I SA/Kr 627/13

|Sygn. akt I SA/Kr 627/13 | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 14 czerwca 2013 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Piotr Głowacki (spr.), Sędzia: WSA Nina Półtorak, Sędzia: WSA Urszula Zięba, Protokolant: Anna Boczkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 czerwca 2013 r., sprawy ze skarg R.R., S.S., T.W., A.R. i B.R., na postanowienia Ministra Finansów, z dnia 26 lutego 2013 r. Nr [...],, [...],, [...],, Nr [...],, i z dnia 27 lutego 2013 r. [...],, w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowań w sprawie udzielenia pisemnych interpretacji, I. uchyla zaskarżone postanowienia, II. zasądza od Ministra Finansów na rzecz każdego ze skarżących koszty postępowania w kwotach po 357 zł (trzysta pięćdziesiąt siedem złotych). W dniu 11 września 2012 r. R.R., S.S., T.W., A.R. i B.R. złożyli wnioski o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych, w zakresie opodatkowania przychodów z tytułu spłaty wierzytelności z tytułu pożyczki oraz wierzytelności handlowych otrzymanych przez wnioskodawców w związku z likwidacją lub wystąpieniem ze spółki osobowej oraz ustalenia kosztów uzyskania przychodów w przypadku odpłatnego zbycia lub wniesienia aportem do spółki kapitałowej wierzytelności z tytułu pożyczki oraz wierzytelności handlowych otrzymanych przez wnioskodawców w związku z likwidacją, bądź wystąpieniem ze spółki osobowej. We wnioskach wskazano zdarzenie przyszłe, zadano pytania, a także przedstawiono stanowisko wnioskodawców. Postanowieniami z dnia 11 grudnia 2012 r. znak: [...], [...], [...], [...] i [...] Minister Finansów odmówił wszczęcia postępowania w przedmiotowych sprawach wskazując, iż treść wniosków uniemożliwia wydanie interpretacji indywidualnej w trybie art. 14b Ordynacji podatkowej. W szczególności podano, iż analiza wniosków wskazuje, że ich przedmiotem nie jest interpretacja wymienionych przez wnioskodawców w części E. 3. poz. 61 złożonych wniosków ORD-IN przepisów prawa podatkowego w ich indywidualnej sprawie. Istota wniosku sprowadza się bowiem do żądania wydania rozstrzygnięcia, uwzględniającego wszelkie rozważane przez wnioskodawcę skutki podatkowe związane z likwidacją spółek osobowych (funkcjonujących w różnych formach prawnych), a także z "wystąpieniem" z tych spółek, tj. z zakończeniem uczestnictwa wnioskodawcy w spółkach na skutek różnych czynności prawnych, które mogą potencjalnie mieć miejsce. Wnioskodawcy żądają tym samym udzielenia interpretacji indywidualnej, która rozstrzygając na poziomie abstrakcyjnym o skutkach podatkowych wykoncypowanych przez nich opcji zdarzeń przyszłych, miałaby gwarantować wnioskodawcom ochronę prawną w odniesieniu do wszelkich rzeczywistych sytuacji mieszczących się w opisanych przez nich we wnioskach kategoriach zdarzeń. Liczba zdarzeń przyszłych, o których mowa może być nieograniczona, a zdarzeniem przyszłym w niniejszej sprawie nie jest wiec konkretna, planowana przez wnioskodawców sytuacja, ale pewna sekwencja hipotetycznych zdarzeń. Wobec powyższego istota złożonych wniosków sprowadza się do żądania wydania rozstrzygnięcia o charakterze bardzo ogólnym, nie do końca określonym oraz w ogóle nieumiejscowionym w czasie. Wnioskodawcy żądają tym samym udzielenia interpretacji indywidualnej, która rozstrzygając na poziomie abstrakcyjnym o skutkach podatkowych nie zindywidualizowanych zdarzeń, miałaby gwarantować wnioskodawcom ochronę prawną w odniesieniu do wszelkich rzeczywistych sytuacji mogących mieć miejsce w związku z zakończeniem ich uczestnictwa w spółkach osobowych (funkcjonujących w różnych formach prawnych), tj. z likwidacją tych spółek, umorzeniem akcji spółek komandytowo-akcyjnych, bądź wystąpieniem ze spółek osobowych. Tak przedstawionego zdarzenia w ocenie organu nie da się umieścić w trybie przewidzianym dla wydawania interpretacji indywidualnych. Na w/w. postanowienia wnioskodawcy złożyli zażalenia, zarzucając naruszenie: a) art. 165a § 1 w zw. art. 14h Ordynacji podatkowej, poprzez odmowę wszczęcia postępowania w sytuacji spełnienia przez wniosek wszystkich wymogów wskazanych w przepisie art. 14b, b) art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez niewydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego (interpretacji indywidualnej) mimo spełnienia wymogów określonych w przepisie art. 14b Ordynacji podatkowej, c) art. 14d Ordynacji podatkowej, w związku z niewydaniem interpretacji indywidualnej w terminie 3 miesięcy od złożenia wniosku. Efektem tego naruszenia jest wydanie w dniu następującym po dniu, w którym upłynął termin wydania interpretacji, interpretacji indywidualnej stwierdzającej prawidłowość stanowiska wnioskodawcy w pełnym zakresie (tzw. interpretacja milcząca), d) art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez odmowę wydania pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, podczas gdy w takich samych opisach zdarzeń przyszłych w innych wnioskach organ stwierdzał prawidłowość sformułowania wniosku i wydawał indywidualną interpretację, co narusza zasadę zaufania do organów podatkowych. Naruszenie zasady zaufania do organów podatkowych stanowi także sporządzenie uzasadnienia postanowienia w sposób niekonkretny, nieprecyzyjny, który w dalszym ciągu nie tłumaczy wnioskodawcy, jakie błędy popełnił oraz jak należy formułować wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, e) art. 120 Ordynacji podatkowej, poprzez nieznajdujące uzasadnienia w przepisach prawa podatkowego wydanie postanowienia na podstawie pozaprawnych przesłanek, takich jak m.in. niesprecyzowanie zdarzenia przyszłego, co w efekcie nie stanowi działania organu na podstawie przepisów prawa, f) art. 125 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez wskazanie, iż określony w nim zakres analizy prawnopodatkowej wykracza poza uprawnienia przysługujące organowi i w efekcie odmowę wydania interpretacji indywidualnej. Takie działanie organu wymaga od wnioskodawcy składania kilkudziesięciu wniosków zamiast jednego i tym samym narusza zasadę szybkości w postępowaniu mającym na celu wydanie indywidualnej interpretacji. Postanowieniami z dnia 26 lutego 2013r. (bądź 27 lutego 2013r.) znak [...], [...], [...], [...] , [...] , wydanymi na podstawie art. 233 § 1 pkt 1, art. 221 w zw. z art. 239 oraz art. 165a § 1 i art. 14h Ordynacji podatkowej, Minister Finansów utrzymał w mocy zaskarżone własne postanowienia. W uzasadnieniach organ omówił charakter indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego. Wskazał, że ocena możliwości wszczęcia tego rodzaju uproszczonego postępowania wymaga rozważenia, czy sposób skonstruowania problemowego zagadnienia, stanowiącego przedmiot wniosku, daje możliwość wydania interpretacji indywidualnej, zawierającej elementy wymagane dla tego rodzaju rozstrzygnięcia i spełniającej funkcje założone przez ustawodawcę. W ocenie organu istota złożonych wniosków sprowadzała się do żądania wydania rozstrzygnięcia, uwzględniającego wszelkie rozważane przez wnioskodawców skutki podatkowe związane z zakończeniem uczestnictwa w spółkach osobowych na skutek różnych czynności prawnych, które mogły potencjalnie mieć miejsce. Skarżący żądali tym samym udzielenia interpretacji indywidualnej, która rozstrzygając na poziomie abstrakcyjnym o skutkach podatkowych wykoncypowanych przez nich opcji zdarzeń przyszłych, miałaby gwarantować im ochronę prawną w odniesieniu do wszelkich rzeczywistych sytuacji mieszczących się w opisanych przez nich we wnioskach kategoriach zdarzeń. Jak wynikało z wniosków skarżący rozważali uczestnictwo w spółkach osobowych o różnej formie prawnej (jawnej, komandytowej, komandytowo-akcyjnej) i o niesprecyzowanej ich ilości. Przy czym, wbrew twierdzeniom zawartym w zażaleniach nie wskazano danych identyfikacyjnych żadnej z w/w. spółek. Następnie planowali zakończenie uczestnictwa w tych spółkach w drodze różnych czynności, bądź zdarzeń prawnych, tj. likwidacji, wystąpienia, bądź umorzenia akcji, przy czym, jak wynikało z opisu zdarzeń przyszłych nie sposób było jednoznacznie wskazać, czy umorzenie to będzie miało charakter umorzenia przymusowego, dobrowolnego, czy też automatycznego. W wyniku w/w. zdarzeń skarżący planowali otrzymać składniki majątku, które byłyby następnie przedmiotem różnego rodzaju transakcji, bądź zdarzeń, tj. otrzymania spłaty wierzytelności, powstałych w spółkach na skutek rozmaitych sytuacji prawnych, zbycia tych wierzytelności lub wniesienia ich do spółki kapitałowej. Przy czym transakcje te były rozważane przez skarżących alternatywnie. Minister Finansów uznał, że przedmiotem wniosków w niniejszej sprawie nie jest interpretacja wymienionych w nich przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie wnioskodawców. Istota wniosku sprowadza się do żądania wydania interpretacji o charakterze bardziej odpowiadającym interpretacji ogólnej. Organ ponownie zwrócił uwagę na nieograniczoną liczbę zdarzeń przyszłych, opisanych we wnioskach. Taka konstrukcja przyszłej sytuacji faktycznej nie pozwala na uznanie, że wnioski dotyczą interpretacji indywidualnej. Nadto organ wskazał, że instytucja interpretacji indywidualnych nie została także stworzona dla celów analizowania przez organ skutków podatkowych potencjalnych, planowanych działań podatników pod kątem porównawczym, bądź optymalizacyjnym, ani też dla celów wskazywania podatnikom, jakie działania powinni podjąć, aby uniknąć obciążeń podatkowych. Z powyższymi postanowieniami nie zgodzili się wnioskodawcy wnosząc skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Zarzucili naruszenie: - art. 14a Ordynacji podatkowej poprzez utrzymanie w mocy postanowienia, czego skutkiem jest niewydanie interpretacji indywidualnej w sytuacji, gdy w analogicznym stanie faktycznym i przy analogicznej argumentacji prawnej organy podatkowe wydawały interpretacje indywidualne prawa podatkowego, co w konsekwencji prowadzi do rażącego naruszenia obowiązku dążenia do zapewnienia jednolitego stosowania prawa podatkowego, - art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej oraz art. 14b § 3, poprzez utrzymanie w mocy postanowienia i w efekcie niewydanie interpretacji indywidualnej, pomimo iż wszelkie przesłanki formalne i merytoryczne wniosku, wymagane przez te przepisy zostały spełnione przez wnioskodawcę, - art. 14b § 5 Ordynacji podatkowej oraz art. 165a § 1, poprzez utrzymanie w mocy postanowienia w wyniku którego odmówiono wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji bez spełniania przez wniosek przesłanek, które stanowią podstawę do odmowy wydania interpretacji indywidualnej, - art. 14b § 6 Ordynacji podatkowej w związku z § 2 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.U. z 2007 r. Nr 112, poz. 770 ze zm.), poprzez wydanie postanowienia, w sytuacji gdy rozporządzenie przewiduje upoważnienie jedynie do wydawania, w imieniu ministra właściwego do spraw finansów publicznych, interpretacji indywidualnych, a nie postanowień o odmowie wszczęcia postępowania lub rozpatrywania zażaleń na to postanowienie, które powinny być wydane przez Ministra Finansów, - art. 120 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 14d, poprzez nieuzasadnione utrzymanie w mocy postanowienia dotkniętego wadą nieważności i w konsekwencji niewydanie interpretacji indywidualnej w terminie, przez co nastąpiło wydanie interpretacji milczącej aprobującej stanowisko wnioskodawcy, - art. 121 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 14h, poprzez naruszenie zasady zaufania do organów podatkowych arbitralnym działaniem, w sytuacji gdy podatnik miał prawo oczekiwać, iż jego sprawa zostanie rozpatrzona tak jak analogiczne sprawy rozpatrywane przez Ministra Finansów - upoważnionych przez niego dyrektorów izb skarbowych, w indywidualnych sprawach innych podatników, oraz - art. 125 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 14h, poprzez naruszenie zasady szybkości działania, związane z niewydaniem interpretacji, podczas gdy w analogicznym stanie faktycznym analogiczne sprawy były już rozpatrywane przez Ministra Finansów, a interpretacje w tych sprawach wydawane. Uzasadniając powyższe wskazano w szczególności, iż gdyby organ nie naruszył powyższych przepisów mógłby wydać typową indywidualną interpretację, tak jak w innych analogicznych sprawach, gdzie takie interpretacje były wydawane, w której byłoby stwierdzone: 1) czy po stronie wnioskodawcy powstanie przychód w razie otrzymania przez niego od pożyczkobiorcy spłaty wierzytelności pożyczkowej, 2) jeśli po stronie wnioskodawcy powstanie przychód z tytułu otrzymania spłaty wierzytelności pożyczkowej, to w jaki sposób wnioskodawca powinien ustalić koszt uzyskania przychodu na dzień otrzymania zapłaty z tytułu wierzytelności pożyczkowej, 3) w jaki sposób wnioskodawca powinien ustalić koszt uzyskania przychodu w przypadku odpłatnego zbycia lub wniesienia aportem do spółki kapitałowej wierzytelności pożyczkowej, 4) czy po stronie wnioskodawcy powstanie przychód w razie otrzymania przez niego od dłużnika spłaty wierzytelności handlowej, 5) jeśli po stronie wnioskodawcy powstanie przychód z tytułu otrzymania spłaty wierzytelności handlowej, to w jaki sposób wnioskodawca powinien ustalić koszt uzyskania przychodu na dzień otrzymania zapłaty z tytułu wierzytelności handlowej, 6) w jaki sposób wnioskodawca powinien ustalić koszt uzyskania przychodu w przypadku odpłatnego zbycia lub wniesienia aportem do spółki kapitałowej wierzytelności handlowej. W ocenie skarżących organ mógł zatem bez żadnych przeszkód wydać bardzo krótką i prostą indywidualna interpretacje, w której mógł: 1) potwierdzić stanowisko wnioskodawcy jako prawidłowe, tj. mógł stwierdzić że po stronie wnioskodawcy nie powstanie przychód w razie otrzymania przez niego wierzytelności pożyczkowej lub w razie otrzymania przez niego od dłużnika spłaty wierzytelności handlowej; 2) uznać stanowisko wnioskodawcy za nieprawidłowe, tj. mógł stwierdzić że po stronie wnioskodawcy powstaje przychód w razie otrzymania przez niego wierzytelności pożyczkowej lub w razie otrzymania przez niego od dłużnika spłaty wierzytelności handlowej. W przypadku takiego rozstrzygnięcia organ powinien wskazać, w jaki sposób wnioskodawca powinien ustalić koszt uzyskania przychodu na dzień otrzymania zapłaty z tytułu wierzytelności pożyczkowej oraz handlowej oraz w przypadku odpłatnego zbycia lub wniesienia aportem do spółki kapitałowej. W oparciu o powyższe skarżący wnieśli o uchylenie postanowień obu instancji i potwierdzenie, że wydana została interpretacja milcząca potwierdzająca w całości stanowisko skarżących wyrażone we wniosku oraz o zasądzenie kosztów. W odpowiedzi na skargi organ wniósł o ich oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonych postanowieniach. Postanowieniem z dnia 14 czerwca 2013r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie połączył sprawy dotyczące zaskarżonych postanowień - sygn. akt od I SA/Kr 627/13 do I SA/Kr 631/13, w celu ich wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia pod sygn. akt I SA/Kr 627/13. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 – dalej p.p.s.a.), uprawniony jest do badania czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. – następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub podjęta została czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Wady skutkujące koniecznością uchylenia decyzji lub postanowienia, stwierdzeniem ich nieważności bądź wydania z naruszeniem prawa, przewidziane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. Podstawą do uchylenia zaskarżonego aktu jest między innymi – zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" ustawy o p.p.s.a. – naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć wpływ na wynik sprawy. Na wstępie należy zaznaczyć, że zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej, minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). W myśl art. 14b § 2 Ordynacji podatkowej wniosek o interpretację indywidualną może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych, zaś – jak wynika z art. 14b § 3 - składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego, albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Jak podkreśla się w orzecznictwie (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 listopada 2011r., sygn. akt III SA/Wa 1047/11, dostępny w bazie orzeczeń pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl), organ podatkowy winien oceniać obowiązki wnioskodawcy w postępowaniu o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego przez pryzmat brzmienia art. 14b § 2 i § 3 Ordynacji podatkowej. Tymczasem stanowisko Ministra Finansów zaprezentowane w niniejszej sprawie zmierza do nałożenia na wnioskodawcę obowiązku jednoznacznego sformułowania opisów zdarzeń przyszłych z wykluczeniem ich warunkowego charakteru oraz przypisania do każdego przedstawionego zdarzenia przyszłego oddzielnie pytań oraz oddzielnie stanowiska w sprawie oceny prawnej. Organ podatkowy skupił swoją uwagę na sposobie opisania we wniosku zdarzeń przyszłych. Uznał, że ich liczba jest praktycznie nieograniczona, zatem wniosek zmierza do uzyskania interpretacji o charakterze ogólnym, a jego celem jest nie tyle uzyskanie gwarancji ze strony organu, ale otrzymanie informacji dla celów poznawczych. Zasadniczą motywacją odmowy wszczęcia postępowania było przyjęcie oceny, że stopień abstrakcyjności i hipotetyczności zdarzeń przyszłych, opisanych we wniosku, nie pozwala tegoż wniosku traktować jako zmierzającego do otrzymania interpretacji indywidualnej. Sąd rozpoznający sprawę podziela pogląd orzecznictwa (zaprezentowany we wskazanym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 listopada 2011r., sygn. akt III SA/Wa 1047/11), zgodnie z którym Minister Finansów w tego rodzaju sprawach nie posiada uprawnienia do uzależnienia udzielenia merytorycznej odpowiedzi od stopnia hipotetyczności zdarzenia przyszłego opisanego we wniosku. Jak słusznie podnosi się w tym orzeczeniu, art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej pozwala podmiotowi uprawnionemu do sformułowania wniosku dotyczącego zdarzenia przyszłego, czyli do opisania zdarzenia hipotetycznego, abstrakcyjnego, które dopiero ma lub może się zdarzyć. (w zależności od decyzji podmiotu) Każde zdarzenie przyszłe jest ze swej natury niepewne, warunkowe, hipotetyczne. Zdarzenie przyszłe jest niepewne nie tylko, gdy strony nie mają wpływu na jego ziszczenie się, ale także wtedy gdy od decyzji jednej lub obu stron zależy jego spełnienie się. Nie znajduje uzasadnienia zawężanie pojęcia "zdarzenia przyszłego" w rozumieniu art. 14b § 2 Ordynacji podatkowej, wyłącznie do zdarzeń pewnych, czy planowanych wobec braku normatywnej definicji tego pojęcia. (por. powołany wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, a także wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 7 lipca 2010 r., sygn. akt I SA/Bd 440/10, Lex Omega nr 673057) Prawdopodobieństwo nie jest ustawowo określoną cechą zdarzenia przyszłego, którego może dotyczyć wniosek o interpretację. Niemniej jednak w niniejszej sprawie zdarzenia przyszłe opisanym we wniosku są prawdopodobne, jako że dotyczą legalnych czynności z zakresu obrotu gospodarczego i ich konsekwencji. (por. również rozważania zawarte w uzasadnieniu wyroku WSA w Krakowie z dnia 24 kwietnia 2012r., sygn. I SA/Kr 353/12, które Sąd orzekający w niniejszej sprawie, w pełni podziela) Nie można również zaaprobować oceny, jakoby wnioski złożone w niniejszej sprawie miały charakter czysto poglądowy i nie zostały złożone w celu uzyskania informacji dotyczącej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie wnioskodawców. Skarżący zadali pytania o mogące wystąpić zdarzenia przyszłe w rozumieniu art. 14b § 2 Ordynacji podatkowej. Fakt, że wnioskodawcy wskazują liczne, a być może nawet możliwe wielowariantowo zdarzenia gospodarcze, których mogą być uczestnikami, nie dyskwalifikuje wniosku, bo wszystkie te zdarzenia są przez nich rozważane, a nadto precyzyjnie przedstawiają własne stanowisko, wnosząc do organu o potwierdzenie go lub uznanie za nieprawidłowe. Nadto interpretacja indywidualna przepisów prawa podatkowego może pełnić funkcję swoistej porady prawnej, zatem spełnia funkcję nie tylko gwarancyjną, ale również informacyjną. Prawem podatnika jest zwrócić się do organu o interpretację z myślą o uzyskaniu stanowiska co do pewnego, dopiero projektowanego zdarzenia. Z kolei intencja podmiotu zainteresowanego w optymalizacji podatkowej danego przedsięwzięcia jest immanentną cechą instytucji interpretacji. (por. powołany wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie) Istotne jest, czy zainteresowany prawidłowo ocenia stan prawnopodatkowy w odniesieniu do zdarzenia, które jeszcze nie nastąpiło w stosunku do wnioskodawcy, ale które może nastąpić. Wnioskodawca może być zainteresowany skutkami podatkowymi swojego potencjalnego zachowania, które dopiero projektuje, ale którego podjęcie uzależnia od wyniku interpretacji indywidualnej. (por. komentarz do art. 14b Ordynacji podatkowej [w:] C. Kosikowski, L. Etel, R. Dowgier, P. Pietrasz, S. Presnarowicz, Ordynacja podatkowa - komentarz, Lex Omega 2007) Cechą oczekiwanej interpretacji była także pewna porada podatkowa, ale zasadniczym i uprawnionym celem skarżących było uzyskanie poglądu Ministra Finansów w przedstawionym zakresie. Osobną kwestią jest to, że jeżeli wniosek zawiera opis wielu zdarzeń przyszłych, wydane mogą zostać osobne interpretacje indywidualne przepisów prawa podatkowego. Jeśli z wniosku wynika, że zawiera on wiele zdarzeń przyszłych, organ może dokonać takiego rozdzielenia, nadto może żądać uzupełnienia opłaty od wniosku, ta bowiem winna być uiszczona od każdego zdarzenia przyszłego oddzielnie. Z powyższego wynika, że istota zarzutów podniesionych w skargach była zasadna. Zaskarżone postanowienia podlegały zatem uchyleniu, jako naruszające art. 165a § 1 oraz art. 14b § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Nie można jednak uznać – jak żądają skarżący, że w niniejszej sprawie została wydana tzw. interpretacja milcząca, o której mowa w art. 14o § 1 Ordynacji podatkowej. Wydanie wszak postanowienia w trybie art. 165a § 1 Ordynacji podatkowej, nawet jeżeli nastąpiło z naruszeniem przepisów prawa, powoduje, że skutki niewydania interpretacji indywidualnej w ustawowym terminie nie zostaną zrealizowane. Zgodnie z art. 14o § 1 w zw. z art. 14d Ordynacji podatkowej, w przypadku niewydania przez organ interpretacji indywidualnej w terminie 3 miesięcy od dnia otrzymania wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji, uznaje się, że w dniu następującym po dniu, w którym upłynął termin wydania interpretacji, została wydana interpretacja stwierdzająca prawidłowość stanowiska wnioskodawcy w pełnym zakresie. Powyższe przepisy określają więc podstawowy termin wydania interpretacji. Dotyczy to jednak sytuacji, kiedy wniosek skutecznie wszczął postępowanie w przedmiocie wydania interpretacji, a zatem nie zapadło postanowienie o pozostawieniu go bez rozpatrzenia albo o odmowie wszczęcia postępowania. Jeżeli któreś z tych postanowień zostało wydane, trzymiesięczny termin do wydania interpretacji nie rozpoczyna wówczas biegu. Niewydanie interpretacji w takim przypadku przez organ podatkowy nie powoduje powstania skutku, o którym mowa w art. 14o § 1 Ordynacji podatkowej. Niezasadna jest ocena skarżących, iż Dyrektor Izby Skarbowej nie ma na mocy art. 14b § 6 Ordynacji podatkowej w związku z § 2 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.U. z 2007 r. Nr 112, poz. 770 ze zm.) upoważnienia do wydawania, w imieniu ministra właściwego do spraw finansów publicznych postanowień o odmowie wszczęcia postępowania, lub rozpatrywania zażaleń na to postanowienie, które to powinny być wydane przez Ministra Finansów. Wykładnia systemowa wskazująca, że skoro upoważnienie obejmuje wydawanie interpretacji i to zarówno pozytywnych jak i negatywnych, prowadzi bowiem do wnioskowania, że tym bardziej dotyczy to umocowania do wydawania aktów wpadkowych w postaci postanowień o odmowie wszczęcia postępowania w zakresie wydania interpretacji indywidualnej. Nie można też przyjąć, aby organ podatkowy dopuścił się naruszenia zasady szybkości postępowania, o której mowa w art. 125 Ordynacji podatkowej. Minister Finansów bez zbędnej zwłoki zapoznał się z wnioskami zainteresowanych, a uznawszy – aczkolwiek błędnie - że wnioski nie dotyczą wydania interpretacji indywidualnej – odmówił wszczęcia postępowania. W tym stanie sprawy sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku, o kosztach rozstrzygając na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 tej ustawy.