IV SA/Wa 609/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Krystyna Napiórkowska, Sędziowie sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj (spr.), sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak, Protokolant ref. staż. Paweł Smulski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 czerwca 2013 r. sprawy ze skarg Stowarzyszenia "Z." z siedzibą w K. i G. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...]stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla realizacji przedsięwzięcia 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Wójta Gminy C. z dnia [...]listopada 2012 r. Nr [...]; 2. stwierdza, iż zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. na rzecz skarżącego Stowarzyszenia "Z." z siedzibą w K. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego oraz na rzecz skarżącego G. N. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją z [...] stycznia 2013 r. nr. [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C.(dalej SKO), podstawie art. 2 w zw. z art. 1 ustawy z 12 października 1994 r o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.j. D.U. z 2001 r., Nr 79, poz. 856 ze zm.), art. 138 § 1 pkt 1, w zw. z art. 127 § 2 i art. 17 pkt.1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a.", art. 33 ust. 1, 66, 71 ust 1 i 2 pkt 2, 77 ust.1 pkt 1, 79 ust. 1, 80, 81, 82 i 85 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (D.U. Nr 199, poz. 1227 z późn. zm.) – dalej ustawa o ocenach, oraz § 3 ust 1 pkt 6 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (D.U. Nr. 213, poz. 1397) – dalej Rozporządzenie, po rozpoznaniu odwołania Stowarzyszenia "Z." oraz G. N. od decyzji Wójta Gminy C. z [...] listopada 2012 r. określającej środowiskowe uwarunkowania dla realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie farmy wiatrowej N. o łącznej mocy przyłączeniowej 4 MW, składającej się z 2 siłowni wiatrowych o maksymalnej wysokości 144 m. n.p.m., na działkach położonych w obrębie K., gmina C., oznaczonych numerami ewidencyjnymi [...] i [...], wraz z siecią kablową zasilającą niskiego i średniego napięcia, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Powyższe rozstrzygnięcie było wynikiem następujących ustaleń organu. "W." Spółka z.o.o. z siedzibą w K. wniosła o określenie środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia polegającego na budowie farmy wiatrowej N. o łącznej mocy przyłączeniowej 4 MW, składającej się z 2 siłowni wiatrowych o maksymalnej wysokości 144 m. n.p.m., na działkach położonych w obrębie K., gmina C., nr. ew. [...] i [...], wraz z siecią kablową zasilającą niskiego i średniego napięcia. Organ I instancji określił te warunki decyzją z [...] listopada 2012 r. Z decyzją tą nie zgodzili się Skarżący Stowarzyszenie "Z." oraz G. N. zarzucając jej naruszenie art. 7, 8, 16 i 17 K.p.a. poprzez nie należyte rozpatrzenie materiału dowodowego, co doprowadziło do naruszenia zasady zaufania obywateli do państwa. Ponadto zarzucili organowi nie zawiadomienie zainteresowanych o toczącym się postępowaniu oraz wskazali na to, że przeprowadzony w sprawie raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został sporządzony wadliwie, nie przeprowadzono w nim inwentaryzacji siedliskowej grup i gatunków zwierząt, poza ptakami i nietoperzami. Przeprowadzona analiza promieniowania elektromagnetycznego została przeprowadzona pobieżnie, nie wskazano wielkości, zasięgu i rodzaju oddziaływania, nie zidentyfikowano wszystkich źródeł pól elektromagnetycznych na kolejnych etapach realizacji przedsięwzięcia, nie oceniono ryzyk związanych z obsługą materiałów niebezpiecznych, nie przedstawiono opisu metodyki monitoringu ornitologicznego i chiropteriologicznego planowanego przedsięwzięcia. Poza tym raport jako, że został sporządzony przez członka zarządu spółki będącej inwestorem nie może stanowić wiarygodnego materiału dowodowego. Zdaniem Skarżących w takiej sytuacji było konieczne powołanie biegłego na okoliczność oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko tym bardziej, że realizacja przedsięwzięcia spowoduje trwałe zniekształcenie krajobrazu chronionego prawem. Poza tym organ nie odniósł się do zarzutów mieszkańców do treści decyzji. SKO rozpoznając odwołanie uznało, że przedłożony przez inwestora Raport o oddziaływaniu, wraz z uzupełnieniami spełnia wymogi art. 66 ustawy o ocenach a okoliczności podniesione w odwołaniu związane z jego wadliwością nie zasługują na uwzględnienie. Po pierwsze, co do zarzutu braku analizy wpływu inwestycji na inne zwierzęta poza nietoperzami i ptakami, SKO uznało że inwestycja nie będzie miała wpływu na inne zwierzęta i dlatego w raporcie brak jest analizy dotyczącej wpływu inwestycji na inne zwierzęta. Po drugie, co do zarzutu braku analizy pola elektromagnetycznego, organ wskazał, że urządzenia elektryczne i instalacje będą zamknięte w obudowach ekranujących, co wyklucza szkodliwą emisję pola elekromagnetycznego. Po trzecie, brak omówienia ryzyk związanych z obsługą materiałów niebezpiecznych, ryzyka takie nie występują z uwagi na lokalizację przedsięwzięcia. Po czwarte, co do zarzutu braku opisu metodyki monitoringu ornitologicznego i chiropteriologicznego na etapie poinwestycyjnym, obowiązek taki został nałożony na inwestora zaskarżoną decyzją. Po piąte, co do zarzutu niewiarygodności raportu jako sporządzonego przez stronę, sama ta okoliczność nie skutkuje niewiarygodnością raportu. Oba organy oceniły go jako dowód i uznały, że spełnia on wymogi określone w art. 66 ustawy o ocenach. Po szóste, nie było potrzeby dopuszczania dowodu z opinii biegłego jako że to organ dokonuje oceny materiału dowodowego i taka ocena została przeprowadzona. Po siódme, SKO nie dopatrzyło się aby istniały jakiekolwiek podstawy prawne uzasadniające odmowę wydania decyzji środowiskowej. Uzyskano bowiem wszelkie niezbędne uzgodnienia, przedsięwzięcie nie pozostaje w sprzeczności z przepisami prawa, nie stwierdzono aby istniała jakakolwiek okoliczność skutkująca uznaniem, że inwestycja stanowi zagrożenie dla środowiska, na obszar Natura 2000, ludzi i nie zachodzi przesłanka z art. 81 ust. 3 ustawy o ocenach. Po dziewiąte, procedura została przeprowadzona zgodnie z zasadami określonymi w K.p.a. i przepisami ustawy o ocenach. Dokonano ogłoszeń w sposób zwyczajowo przyjęty tj. w siedzibie organu i w miejscu prowadzenia inwestycji a ponieważ liczba stron postępowania przekraczała 20, zgodnie z art. 74 ust. 3 ustawy o ocenach w zw. z art. 49 K.p.a., o wszystkich czynnościach strony były zawiadamiane w drodze publicznego ogłoszenia tj. poprzez obwieszczenie – co czyni nie zasadnym zarzut dotyczący nie informowania mieszkańców o toczącym się postępowaniu. Organ odniósł się w decyzji do zarzutów mieszkańców dotyczących lokalizacji inwestycji poprzez przyjęcie, że nie będzie ona miała wpływu na ich warunki życiowe i zdrowie. Co prawda organ I instancji nie odniósł się do zarzutów sformułowanych w pismach z 5 czerwca 2012 r. jednakże, zdaniem Kolegium, ta wada decyzji nie uzasadniała uchylenia decyzji organu I instancji a do zarzutów sformułowanych w tych pismach odniosło się Kolegium orzekając jako organ II instancji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Skarżący zarzucili naruszenie: - art. 7, 8, 77 K.p.a. poprzez brak podjęcia kroków zmierzających do dokładnego rozpoznania stanu faktycznego oraz wyjaśnienia sprawy w sposób nie naruszający słusznych interesów obywateli, przeprowadzenie postępowania w sposób naruszający zaufanie obywateli do organów administracji, oparcie rozstrzygnięcia na niepełnym materiale dowodowym, brak wnikliwej analizy zgromadzonego materiału dowodowego, akceptację braku zawiadomienia o rozpoczętym i prowadzonym postępowaniu administracyjnym, brak ustosunkowania się do wszystkich zarzutów odwołania; - art. 84 ust. 1 K.p.a. poprzez brak uwzględnienia wniosku o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego; - art. 66 ustawy o ocenach poprzez błędne uznanie, że raport sporządzony przez wnioskodawcę spełnia jego wymogi i jest pełny i prawidłowy a nadto przyjęcie, że zgromadzony materiał dowodowy nie pozwala na przyjęcie, że planowana inwestycja ma negatywny wpływ na środowisko. Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi podnieśli podobne argumenty jak zaprezentowane w odwołaniu a dotyczące wadliwości raportu, braku inwentaryzacji siedliskowej innych grup i gatunków zwierząt, pobieżną analizę promieniowania elektromagnetycznego, nie zidentyfikowanie wszystkich źródeł pól elektromagnetycznych na wszystkich etapach budowy, eksploatacji i likwidacji farmy wiatrowej, brak omówienia ryzyk związanych z obsługą materiałów niebezpiecznych, brak omówienia sposobów postępowania w razie wystąpienia wypadków i nie przewidzianych zdarzeń związanych z planowanym przedsięwzięciem, brak opisu monitoringu ornitologicznego i chiropteriologicznego planowanego przedsięwzięcia na etapie poinwestycyjnym oraz metodyki monitoringu innych grup lub gatunków zwierząt na etapie budowy. Poparli także wcześniejsze zarzuty dotyczące nie informowania mieszkańców o toczącym się postępowaniu i brak odniesienia się organu do zastrzeżeń zgłoszonych w toku postępowania przez mieszkańców. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, choć nie wszystkie zarzuty są trafne. Zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa procesowego w zakresie właściwego wyjaśnienia sprawy i uzasadnienia orzeczenia, co mogło mieć istotny wpływ na jej wynik a w szczególności art. 7,8, 77 § 1 i 80 k.p.a. Podstawą prawną do wydania zaskarżonej decyzji były przepisy art. 66 i następne ustawy o ocenach a przedmiotem rozważań organu była inwestycja polegająca na budowie farmy wiatrowej Niechodzin, szczegółowo opisana w treści decyzji. Inwestycja ta zaliczona została do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko a zatem wymagała wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgodnie z § 13 ust. 1 pkt 65 Rozporządzenia. Postanowieniem Wójta Gminy C. z [...] listopada 2011 r. znak: [...] nałożono na inwestora obowiązek przeprowadzenia oceny i określono zakres raportu, który powinien być zgodny z art. 66 ustawy o ocenach ze szczególnym uwzględnieniem następujących elementów tj. oddziaływania na klimat akustyczny, możliwość występowania konfliktów społecznych w związku z realizacją przedmiotowego przedsięwzięcia, kumulowania się oddziaływań rozpatrywanego przedsięwzięcia z innymi przedsięwzięciami zlokalizowanymi na sąsiednich terenach, zagadnień dotyczących ochrony przyrody w szczególności wpływu na obszary cenne przyrodniczo tj. N. i K. Obszar chronionego Krajobrazu a także dolinę rzeki L. oraz gatunki objęte ochroną poprzez opis elementów przyrodniczych środowiska - inwentaryzację przyrodniczą terenu, opis fauny, flory, listę gatunków ptaków występujących na obszarze planowanej inwestycji oraz w jej okolicach (w promieniu 2 km od wiatraków) ze wskazaniem statusu (lęgowy, zalatujący, przelotny – żerujący lub odpoczywający na powierzchni, przelotny – niezwiązany z powierzchnią, zimujący), charakterystykę występowania ptaków dla których przedsięwzięcie może być barierą ekologiczną w tym dokładny przebieg tras przelotów, kierunki przemieszczania się, wysokość, sezonowość występowania, lokalny i regionalny schemat przemieszczania się, związki pomiędzy występowaniem ptaków a siedliskami, listy gatunków nietoperzy, ich charakterystykę, opis przewidywanych skutków dla ptaków, nietoperzy, innych zwierząt chronionych, siedlisk przyrodniczych i roślin - w przypadku niepodejmowania przedsięwzięcia, opis analizowanych wariantów w tym wariantu proponowanego przez wnioskodawcę i wariantu najkorzystniejszego dla środowiska, określenie przewidywanego oddziaływania wariantów na środowisko w szczególności śmiertelności w wyniku kolizji, efektu bariery dla przelotów lokalnych i długodystansowych odstraszania od siłowni, fragmentacji krajobrazu związanej z budową dróg serwisowych, wpływu inwestycji na gatunki ptaków z Załącznika I Dyrektywy Ptasiej, gatunków wymienionych w Czerwonej Księdze i gatunki SPEC w kategorii 1-3, wpływu inwestycji na szlaki migracyjne zwierząt (głównie ptaki i nietoperze), wpływu przedsięwzięcia na spójność sieci obszarów Natura 2000, i elementy jej sieci ekologicznej, na inne obszary i gatunki roślin i zwierząt, grzybów podlegających ochronie, uzasadnienie proponowanego przez wnioskodawcę wariantu ze wskazaniem oddziaływania na chronione rośliny, zwierzęta, siedliska, krajobraz, wzajemne oddziaływanie między nimi. W toku procedury wnioskodawca przedstawił raport wraz z jego uzupełnieniem sporządzone przez L. D., ocenę oddziaływania na awifaunę sporządzoną przez K. A. i M. M., monitoring chiropterologiczny sporządzony przez J. D., raport akustyczny – w języku angielskim. Zdaniem Sądu, przygotowany na potrzeby inwestycji raport jest niepełny, niezgodny w części z postanowieniem którym nałożono na inwestora obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania a tym samym nie spełnia kryteriów o jakich mowa w art. 66 ustawy o ocenach. Przede wszystkim raport nie zawiera ustaleń na temat zwierząt lądowych poza ogólnymi stwierdzeniami, że planowana inwestycja nie będzie miała na nie wpływu. (str. 29 raportu z sierpnia 2011r.). Nie wiadomo na jakiej zatem podstawie autor raportu doszedł do takiego przekonania. W tym zakresie, w przeciwieństwie do oceny wpływu przedsięwzięcia na ptaki i nietoperze, raport nie został uzupełniony. Postanowienie o obowiązku przeprowadzenia oddziaływania nakładało na inwestora obowiązek przedstawienia raportu z opisem skutków dla ptaków, nietoperzy i innych zwierząt chronionych, siedlisk przyrodniczych i roślin w przypadku nie podejmowania przedsięwzięcia a także opisu fauny i flory. O ile raport w ogólności zawiera opis flory i części fauny (ptaki i nietoperze) to nie zawiera żadnego opisu zwierząt które występują na tym terenie, choć stwierdza że na skutek inwestycji prawdopodobnie wyemigrują. Brak ustaleń w tym zakresie, w szczególności wobec nałożonego na inwestora takiego obowiązku czyni raport niepełnym. Czyni to częściowo zasadnym zarzut skargi dotyczący nie przeprowadzenia przez organ inwentaryzacji siedliskowej. Częściowa skuteczność tego zarzutu wynika z tego, że jednym z załączników do raportu jest ocena oddziaływania na awifaunę w której dokonano szczegółowej inwentaryzacji ptaków i nietoperzy występujących na terenach przedsięwzięcia i terenów na które ono oddziałuje ze wskazaniem ilości ptaków, terenów na jakich występują, pór występowania i oddziaływania na nie planowanej inwestycji. Ponadto raport nie zawiera przedstawienia 2 wariantów proponowanych przez wnioskodawcę i określenia przewidywanego oddziaływania na środowisko w analizowanych wariantach /pkt 4 ppkt 3a i pkt 4 ppkt 4 postanowienia/. Wynika z niego, że autor raportu przeanalizował tylko 1, wybrany jako docelowy wariant – co jest sprzeczne nie tylko z postanowieniem zobowiązującym do przeprowadzenia oceny oddziaływania ale i z art. 66 pkt 5a ustawy o ocenach. Wbrew twierdzeniu organu wadą raportu jest brak omówienia ryzyk związanych z możliwymi wypadkami drogowymi, obsługą materiałów niebezpiecznych i ewentualnymi katastrofami naturalnymi. Organ w tym zakresie przyjął, że ze względu na charakter oraz lokalizację przedsięwzięcia tego rodzaje ryzyka nie występują. Nie przesądzając na obecnym etapie postępowania trafności tego twierdzenia uznać należy, że organ nie wyjaśnił dlaczego doszedł do takiego przekonania a więc jakie cechy przedsięwzięcia uzasadniają tego rodzaju twierdzenie o braku możliwości wystąpienia tego rodzaju zagrożeń (naruszenie art. 80 K.p.a.) Mają także rację skarżący wywodząc, że organ I instancji nie odniósł się w pełni do zarzutów sformułowanych przez mieszkańców zawartych w piśmie z 5 czerwca 2012 r. Obowiązek odniesienia się do zarzutów zgłaszanych przez społeczeństwo wynika z art. 85 pkt 2 ppkt 1a ustawy o ocenach a nieodniesienie się do nich stanowi naruszenie tego przepisu w związku z art. 107 § 3 K.p.a. Zarówno w przypadku wydawania decyzji kończących sprawę, wywierających określone skutki w sferze praw i obowiązków podmiotów stosunku administracyjnoprawnego, jak i w przypadku wydawania niewiążących opinii, organ administracji publicznej powinien działać zgodnie z zasadą budowania zaufania do organów Państwa (art.8 K.p.a.), a jego rozstrzygnięcie powinno mieścić się w granicach prawa (art. 6 K.p.a.). Strona, do której skierowano akt administracyjny, powinna mieć możliwość, na podstawie jego treści, poznania motywów, jakimi kierował się organ wydając, tak jak w tym przypadku, decyzję. Konkretnie - jakie były przesłanki sformułowania określonego stanowiska. W tym wypadku strony postępowania nie dowiedziały się z decyzji w jaki sposób zostały rozpatrzone ich wnioski zawarte w protokole rozprawy z 5 czerwca 2012 r. dotyczące przede wszystkim wpływu realizacji przedsięwzięcia na zdrowie i warunki życia ludzi zamieszkujących w pobliżu terenu inwestycji poza stwierdzeniem że inwestycja nie będzie miała na nie wpływu. Uchybienia te dotyczą nie tylko decyzji organu I ale i II instancji i mogły mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Zgodnie z zasadą dwuinstancyjności wyrażoną w art. 15 k.p.a. powoduje to konieczność wyeliminowania z obrotu prawnego obu decyzji celem umożliwienia organowi podjęcia kroków zmierzających do uzupełnienia przez wnioskodawcę raportu w wyżej wskazanym zakresie a następnie jego ocenę. Z zasady dwuintancyjności wyrażonej w art. 15 k.p.a. że organ II instancji ma obowiązek nie tylko odnieść się do zarzutów odwołania ale ponownie ocenić zebrane w sprawie dowody podczas gdy z zaskarżonej decyzji nie wynika aby organ II instancji dokonał szczegółowej analizy zebranych dowodów. Nietrafny jest w ocenie Sądu zarzut dotyczący wadliwie przeprowadzonej analizy promieniowania elektomagnetycznego. Z raportu wynika bowiem że instalacje i urządzenia elektryczne zastosowane w elektrowniach będą zamknięte w obudowach ekranujących i nie będzie występowała ponadnormatywna i szkodliwa emisja pola elektromagnetycznego. Stąd zarzuty dotyczące nie przedstawienia wielkości, zasięgu i rodzaju oddziaływania nie są trafne skoro z uwagi na konstrukcję urządzeń i ich zabezpieczenie uniemożliwiona będzie emisja pola elektromagnetycznego w stopniu przekraczającym dozwolone normy. Nietrafny jest także zarzut dotyczący braku opisu metodyki monitoringu ornitologicznego i chiropteriologicznego planowanego przedsięwzięcia dlatego, że obowiązek przeprowadzenia monitoringu awifauny i nietoperzy został nałożony na inwestora postanowieniem punktu 6 decyzji organu I instancji czyli dopiero po uruchomieniu farmy. W ocenie Sądu nietrafne są także zarzuty związane z koniecznością przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego na okoliczność prawidłowości sporządzonego raportu. Raport, jest jednym z dowodów na podstawie których wyspecjalizowany organ podejmuje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach. Art. 66 ustawy o cenach określa elementy jakie powinien ten raport zawierać. Organ, wydając decyzję środowiskową występuje w tym przypadku w roli organu wyspecjalizowanego w skład którego wchodzą osoby posiadające umiejętności zawodowe do oceny czy raport jest zgodny z przepisami prawa, czy zawiera wszystkie niezbędne elementy i czy na jego podstawie da się w sposób nie budzący wątpliwości ustalić wpływ danego przedsięwzięcia na środowisko. Tylko w sytuacji w której organ nie posiadałby wiedzy specjalistycznej niezbędnej do załatwienia sprawy musiałby powołać biegłego – co wynika wprost z art. 84 § 1 K.p.a. W ocenie sądu sam fakt, że raport jest niepełny czy też, że nie zgadza się z nim strona nie jest wystarczającym powodem do powołania biegłego na okoliczność jego poprawności. Przyjęcie koncepcji Skarżących o konieczności powołania biegłego na okoliczność poprawności sporządzonego raportu pozbawiłaby de facto organ możliwości samodzielnej oceny tego raportu przez organ wyspecjalizowany. Organ, wydając rozstrzygnięcie ocenia wszystkie dowody zgromadzone w sprawie a jego decyzji powinna znajdować oparcie w przepisach prawa i być wynikiem określonego - znajdującego oparcie w logice i przepisach prawa procesu decyzyjnego. Takiej ocenie podlegał raport. Rację ma organ wywodząc, że fakt iż raport został przedłożony przez stronę postępowania nie może stanowić podstawy do jego dyskwalifikacji. Jest on jednym z dowodów a obowiązek jego złożenia wynika z art. 74 ust. 1 ustawy o ocenach z którego wynika, że wnioskodawca występując z wnioskiem ma obowiązek przedstawienia raportu jako jednego z dokumentów niezbędnych przy wydawaniu decyzji środowiskowej. A zatem, co do zasady, raport jest przestawiany przez wnioskodawcę i może być uzupełniany o ile organ dojdzie do przekonania, że zawiera braki uniemożliwiające merytoryczne rozpoznanie zgłoszonego wniosku. Tym samym sama okoliczność iż nie został on sporządzony przez biegłego nie może być powodem pozbawienia go mocy dowodowej. Sąd nie znalazł także podstaw do zakwestionowania przebiegu procedury związanej z podejmowaniem decyzji środowiskowej. Jak wynika z akt administracyjnych organ w sposób prawidłowy zastosował przepisy art. 74 ust. 6 pkt 3 ustawy o ocenach w zw. z art. 49 K.p.a, dokonując stosownych ogłoszeń poprzez obwieszczenia. Zarzut skarżącego nie został poparty żadną argumentacją, nie znajduje odniesienia do okoliczności faktycznych w sprawie i nie zasługuje na uwzględnienie. Uchybienie wymaganiu prawidłowego wyjaśnienia sprawy, po zgromadzeniu pełnego materiału dowodowego (art. 7 i 77 § 1, art. 80 K.p.a.), co musiałoby znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu orzeczenia (art. 107 § 3 K.p.a. i 85 ust. 1 ustawy o ocenach) i brak ponownej i wnikliwej oceny przez organ II instancji materiału dowodowego (art. 15 K.p.a.), stanowiło w danym przypadku o naruszeniu przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Wskazana wadliwość uzasadnienia co do jego koniecznej szczegółowości stanowi również o uchybieniu wymaganiu wskazanemu w art. 8 K.p.a. (budowanie zaufania do organów Państwa). Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c oraz art. 152 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w pkt l i II sentencji. O kosztach postępowania orzeczono w pkt III sentencji na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 powyższej ustawy oraz § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1348 ze zm.). Rozpatrując ponownie sprawę organ odwoławczy będzie miał na względzie ocenę prawną wyrażoną w uzasadnieniu niniejszego wyroku.