I OZ 666/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Banasiewicz po rozpoznaniu w dniu 7 sierpnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Komendanta Wojewódzkiego Policji w Szczecinie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 13 czerwca 2013 r. sygn. akt II SA/Sz 565/13 o przywróceniu na wniosek A. R. terminu do wniesienia skargi od orzeczenia Komendanta Wojewódzkiego Policji w Szczecinie z dnia [...] listopada 2012 r., nr [...] w przedmiocie wydalenia ze służby postanawia uchylić zaskarżone postanowienie. Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie przywrócił A. R. termin do wniesienia skargi od orzeczenia Komendanta Wojewódzkiego Policji w Szczecinie z dnia [...] listopada 2012 r., nr [...], którym uchylono orzeczenie Komendanta Powiatowego Policji w Sławnie z dnia [...] października 2012 r., nr [...] w przedmiocie wydalenia skarżącego ze służby i przekazano sprawę temu organowi do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu postanowienia podano, że skarżący jako przyczynę uchybienia terminu do wniesienia skargi wskazał fakt, że nie został pouczony przez organ II instancji o terminie i sposobie zaskarżenia, bowiem organ zawarł jedynie błędne pouczenie, że orzeczenie jest ostateczne i podlega wykonaniu. W związku z tym skarżący nie wiedział o możliwości zaskarżenia do sądu administracyjnego, chociaż z orzeczeniem się nie zgadzał. Sąd stwierdził, że z akt postępowania dyscyplinarnego wynika, że orzeczenie z dnia [...] listopada 2012 r. zostało doręczone skarżącemu w dniu 14 grudnia 2012 r., orzeczenie to nie zawiera pouczenia o możliwości wniesienia skargi do sądu administracyjnego. W orzeczeniu pouczono, że jest ono ostateczne i podlega wykonaniu. Tymczasem, zdaniem Sądu, zgodnie z art. 138 ustawy o Policji prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego przysługuje policjantowi od każdego orzeczenia wydanego przez wyższego przełożonego dyscyplinarnego w trybie art. 135n ustawy o Policji. W ocenie Sądu I instancji błędne pouczenie co do prawa zaskarżenia nie może szkodzić stronie, a co za tym idzie niedokonanie czynności w ustawowym terminie nastąpiło bez winy strony, co daje podstawę do przywrócenia uchybionego terminu, na podstawie art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. dalej "p.p.s.a."). Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł Komendant Wojewódzki Policji w Szczecinie, reprezentowany przez radcę prawnego, domagając się jego uchylenia. Zarzucił Sądowi naruszenie: – art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. i art. 138 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.) poprzez uznanie, że orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w Szczecinie z dnia 26 listopada 2012 r. jest orzeczeniem kończącym postępowanie dyscyplinarne, podczas gdy kończy ono jedynie postępowanie w drugiej instancji, – art. 86 ust. 1 p.p.s.a., poprzez uznanie, iż w sprawie zachodzą przesłanki do przywrócenia terminu do wniesienia skargi, a skarżący nie wystąpił ze środkiem zaskarżenia wskutek błędnego pouczenia udzielonego przez organ. W uzasadnieniu zażalenia Komendant wskazał, iż zgodnie z art. 138 ustawy o Policji przedmiotem skargi do sądu administracyjnego może być jedynie orzeczenie kończące postępowanie dyscyplinarne, a orzeczenie z dnia 26 listopada 2012 r. postępowania takiego nie zakończyło. Decyzją tą uchylono bowiem rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne, a zatem postępowanie dyscyplinarne, toczące się wobec skarżącego, wciąż trwa. Sąd niezasadne przy tym przyjął, iż organ błędnie pouczył skarżącego o możliwości wniesienia skargi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 138 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji od orzeczenia oraz postanowienia kończącego postępowanie dyscyplinarne policjantowi przysługuje prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Przepis ten przewiduje zatem możliwość zaskarżenia w omówionym trybie jedynie orzeczenia lub postanowienia kończącego postępowanie dyscyplinarne. Orzeczeniem kończącym takie postępowanie nie jest jednak każde orzeczenie wydane przez wyższego przełożonego dyscyplinarnego w trybie art. 135n ustawy o Policji. Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela w tym zakresie poglądu wyrażonego przez ten Sąd w postanowieniu z dnia 7 września 2011 r., sygn. akt I OZ 641/11. Orzeczenie organu drugiej instancji uchylające orzeczenie organu pierwszej instancji i przekazujące sprawę temu organowi do ponownego rozpoznania nie kończy, jak zasadnie podnosi się w zażaleniu, postępowania dyscyplinarnego bowiem nie załatwia ostatecznie sprawy. Podkreślić przy tym należy, że tryb postępowania dyscyplinarnego wobec funkcjonariuszy policji jest ściśle uregulowany w samej ustawie o Policji tj. w przepisach 10-tego rozdziału ustawy. Żaden z przepisów tego rozdziału nie odsyła do odpowiedniego stosowania w tym postępowaniu przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Przepis art. 135p ustawy o Policji w zakresie nieuregulowanym w ustawie, odsyła do odpowiedniego stosowania w postępowaniu dyscyplinarnym przepisów kodeksu postępowania karnego, dotyczących jedynie wezwań, terminów, doręczeń i świadków z wyłączeniem możliwości nakładania kar porządkowych. Postępowanie dyscyplinarne wobec funkcjonariuszy policji nie jest postępowaniem administracyjnym, a w konsekwencji nie można na grunt tego postępowania przenieść wprost ogólnych zasad dopuszczalności kontroli sądowoadministracyjnej. Art. 138 ustawy o Policji jako przepis szczególny, o którym mowa w art. 3 § 3 p.p.s.a. stanowić może podstawę zaskarżenia orzeczenia lub postanowienia dyscyplinarnego jedynie w przypadku, gdy rozstrzygnięcie to kończy postępowanie dyscyplinarne. Nie można zatem skutecznie czynić organowi zarzutu, że nie pouczył skarżącego o możliwości wniesienia skargi do sądu administracyjnego, gdyż w rzeczywistości możliwość taka w jego sprawie nie występowała. Skoro orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w Szczecinie z dnia [...] listopada 2012 r. nie kończyło postępowania dyscyplinarnego, to tym samym nie przysługiwała skarżącemu możliwość wystąpienia ze skargą na to orzeczenie w terminie 30 dni od dnia jego doręczenia. W konsekwencji niedopuszczalne było orzekanie o przywróceniu terminu do złożenia skargi na to orzeczenie, skoro droga sądowa w tym przypadku była niedopuszczalna. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.