I FZ 241/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Krystyna Chustecka (spr.), po rozpoznaniu w dniu 11 czerwca 2013 r. zażalenia M. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 20 marca 2013 r. sygn. akt I SA/Łd 238/13 odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 30 listopada 2012 r., nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2007 r. postanawia: 1) uchylić zaskarżone postanowienie, 2) przywrócić termin do wniesienia skargi. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 20 marca 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odmówił M. K. przywrócenia terminu do wniesienia skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 30 listopada 2012 r. Zdaniem Sądu treść wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi dowodzi, że pełnomocnik skarżącego, nie uprawdopodobnił okoliczności wskazujących na brak jego winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Podnoszone przez niego okoliczności nie mogą bowiem stanowić podstawy do uwzględnienia wniosku o przywrócenie powyższego terminu, gdyż nie sposób uznać opisanych przez pełnomocnika schorzeń za przeszkodę do wniesienia skargi. W ocenie Sądu przedłożone przez pełnomocnika zaświadczenia lekarskie stwierdzają jedynie, że celem ich wystawienia było zwolnienie z pracy w dniach od 6 grudnia 2012 r. do 1 lutego 2013 r. Jednakże samo zaświadczenie lekarskie nie jest potwierdzeniem braku winy w uchybieniu terminu. Niekoniecznie musi ono bowiem oznaczać niemożność dokonania w sposób prawidłowy konkretnej czynności procesowej. Samo zaświadczenie lekarskie nie wyklucza jednak możliwości zlecenia dokonania czynności procesowej innej osobie, zwłaszcza gdy z treści zwolnienia lekarskiego nie wynika niemożność chodzenia. Pełnomocnik skarżącego wniósł zażalenie na powyższe postanowienie. Domagał się uchylenia orzeczenia w całości. Zarzucił orzeczeniu naruszenie art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ) dalej: P.p.s.a. poprzez jego błędne zastosowanie polegające na uznaniu, że skarżący z własnej winy uchybił terminowi do złożenia skargi. Wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia. Do zażalenia dołączył zaświadczenie lekarskie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego pełnomocnik skarżącego w uzasadniony sposób wnioskował o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 30 listopada 2012 r., a WSA w Łodzi błędnie ocenił, że w świetle wymogów art. 86 § 1 P.p.s.a. strona nie wykazała braku winy w niedotrzymaniu terminu ustawowego. Zgodnie z art. 85 P.p.s.a. czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Wprowadzając rygor określony w art. 85 P.p.s.a., ustawodawca uwzględnił jednocześnie możliwość wystąpienia sytuacji, w których uchybienie terminowi nastąpi bez winy strony. Odnosząc powyższe rozważania do okoliczności przedmiotowej sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że pełnomocnik skarżącego w sposób należyty uprawdopodobnił brak winy w uchybieniu terminowi do wniesienia skargi. Kopie zaświadczeń lekarskich załączone do wniosku o przywrócenie terminu z dnia 7 lutego 2013 r. uprawdopodabniają okoliczność, że pełnomocnik w okresie od dnia 6 grudnia 2012 r. do dnia 1 lutego 2013 r. nie był zdolny do pracy. Ponadto do wniesionego zażalenia pełnomocnik strony dołączył zaświadczenie lekarskie, z którego wynika, że zwolnienia lekarskie zostały wydane ze względu na zagrożenie zdrowia w przypadku podjęcia pracy przez pełnomocnika we wskazanym wyżej okresie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w świetle powyższego uznać należy, że Sąd I instancji niezasadnie odmówił przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Uwzględniając zasadność zażalenia Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 188 w zw. z art. 197 § 2 oraz art. 86 § 1 w zw. art. 193 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.