IV SA/Wa 2222/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jakub Linkowski (spr.), Sędziowie sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska, sędzia WSA Łukasz Krzycki, Protokolant ref. staż. Paweł Smulski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 czerwca 2013 r. sprawy ze skargi Z. [...] z siedzibą w Z. na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania oddala skargę Postanowieniem z dnia [...] lipca 2012 r. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego stwierdził niedopuszczalność odwołania Z. [...] w Z. od decyzji [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] października 2011 r. udzielającej pozwolenia na usunięcie z terenu działek ew. nr [...] i nr [...] położnych w Z. przy ul. [...] (tzw. [...]), stanowiących własność Miasta Z., dwóch drzew: lipy drobnolistnej o obwodzie pnia 140 cm oraz kasztanowca zwyczajnego o obwodzie pnia 163 cm. W uzasadnieniu postanowienia Minister wskazał, że wniesienie odwołania od decyzji ostatecznej jest niedopuszczalne (art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego - Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm., zwanej dalej "K.p.a."). Z. [...] w Z. nie brało udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji z dnia [...] października 2011 r., która w dniu jej wydania została doręczona stronie postępowania - Prezydentowi Miasta Z. Termin do wniesienia odwołania upłynął więc w dniu [...] października 2011 r. Po tym dniu decyzja z dnia [...] października 2011 r. stała się ostateczna, stąd odwołanie z dnia 26 marca 2012 r. uznano za niedopuszczalne. Z. [...] w Z. zaskarżyło postanowienie Ministra z dnia [...] lipca 2012 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W uzasadnieniu skargi wskazano m. in., że Z. [...] w Z. w odwołaniu zatytułowanym "Wniosek do decyzji Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w L." - mimo niepowołania art. 58 K.p.a. - wniosło o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Odwołanie było sporządzone bez pomocy prawnika, lecz cała jego konsktrukcja, treść i logika wskazuje na zawarcie w nim wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Minister nie wziął pod uwagę, że T. nie mogło wnieść odwołania w terminie, gdyż wydanie decyzji nie było upublicznione, a jej rejestracja w Biuletynie Informacji Publicznej nie pozwalała na dotarcie do jej treści. W odpowiedzi na skargę Minister podtrzymał stanowisko i argumenty zawarte w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, iż w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekające w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Stosownie zaś do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., Sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że w granicach danej sprawy Sąd dokonuje oceny zgodności zaskarżonego aktu z przepisami prawa, bez względu na zarzuty podniesione w skardze. Rozpoznając skargę w świetle wyżej wskazanych kryteriów należy uznać, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Sąd stwierdza, że postępowanie w rozpoznawanej sprawie zostało przeprowadzone zgodnie z przepisami. Zebrany materiał dowodowy został oceniony w sposób prawidłowy, wyciągnięto z niego logiczne wnioski, które znalazły się w uzasadnieniu zaskarżonego aktu. Zgodnie z art. 134 k.p.a. organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Art. 134 k.p.a. obliguje organ odwoławczy do przeprowadzenia postępowania wstępnego polegającego na podjęciu czynności mających na celu ustalenie, czy wniesiony środek zaskarżenia jest dopuszczalny oraz czy został wniesiony z zachowaniem terminu. Stwierdzenie zaistnienia przyczyny wskazującej na niedopuszczalność wniesionego środka zaskarżenia, czy też stwierdzenie jego wniesienia po terminie zobowiązuje organ do zachowania przewidzianego w ww. art. 134. W takiej sytuacji merytoryczne rozpatrzenie środka zaskarżenia nie jest możliwe, prowadziłoby bowiem do wydania orzeczenia dotkniętego wadą nieważności. Należy jednocześnie stwierdzić, że organizacja społeczna ma prawa strony, a zatem również prawo wniesienia odwołania, tylko wówczas, gdy została dopuszczona do udziału w postępowaniu w I instancji. Gdy natomiast, organizacja nie została dopuszczona do udziału w postępowaniu w I instancji, to nie ma ona legitymacji do złożenia odwołania. W sprawie niniejszej Z. [...] nie było dopuszczone do udziału w postępowaniu zakończonym decyzją [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] października 2011 r. udzielającej pozwolenia na usunięcie z terenu działek ew. nr [...] i nr [...] położnych w Z. przy ul. [...] (tzw. [...]), stanowiących własność Miasta Z., dwóch drzew. Odwołanie Z. [...] w Z. z dnia 26 marca 2012r. od decyzji [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] października 2011 r. udzielającej pozwolenia na usunięcie drzew zostało wniesione gdy decyzja ta była już ostateczna. W tej sytuacji organ naczelny prawidłowo stwierdził, że odwołanie Z. [...] w Z. było niedopuszczalne i jako takie nie mogło być rozpoznane merytorycznie. Wobec stwierdzenia, że odwołanie było niedopuszczalne niecelowe było rozważanie przez organ naczelny kwestii ewentualnego przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. W tych okolicznościach rozstrzygnięcie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego zapadłe w niniejszej sprawie trzeba uznać za zasadne. Biorąc powyższe pod uwagę, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzeczono jak w sentencji wyroku.