I OSK 117/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Sędziowie NSA Małgorzata Masternak – Kubiak del. WSA Mirosława Pindelska (spr.) Protokolant asystent sędziego Justyna Rosińska po rozpoznaniu w dniu 13 czerwca 2013 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej L.S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 29 września 2011 r. sygn. akt III SA/Gd 183/11 w sprawie ze skargi L.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami oddala skargę kasacyjną Wyrokiem z dnia 29 września 2011r. sygn. akt III SA/Gd 183/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę L.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] lutego 2011r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami. W uzasadnieniu Sąd przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy. Decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r. Starosta Człuchowski, na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej kpa i art. 140 ust. 1 pkt 4 lit b, c ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, orzekł o cofnięciu L.S. uprawnień do kierowania pojazdami kategorii A, B, C, BE, CE nr [...], druk nr [...]. W uzasadnieniu organ podał, że decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r. skierował L.S. na badania lekarskie do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w G. z powodu otrzymania informacji o zastrzeżeniach dotyczących stanu zdrowia mogących powodować niezdolność do prowadzenia pojazdów. Orzeczeniem lekarskim z dnia [...] października 2010 r. nr [...] Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w G. stwierdził istnienie u L.S. przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi, do których wymagane jest posiadanie prawa jazdy. Podobnie, po rozpatrzeniu odwołania strony, Uniwersyteckie Centrum Medycyny Morskiej i Tropikalnej w G. orzeczeniem z dnia [...] listopada 2011r. nr [...] stwierdziło u wymienionego przeciwwskazania zdrowotne do kierowania pojazdami silnikowymi, do których wymagane jest posiadanie prawa jazdy. Stosownie do art. 140 ust. 1 pkt 1 Prawa o ruchu drogowym, w takiej sytuacji obligatoryjne stało się cofnięcie stronie uprawnień do kierowania pojazdami drogowymi. Odwołanie od ww. decyzji wniósł L.S. Zarzucił organowi naruszenie art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 § 1, art. 77 § 1 kpa w związku z art. 80, art. 81 kpa. Stwierdził przy tym, że orzeczenia lekarskie, na które powoływał się organ, nie wskazują przyczyn, które były podstawą do stwierdzenia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi. Zauważył, że nie są one tożsame w swojej treści. Odwołujący się podkreślił, że nie figuruje w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Po rozpatrzeniu ww. odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzją z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy stwierdził, że wskazane orzeczenia lekarskie nie podają, jakie schorzenia stanowiły przyczynę stwierdzenia u badanego kierowcy przeciwwskazań zdrowotnych do prowadzenia pojazdów. W związku z tym nie można stwierdzić, czy przeciwwskazania te są tożsame z zaburzeniami, których istnienie wyklucza opinia psychologiczno-psychiatryczna z dnia 30 października 2010 r. opracowana na zlecenie sądu powszechnego w sprawie o skierowanie strony na leczenie odwykowe. W ocenie organu odwoławczego, w sprawie cofnięcia prawa jazdy ze względu na istnienie przeciwwskazań zdrowotnych, mają zastosowanie wyłącznie orzeczenia opracowane przez lekarzy uprawnionych do wykonywania badań lekarskich kierowców. Stosownie do art. 122 ust. 4 Prawa o ruchu drogowym badania lekarskie kierowców przeprowadza uprawniony lekarz. W stosunku do kierowców skierowanych na badania stanu zdrowia przez starostę, wskutek otrzymania przez ten organ wiarygodnej informacji o przeciwwskazaniach zdrowotnych do kierowania pojazdami, do badania uprawniony jest lekarz posiadający odpowiednie kwalifikacje, zatrudniony przez Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy. Minister Zdrowia wydał rozporządzenie z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami, w którym określił m. in. warunki i tryb kierowania na badania lekarskie oraz ich przeprowadzania w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi oraz kierowania tramwajami, wydawania orzeczeń lekarskich stwierdzających istnienie lub brak przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, odwoływania się od orzeczeń lekarskich, zakres badań lekarskich oraz wzór orzeczenia lekarskiego. Załączony do tego rozporządzenia wzór orzeczenia nie zawiera pozycji przeznaczonej na uzasadnienie, stąd nie jest ono konieczne. Treść orzeczenia wynikać powinna z dokumentacji lekarskiej, która pozostaje w aktach jednostki opracowującej orzeczenie. Osoba skierowana na badania ma ponadto obowiązek dostarczenia lekarzowi uprawnionemu do przeprowadzenia badań posiadanej dokumentacji lekarskiej, mogącej służyć do oceny stanu zdrowia. dokumentacja ta nie podlega jednak udostępnieniu organowi kierującemu na badania lekarskie. W związku z wskazanymi rozwiązaniami prawnymi, orzeczenia i opinie inne, niż pochodzące od lekarzy uprawnionych do badania kierowców, nie mogą stanowić dowodu istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, jak również przesądzać o braku takich przeciwwskazań. W związku z tym zarzuty odwołania dotyczące niewłaściwego przeprowadzenia postępowania dowodowego są bezpodstawne. Organ orzekający o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami jest związany treścią orzeczeń lekarskich wydanych przez uprawnionych lekarzy. W razie uzyskania nowego pozytywnego dla strony orzeczenia WOMP w G., uprawnienie do kierowania pojazdami może być decyzją Starosty przywrócone. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku L.S. wniósł o uchylenie opisanej wyżej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Skarżący zarzucił naruszenie art. 107 § 1 kpa poprzez podanie błędnej podstawy prawnej w decyzji Starosty Człuchowskiego, podtrzymanej przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., tj. art. 140 ust. 1 pkt. 4 lit. b, c Prawa o ruchu drogowym, oraz naruszenie art. 8 kpa, art. 9 kpa, art. 10 § 1 kpa, art. 81 kpa. Wskazany art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. b, c Prawo o ruchu drogowym nie odnosi się do stanu faktycznego zaistniałego w sprawie bowiem skarżący dobrowolnie poddał się badaniom lekarskim. Błędna podstawa prawna stanowi wadę na tyle istotną, iż niedopuszczalne jest zastosowanie sprostowania decyzji w trybie art. 113 kpa. Błędne oznaczenie podstawy prawnej jest istotną wadą decyzji, co powoduje konieczność stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 kpa. W ocenie skarżącego właściwe jest unieważnienie obu decyzji wydanych w sprawie. Ponadto skarżącemu nie zapewniono udziału w każdym stadium postępowania, co więcej przed wydaniem decyzji nie miał on możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w uzasadnieniu decyzji stwierdziło tylko, że Starosta Człuchowski jest związany orzeczeniami lekarskimi. Jedyną możliwość obrony miał poprzez zapoznanie się z aktami sprawy oraz wypowiedzenie się co do ich treści w terminie 10 dni od daty otrzymania zawiadomienia o wszczęciu postępowania administracyjnego z dnia 16 sierpnia 2010 r. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Odnosząc się do zarzutów przyznało, że Starosta błędnie powołał w podstawie prawnej art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. b, c Prawa o ruchu drogowym, jednak w uzasadnieniu decyzji prawidłowo wskazał art. 140 ust. 1 pkt 1 tej ustawy. Ponieważ odwołujący nie podnosił zarzutu w tym zakresie Kolegium uznało, że kwalifikacja prawna rozstrzygnięcia omówiona w uzasadnieniu nie budzi wątpliwości strony. Organ podkreślił merytoryczną zasadność cofnięcia skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 29 czerwca 2011 r., sygn. akt III SA/Gd 183/11 oddalając skargę uznał, że skarga nie jest zasadna. W uzasadnieniu wyroku Sąd podkreślił, że orzeczenia lekarskie są podstawą do wydania decyzji administracyjnej w kwestii cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami. Badania poprzedzające stosowne orzeczenia zgodnie z art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.) przeprowadza tylko uprawniony lekarz i jedynie on jest uprawniony do wydawania orzeczenia będącego podstawą wydania decyzji administracyjnej. Wzór takiego orzeczenia zamieszczony jest w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób obiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz. U. Nr 2, poz. 15). Orzeczenie to zgodnie z treścią rozporządzenia nie wymaga uzasadnienia. Sąd podał, że powodem skierowania skarżącego na badanie lekarskie było zarówno podejrzenie choroby alkoholowej jak i ciężki uraz głowy i kręgosłupa, jakich doznał po wypadku w następstwie którego był reanimowany. Dalej wskazał, że znajdująca się w aktach sprawy opinia psychiatryczno-psychologiczna sporządzona została tylko dla potrzeb sprawy karnej i stwierdza, że skarżący nie jest alkoholikiem i z tego powodu nie ma przeciwwskazań do prowadzenia pojazdów. Zauważył, że istotnie sporządzona została przez osoby nieuprawnione do sporządzania orzeczeń w trybie art. 122 § 1 pkt 4 Prawa o ruchu drogowym. Ponadto opinia dotyczy tylko kwestii związanych z nadużywaniem alkoholu. W żadnym zakresie nie odnosi się do ciężkiego urazu głowy. Sąd I instancji przyznał, że rację ma skarżący, iż organ pierwszej instancji w podstawie prawnej decyzji błędnie wskazał art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. b i c ustawy - Prawo o ruchu drogowym, jednak w uzasadnieniu decyzji prawidłowo powołał art. 140 ust. 1 pkt 1 tej ustawy. Stwierdził jednak, że to naruszenie prawa nie miało wpływu na prawidłowe rozstrzygnięcie, a w żadnym razie nie dawało podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji organu pierwszej instancji. Sąd wojewódzki uznał, że zarzut pozbawienia skarżącego możliwości czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym nie jest zasadny bowiem skarżącego powiadamiano o wszelkich czynnościach i miał on możliwość uczestniczenia w postępowaniu. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożył L.S. wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono w trybie: - art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. b, c - Prawa o ruchu drogowym poprzez odebranie prawa jazdy skarżącemu na podstawie ww. przepisu, który w przedmiotowym stanie faktycznym nie miał zastosowania, gdyż L.S. dobrowolnie poddał się badaniom lekarskim zarówno w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy w G., jak i w Uniwersyteckim Centrum Medycyny Morskiej i Tropikalnej w G. Nadmieniono, że skierowanie na badania L.S. nie było faktycznie uzasadnione ze względu na wynik sprawy sądowej, która zainicjowała niniejsze postępowanie. Sąd Rejonowy w C. [...] orzeczeniem wydanym w sprawie o sygn. akt [...] w dniu [...] grudnia 2010r., w oparciu o opinię sądową psychiatryczno-psychologiczną z dnia 30 października 2010r. (nie stwierdzono u L.S. cech uzależnienia od alkoholu), umorzył postępowanie dotyczące. obowiązku poddania się leczeniu odwykowemu skarżącego. Ponadto w orzeczeniu psychologicznym nr [...] z dnia [...] sierpnia 2010r. stwierdzono, że brak jest przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy; - art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. Zdaniem skarżącego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku naruszył prawo formalne poprzez stwierdzenie w uzasadnieniu wyroku, że wskazanie w decyzji w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami przez organ pierwszej instancji błędnej podstawy prawnej, jest na tyle nieistotne, że nie daje podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji. Wyjaśnienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku w tak istotnej kwestii są dla skarżącego nieprzekonujące, gdyż dla takiego stanowiska brak jest podstawy prawnej w obowiązującym systemie prawa, - w konsekwencji wadliwie zastosowano art. 151 p.p.s.a zamiast art. 145 § 1 p.p.s.a. W uzasadnieniu skargi skarżący nie zgadza się ze stanowiskiem wyrażonym w uzasadnieniu wyroku ponieważ narusza obowiązuje prawo. Zaznaczył, że Wojewódzki Sąd Administracyjny bez dostatecznej podstawy zaakceptował wadliwe rozstrzygnięcia organów administracji. Zbagatelizował naruszenie prawa, które wystąpiło w decyzji Starosty Człuchowskiego i które następnie zostało zaakceptowane przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. Podniósł, że błędna podstawa prawna dyskwalifikuje każdą decyzję w obrocie prawnym, a organ wyższego rzędu, jako uprawniony do kontroli jej prawidłowości, w żadnym wypadku nie powinien akceptować tego typu rozwiązań. Wskazał, że wymienione w zarzutach kasacyjnych odrębne badania nie wykazały przeciwwskazań do wykonywania przez niego pracy na stanowisku kierowcy. Polemika zaś z orzeczeniami lekarskimi Wojewódzkiej Medycyny Pracy w G., jak i Uniwersyteckiego Centrum Medycyny Morskiej i Tropikalnej w G., jest w znacznym stopniu utrudniona ze względu nieokreślenie przyczyny bądź przyczyn, a więc stanu zdrowia, czy też schorzenia dyskwalifikującego skarżącego jako kierowcę pojazdu silnikowego. Ponadto ww. orzeczenia nie zawierały uzasadnienia stanowiska autora danego orzeczenia. Skarżący kasacyjnie wyraził pogląd, że orzeczenia lekarskie wydawane w toku postępowania administracyjnego, a stanowiące podstawę zaskarżonych decyzji, powinno być w przypadku ich kwestionowania poddane kontroli sądowo- lekarskiej, analogicznie jak ma to miejsce w postępowaniach przed Sądami Ubezpieczeń Społecznych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z treścią art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. W sprawie nie występują przesłanki nieważności określone w art. 183 § 2 p.p.s.a., zatem Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Zarzuty skargi kasacyjne zostały oparte na obydwu podstawach przewidzianych w art. 174 p.p.s.a. W pierwszej kolejności wymagając odniesienia się zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, co wynika z treści i sensu regulacji przewidzianej w art. 188 p.p.s.a. Dopiero następnie, w razie stwierdzenia bezzasadności podnoszonego uchybienia proceduralnego, należy odnieść się do zarzutu naruszenia prawa materialnego. Zatem badanie zarzutów wniesionej skargi kasacyjnej należy rozpocząć od zarzutu kasacyjnego naruszenia przez Sąd I instancji art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez stwierdzenie w uzasadnieniu wyroku, że wskazanie w decyzji organu I instancji błędnej podstawy prawnej nie daje to podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji. Podnieść należy, że wymieniony przepis określa wymogi, jakim powinno odpowiadać uzasadnienie orzeczenia. Jest przepisem o charakterze formalnym, o jego naruszeniu można mówić wówczas, gdy brak jest jednego z ustawowych wymogów (opisu strony sprawy, zarzutów skargi, stanowiska strony przeciwnej, podstawy prawnej rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienia). Aby mógł on stanowić samodzielną podstawę zarzutu skargi kasacyjne, wada uzasadnienia musi być na tyle istotna, że może mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przedmiotowej sprawie nie można przyjąć aby uzasadnienie dotknięte było jakąkolwiek wadą, która powodowałaby konieczność uchylenia uzasadnionego w ten sposób i zaskarżonego niniejszą skargą wyroku. Jest ono jasne, wskazujące na przyjęte przez Sąd I instancji stanowisko. Zawiera ocenę Sądu I instancji co do zastosowanej przez organy administracji podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Wskazuje na błąd organu I instancji, który w komparycji decyzji powołał art. 140 ust 1 pkt 4 lit "b" i "c" ustawy Prawa o ruchu drogowym, a w uzasadnieniu decyzji prawidłowo określił art. 140 ust 1 pkt 1 tej ustawy. Ocenia ten błąd jako nie mający wpływu na prawidłowe rozstrzygnięcie organu, a ocena ta oparta jest na przyjętym ustaleniu faktycznym, że orzeczenia lekarskie stwierdzające istnienie po stronie skarżącego przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami są podstawą do wydania decyzji administracyjnej w kwestii cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami. Ustalenie to wyczerpuje przesłankę z art. 140 ust 1 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym wymaganą do wydania przez Starostę decyzji o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi. Nieuprawnione jest zatem twierdzenie skarżącego kasacyjne o nieprzekonującym stanowisku Sądu I instancji w przedmiocie błędniej podstawy prawnej wskazanej przez organ I instancji oraz braku podstaw prawnych do zajęcia takiego stanowiska w sprawie. Stwierdzić należy, iż z ugruntowanego stanowiska doktryny oraz dotychczasowego orzecznictwa sądów administracyjnych wynika jednoznacznie, że nawet brak wskazania podstawy prawnej lub błędne powołanie podstawy prawnej w decyzji organu administracji publicznej w okolicznościach, w których podstawa taka obiektywnie istnieje w przepisach prawa, a nadto przesłanki do jej zastosowania w danej sprawie zostały spełnione- nie daje podstawy do uznania , że takie uchybienie ma przymiot wady, o której mowa w art. 156 § pkt. 2 k.p.a. Nie jest to również takie uchybienie przepisu art. 107 § 1 k.p.a. które miałoby jakikolwiek wpływ na wynik sprawy ( tak m. in. J. Borkowski /w:/ B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydawnictwo C. H. Beck, Warszawa 2005, str. 723i nast.). W przedmiotowej sprawie organ I instancji popełniając błąd jedynie dodatkowo wskazał niewłaściwy przepis. Nie umniejszyło to roli i wagi prawidłowo wskazanemu przepisowi, co zostało ocenione przez Sąd I instancji, a ocena ta znalazła swój wyraz w uzasadnieniu orzeczenia. Zatem podnoszona przez skarżącego kasacyjnie okoliczność nie przekonującego uzasadnienia wyroku nie może motywować zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. bowiem powoływanie się na taki argument nie może służyć podważeniu zakresu dokonanej przez Sąd oceny legalności. Nie jest uprawniony zarzut naruszenia prawa materialnego w sposób wpływający na wynik sprawy z art. 140 ust 1 pkt 4 lit "b" i "c" Prawa o ruchu drogowym poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w stanie faktycznym przedmiotowej sprawy, gdzie L.S. dobrowolnie poddał się badaniu lekarskiemu zarówno w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy w G., jak w Uniwersyteckim Centrum Medycyny Morskiej i Tropikalnej w G. Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że powyższy zarzut naruszenia prawa materialnego zawiera szereg argumentów sprowadzających się do podważania, dokonanych przez organy obu instancji oraz Sąd I instancji, ustaleń faktycznych w sprawie oraz oceny orzeczeń lekarskich jako dowodów w sprawie, na podstawie których został ustalony stan faktyczny. Jednakże wskazać należy, że skarżący skutecznie nie zarzucił w ramach podstawy kasacyjnej przewidzianej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., że przy dokonaniu ustaleń faktycznych doszło do naruszenia przepisów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny, będąc związany granicami skargi kasacyjnej, nie bada trafności ustaleń faktycznych poczynionych w zaskarżonym wyroku. Nie można też skutecznie podnosić naruszenia prawa materialnego argumentując zarzut błędami w ustaleniach faktycznych sprawy. W takiej sytuacji stan faktyczny sprawy uznaje się za ustalony prawidłowo. Skarżący kasacyjnie podnosząc naruszenia prawa materialnego z art. 140 ust 1 pkt 4 lit "b" i "c" ustawy Prawa o ruchu drogowym pomija ustalenie Sądu I instancji, iż wymieniony w tym zarzucie kasacyjnym przepis prawa został wskazany przez organ I instancji jako jedna z dwóch podstaw rozstrzygnięcia. Drugą podstawą prawną było wskazanie w uzasadnieniu decyzji art. 140 ust 1 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Przepis art. 140 ust 1 pkt 1 ustawy stanowi, że decyzję o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym wydaje Starosta w razie stwierdzenia na podstawie orzeczenia lekarskiego istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem. W przedmiotowej sprawie zarówno organy administracyjne, jak i Sąd I instancji ustaliły, że w odrębnym postępowaniu Starosta Człuchowski decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r. skierował L.S. na badania lekarskie do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w G. z powodu otrzymania informacji o zastrzeżeniach dotyczących stanu zdrowia mogących powodować niezdolność do prowadzenia pojazdów. Orzeczeniem lekarskim z dnia [...] października 2010 r. w/w jednostka medyczna stwierdziła istnienie u L.S. przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi, do których jest wymagane posiadanie prawa jazdy. Podobne orzeczenie lekarskie z dnia [...] listopada 2011 r. zostało wydane w wyniku rozpatrzenia odwołania skarżącego przez Uniwersyteckie Centrum Medycyny Morskiej i Tropikalnej w G. Sąd I instancji, jak i organy orzekające w sprawie, wskazały, że treść orzeczeń uprawnionych lekarzy była podstawą cofnięcia uprawnień L.S. do kierowania pojazdem silnikowym na podstawie art. 140 ust 1 pkt 1 ustawy Prawa o ruchu drogowym. Jedynie organ I instancji wskazał dodatkowo w komparycji decyzji przepis art. 140 ust 1 pkt 4 lit "b" i "c" nie odnosząc go do ustaleń faktycznych sprawy. Wymieniony przepis stanowi o wydaniu przez starostę decyzji o cofnięciu w/w uprawnień w razie niepoddania się: badaniu lekarskiemu w trybie określonym w art. 122 ust 1 pkt 3 – 5; badaniu psychologicznemu w trypie określonym w art. 124 ust 1 pkt 2 lub 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Błąd organu I instancji został uznany przez Sąd I instancji jako nieistotny gdyż nie miał wpływu na wyniki sprawy, a prawidłową i stosowaną w sprawie podstawę materialną prawa stanowił przepis art. 140 ust 1 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Tym samym zarzut kasacyjny naruszenia przez Sąd I instancji prawa materialnego z art. 140 ust 1 pkt 4 lit "b" i "c" w/w ustawy przez niewłaściwe zastosowanie nie jest trafny. Sąd I instancji nie stosował powyższego przepisu jako podstawy rozstrzygnięcia zatem nie mógł go naruszyć przez niewłaściwe zastosowanie. Brak zasadności podniesionych zarzutów kasacyjnych powoduje nietrafność twierdzenia skarżącego kasacyjnie o nieprawidłowym zastosowaniu przez Sąd I instancji art. 151 p.p.s.a, zamiast art. 145 § 1 tej ustawy ( bez wskazania przez skarżącego naruszenia konkretnego punktu tego przepisu.). Przepis art. 151 p.p.s.a. ma zastosowanie w przypadku nieuwzględnienia skargi przez Sąd I instancji, co miało miejsce w przedmiotowej sprawie, a czego skarżący kasacyjnie nie podważył skutecznie wniesioną skargą kasacyjną. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną jako nieuzasadnioną.