VII SA/Wa 24/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Groński (spr.), , Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Sędzia WSA Tadeusz Nowak, Protokolant st. sekr. sąd. Monika Pietruszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 czerwca 2013 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2012 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala Decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r., znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: GINB), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego -tekst jedn. Dz. U. z 2000 r., Nr 98 poz. 1071 ze zm. (dalej kpa), po rozpatrzeniu odwołania A. K. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2012 r. znak: [...] odmawiającej stwierdzenia, na wniosek A. K. nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej "[...]" Sp. z o.o. z siedzibą w [...] przy ulicy [...] pozwolenia na budowę jednego budynku mieszkalnego wielorodzinnego 3-segmentowego, ze wspólnym garażem podziemnym pod całością inwestycji i niezbędną infrastrukturą na terenie nieruchomości położonej w [...] przy ulicy [...] na działce [...]. arkusz [...]. obręb [...], utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ wskazał, że inwestor - "[...]" Sp. z o. o. - złożył prawidłowe oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania na cele budowlane działki, na której zamierzał realizować inwestycję. Ponadto inwestor przedłożył decyzję Prezydenta z sierpnia 2007 r., nr [...] o warunkach zabudowy zmienioną decyzją Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lutego 2008 r., znak: [...] oraz decyzją o zmianie decyzji z dnia [...] listopada 2008 r., znak: [...]. Dlatego, w ocenie GINB, w analizowanym przypadku z całą pewnością nic doszło do rażącego uchybienia przywołanym wyżej przepisom art. 32 ust. 4 pkl 1 i 2 oraz art. 33 ust. 2 pkt 2 i 3 Prawa budowlanego. Zdaniem organu również analiza dokumentacji projektowej zatwierdzonej decyzją Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] narca 2009 r., nie wykazała, aby w przedmiotowej sprawie doszło do rażącego naruszenia wymogów zawartych w przywołanej wyżej decyzji ustalającej warunki zabudowy dla spornej inwestycji. W szczególności nie stwierdzono uchybienia warunków zabudowy w zakresie linii rozgraniczającej teren inwestycji, nieprzekraczalnej linii zabudowy dla elewacji frontowej (ustalonej na min. 8 m od granicy działki projektowana - 8.06 m od granicy działki od strony północnej; zob. rys. PB-A-O 1 "Projekt zagospodarowania"). GINB przeanalizował również pozostałe istotne elementy projektu budowlanego stwierdzając, że projektu zagospodarowania działki jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Analizując zachowanie warunków określonych w § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków techniczych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, organ wskazał, że inwestycja składa się z trzech budynków A, B i C. Budynek A usytuowany po stronie wschodniej działki znajduje się w odległości: od strony zachodniej - 28.12 m; od strony północnej - 8.06 m., od strony wschodniej - 4.08 m; od strony południowej - 32.82 m. Budynek B usytuowano po stronie zachodniej działki w odległości od granic: od strony zachodniej - w odległości 4.02 m: od strony północnej - w odległości 8.06 m od stroiły wschodniej - w odległości 19.08 m; od strony południowej - w odległości 32.82 m. GINB podkreślił, że sporny budynek C. który znajduje się po stronie południowej został usytuowany w odległości od granic z działkami sąsiednimi: od strony zachodniej - w odległości 4,35 m; od strony północne] - w odległości 32.56 m., od strony wschodniej - w odległości 4.13 m., od strony południowej - w odległości 4.12 m. Wobec powyższego GINB uznał, że nie doszło do naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w związku z § 12 ust. 1 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. GINB podkreślił także, że projektowana inwestycja nie niesie ze sobą ograniczeń związanych z przesłanianiem obiektów (zarówno istniejących, jak i potencjalnych). Mając na uwadze § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. organ stwierdził, że wysokość przesłaniania projektowanego obiektu, czyli odległość liczona od wysokości od górnej krawędzi parapetu okna na parterze w budynku, w ktrórym znajduje się mieszkanie A. K. do górnej krawędzi attyki w budynku "C" (tj. 10,71 m) jest mniejsza od wskazanej odległości dzielącej budynek "C" od wewnętrznego lica ściany na osi okna nieruchomości skarżącej (tj. 11.13 m wg rysunku pt. Analiza przesłaniania - szczegół). W ocenie organu projektowana odległość nie narusza przepisu § 13 ww. rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. Ponadto zgodnie z § 60 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia o warunkach jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie pomieszczenia przeznaczone do zbiorowego przebywania dzieci w żłobku, przedszkolu i szkole, z wyjątkiem pracowni chemicznej, fizycznej i plastycznej, powinny mieć zapewniony czas nasłonecznienia co najmniej 3 godziny w dniach równonocy (21 marca i 21 września) w godzinach 8:00-16:00, natomiast pokoje mieszkalne - w godzinach 7:00-17:00. GINB, powołując się na rysunek pt. “Analiza zacieniania" stwierdził, że nieruchomość skarżącej ma zapewnione wymogi wynikające z przepisów. Odnosząc się do zarzutu A. K. organ wskazał, że fakt, iż w mieszkaniu jest ciemno może wynikać z tego, że pierwotnie należący do niej lokal miał pełnić funkcję lokalu usługowego zlokalizowanego w przyziemiu budynku, nie zaś lokalu mieszkalnego i jego przeznaczenie zostało zmienione. W związku z tym posiada mniejszą powierzchnię okien niż lokale usytuowane na innych piętrach budynku. Powyższa decyzja GINB z dnia [...] grudnia 2012 r., znak: [...] została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez A. K., która opisała dotychczasowy przebieg postępowania i podniosła przede wszystkim, że zrealizowana inwestycja zaciemnia i ogranicza dostęp światła słonecznego, co narusza § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Skarżąca zwróciła uwagę, że należący do niej lokal mieszkalny stanowi odrębną nieruchomość, poczas gdy została ona pominięta jako strona w postępowaniu w sprawie warunków zabudowy. Podważyła prawidłowość reprezentowania jej w tym postępownaiu przez Spółdzielnię Mieszkaniową "[...]", gdyż nigdy nie przekazywała Spółdzielni pełnomocnictwa do reprezentowania w tym postępowaniu. Działanie Spółdzielni Mieszkaniowej było zatem działaniem na jej szkodę. Skarżąca powołała się również na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2012 r., który stwierdził, że należące do niej mieszkanie ma zapewnioną zbyt małą ilość światła słonecznego, a co za tym idzie nie są spełnione warunki techniczne. Skarżąca zwróciła także uwagę na szkody jakie poniosła w zwiazku z realizowaną inwestycją, w tym na pęknięcia w suficie wywołane głębokim wykopem, po czym przeprowadzono kontrolę i zlecono ekspertyzę. Ekspertyza ta jednakże – zdaniem skarżacej – ma rażące błędy polegające chociażby na błędnym wskazaniu lokalizacji mieszkania (określenie, że mieszkanie znajduje się od strony południowo-wschodniej). Pomimo interwencji skarżącej dotyczących składowania materiałów budowlanych 2m. od jej mieszkania oraz zajęcia posesji, której jest współwłaścicielem i na której był plac budowy PINB nie dopatrzył się nieprawidłowości. Skarżąca zarzuciła również naruszenie podczas budowy miru domowego oraz przepisów BHP. A. K. wskazała, że Inspektor PINB podczas kontroli dnia [...] lipca 2012 r. na ul. [...] w [...] również zauważył, że mieszkanie jest ciemnie i nie ma w nim światła słonecznego, a nowo powstała inwestycja zacienia mieszkanie . Skarżąca podniosła również zarzut nieuwzględnienia jej jako strony postępowania przez Urząd Miasta [...] Wydział Urbanistyki i Architektury, co potwierdza pismo z dnia [...] listopada 2012 r. Wobec powyższego wniosła o wnikliwe zbadanie zasadności wydanego pozwolenia na budowę oraz zbadanie, czy - jeśli mieszkanie przy ul. [...] w [...] wcześniej nie spełniało wymogów zapewnienia ilości światła słonecznego zgodnej z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury - to czy powstała w bliskiej odległości inwestycja miała wpływ na przysłanianie i zacienianie mieszkania i spełnienie tych warunków. Skarżąca poddała w wątpliwość sposób w jaki zostały zaakceptowane warunki przeznaczenia lokalu na mieszkalny na ul [...] w [...] przez Wydział Urbanistyki I Architektury Urzędu Miasta [...] nadzorowanego przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...], przy pełnej akceptacji Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" w [...]. Wskazała bowiem, że wszystkie te instytucje miały pełną świadomość, że mieszkanie to nie spełnia wymogów, a powstała inwestycja znacząco je pogorszy. Odnosząc się do argumentacji organu skarżąca podniosła, że jej mieszkanie nie jest zlokalizowane w przyziemiu, lecz na wysokim parterze. Oświadczyła, że zakupiła mieszkanie już przekształcone z lokalu użytkowego na mieszkalny, zatem w świetle prawa musiało spełniać ono wszystkie parametry odpowiadające i spełniające wymogi lokalu mieszkalnego. Wskazała, że lokal przy ul. [...] pierwotnie zaprojektowany był jako lokal mieszkalny, który następnie przekształcony został na lokal użytkowy (gabinet kosmetyczny), który znowu przekształcono na lokal mieszkalny, co wynika z dokumentacji lokalu w Urzędzie Miasta [...]. W odpowiedzi na skargę GINB wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Podkreślenia przy tym wymaga, iż zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. –Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. (dalej: ppsa) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Biorąc pod uwagę powyższe kryteria Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Na wstępie należy stwierdzić, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności jest wyjątkiem od zasady trwałości decyzji administracyjnej, określonej w art. 16 kpa i zachodzi wyłącznie w ściśle określonych przypadkach. Jednym z takich przypadków jest sytuacja, w której organ wydający decyzję rażąco naruszył prawo. O rażącym charakterze naruszenia prawa powinien decydować jego ciężar gatunkowy i bezsporne ustalenie oczywistego przekroczenia przepisów prawa. Dlatego czynności procesowe składające się na treść tego postępowania powinny być podejmowane przez organy w sposób szczególnie wnikliwy i rzetelny. Podkreślenia wymaga, że aby stwierdzić nieważność decyzji, nie wystarczy ustalenie naruszenia prawa w toku postępowania prowadzonego przez organ, lecz należy jednoznacznie stwierdzić, że naruszenia te mają charakter kwalifikowanych wad prawnych wskazanych w art. 156 kpa. Ponadto przedmiotem postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji powinno być ustalenie istnienia przesłanek określonych w art. 156 § 1 kpa, a nie rozstrzyganie sprawy co do istoty. Stwierdzenie nieważności pozostającej w obrocie decyzji i tym samym naruszenie pewności obrotu prawnego powinno być uzasadnione wagą uchybienia prawnego, tzn. jego rażącym charakterem, czyli sytuacją gdy interpretacja obowiązującego przepisu prawa nie nasuwa jakichkolwiek wątpliwości i którego treść bez żadnych sporów może zostać ustalona, zaś organ narusza go w sposób oczywisty i nie dający się w żadnej mierze pogodzić z zasadą praworządności. Podkreślić przy tym należy, że szczególnie wnikliwe i rzetelne przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego, przy zastosowaniu reguł procesowych określonych w art. 7 i 77 kpa jest w niniejszej sprawie dodatkowo uzasadnione nadzwyczajnym charakterem tego postępowania administracyjnego. Należy także wskazać, że jeżeli wspomniane postępowanie nie jest w stanie doprowadzić do ustaleń wskazujących ponad wszelką miarę na naruszenie przepisów Prawa budowlanego to organ nie ma podstaw do uznania, że w sprawie nastąpiło rażące naruszenie prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 kpa, stanowiące podstawę do stwierdzenia nieważności weryfikowanej decyzji. Odnosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy uznać, że GINB prawidłowo uznał, że decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca " [...] " Sp. z o.o. z siedzibą w [...] przy ulicy [...] pozwolenia na budowę jednego budynku mieszkalnego wielorodzinnego 3-segmentowego, ze wspólnym garażem podziemnym pod całością inwestycji i niezbędną infrastrukturą na terenie nieruchomości położonej w [...] przy ulicy [...] na działce [...] arkusz [...] obręb [...], nie jest dotknięta wadą rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art 156 § 1 pkt 2 kpa, ani też jakąkolwiek inną wadą kwalifikowaną wymienioną w katalogu art 156 § 1 kpa. Podstawowym powodem, dla którego A. K. usiłuje wzruszyć ww. decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] w postępownaiu nieważnościowym jest wskazane przez nią zacienienie i przesłanianie należącego do niej lokalu mieszkalnego, co pozbawia ją właściwego dostępu do odpowiedniej ilości światła dziennego. Biorąc pod uwagę powyższą okoliczność, podstawową kwestią wymagającą ustalenia było przede wszytskim sprawdzenie zgodności dokumentacji projektowej z dwoma przepisami tj. § 13 oraz § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 ze zm.). Zgodnie z pierwszym z powołanych przepisów odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń - co uznaje się za spełnione, jeżeli: 1) między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż: a) wysokość przesłaniania - dla obiektów przesłaniających o wysokości do 35 m, b) 35 m - dla obiektów przesłaniających o wysokości ponad 35 m, 2) zostały zachowane wymagania, o których mowa w § 57 i 60. Zgodnie z § 13 ust. 2 rozporządzenia wysokość przesłaniania, o której mowa w ust. 1 pkt 1, mierzy się od poziomu dolnej krawędzi najniżej położonych okien budynku przesłanianego do poziomu najwyższej zacieniającej krawędzi obiektu przesłaniającego lub jego przesłaniającej części. Ponadto dopuszcza się sytuowanie obiektu przesłaniającego w odległości nie mniejszej niż 10 m od okna pomieszczenia przesłanianego, takiego jak maszt, komin, wieża lub inny obiekt budowlany, bez ograniczenia jego wysokości, lecz o szerokości przesłaniającej nie większej niż 3 m, mierząc ją równolegle do płaszczyzny okna (§ 13 ust. 3), a odległości, o których mowa w ust. 1 pkt 1, mogą być zmniejszone nie więcej niż o połowę w zabudowie śródmiejskiej (§ 13 ust. 4 rozporządzenia). Stosownie z kolei do § 57 ust. 1 rozporządzenia pomieszczenie przeznaczone na pobyt ludzi powinno mieć zapewnione oświetlenie dzienne, dostosowane do jego przeznaczenia, kształtu i wielkości, z uwzględnieniem warunków określonych w § 13 oraz w ogólnych przepisach bezpieczeństwa i higieny pracy. Dodatkowo w pomieszczeniu przeznaczonym na pobyt ludzi stosunek powierzchni okien, liczonej w świetle ościeżnic, do powierzchni podłogi powinien wynosić co najmniej 1:8, natomiast w innym pomieszczeniu, w którym oświetlenie dzienne jest wymagane ze względów na przeznaczenie - co najmniej 1:12 (§ 57 ust. 2 rozporządzenia). Z analizy dokumentacji projektowej wynika, że wysokość przesłaniania projektowanego obiektu, czyli odległość liczona od wysokości od górnej krawędzi parapetu okna na parterze w budynku, w ktrórym znajduje się mieszkanie A. K. do górnej krawędzi attyki w budynku "C" (tj. 10,71 m) jest mniejsza od odległości dzielącej budynek "C" od wewnętrznego lica ściany na osi okna nieruchomości skarżącej - 11.13 m. Co wynika z rysunku pt. “Analiza przesłaniania". W zwiazku z powyższym należy zgodzić się z twierdzeniem organu, że projektowana odległość nie narusza przepisu § 13 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. Zgodnie z § 60 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia o warunkach jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie pomieszczenia przeznaczone do zbiorowego przebywania dzieci w żłobku, przedszkolu i szkole, z wyjątkiem pracowni chemicznej, fizycznej i plastycznej, powinny mieć zapewniony czas nasłonecznienia co najmniej 3 godziny w dniach równonocy (21 marca i 21 września) w godzinach 8:00-16:00, natomiast pokoje mieszkalne - w godzinach 7:00-17:00. Jak właściwie ustalił GINB nieruchomość skarżącej ma zapewnione wymogi wynikające z powołanego przepisu, co wynika ze znajdującej się w aktach sprawy “Analizy zacieniania". Należy w tym miejscu podkreślić, że wskazane wyżej dokumenty, które znajdują się w aktach sprawy i na które powołuje się organ, zostały opracowane przez osoby legitymujące się odpowiednim wykształceniem i dysponujące uprawnieniami zawodowymi. Zarzuty skarżącej dotyczące negatywnego wpływu inwestycji na lokal stanowiący jej własność, poprzez zacienianie i przesłanianie, nie są poparte żadnymi opiniami, ani ekspertyzami i innymi dowodami, lecz opierają się wyłącznie na twierdzeniach samej skarżącej. W tej sytuacji nie można organowi uczynić zarzutu uchybienia przepisom postępowania w stopniu majacym istotny wpływ na wynik sprawy, tym bardziej, że kontrolowana decyzja została wydana w trybie stwierdzenia nieważności, a zatem w postępowaniu nadzwyczajnym, w którym organ nie prowadzi nowego postępownaia dowodowego zmierzającego do rozstrzygnięcia o istocie sprawy, lecz weryfikuje prawidłowość zatwierdzonej dokumentacji projektowej pod kątem wystąpienia ewentualnej wady z art 156 § 1 kpa. Z analizy projektu budowlanego nie wynika wspomniany negatywny wpływ na lokal nalężący do skarżącej. Należy również zgodzić się z organem, że decyzja o pozwoleniu na budowę nie jest dotknięta inną wadą powodującą jej nieważność. Odnosząc się do zarzutów skarżącej dotyczących pominięcia jej jako strony postępownia administracyjnego zakończonego decyzją Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] i wadliwego reprezentowania jej w tym postępowaniu przez Spółdzielnię Mieszkaniową "[...]", nalezy zauważyć, że tego rodzaju argumentacja może stanowić jedynie podstawę do zastosowania innej przesłanki w odrębnym postępowaniu tj. określonej w art 145 § 1 pkt 4 kpa przesłanki wznowienia postępowania administracyjnego. Analogicznie należałoby traktować pojawienie się nowych okolicznosci faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, nieznanych organowi, który wydał decyzję (art. 145 § 1 pkt 5 kpa.). Z powyższych powodów zatem strona że wznowić postępowanie administracyjne, czyli zupełnie inny tryb nadzwyczajny, oczywiście po spełnieniu innych warunków formalnych, w tym określonego w art. 148 kpa. Odnosząc się do argumentów dotyczących potwierdzenia przez organy faktu zbyt małej ilości światła dziennego w lokalu mieszkalnym należącym do skarżącej (w tym podczas kontroli dnia [...] lipca 2012 r.) nalezy zauważyć, że w żadnym dokumencie nie stwierdzono, aby ewentualne zmniejszenie ilości światła spowodowane było realizacją inwestycji w postaci budynku mieszkalnego wielorodzinnego 3-segmentowego. Nawet zatem ustaelnie faktu zbyt małej ilości światła dzinnego w ww. lokalu nie wpływa bezpośrednio na ocenę prawidłowości zatwierdzonej dokumentacji projektowej, gdyż zjawisko to może być spowodowane różnymi przyczynami, które wymagają właściwego ustalenia w drodze odpowiedniej ekspertyzy. Również zatwierdzenie zmiany użytkowania z lokalu użytkowego na mieszkalny, na które powołuje się skarżaca nie wpływa bezpośrednio na ocenę legalności zaskarżonej decyzji. Argumentacja ta może natomiast stanowić ewentualną podstawę do analizy legalności rozstrzygnięcia organu dotyczącego zmiany użytkowania lokalu, skoro nie są spełnione warunki techniczne przewidziane dla pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Analiza ta pozostaje jednak zupełnie poza granicami niniejszej sprawy. Odnosząc się do nieprawidłowego przebiegu procesu inwestycyjnego i szkód, jakie skarżąca poniosła w związku z inwestycją należy podnieść, że pozostają one bez wpływu na ocenę prawidłowości zaskarżonej decyzji, której przedmiotem była ocena ważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] marca 2009 r. nr [...], nie zaś prawidłowości wykonywnaia zatwierdzonych robót budowlanych. Ewentualne nieprawidłowości w prowadzeniu inwestycji i wykonywaniu poszczególnych robót budowlanych (polegające na nieodpowiednim składowaniu materiałów budowlanych, wykonywaniu dużych wykopów), jakkolwiek pozostają we właściwości organów nadzoru budowlanego, to jednak nie mają wpływu na ocenę legalności zatwierdzonej dokumentacji projektowej. Nie można bowiem oceniać prawidłowości decyzji o pozwoleniu na budowę przez pryzmat sposobu jej wykonywania, który może być wadliwy. Nie ulega także wątpliwości, że skarżąca może domagać się naprawienia ewentualnych szkód poczynionych w trakcie procesu inwestycyjnego (polegających np na pęknięciach ścian w lokalu mieszkalnym) w drodze powództwa przed sądem powszechnym. Odnosząc się do zarzutu niewłaściwego ustalenia stanu faktycznego przez organ dotyczący precyzyjnej lokalizacji lokalu mieszkalnego, znajdującego się na tzw. “wysokim parterze", a nie – jak twierdzi organ – w “przyziemiu", nalezy podnieść, że w świetle powyższego oraz innych ustaleń organu kwestia ta pozostaje bez istotnego wpływu na wynik sprawy. W ocenie Sądu GINB w sposób prawidłowy ocenił także brak wystąpienia innych wad kwalifikowanych w odniesieniu do decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] marca 2009 r. nr [...]. Tym samym wyczerpał obowiązek przeprowadzenia właściwego postępowania wyjaśniajacego, a uzasadnienie rozstrzygnięcia odpowiada wymogom z art 107 § 3 kpa. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na mocy art. 151 ppsa, orzekł jak w sentencji wyroku.