I SA/Wa 129/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Gdesz Sędziowie: Sędzia WSA Emilia Lewandowska (spr.) Sędzia WSA Przemysław Żmich Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Krynicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 czerwca 2013 r. sprawy ze skargi J.O. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania oddala skargę. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi, decyzją z [...] listopada 2012 r. nr [...], utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] grudnia 2005 r. nr [...] umarzającą postępowanie z wniosku J.O. w sprawie wydania decyzji stwierdzającej, iż przejęcie na własność Państwa zespołu [...] w majątku "[...]", gmina G. w powiecie [...] nastąpiło z naruszeniem dekretu PKWN z 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej. Z ustaleń organu wynika, że z wnioskiem w dniu 27 kwietnia 2002 r. o wydanie decyzji, że zespół [...], stanowiący część nieruchomości ziemskiej "[...]" gm. G., przejętej na własność Skarbu Państwa na podstawie dekretu PKWN z 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej, nie podpadał pod działanie art. 2 ust. 1 lit. e powołanego dekretu, wystąpił J.O.. Wojewoda [...], decyzją z [...] września 2003 r., umorzył postępowanie ze względu na brak legitymacji strony do wystąpienia z żądaniem. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi, decyzją z [...] października 2003 r., utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z 29 września 2004 r. sygn. akt IV SA-4614-4625/03, uchylił decyzje organów obu instancji. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że organy nie dokonały oceny dowodów znajdujących się w aktach sprawy, którymi są wyszczególnione w uzasadnieniu dokumenty dotyczące majątku ziemskiego "[...]". Ponownie rozpoznając wniosek J.O., po wyroku z 29 września 2004 r., organ stwierdził, że w postępowaniu o wydanie decyzji na podstawie §5 rozporządzenia wykonawczego do dekretu o przeprowadzeniu reformy rolnej stronami postępowania są właściciele przejętej nieruchomości lub ich spadkobiercy. Z akt sprawy wynika, że księga wieczysta przedmiotowej nieruchomości została zniszczona, co potwierdza pismo Sądu Grodzkiego w C. z 27 stycznia 1947 r. do Wojewódzkiego Urzędu Ziemskiego w W.. Organ dokonał oceny zgromadzonych w sprawie dokumentów takich jak pisma Urzędów Ziemskich do Wydziału Hipotecznego Sądu Grodzkiego w C., pisma Wojewódzkiego Urzędu Ziemskiego do Powiatowego Urzędu Ziemskiego, protokołu przejęcia nieruchomości "[...]" oraz ewidencji nieruchomości ziemskich przejętych na cele reformy rolnej. Dokumenty te stwierdzają, że nieruchomość ziemska "[...]", przed jej przejęciem na własność Skarbu Państwa, stanowiła własność spadkobierców T.S. lub S.T., S.T. lub S.T.. Natomiast sprawozdanie z działalności Ref Roln. na terenie pow. [...] jako właściciela przejętego majątku "[...]" wskazuje C.S.. Wnioskodawca powołuje się na to, że jedynym spadkobiercą T.S. jest A.O., lecz nie zostało to w żaden sposób udowodnione. Wnioskodawca przedłożył do akt postanowienie o stwierdzeniu nabycia spadku po A.O. i A.O., jednak nie wynika z tego dokumentu, aby wskazane w nim osoby były spadkobiercami osób, na które wskazują powołane dokumenty. Tym samym brak jest dokumentów potwierdzających legitymację J.O. do wystąpienia z przedmiotowym wnioskiem. Wszczęcie postępowania na wniosek nielegitymowanego podmiotu stanowi podstawę do wydania decyzji o umorzeniu postępowania. W skardze na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi J.O., spadkobierca wnioskodawcy J.O., oświadczył, że jest w trakcie kompletowania dokumentów w sprawie. W odpowiedzi na skargę Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jest bezzasadna. Zgodnie z art. 61 § 4 kpa postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Stroną zaś jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek (art. 28 kpa). W sprawach dotyczących nieruchomości stronami są osoby, którym przysługują do nieruchomości prawa rzeczowe lub ich następcy prawni. W rozpoznawanej sprawie z wnioskiem o wszczęcie postępowania administracyjnego wystąpił J.O.. Wniosek dotyczy stwierdzenia, że zespół [...], stanowiący część nieruchomości ziemskiej "[...]", Gm. G. nie podpadał pod działanie art. 2 ust. 1 lit e dekretu PKWN z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej. Zatem aby przysługiwała wnioskodawcy legitymacja do żądania wszczęcia tego postępowania musiałby legitymować się tytułem własności do tej nieruchomości ziemskiej lub takim tytułem legitymowali się jego poprzednicy prawni. Wnioskodawca swój tytuł własności do nieruchomości wywodził ze spadkobrania po rodzicach A.O. i A.O.. Prawa spadkowe po tych osobach wnioskodawca wykazał prawomocnym postanowieniem o stwierdzeniu praw do spadku. Jednakże w aktach sprawy brak jest jakiegokolwiek dowodu, który potwierdzałby prawo własności A.O. bądź A.O. do przedmiotowej nieruchomości. Z dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy, których ocenę jako dowodów w sprawie zalecił Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z 29 września 2004 r., a której to oceny organy dokonały i co zostało uwidocznione w uzasadnieniach decyzji organów obu instancji, wynika, że wskazywano w nich jako właścicieli nieruchomości ziemskiej "[...]" spadkobierców T.S. bądź T.S. lub T.S. czy też T.S., a w jednym z dokumentów jako właściciela wskazano C.S.. Wprawdzie nie wynika z tych dokumentów na jakiej podstawie traktowano nieruchomość jako własność wskazanych w nich osób, to okoliczność ta jest bez znaczenia, gdyż i tak wnioskodawca nie wykazał, że jego rodzice A.O. i A.O. są spadkobiercami osób wskazanych jako właściciele w ocenionych dokumentach. Wyłącznym dowodem stwierdzającym następstwo prawne po osobie zmarłej jest postanowienie o stwierdzeniu nabycia spadku bądź notarialny akt potwierdzenia dziedziczenia. Takich dokumentów, potwierdzających następstwo prawne A.O. i A.O. po właścicielach nieruchomości ziemskiej "[...]" wnioskodawca nie przedłożył. Prawidłowo więc organ uznał, że J.O. nie wykazał, by przysługiwała mu legitymacja do wszczęcia przedmiotowego postępowania administracyjnego. W takiej sytuacji postępowanie administracyjne podlega umorzeniu. W toku postępowania przed Sądem skarżący J.O., przy piśmie datowanym 5 kwietnia 2013 r. (k.19), nadesłał niepoświadczoną za zgodność z oryginałem kserokopię dokumentu sporządzonego w języku angielskim bez tłumaczenia na język polski. Jednocześnie wskazał, że jest to dowód na to, kto był właścicielem majątku "[...]". Przede wszystkim należy wskazać że kserokopia nie poświadczona za zgodność z oryginałem nie ma mocy dowodowej. Poza tym dokument objęty tą kserokopią sporządzony jest w obcym języku. Dokonując jednak jego analizy należy stwierdzić, że dokument, którego kserokopię skarżący złożył do akt (k. 20) nie jest żadnym dowodem stwierdzającym tytuł własności do nieruchomości ziemskiej "[...]". Stanowi on informację o przekazaniu J.O. kwoty [...] euro. Z tych względów, uznając, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, skarga jako nieuzasadniona podlega oddaleniu na zasadzie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.