I OZ 437/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Borowiec po rozpoznaniu w dniu 12 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M.W. na zarządzenie sędziego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 21 marca 2014 r. sygn. akt II SA/Sz 1207/12 o pozostawieniu bez rozpoznania pisma z dnia 20 stycznia 2014 r. w sprawie ze skargi M.W. na postanowienie Dowódcy Jednostki Wojskowej [...] z dnia [...] września 2012 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania postanawia oddalić zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie postanowieniem z dnia 17 października 2013 r. sygn. akt II SA/Sz 1207/12 odrzucił zażalenie M.W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 20 września 2013 r. o odrzuceniu skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 13 czerwca 2013 r., oddalającego skargę M.W. na postanowienie Dowódcy Jednostki Wojskowej [...] z dnia [...] września 2012 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania. M.W. w dniu 20 stycznia 2014 r. skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie pismo zatytułowane "Skarga kasacyjna – zażalenie – wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonych orzeczeń do czasu rozpoznania kasacji". Z uwagi na niejasny charakter w/w pisma, Sąd pierwszej instancji wezwał skarżącego – w terminie 7 dniu pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania – do jednoznacznego oznaczenia jego rodzaju i sprecyzowania, w jakim celu pismo to zostało wniesione do Sądu. Powyższe wezwanie zostało doręczone skarżącemu w dniu 27 lutego 2014 r., jednak w wyznaczonym terminie nie udzielił on na nie odpowiedzi. Sędzia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie zarządzeniem z dnia 21 marca 2014 r. sygn. akt II SA/Sz 1207/12, na podstawie art. 49 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.: Dz. U. 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej w skrócie p.p.s.a.), pozostawił pismo skarżącego z dnia 20 stycznia 2014 r. bez rozpoznania. W uzasadnieniu podał, że skarżący w wyznaczonym terminie nie sprecyzował swojego pisma, wobec czego nie można nadać mu prawidłowego biegu. Powyższe zarządzenie stało się przedmiotem zażalenia M.W. do Naczelnego Sądu Administracyjnego Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 49 § 1 ust. 1 p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Jeżeli strona nie uzupełniła lub nie poprawiła pisma w terminie, przewodniczący zarządza pozostawienie pisma bez rozpoznania (art. 49 § 2 p.p.s.a). Na wstępie wskazać należy, iż powołane przepisy znajdują zastosowanie tylko w przypadku takich braków, które uniemożliwiają nadanie pismom strony prawidłowego biegu, tj. wywołania przez pisma procesowe właściwych skutków procesowych zarówno w stosunku do sądu, jak i pozostałych podmiotów uczestniczących w postępowaniu. Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie, bowiem skarżący nie sprecyzował w żaden sposób swojego żądania, co spowodowało, iż jego pismu z dnia 20 stycznia 2014 r. nie można było nadać dalszego biegu. Mając na uwadze okoliczności sprawy, stwierdzić należy, iż w niniejszym przypadku prawidłowo zastosowano w/w przepisy i pozostawiono pismo skarżącego bez rozpoznania. Sąd nie może bowiem domniemywać intencji skarżącego, gdyż to skarżący precyzuje treść pisma, zaś brak jego sprecyzowania uniemożliwia nadanie mu prawidłowego biegu. Niewykonanie przez skarżącego wezwania Sądu, a w konsekwencji nieusunięcie braków formalnych pisma z dnia 20 stycznia 2014 r., stanowi zatem obligatoryjną podstawę do pozostawienia go bez rozpoznania. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 z związku z art. 197 § 2 i art. 198 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.