I SA/Gd 212/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Zdzienicka-Wiśniewska (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Alicja Stępień, Sędzia WSA Bogusław Woźniak, Protokolant Starszy Sekretarz sądowy Agnieszka Rupińska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 10 maja 2011 r. sprawy ze skargi A. i W. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia 13 grudnia 2010 r., nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2010 rok 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. na rzecz strony skarżącej kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. W wyniku wznowienia z urzędu postępowania w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2010, Prezydent Miasta decyzją z dnia 15 września 2010 r. uchylił swoją decyzję z dnia 27 stycznia 2010 r. ustalającą państwu W. i A. P. wymiar podatku od nieruchomości za rok 2010 w kwocie 31 zł i ustalił zobowiązanie podatkowe w tym przedmiocie w kwocie 175 zł. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ wskazał, że w pierwotnej decyzji wymiarowej za 2010 rok błędnie, na podstawie złożonej przez podatnika informacji podatkowej przyjęto, że piwnica o powierzchni 26,50m2 wraz z udziałem w gruncie stanowiła część lokalu mieszkalnego i podlegała opodatkowaniu wg stawki przewidzianej dla lokali mieszkalnych. W wyniku wznowienia postępowania organ podatkowy ustalił, że nabyta odrębnym aktem notarialnym piwnica nie jest pomieszczeniem przynależnym do lokalu mieszkalnego lecz stanowi odrębną indywidualną własność, w związku z czym nie można zastosować do niej stawki podatkowej przewidzianej dla lokali mieszkalnych, gdyż nieruchomość taka powinna być opodatkowania podatkiem przewidzianym dla nieruchomości pozostałych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpoznaniu odwołania państwa W. i A. P., decyzją z dnia 13 grudnia 2010 r. utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że przedmiotem sporu jest w niniejszej sprawie zakwalifikowanie dodatkowo nabytych przez podatników powierzchni określonych zarówno w akcie notarialnym jak i w ewidencji gruntów i budynków jako lokal niemieszkalny. SKO wskazało, że państwo W. i A. P. na podstawie aktu notarialnego Rep. A nr [...] z dnia 12 stycznia 2009 r. nabyli lokale niemieszkalne - piwnice o powierzchni 21,10 m2 i 5,40m2 wraz z udziałem w gruncie wynoszącym 30/10000 działki nr 506/10 w S. przy ul. [...]. Przedmiotowe pomieszczenia stanowią odrębną od lokalu mieszkalnego własność i w prowadzonej przez Prezydenta Miasta ewidencji gruntów i budynków wpisane zostały jako lokale o funkcji niemieszkalnej. Przywołując treść art. 2 ust. 4 ustawy z dnia 24 czerwca 1994r. o własności lokali (Dz. U. z 2000r. nr 80 poz. 903 ze zm.), art. 47 § 1 Kodeksu cywilnego a także § 70 ust. 1 pkt 3 i 4 oraz § 70 ust. 3 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454) organ odowławczy wskazał, że ponieważ przedmiotowe dodatkowe pomieszczenia niemieszkalne nabyte zostały jako przedmiot odrębnej własności i skoro mogą posiadać odrębną księgę wieczystą (o czym świadczą wnioski do sądu wieczystoksięgowego zawarte w wymienionym wyżej akcie notarialnym) to brak jest podstaw do zaliczenia ich do pomieszczeń przynależnych do lokalu mieszkalnego. W ocenie organu odwoławczego rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji spełnia warunki wynikające z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010r. nr 95 poz. 613 ze zm.) określającego przedmiot opodatkowania, art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005r. nr 240 poz. 2027 ze zm.) określającego rodzaj i powierzchnię gruntów i budynków w prowadzonej przez gminę ewidencji podatkowej oraz wynikające z uchwały Rady Gminy określającej wysokość podatku od nieruchomości. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku państwo W. i A. P. wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania względnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji i umorzenie postępowania. Wnieśli nadto o zwrot kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie art. 5 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych poprzez nieprawidłową interpretację i ocenę przedmiotu postępowania a także art. 21 ustawy Prawo geodezyjne poprzez pominięcie zapisów ewidencyjnych wskazujących na przeznaczenie pomieszczenia jak również art. 7-11 ustawy o własności lokali poprzez pominięcie praw właściciela do wyodrębniania z lokalu i budynku odrębnej własności, bez zmiany przeznaczenia. Zarzucono nadto naruszenie art. 7, 75, 77, 80 k.p.a. poprzez błędne uznanie, że organ I instancji prawidłowo ocenił materiał dowodowy jak również poprzez pominięcie dowodu przedstawionego w trakcie postępowania odwoławczego – wyroku WSA w Bydgoszczy sygn. akt I SA/Bd 57810. Końcowo zarzucono naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez pominięcie w treści uzasadnienia podstaw odmowy stwierdzenia nieważności decyzji organu I instancji wydanej bez podstawy prawnej, gdyż uchwała Rady Miejskiej nr XXXI/448/09 z dnia 26 listopada 2008 r. w sprawie stawek podatku od nieruchomości na 2010 r. nie zawiera wskazania, ze dla pomieszczeń piwnicznych o odrębnej własności należy stosować podwyższony podatek, inny niż dla takich samych pomieszczeń bez wyodrębnionej własności. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumentacje i stanowisko jak w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Sąd administracyjny w granicach swojej właściwości bada zgodność zaskarżonych decyzji z prawem. W niniejszej sprawie spór dotyczy opodatkowania podatkiem od nieruchomości pomieszczeń piwnicznych znajdujących się w tym samym budynku mieszkalnym, w którym skarżący ma wspólnie z drugim współmałżonkiem lokal mieszkalny. W ocenie Sądu nie jest prawnie uzasadnione twierdzenie, że w sytuacji gdy lokal mieszkalny i powierzchnie piwniczne stanowią odrębny przedmiot współwłasności, nie można przypisać piwnicy statusu pomieszczenia przynależnego. Okolicznością bezsporną jest odrębne nabycie na podstawie umów wartych w formie aktu notarialnego lokalu mieszkalnego oraz lokali piwnicznych. Z wyjaśnień skarżącego wynika, że piwnice są wykorzystywane w sposób zwyczajowo przyjęty. Oznacza to, że korzystanie z piwnic pozwala na dogodną organizację zamieszkiwania. Z tej przyczyny nie ma podstaw do twierdzenia, że lokale piwniczne mają przeznaczenie inne niż mieszkalne. Kwestie cywilnoprawne dotyczące statusu prawnego pomieszczenia przynależnego (art. 47 § 1 k.c.) nie są istotne w sprawie z uwagi na to, że spór wymaga dokonania poprawnej wykładni art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a) i e) ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t. j. Dz. U. z 2006 r. nr 121, poz. 844 ze zm.). Opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają budynki lub ich części (art. 2 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy). Rada gminy określa wysokość stawek podatku od nieruchomości m. in. od budynków lub ich części mieszkalnych od budynków lub ich części pozostałych (art. 5 ust. 1 pkt 2 lit a) i e) powołanej ustawy). Sąd podziela pogląd, że główny nacisk należy kłaść na spełnienie funkcji mieszkalnych. Przeznaczenie pomieszczenia piwnicznego położonego w tym samym budynku co lokal mieszkalny będący własnością strony należy ocenić jako mieszkalne, zatem, niezależnie od prawnego wyodrębnienia lokalu mieszkalnego i lokali piwnicznych jako odrębnych przedmiotów własności istnieją podstawy do opodatkowania według stawki jak dla lokali mieszkalnych. W ustawie o podatkach i opłatach lokalnych nie ma definicji budynku mieszkalnego i ustalenie dla celów podatkowych, czy określony budynek jest, czy też nie jest budynkiem mieszkalnym, powinno nastąpić w postępowaniu podatkowym w oparciu o wszelkie prawnie dopuszczalne dowody (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lutego 2009 r., II FSK 884/08), zwłaszcza dane z ewidencji gruntów i budynków, o ile ewidencja budynków została już w określonej jednostce terytorialnej zaprowadzona. Zgodnie z definicją zawartą w art. 1a pkt 1 u.p.o.l., budynkiem w rozumieniu tej ustawy jest obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Jeżeli zatem obiekt budowlany ma cechy wymienione w tym przepisie, jest budynkiem. O tym natomiast, czy jest budynkiem mieszkalnym, czy też budynkiem innym, niemieszkalnym, decydują inne jego cechy i sposób wykorzystania. Brak w związku z tym podstaw normatywnych do uznania, że znajdowanie się w budynku mieszkalnym pomieszczeń nieprzeznaczonych do zaspokajania potrzeb mieszkaniowych może wpływać na zakwalifikowanie takiego budynku jako "częściowo mieszkalnego". Sposób wykorzystania determinuje stawkę opodatkowania. W prawie podatkowym nie jest prawidłowy pogląd, że pojęcie "budynek mieszkalny" nie oznacza całego budynku (por. wyrok NSA z dnia 22 lipca 2009 r., sygn. akt II FSK 460/08). Z faktu, że lokal piwniczny może stać się odrębnym przedmiotem obrotu handlowego nie wynika przeszkoda opodatkowania stawką jak dla części budynku mieszkalnego, o ile nie wykazano, aby były zajęte na cele inne niż mieszkalne. Z tych względów Sąd na mocy art. art.145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej jako p.p.s.a. - orzekł jak w pkt I wyroku. Na mocy art. 152 p.p.s.a. orzeczono jak w punkcie II. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 209 p.p.s.a.