II SA/Wa 548/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Fronczyk (spraw.) Sędzia WSA Olga Żurawska-Matusiak Sędzia WSA Sławomir Fularski Protokolant starszy sekretarz sądowy Joanna Głowala po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 czerwca 2013 r. sprawy ze skargi P.S.E. z siedzibą w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej - oddala skargę - Wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2012 r. adwokat M.K., działając w imieniu P. S.A. z siedzibą w K.(dawna nazwa: P. O. S.A. z siedzibą w K.), na podstawie art. 2 ust. 1 i art. 10 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), zwrócił się do Starosty Powiatu w M. o udostępnienie pisemnej informacji publicznej, poprzez przesłanie na adres kancelarii w wersji elektronicznej na płycie CD/DVD ostatecznej decyzji – pozwolenia na budowę z dnia [...] maja 2003 r. nr [...], znak: [...], wydanej przez Zastępcę Burmistrza Miasta H., działającego z up. Burmistrza, dotyczącej budowy budynku produkcyjnego z częścią socjalno – mieszkalną na działce oznaczonej numerem ewidencyjnym [...], położonej przy ul. S. w miejscowości D., gmina H., wraz z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę, załącznikami oraz dokumentacją projektową. Pismem z dnia [...] sierpnia 2012 r. Starosta Powiatu w M., mając za podstawę art. 65 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), przekazał powyższy wniosek Burmistrzowi H., zgodnie z właściwością. G. K. (zam. ul. [...]) w związku z ww. sprawą udostępnienia informacji publicznej, w szczególności projektu architektoniczno – budowlanego, złożył w dniu [...] sierpnia 2012 r. pismo, w którym oświadczył, że jest osobą prywatną, nie pełni funkcji publicznych i wnosi o ochronę prywatności oraz, że nie rezygnuje z przysługującego mu prawa do prywatności. Przy piśmie z dnia [...] sierpnia 2012 r. Burmistrz H. przesłał wnioskodawcy – adwokatowi M.K., reprezentującemu P. S.A. – płytę CD z wnioskowaną decyzją – pozwoleniem na budowę oraz decyzją o warunkach zabudowy wraz z załącznikiem mapowym. Jednocześnie poinformował, że wniosek o pozwolenie na budowę wraz z dokumentem stwierdzającym prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane – nie stanowią informacji publicznej i nie podlegają udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Decyzją z dnia [...] września 2012 r. nr [...] Burmistrz H., stosując art. 16 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 i 2 w związku z art. 5 ust. 1 i ust. 2 ww. ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz art. 104 i art. 107 kpa, odmówił P. S.A., reprezentowanym przez adwokata M.K., udostępnienia informacji publicznej w zakresie dokumentacji projektowo – architektonicznej, będącej załącznikiem do decyzji – pozwolenia na budowę z dnia [...] maja 2003 r. nr [...]. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że po analizie dokumentacji stwierdził, iż do wniosku o pozwolenie na budowę dołączone zostały załączniki w postaci dowodu stwierdzającego prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, czyli akt notarialny oraz decyzja o warunkach zabudowy, a załącznikiem do decyzji o pozwoleniu na budowę jest dokumentacja projektowo – techniczna. Organ przyjął, że decyzje administracyjne, w tym decyzja o pozwoleniu na budowę wraz z załącznikiem, którym jest dokumentacja projektowo – techniczna, stanowią informację publiczną, co zostało podkreślone w orzecznictwie sądów administracyjnych. Jednak, jak wskazał organ, przepis art. 5 ust. 1 ww. ustawy o dostępie do informacji publicznej stanowi, że prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych. Zgodnie zaś z art. 5 ust. 2 cyt. ustawy, prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. Organ w uzasadnieniu decyzji wskazał, że z akt sprawy wynika, że właściciel działki nie jest osobą pełniącą funkcje publiczne, mającą związek z pełnieniem tych funkcji, dlatego też należy mu się ochrona prywatności. Właściciel działki w dniu [...] sierpnia 2012 r. oświadczył, że jest osobą fizyczną, nie pełni funkcji publicznych i nie rezygnuje z przysługującego mu prawa ochrony prywatności. Dlatego też, organ uznał, że dokumentacja projektowo – techniczna, będąca załącznikiem do decyzji o pozwoleniu na budowę, jak również załącznikiem do wniosku o pozwolenie na budowę, podlega ochronie na podstawie art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej ze względu na prywatność osoby fizycznej. Burmistrz H. stanął na stanowisku, że udostępnienie projektu architektoniczno – technicznego budynku nadmiernie ingerowałoby w sferę życia prywatnego. Projekt architektoniczno – budowlany, będący załącznikiem do decyzji o pozwoleniu na budowę, wydanej osobie fizycznej niebędącej osobą publiczną, pomimo tego, że jest informacją publiczną, nie podlega udostępnieniu ze względu na ochronę prywatności osoby, której tego pozwolenia udzielono. Po rozpatrzeniu odwołania P. S.A., sformułowanego w dniu [...] września 2012 r. przez reprezentującego Spółkę adwokata M.K., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podniósł, że Burmistrz H. powinien był rozważyć w sprawie kwestię ochrony danych osobowych. W dniu [...] stycznia 2013 r. wpłynęła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S., skierowana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarga G.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...], po ponownej analizie akt sprawy, treści zaskarżonej decyzji oraz skargi, uznało za zasadne – w oparciu o art. 54 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – uwzględnić w całości skargę G.K., ponieważ rozpatrując odwołanie, skład orzekający Kolegium dokonał błędnej wykładni art. 5 ust. 2 ww. ustawy o dostępie do informacji publicznej i w związku z tym: 1. uchyliło w całości zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...]; 2. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza H. z dnia [...] września 2012 r. nr [...], mocą której odmówiono P. S.A., reprezentowanym przez adwokata M.K., udostępnienia informacji publicznej w zakresie dokumentacji projektowo – architektonicznej, będącej załącznikiem do decyzji – pozwolenia na budowę z dnia [...] maja 2003 r. nr [...]. W dniu [...] lutego 2013 r. adwokat M.K., reprezentujący P. S.A., sformułował skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...], którą Kolegium wydało w trybie autokontroli, wnosząc o jej uchylenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucono: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 2 ust. 1 w związku z art. 5 ust. 2 ww. ustawy o dostępie do informacji publicznej, poprzez błędną wykładnię i w konsekwencji pozbawienie strony skarżącej prawa do informacji publicznej na skutek niewłaściwego przyjęcia, że w przedmiotowej sprawie występuje wyjątek od zasady prawa do informacji publicznej. W ocenie strony, udostępnienie informacji publicznej w zakresie dokumentacji projektowo – architektonicznej, będącej załącznikiem do decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...] maja 2003 r. nr [...], w żadnym zakresie nie ingeruje w jakikolwiek sposób w sferę prywatności, a dokumentacja projektowo – architektoniczna winna zostać udostępniona jako informacja publiczna; 2. naruszenie przepisów prawa materialnego mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 54 ust.1 oraz art. 31 ust. 3 w związku z art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, poprzez odmowę udostępnienia stronie skarżącej informacji publicznej i przyjęcie, że udzielenie informacji publicznej w zakresie dokumentacji projektowo – architektonicznej, będącej załącznikiem do decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...] maja 2003 r. nr [...], narusza prawo do ochrony życia prywatnego osoby fizycznej, której udzielono pozwolenia na budowę. Udzielenie żądanych informacji, w ocenie strony skarżącej, nie prowadzi do jakiejkolwiek ingerencji w sferę życia prywatnego G.K., a prawo do informacji stanowi konstytucyjne uprawnienie strony. W motywach skargi wyjaśniono, że żądana dokumentacja jest informacją publiczną, a jej udostępnienie nie narusza sfery intymnej właściciela budynku i jego bezpieczeństwa. Wykładnia przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej powinna być dokonywana na korzyść podmiotu realizującego prawo dostępu do takiej informacji, zważywszy że żądane informacje są dla strony skarżącej konieczne dla potrzeb ustanowienia służebności przesyłu związanej z posadowieniem na nieruchomości G.K. napowietrznej linii energetycznej 400 kV. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o jej oddalenie, argumentując, że dokumentacja projektowo – architektoniczna, będąca załącznikiem do decyzji o pozwoleniu na budowę, wydanej osobie fizycznej, która nie pełni funkcji publicznych, jakkolwiek jest informacją publiczną, to prawo do takiej informacji podlega ograniczeniu z uwagi na prywatność osoby, której pozwolenia udzielono. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej w art. 61 ust. 1 stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (ust. 2). Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego Państwa (ust. 3). Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), służy realizacji konstytucyjnego prawa dostępu do wiedzy na temat funkcjonowania organów władzy publicznej. Używając w art. 2 ust. 1 pojęcia "każdemu", ustawodawca precyzuje zastrzeżone w Konstytucji obywatelskie uprawnienie, wskazując, że każdy może z niego skorzystać na określonych w tej ustawie zasadach. Regulacja ta określa zatem tryb i zasady dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych, wskazuje, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu oraz kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. Oczywiście ustawa znajduje zastosowanie jedynie w sytuacjach, gdy spełniony jest jej zakres podmiotowy i przedmiotowy. W rozpoznawanej sprawie istotnie został spełniony zakres podmiotowy i przedmiotowy stosowania ustawy, co zresztą sporne nie jest. Sporna natomiast jest kwestia zasadności odmowy udostępnienia żądanej informacji publicznej. Rozważenia zatem wymaga, czy dostęp do informacji publicznej w postaci dokumentacji projektowo – technicznej budynku, będącej załącznikiem do decyzji o pozwoleniu na jego budowę, podlega ograniczeniu na podstawie art. 5 ust. 2 ww. ustawy o dostępie do informacji publicznej ze względu na prywatność osoby fizycznej, w sytuacji, gdy osoba ta nie pełni funkcji publicznej ani nie ma związku z pełnieniem takiej funkcji, jak również dokumentacja ta nie dotyczy sfery publicznej. Stosownie do art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw (tu prawa do informacji publicznej) mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym Państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Ograniczenia te nie mogą naruszać istoty wolności i praw. Z przepisu tego wynika, że każdy obywatel może korzystać z konstytucyjnych wolności i praw w granicach zakreślonych przez ustawę, albowiem chroniąc sferę wolności obywatelskich, Konstytucja dopuszcza także ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych praw i wolności, stanowiąc, że "mogą być ustanawiane tylko w ustawie", jak choćby właśnie w art. 5 ust. 2 ww. ustawy o dostępie do informacji publicznej. Istotne przy tym jest, że ograniczenia w zakresie korzystania z praw i wolności mogą być wprowadzane tylko wówczas, gdy są konieczne w demokratycznym Państwie w celu zapewnienia jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, ochrony wolności i praw innych osób. Artykuł 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej stanowi, że prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. Przepis art. 47 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej statuuje, że każdy ma prawo do ochrony prawnej życia prywatnego, rodzinnego, czci i dobrego imienia oraz do decydowania o swoim życiu osobistym. W myśl art. 51 ust. 2 wskazanego aktu, władze publiczne nie mogą pozyskiwać, gromadzić i udostępniać innych informacji o obywatelach, niż niezbędne w demokratycznym Państwie prawnym. Na gruncie przywołanych przepisów konstytucyjnych dostrzec należy, że każdorazowo, przy udostępnianiu informacji publicznej bezpośrednio lub pośrednio dotyczącej osoby fizycznej, konieczne jest wyważenie jej prawa do prywatności oraz wartości publicznej w postaci dostępu do informacji publicznej. Legalność udostępniania takich informacji poddał analizie Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 20 marca 2006 r. o sygn. akt K 17/05 (publ. "Orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego – Zbiór Urzędowy" 2006, seria A, nr 30, poz. 3). Zgodnie z nim, wskazane informacje podlegają udostępnieniu, o ile nie wychodzą poza niezbędność określoną potrzebą transparentności życia publicznego, ocenianą zgodnie ze standardami przyjętymi w demokratycznym Państwie prawnym, jak również są to informacje mające znaczenie dla oceny funkcjonowania instytucji oraz osób pełniących funkcje publiczne. Wreszcie, nie mogą to być informacje – co do swej natury i zakresu – przekreślające sens (istotę) ochrony prawa do życia prywatnego. Nie może dochodzić zarazem do naruszenia prywatności osób trzecich, chyba że osoba, której żądana informacja publiczna dotyczy, wyrazi na to zgodę. Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (t. j.: Dz. U. z 2002 r. Nr 101, poz. 926 ze zm.) w art. 23 ust. 1 pkt 1 określa legalną przesłankę przetwarzania danych osobowych w przypadku, gdy osoba, której dane dotyczą, wyrazi na to zgodę, co jednak nie miało miejsca w niniejszej sprawie. Brak zgody osoby, której żądana informacja publiczna dotyczy, uniemożliwia udostępnienie dokumentów, w których zawarte są prywatne dane dotyczące tej osoby. Udostępnienie dokumentacji projektowo – technicznej prywatnego budynku z częścią socjalno – mieszkalną naruszałoby bowiem prywatność zamieszkującej go osoby (osób). Należy brać tu także pod uwagę mir domowy, chroniony w przepisach prawa, a będący elementem tej prywatności. Nakazuje to wykładnia systemowa. Stosowne regulacje zawarte są m.in. w art. 193 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553 ze zm.) oraz w art. 23 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.). Prawo do nienaruszalności mieszkania, w rozumieniu art. 23 kc i art. 193 kk, musi być pojmowane w aspekcie niematerialnym – jako prawo do ochrony przed bezprawnym wtargnięciem w sferę nie samej "substancji mieszkaniowej", lecz w sferę określonego stanu psychicznego i emocjonalnego osoby, wynikającego z poczucia bezpiecznego i niezakłóconego posiadania własnej przestrzeni, w której koncentruje ona swoje istotne sprawy życiowe i chroni swoją prywatność (zob. A. Jakubowski, Glosa do wyroku Sąd Apelacyjnego w Warszawie z dnia 10 czerwca 2011 r. o sygn. akt VI ACa 84/11, LEX/el 2011, pkt 3 i przywołane tam orzecznictwo). Udostępnienie żądanej przez Spółkę informacji wykraczałoby poza niezbędność wymaganą potrzebą transparentności życia publicznego w demokratycznym Państwie prawnym. Sąd dostrzega bowiem, że udostępnienie przedmiotowej informacji oznaczałoby zgodę na poznanie przez dowolne osoby trzecie dokładnego rozkładu pomieszczeń, przebiegu instalacji, etc., znajdujących się w budynku, w tym ich przeznaczenia, np. na pokoje mieszkalne, sanitariaty, etc. Mieszkańcy budynku mogliby być wystawieni na wścibskość innych osób, przez co mogliby odczuwać dyskomfort wynikający z poczucia utraty intymności. Sytuacja taka godziłaby we wspomniany mir domowy (intymność zamieszkiwania, poczucie bezpieczeństwa), będący – jak była mowa – elementem szerszego prawa do prywatności, chronionego właśnie regulacją art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Ustawodawca, ustanawiając zatem obywatelskie prawo do informacji publicznej, ma również na względzie potrzebę zapewnienia ochrony interesów jednostki w sferze jej prywatności. Tym samym, określając konstytucyjne wolności i prawa obywatela, prawodawca dostrzega potrzebę wprowadzania ograniczeń tych dóbr. Przedkłada jedno dobro konstytucyjne nad drugie, wytyczając tym samym granice korzystania z wolności i praw, tworząc swoistą hierarchię dóbr, mieszczącą się w ich konstytucyjnych relacjach. W tym kontekście nie bez znaczenia jest także treść ustępu 2 art. 31 Konstytucji, w myśl którego każdy jest obowiązany szanować wolności i prawa innych, nikogo też nie wolno zmuszać do czynienia tego, czego prawo mu nie nakazuje. Ograniczając pewną sferę wolności konstytucyjnej obywatela, przepis ustawy musi czynić to w sposób, który przede wszystkim nie naruszy jej istoty i nie spowoduje zachwiania relacji konstytucyjnego dobra, które jest ograniczane (prawo do informacji publicznej), do celu, jaki temu przyświeca (ochrona prywatności), który to cel musi być także kwalifikowany w kategoriach wartości konstytucyjnej (interes jednostki, interes Państwa). Chodzi zatem o prawidłowe wyważenie proporcji, jakie muszą być zachowane, by przyjąć, że dane ograniczenie wolności obywatelskiej nie narusza konstytucyjnej hierarchii dóbr (zasada proporcjonalności). Prawodawca, ograniczając w art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej dostęp do informacji, czyni to więc w zgodzie z zasadą proporcjonalności i nie można w tym przypadku mówić o łamaniu konstytucyjnych uprawnień obywatela, gdy ograniczenie prawa do informacji publicznej podyktowane jest prawem jednostki do ochrony jej prywatnych interesów. Twierdzenia Spółki, że żądana informacja jest dla niej konieczna dla potrzeb ustanowienia służebności przesyłu związanej z posadowieniem na nieruchomości G.K. napowietrznej linii energetycznej 400 kV, nie mogą odnieść oczekiwanego przez nią skutku, wszak prywatność osoby fizycznej w tym przypadku ogranicza obywatelskie, konstytucyjne prawo do informacji publicznej i góruje nad interesem Spółki, która wskazywaną konieczność pozyskania informacji może zrealizować w inny sposób, podejmując chociażby próbę jej uzyskania drogą mniej inwazyjną w stosunku do prywatności G.K., np. poprzez zapłatę określonej sumy pieniężnej. Reasumując, odmowa udostępnienia informacji publicznej – orzekana w drodze decyzji wydawanej na podstawie art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej – może nastąpić jedynie w przypadku, gdy istnieje konieczność ochrony konstytucyjnych wartości i dóbr, jak to ma miejsce w rozpoznawanej sprawie. Jeśli zatem przez wzgląd na ochronę prywatności informacja publiczna nie może zostać udostępniona, zasadne jest wydanie decyzji o odmowie jej udzielenia. W przedstawionym stanie rzeczy, wydane w sprawie decyzje odpowiadają prawu. Motywy ich podjęcia zostały w pełni wyjaśnione, zaś przytoczona argumentacja jest wyczerpująca. Zatem za nieuzasadnione należy uznać zarzuty zawarte w skardze, mające jedynie charakter polemiczny. Sąd nie dopatrzył się w działaniach organów uchybień, co oznacza, że Sąd nie stwierdził takich naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością uwzględnienia skargi. Z tych względów, stosując art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku.