I SAB/Wa 164/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Emilia Lewandowska po rozpoznaniu w dniu 11 czerwca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi D.G., H.G. i I.M. na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpoznania wniosku o odszkodowanie za nieruchomość 1. zobowiązuje Prezydenta W. do rozpoznania wniosku z dnia 28 maja 2012 r. o przyznanie odszkodowania za nieruchomość położoną w W. przy dawnej ul. [...], hip. nr [...] - w terminie dwóch miesięcy od daty zwrotu akt administracyjnych wraz z prawomocnym wyrokiem; 2. stwierdza, że bezczynność Prezydenta W. miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Prezydenta W. na rzecz skarżących D.G., H.G. i I.M. solidarnie kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. D.G., H.G. i I.M., pismem z dnia 10 marca 2013 r. wniosły do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 28 maja 2012 r. o przyznanie odszkodowania w trybie art. 215 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, za nieruchomość położoną w W. przy dawnej ul. [...], hip. nr [...]. Skarżące zarzuciły, że postępowanie w sprawie toczy się od blisko roku oraz że Prezydent W. nie dotrzymał terminu wyznaczonego przez Wojewodę [...] w postanowieniu z dnia [...] listopada 2012 r., nr [...], mocą którego wyznaczono termin załatwienia sprawy wynoszący 3 miesiące od daty doręczenia postanowienia. Mając powyższe na uwadze wniesiono o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz o zasądzenie kosztów postępowania, według przepisów tej ustawy. W odpowiedzi na skargę Prezydent W. wniósł o jej oddalenie podnosząc, że pełnomocnik stron został poinformowany, iż w związku z koniecznością pozyskania dokumentów z Archiwum Państwowego W. nie było możliwe wydanie decyzji w terminie określonym w postanowieniu Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2012 r. Jednocześnie poinformowano o przewidywanym terminie zakończenia sprawy do dnia 31 lipca 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 1 i art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej poprzez rozpoznawanie skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Stosownie zaś do treści art. 119 pkt 2 powołanej ustawy, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, jeżeli jedna ze stron zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a pozostałe strony nie zażądają przeprowadzenia rozprawy w terminie 14 dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku. Taka sytuacja ma miejsce w rozpoznawanej sprawie. W ocenie Sądu skarga na bezczynność Prezydenta W. jest uzasadniona. Podkreślić należy, że zgodnie z art. 12 § 1 kpa organy administracji publicznej mają obowiązek działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Na organie prowadzącym postępowanie spoczywa obowiązek podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do załatwienia sprawy (art. 7 i art. 77 § 1 kpa). Stosownie do treści art. 35 § 1 kpa organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy, od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (art. 35 § 3 kpa). W myśl natomiast art. 36 § 1 kpa o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 kpa lub w przepisach szczególnych organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2 kpa.). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się z kolei, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia w każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 kpa, jeżeli nie dopełnił on czynności określonych w art. 36 kpa lub nie podjął innych działań wynikających z przepisów procesowych mających na celu usunięcie przeszkody w wydaniu decyzji. Dla stwierdzenia stanu bezczynności organu nie ma przy tym znaczenia fakt, z jakich powodów dany akt administracyjny nie został podjęty, a w szczególności, czy bezczynność ta została spowodowana zawinioną lub też niezawinioną opieszałością organu w jego podjęciu. Instytucja skargi na bezczynność organu ma natomiast na celu ochronę strony poprzez doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Badając zasadność takiej skargi Sąd czyni to według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, istniejących w dniu wydania orzeczenia sądowego. W rozpoznawanej sprawie – zdaniem Sądu – Prezydent W. nie wywiązał się z ustawowych obowiązków wynikających z powołanych wyżej przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Zauważyć należy, że z analizy dokumentów znajdujących się w aktach administracyjnych sprawy wynika, iż wniosek skarżących o przyznanie odszkodowania za nieruchomość położoną w W. przy dawnej ul. [...], hip. nr [...], wpłynął do Urzędu W. w dniu 28 maja 2012 r. Pierwsze działania w sprawie mające na celu zgromadzenie koniecznego materiału dowodowego i wydanie stosownego rozstrzygnięcia, organ podjął natomiast dopiero w kwietniu 2013 r. Mianowicie pismem z dnia 11 kwietnia 2013 r. zwrócono się o nadesłanie stosownych dokumentów do Archiwum Państwowego W. Jednocześnie pismem z tej samej daty poinformowano pełnomocnika skarżących o przyczynach nierozpatrzenia wniosku o odszkodowanie w terminie określonym w postanowieniu Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2012 r., nr [...] oraz wskazano, że przewidywany termin załatwienia sprawy to 31 lipca 2013 r. Zaznaczyć trzeba, że pismo z dnia 11 kwietnia 2013 r., skierowane do Archiwum Państwowego W., było w istocie jedyną podjętą przez organ czynnością zmierzającą do wyjaśnienia i rozpoznania sprawy. Czynności takiej nie stanowi bowiem wystosowanie pisma informującego o niemożności załatwienia sprawy w terminie i wyznaczeniu nowego terminu jej załatwienia. Istotne przy tym jest, że Prezydent W. nie dochował terminu wyznaczonego w postanowieniu Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2012 r., mocą którego uznano zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie za uzasadnione i wyznaczono termin na podjęcie stosownego rozstrzygnięcia wynoszący 3 miesiące od daty doręczenia postanowienia, co miało miejsce w dniu 14 listopada 2012 r. Pisma z dnia 11 kwietnia 2013 r. wystosowane natomiast zostały dopiero po wniesieniu skargi na bezczynność organu do sądu administracyjnego. Nie ulega zatem wątpliwości, że wniesiona skarga jest w pełni uzasadniona. Oczywiste jest, że Prezydent W. w prowadzonym postępowaniu uchybił powołanym wyżej przepisom kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie zaś z art. 149 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uznając skargę na bezczynność organu za zasadną, Sąd zobowiązuje ten organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności. Jednocześnie uwzględniając skargę na bezczynność Sąd stwierdza, czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W świetle przedstawionych wyżej okoliczności, a w szczególności z uwagi na fakt, że od dnia wystąpienia z wnioskiem o odszkodowanie (tj. 28 maja 2012 r.) Prezydent W. niemal przez rok (do kwietnia 2013 r.) nie podejmował w sprawie jakichkolwiek działań mających na celu jej załatwienie, Sąd uznał, iż w rozpoznawanej sprawie bezczynność Prezydenta W. nosi cechy rażącego naruszenia prawa. W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 149 § 1 w związku z art. 119 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono na mocy art. 200 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.