II SA/Bd 376/13

r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Jarosław Wichrowski Sędziowie: sędzia WSA Wojciech Jarzembski (spr.) sędzia WSA Małgorzata Włodarska Protokolant Kamila Wesołowska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 12 czerwca 2013 r. sprawy ze skargi M.M. na decyzję SKO w B. z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego oddala skargę. Prezydent Miasta B. decyzją z [...] grudnia 2012 r. nr [...] na podstawie art. 2 ust. 1, art. 3, art. 4, art. 7 ust. 1,3 i 4 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, poz. 734 ze zm.) oraz § 5 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych (Dz. U. Nr 156, poz. 1817 ze zm.) oraz § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 27 grudnia 2001 r. w sprawie sposobu przeprowadzenia wywiadu środowiskowego, wzoru kwestionariusza wywiadu środowiskowego oraz oświadczenia o stanie majątkowym wnioskodawcy, (Dz. U. Nr 156, poz. 1828), po rozpatrzeniu wniosku M. M. odmówił przyznania mu dodatku mieszkaniowego, wskazując, że wskazane dochody nie są odzwierciedleniem rzeczywistej sytuacji finansowej gospodarstwa domowego i wystąpiła dysproporcja miedzy niskimi dochodami a faktycznym stanem majątkowym, skoro skarżący jest właścicielem samochodu osobowego marki [...]rocznik 2012 zakupionego w 2012 r. za ponad [...] tyś. zł. Składając odwołanie pełnomocnik skarżącego zarzucił naruszenie art. 7 ust. 3 pkt 1 ww. ustawy z 21 czerwca 2001 r., poprzez jego błędną interpretację i przyjęcie, iż między dochodami wskazanymi przez wnioskodawcę w deklaracji o dochodach a jego faktycznym stanem majątkowym zachodzi rażąca dysproporcja, uniemożliwiająca przyznanie mu dodatku mieszkaniowego - wnosząc o zmianę zaskarżonej decyzji i przyznanie dodatku mieszkaniowego, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania. SKO w B. decyzją z [...] lutego 2013 r. (nr: [...]) na podstawie art. 1 ust. 1, art. 2, art. 17 ustawy z dnia 12 listopada 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2001 r., Nr 79, poz. 856 z zm.), art. 7 ust. 3 pkt 1 ww. ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. oraz art. 138 § 1 pkt 1 Kpa utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Wg SKO organ I instancji prawidłowo przeprowadził postępowanie, odbierając zgodnie z art. 7 ust. 4 ww. ustawy o dodatkach od strony oświadczenia o stanie majątkowym, ustalając stan majątkowy skarżącego, na który składa się samochód osobowy [...] rocznik 2012 r. o wartości [...] zł. Prawidłowo uznano, że ma zastosowanie art. 7 ust. 3 ustawy, stanowiący, że jeśli występuje rażąca dysproporcja między niskimi dochodami wskazanymi w deklaracji, a faktycznym stanem majątkowym wnioskodawcy, wskazującym, że jest on w stanie uiszczać wydatki związane z zajmowaniem lokalu mieszkalnego wykorzystując własne środki i posiadane zasoby majątkowe, to organ odmawia przyznania dodatku mieszkaniowego. Taka sytuacja występuje w przedmiotowej sprawie. Dodatek przyznawany jest osobom, które spełniają wszystkie ściśle określone wymagania i nie mogą pokrywać całości opłat korzystając z własnych zasobów finansowych i majątkowych. Składając skargę pełnomocnik skarżącego zarzucił naruszenie: 1) art. 7 ust. 3 pkt 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych poprzez jego błędną interpretację i przyjęcie, iż między dochodami wykazanymi przez wnioskodawcę w deklaracji o dochodach a jego faktycznym stanem majątkowym zachodzi rażąca dysproporcja, uniemożliwiająca przyznanie mu dodatku mieszkaniowego; 2) art. 80 Kpa poprzez dokonanie niewłaściwej oceny zgromadzonego materiału dowodowego i przyjęcie, iż z akt nie wynika, żeby samochód był skarżącemu niezbędny ze względu na jego stan zdrowia i koniecznym był jego zakup; 3) art. 107 § 3 Kpa poprzez niezawarcie w uzasadnieniu faktycznym decyzji takich pozycji jak wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Stawiając te zarzuty pełnomocnik skarżącego wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji i przyznanie dodatku mieszkaniowego, ewentualnie o uchylenie obu decyzji i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Odpowiadając na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, wywodząc, że nie znalazł podstaw do zmiany decyzji we własnym zakresie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania zarówno przepisów prawa materialnego jak i formalnego. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy gdy sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Natomiast - co należy w niniejszej sprawie mocno podkreślić, żaden przepis ww. ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ani też jakikolwiek inny przepis obowiązującego prawa nie stwarza jednak kompetencji dla sądu administracyjnego do zastąpienia organu administracyjnego i wydania w jego zastępstwie decyzji merytorycznej. Tego zaś domagał się w pierwszej kolejności pełnomocnik skarżącego wnosząc w złożonej skardze o "zmianę zaskarżonej decyzji i przyznanie panu M. M. dodatku mieszkalnego." Zgodnie z przepisem art. 133 § 1 przywoływanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Z akt sprawy natomiast wynika, że w dniu [...] grudnia 2012 r., do organu pierwszej instancji wpłynął wniosek skarżącego o przyznanie dodatku mieszkaniowego na częściowe pokrycie wydatków czynszowych na zajmowany na podstawie umowy najmu lokal mieszkalny będący w zasobach mieszkaniowych gminy o powierzchni [...] m2 położony w B. przy ul. C. [...], wskazując, iż źródłem jego utrzymania była renta brutto w łącznej wysokości [...] zł za trzy miesiące. Zasady i tryb przyznawania, ustalania wysokości i wypłacania dodatków mieszkaniowych oraz właściwość organów w tych sprawach regulują przepisy ustawy z 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, poz. 734 z późn. zm.) oraz przepisy zawarte w aktach wykonawczych do tej ustawy, tj. w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych (Dz. U. Nr 156, poz. 1817 ze zm.) oraz w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 27 grudnia 2001 r. w sprawie sposobu przeprowadzania wywiadu środowiskowego, wzoru kwestionariusza wywiadu środowiskowego oraz oświadczenia o stanie majątkowym wnioskodawcy, a także wzoru legitymacji pracownika upoważnionego do przeprowadzenia wywiadu (Dz. U. Nr 156, poz. 1828) - wydanych na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 9 i 7 tej ustawy. Po myśli przepisów ww. ustawy regulacje w niej zawarte zmierzają do wsparcia tych osób, które znajdują się w trudnej sytuacji materialnej i nie są w stanie pokryć bieżących wydatków na zajmowane mieszkanie. Dodatek mieszkaniowy jest jedną z form pomocy społecznej, kierowanej do osób ubogich znajdujących się w trudnej sytuacji materialnej uniemożliwiającej opłacenie zajmowanego mieszkania. Stosownie do przepisów tej ustawy o dodatek mieszkaniowy mogą ubiegać się osoby, które jednocześnie spełniają wszystkie kryteria ustawy tj. posiadają tytuł prawny do lokalu, zajmują określoną powierzchnię użytkową oraz posiadają dochód nie przekraczający 175% najniższej emerytury (w gospodarstwie jednoosobowym), tj. obecnie 1398,57 zł na osobę. W ustawie tej przewidziano także możliwość żądania od wnioskodawców oświadczeń majątkowych; w szczególności o posiadanych ruchomościach, nieruchomościach i zasobach pieniężnych. Ustalone kryteria pozwalają na weryfikację złożonych wniosków i przyznanie dofinansowania wyłącznie gospodarstwom domowym spełniającym wprowadzone w ustawie warunki. Z akt sprawy wynika, że organ pierwszej instancji, na podstawie art. 7 ust. 4 przywoływanej ustawy odebrał od skarżącego oświadczenie majątkowe. Wynika z niego, iż skarżący M. M. jest właścicielem samochodu osobowego marki [...] rok produkcji 2012, zakupionego [...] sierpnia 2012 r. w Spółce A za kwotę [...] zł, co organ w ocenie Sądu zasadnie w oparciu o przepis art. 7 ust. 4 ustawy o dodatkach mieszkaniowych uznał za przesłankę odmowy przyznania wnioskowanego dodatku. Przepis ten stanowi wyraziście, że organ odmawia przyznania dodatku mieszkaniowego, jeżeli w wyniku przeprowadzenia wywiadu środowiskowego ustali, że występuje rażąca dysproporcja pomiędzy niskimi dochodami wykazanymi w złożonej deklaracji, o której mowa w ust. 1, a faktycznym stanem majątkowym wnioskodawcy, wskazującym, że jest on w stanie uiszczać wydatki związane z zajmowaniem lokalu mieszkalnego (domu jednorodzinnego) wykorzystując własne środki i posiadane zasoby majątkowe. Powyższej oceny nie zmienia fakt, że kwota powyższa pochodziła z odszkodowania. Organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji dokonał zdaniem Sądu wszechstronnej analizy zebranego, pełnego, materiału dowodowego (m.in. prawidłowo oceniając fakt zakupu samochodu) i stanowisko swoje przekonywująco i prawidłowo uzasadnił zgodnie z dyspozycją art. 107 § 3 Kpa. Wszelkie więc zarzuty zawarte w skardze są chybione i nie mogły być uwzględnione. Nie dopatrując się więc wystąpienia jakichkolwiek przesłanek wskazanych w przywołanych przepisach art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi a także zaistnienia sytuacji wskazane w art. 145 § 2 pkt 2 tej ustawy - na podstawie art. 151 ww. ustawy skargę oddalono.