmarłej w dniu [...] czerwca 2006 r. we wsi K., nabyły: K.K., M.A., R.K. i W.P. - po 1/4 części każda z nich. Pismem z dnia 29 lipca 2008 r. L.P. złożyła ponowny wniosek o wydanie decyzji potwierdzającej prawo do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez matkę nieruchomości poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej. Pismem z dnia 28 listopada 2008 r. K.M. wskazał jako osobę uprawnioną do rekompensaty L.P. Pomimo wezwania Wojewody [...], L.P. nie dołączyła do akt sprawy, zgodnie z przepisami ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 169, poz. 1418 ze zm.), oświadczenia I.S. o wskazaniu osoby uprawnionej, spełniające wymogi ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. lub zgodnie z art. 6 ust. 2 dokumentu potwierdzającego nabycie przez nią praw spadkowych po I.S. W konsekwencji powyższego, oraz w związku z faktem niezłożenia przez: K.K., M.A., R.K. i W.P. - wniosków o wydanie decyzji potwierdzającej rekompensatę za mienie pozostawione poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej, organ prowadzący postępowanie nie rozpatrywał sprawy w części dotyczących udziałów w spadku po A.M. przypadających K.K., M.A., R.K. i W.P. Wojewoda [...], decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r., nr [...] odmówił potwierdzenia L.P. prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez A.M., nieruchomości poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej. W wyniku odwołania, wniesionego przez L.P., Minister Skarbu Państwa decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r., nr [...], uchylił rozstrzygnięcie Wojewody z uwagi na uchybienia w przeprowadzonym postępowaniu dowodowym. Następnie, decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r., nr [...] Wojewoda [...], ponownie odmówił potwierdzenia L.P. prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez A.M., nieruchomości poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, iż w oparciu o znajdującą się w aktach sprawy uwierzytelnioną, przez Archiwum Państwowe w L. Odział w C., reprodukcję wykonaną z aktu przechowywanego przez Wydział Spraw Wewnętrznych Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w C. (książka meldunkowa wieś – O.), ustalono że A.M. od dnia [...] lutego 1923 r. zamieszkiwała we wsi O. - bez daty określającej do kiedy tam zamieszkiwała. Następnie Wojewoda powołał się na oświadczenie L.P. z dnia [...] stycznia 2010 r., z podpisem uwierzytelnionym przez Starostwo Powiatowe w C., w którym L.P. potwierdza, iż A.M. zamieszkiwała we wsi O., gmina S., nieprzerwanie - od 1923 r. do dnia śmierci, tj. [...] czerwca 1958 r. Mając powyższe na uwadze, organ pierwszej instancji stwierdził, iż w niniejszej sprawie brak jest dowodu potwierdzającego spełnienie przez A.M. – właścicielkę przedmiotowej nieruchomości - wymogu określonego w art. 2 pkt 1) ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, tj. zamieszkiwania w dniu 1 września 1939 r. na byłych terenach Rzeczypospolitej Polskiej. Po rozpatrzeniu odwołania L.P. od powyższej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r., Minister Skarbu Państwa decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r., nr [...] utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. Organ stwierdził, że w myśl art. 2 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej prawo do rekompensaty przysługuje właścicielowi nieruchomości pozostawionych poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli spełnia on łącznie następujące wymogi: 1) był w dniu 1 września 1939 r. obywatelem polskim, zamieszkiwał w tym dniu na byłym terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz opuścił je z przyczyn, o których mowa w art. 1 ustawy; 2) posiada obywatelstwo polskie. W niniejszej sprawie, zdaniem Ministra, nie została spełniona przesłanka wynikająca z art. 2 pkt 1) ww. ustawy w części dotyczącej zamieszkiwania przez A.M. w dniu 1 września 1939 r. na byłym terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Wieś O. w której nieprzerwanie zamieszkiwała od 1923 r. do chwili śmierci A.M. - w dniu 1 września 1939 r. znajdowała się bowiem na terenach Państwa Polskiego. Uzasadniając swoje stanowisko organ wskazał, iż dowodami świadczącymi o miejscu zamieszkania A.M. są: książka meldunkowa wsi O., orzeczenie Państwowego Urzędu Repatriacyjnego z dnia [...] sierpnia 1945, nr [...], oraz oświadczenie L.P. z dnia [...] stycznia 2010 r. Z książki meldunkowej wynika, iż A.M. zamieszkiwała we wsi O. od dnia [...] lutego 1923 r., bez określenia do kiedy tam zamieszkiwała. Z ww. orzeczenia Państwowego Urzędu Repatriacyjnego wynika, iż A.M. zamieszkiwała ostatnio w K. gm. H., powiat [...], a obecnie w O., gmina S., powiat [...]. Z orzeczenia tego wynika także, iż A.M. pozostawiła w K. gospodarstwo rolne o pow. [...] ha ziemi. W konsekwencji, wobec braku jednoznacznych dowodów na okoliczność miejsca zamieszkania, organ jako dowód dopuścił oświadczenie strony L.P. z dnia [...] stycznia 2010 r., w którym wskazała, iż A.M. zamieszkiwała we wsi O. od roku 1923 do chwili śmierci w 1958 r. Następnie Minister przywołał przepis art. 25 Kodeksu cywilnego, zgodnie z którym miejscem zamieszkania osoby fizycznej jest miejscowość, w której przebywa ona z zamiarem stałego pobytu. Organ odwoławczy wskazał, iż L.P. nie kwestionuje zamieszkiwania A.M. we wsi O., zarzuca jednakże niewłaściwą interpretację, przez organ wojewódzki, pojęcia zamieszkiwania. Minister podniósł, iż odwołująca się wskazała, że gospodarstwo rolne we wsi K. składało się z łąk i zabudowań gospodarczych (a więc bez domu mieszkalnego), które znajdowały się za rzeką [...], oraz że A.M. mieszkała w domu męża we wsi O., natomiast na terenie należącego do niej gruntu rolnego przebywała wyłącznie w celu uprawy i zbierania pożytków rolnych. W konsekwencji, zdaniem Ministra, codzienne życie A.M. skoncentrowane było we wsi O. W wyniku ustanowienia granicy na rzece [...] K. została wyłączona z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, zaś miejsce zamieszkania A.M. w dalszym ciągu znajdowało się w obecnych granicach kraju. Tak więc, w ocenie Ministra Skarbu Państwa pobieranie pożytków z nieruchomości znajdujących się na byłym terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nie potwierdza faktu zamieszkiwania na byłym terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Ponadto, trudno uznać, iż sama praca na gospodarstwie znajdującym się we wsi K., która siłą rzeczy nie mogła być wykonywana w okresie zimowym, jest równoznaczna z zamieszkiwaniem w tej miejscowości. Skargę na powyższą decyzję wniosła L.P., reprezentowana przez radcę prawnego K.B. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: 1) art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 169, poz. 1418, ze zm.), poprzez dokonanie jego niewłaściwej wykładni – zbyt wąskiej; 2) art. 11 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a., poprzez brak wyjaśnienia dlaczego jednemu z dokumentów (oświadczeniu I.S. z dnia [...] sierpnia 1986 r.) odmówiono mocy dowodowej. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z przypadkiem szczególnym, gdzie dom mieszkalny wraz z częścią gospodarstwa znajdował się w O. - miejscowości leżącej w dniu 1 września 1939 roku, jak i po tej dacie, w granicach Państwa Polskiego, zaś pozostała część gospodarstwa rolnego było położona za rzeką [...] we wsi K., która po 1 września 1939 r. znalazła się po stronie ukraińskiej. Tak więc wskutek działań wojennych A.M. i jej rodzina została pozbawiona władztwa nad znaczną częścią gospodarstwa w sposób ciągły. Skarżąca stwierdziła, że rzeczywiście, z punktu widzenia art. 25 k.c. miejscem zamieszkania A.M. była wieś O., a miejsce zamieszkania w rozumieniu k.c. zawsze będzie tożsame z miejscowością, w której posadowiony jest budynek mieszkalny. Nie mniej jednak, w jej ocenie, tak wąskiego ujęcia miejsca zamieszkania nie przewidział ustawodawca w ustawie o rekompensacie. Ustawa ta zakłada rekompensatę za wszelkie nieruchomości pozostawione poza granicami Polski (art. 1-3 ustawy), wymieniając również przykładowe nieruchomości: lasy, plantacje kultur wieloletnich, budowle, budynki, części budynków (art. 11 ust. 3 i 4 ustawy). Zdaniem skarżącej miejsce zamieszkania w rozumieniu ustawy z 8 lipca 2008 r. nie jest ograniczone zatem do samego domu mieszkalnego - mieszkania. Gdyby bowiem tak było ustawodawca ograniczyłby zakres rekompensaty tylko do odszkodowania za budynki mieszkalne/lokale mieszkalne. Tak się jednak nie stało. Ponadto L.P. zarzuciła, iż uzasadnienie decyzji nie zawiera jakiejkolwiek polemiki ze stanowiskiem skarżącej co do prawidłowości oświadczenia I.S. z dnia [...] października 1986 r. Organ ograniczył się do jedynie do lakonicznego stwierdzenia, że "treść zrzeczenia nie dotyczy przedmiotu prowadzonego postępowania". Zdaniem strony skarżącej organ w ogóle nie wyjaśnił dlaczego nie uznaje powyższego oświadczenia za prawidłowe. W konsekwencji skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji organów obu instancji, oraz zasądzenie na rzecz strony skarżącej od Ministra Skarbu Państwa kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego w potrójnej stawce minimalnej. W odpowiedzi na skargę, Minister Skarbu wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że kontrola sądowo – administracyjna sprowadza się do zbadania, czy organy wydając zaskarżone orzeczenie nie naruszyły przepisów prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ocena dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego orzeczenia, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Może zatem wyeliminować z obrotu prawnego zaskarżony akt także z powodów, które w skardze nie zostały podniesione, a stanowią o wydaniu aktu z naruszeniem prawa. Biorąc pod uwagę powyższe kryteria oceny, Sąd uznał, iż skarga jest niezasadna, a zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Zgodnie z art. 2 pkt 1) ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, warunkiem potwierdzenia prawa do rekompensaty właścicielowi pozostawionej nieruchomości (a w przypadku jego śmierci - jego spadkobiercom), jest spełnienie przesłanki wynikającej z tego przepisu, tj.: bycie w dniu 1 września 1939 r. obywatelem polskim, zamieszkiwanie w tym dniu na byłym terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz opuszczenie tego terytorium z przyczyn, o których mowa w art. 1 tej ustawy. Skarżąca nie zgadza się z argumentacją prezentowaną przez organy administracji, iż nie doszło do spełnienia przesłanki zamieszkiwania w dniu 1 września 1939 r., w miejscowości leżącej poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej. Zdaniem skarżącej A.M. zamieszkiwała nie tylko we wsi O. (tereny państwa polskiego), gdzie znajdował się dom mieszkalny i ponad[...]hektarowe gospodarstwo, ale również we wsi H., gdzie znajdowało się [...]hektarowe gospodarstwo rolne. Strona skarżąca wskazała, iż nie ma usprawiedliwionych podstaw twierdzenie Ministra Skarbu Państwa, że życie A.M. było skoncentrowane tylko we wsi O. W ocenie bowiem skarżącej, dom mieszkalny i gospodarstwo w O., w którym zamieszkała A.M. od momentu zawarcia związku małżeńskiego, oraz [...]hektarowe gospodarstwo (przez nią odziedziczone) w miejscowości H. - stanowiły jedną całość gospodarczą. A.M. użytkowała gospodarstwo w H., pobierała z tego pożytki, utrzymując w ten sposób siebie i rodzinę. Części gospodarstwa położone w innych miejscowościach dzieliła tylko rzeka [...], która w momencie wybuchu wojny stała się granicą Państwa. Tak więc, zdaniem skarżącej, dokonując wykładni przepisów ustawy o rekompensacie, organy nie powinny kierować się literalnym brzmieniem jej przepisów, ale celem i funkcją ustawy oraz umiejscowieniem w systemie prawa. W konsekwencji, w ocenie L.P., ustawodawca w ustawie o rekompensacie nie przewidział tak wąskiego ujęcia miejsca zamieszkania, jak twierdzą organy, odwołujące się do art. 25 k.c. Zdaniem strony skarżącej ani książka meldunkowa, ani jej oświadczenie z dnia [...] stycznia 2010 r. nie mogą przesądzać o miejscu zamieszkania w rozumieniu ustawy o rekompensacie. W tej indywidualnej sytuacji miejscem zamieszkania jest bowiem nie tylko dom mieszkalny wraz z gospodarstwem we wsi O., ale również obszar aktywności życiowej rolnika (pole uprawne, łąki, sady itp.). Tak więc A.M. zmuszona była opuścić część swojego miejsca zamieszkania, w którym do dnia 1 września 1939 r. przebywała z racji wykonywanego, codziennie tam zawodu. Biorąc pod uwagę stan faktyczny i prawny sprawy, Sąd rozpoznający sprawę zauważa, iż ustawa z dnia 8 lipca 2005 r. nie definiuje pojęcia "miejsce zamieszkania", które jest związane z czynnością "zamieszkiwania", tak więc, zdaniem Sądu, należy je rozumieć zgodnie z ogólną definicją tego terminu zawartą w przepisach kodeksu cywilnego (na co organy administracji słusznie wskazywały). Mało tego, z przepisu art. 5 ust. 3 pkt 3 ustawy wynika, że prawodawca "mieszkanie określonej osoby w określonym miejscu" traktuje jako "miejsce zamieszkania" tej osoby. Ponadto, nie można pominąć i tego, że w dacie wejścia w życie powołanej ustawy o rekompensacie istniała definicja legalna "miejsca zamieszkania" zawarta w art. 25 Kodeksu cywilnego. Zakładając zatem racjonalność ustawodawcy, który przy wprowadzaniu nowych regulacji prawnych ma na uwadze obowiązujący stan prawny należało przyjąć, że "zamieszkiwanie", o którym mowa w art. 2 pkt 1 ustawy jest synonimem kodeksowego "miejsca zamieszkania", tj. miejscowości, w której osoba fizyczna przebywa z zamiarem stałego pobytu. W ocenie Sądu, są to przepisy systemowe, które mają zastosowanie w niniejszej sprawie. W myśl art. 25 Kodeksu cywilnego miejscem zamieszkania osoby fizycznej jest miejscowość, w której osoba ta przebywa z zamiarem stałego pobytu. Zamieszkanie jest prawną kwalifikacją określonego stosunku danej osoby do miejsca, na którą składają się dwa elementy: przebywanie w sensie fizycznym w określonej miejscowości (corpus) oraz wola, zamiar stałego pobytu (animus). Oba te elementy muszą występować łącznie. Ustalenie tego zamiaru powinno być oparte o kryteria zobiektywizowane. O zamieszkiwaniu w jakiejś miejscowości można mówić więc wówczas, gdy występujące okoliczności pozwalają przeciętnemu obserwatorowi na wyciągnięcie wniosków, że określona miejscowość jest głównym ośrodkiem działalności, danej dorosłej osoby fizycznej Z analizy przedmiotowej sprawy wynika wprost, że przebywanie A.M. na terenach byłych Rzeczypospolitej Polskiej - w miejscowości H. nie wiązało się z zamiarem zamieszkiwania na tym terenie, a wynikało wyłącznie z faktu użytkowania ziemi uprawnej w H. Na etapie postępowania odwoławczego strona podnosiła zresztą, iż gospodarstwo rolne w H. składało się z łąk i zabudowań gospodarczych. Z akt sprawy nie wynika aby A.M. i jej rodzina zamierzali przenosić swoje miejsce zamieszkania ze wsi O. do wsi H., budować tam dom, a tym samym przebywać tam na pobyt stały i wiązać z tym miejscem swoje dalsze plany mieszkaniowe. Skoro więc, A.M. nie spełniała jednej z koniecznych przesłanek z art. 2 pkt 1) ustawy z dnia 8 lipca 2005 r., warunkujących przyznanie prawa do rekompensaty, w konsekwencji powyższego nie mogła ona sama, a w ślad za nią jej spadkobiercy wspomnianego prawa nabyć. Trafnie zatem Wojewoda [...] odmówił potwierdzenia prawa do rekompensaty L.P., a Minister Skarbu Państwa utrzymał to rozstrzygnięcie w mocy. Nie można zatem, postawić organom zarzutu, by rozstrzygając sprawę dopuściły się naruszenia przepisów prawa. Odnosząc się zaś do drugiego z zarzutów podniesionych w skardze, iż brak jest wyjaśnienia organu dlaczego jednemu z dokumentów - oświadczeniu I.S. z dnia [...] sierpnia 1986 r. - odmówiono mocy dowodowej, Sąd wskazuje na przepis art. 27 ustawy z 8 lipca 2005 r., w którym ustawodawca stwierdził, że postępowania w sprawach potwierdzenia prawa do rekompensaty wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia jej w życie prowadzi się na podstawie jej przepisów. O treści przepisu art. 27 L.P. została poinformowana przez Wojewodę już w piśmie z dnia 30 stycznia 2008 r. W konsekwencji, zainicjowanie postępowania przez L.P. wnioskiem z dnia 29 grudnia 1989 r., nie zwalniało organów administracji do prowadzenia postępowania z uwzględnieniem regulacji wynikających z ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. A to oznacza, iż Wojewoda dążył do uzyskania wskazania osoby uprawnionej w rozumieniu art. 3 ust. 2 ustawy ustawy 8 lipca 2005 r. I tak stosownie do treści art. 3 ust. 2 w przypadku śmierci właściciela nieruchomości pozostawionych poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, prawo do rekompensaty przysługuje wszystkim spadkobiercom albo niektórym z nich, wskazanym przez pozostałych spadkobierców, jeżeli spełniają wymóg określony w art. 2 pkt 2 ustawy. Wskazanie osoby uprawnionej do rekompensaty następuje przez złożenie oświadczenia z podpisem poświadczonym notarialnie lub przed organem administracji publicznej albo przez złożenie oświadczenia w polskiej placówce konsularnej. Wniosek o potwierdzenie prawa do rekompensaty w przypadkach, o których mowa w art. 3, składa współwłaściciel lub spadkobierca, lub wskazana osoba uprawniona do rekompensaty. Na powyższą okoliczność wskazywał Minister Skarbu Państwa w decyzji z dnia [...] kwietnia 2010 r., uchylając rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji i stwierdzając jednoznacznie, że oświadczenie I.S. z dnia [...] października 1989 r. nie wyczerpuje wymogów w art. 3 ust. 2 powołanej ustawy. Powyższa decyzja Ministra Skarbu Państwa nie była, przez skarżącą kwestionowana. Pomimo wezwania przez Wojewodę [...], L.P. nie dołączyła do akt sprawy, zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 4 oraz art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. oświadczenia I.S. o wskazaniu osoby uprawnionej, spełniające wymogi ustawy z 8 lipca 2005 r. lub zgodnie z art. 6 ust. 2 dokumentu potwierdzającego nabycie przez nią praw spadkowych po I.S. Wskazanie osoby uprawnionej (L.P.) nastąpiło tylko ze strony K.M. W konsekwencji, w ocenie Sądu, także i w tym zakresie trudno zarzucić organom administracji naruszenie przepisów prawa. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku. ----------------------- 8