I SA/Sz 239/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Kowalewska, Sędziowie Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka,, Sędzia WSA Elżbieta Woźniak (spr.), Protokolant Edyta Wójtowicz, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 14 czerwca 2013 r. sprawy ze skargi G. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 18 stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2010 r. oddala skargę. G. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...] wniosła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] roku nr [...], którą to Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło zaskarżoną decyzję Burmistrza z dnia [...] roku nr [...] w sprawie określenia wysokości podatku od nieruchomości za [...] rok (winno być za [...] rok) na kwotę [...] zł. Uzasadniając uchylenie decyzji organ drugiej instancji wskazał, iż organ podatkowy pierwszej instancji nieprawidłowo przyjął za podstawę opodatkowania wartość budowli ujawnioną przez podatnika dopiero w [...] roku w ewidencji środków trwałych. Kolegium wskazało, iż w rozpatrywanym przypadku przyjęcie do opodatkowania wartości budowli ujętej w ewidencji środków trwałych jest nieprzydatne, gdyż utworzenie tej ewidencji wiąże się z rozpoczęciem użytkowania budowli, a ten moment nie ma wpływu na powstanie obowiązku podatkowego, który powstał z dniem [...] roku w związku z zakończeniem budowy w [...] roku. Istnieje zatem konieczność ustalenia wartości budowli na dzień powstania obowiązku podatkowego. Zdaniem Kolegium w takiej sytuacji, gdy na dzień powstania obowiązku podatkowego nie było ewidencji środków trwałych, wartości budowli nie da się ustalić na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. W ocenie organu drugiej instancji podstaw do ustalenia wartości budowli w rozpatrywanym przypadku należy poszukiwać w dalszych przepisach art.4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, uzasadnienie zdaniem Kolegium może znaleźć art.4 ust. 5 i pośrednio art.7 tejże ustawy. Skoro [...] roku powstał obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości od nowowybudwanych w Zespole E., a spółka nie dokonała odpisów amortyzacyjnych tych budowli, to taki stan faktyczny daje podstawy do wezwania Spółki aby określiła wartość rynkową na dzień [...] roku. Zdaniem Kolegium podatnik może określić wartość budowli mającą odzwierciedlenie w księgach rachunkowych, w rozliczeniu inwestycji, inwentaryzacji i w dokumentach finansowych związanych z tą inwestycją. Podstawą prawną opodatkowania budowli będzie w tym przypadku art. 4 ust.5 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, natomiast w razie braku współpracy podatnika organ pierwszej instancji będzie mógł skorzystać z instrumentów przewidzianych w art. 4 ust 7 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych i zweryfikować ją w odniesieniu do wartości początkowej nowowybudowanych budowli ujawnionych po [...] roku w ewidencji środków trwałych z [...] roku. Wobec przyjęcia przez organ podatkowy pierwszej instancji nieprawidłowej podstawy określenia wysokości podatku od nieruchomości za budowle, Kolegium uchyliło zaskarżoną decyzję. Ponadto Kolegium wskazało także, że w aktach sprawy znajduje się deklaracja podatkowa złożona przez Spółkę wykazująca podatek za budynki i grunty, deklaracja ta była powodem wszczęcia postępowania podatkowego, gdyż nie wykazywała opodatkowania budowli. W takiej sytuacji wszczęcie postępowania podatkowego i wydanie decyzji określającej wysokość należnego w danym roku podatkowym podatku od nieruchomości pozbawia mocy deklarację podatkową, którą zastępuje decyzja podatkowa. W decyzji tej organ podatkowy określa podatek za wszystkie przedmioty opodatkowania należące do danego podatnika, tymczasem w zaskarżonej decyzji opodatkowane zostały tylko budowle, z czego należy domniemywać, że budynki i grunty pozostały poza opodatkowaniem, co jest niezgodne z prawem. Organ drugiej instancji wskazał, iż przy ponownym wydaniu decyzji określającej wysokość podatku należnego od spółki w [...] roku, organ pierwszej instancji obejmie nią grunty, budynki i budowle. Określając wartość budowli stanowiącą podstawę do opodatkowania, organ pierwszej instancji przeprowadzi ponowne postępowanie dowodowe, dokona analizy obowiązujących w tym przedmiocie przepisów i ewentualnie przeprowadzi nowe dowody na wartość budowli. G. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w [...] zaskarżyła powyższą decyzję w całości zarzucając jej naruszenie: 1. przepisów prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych, poprzez uznanie, że obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości od budowli Zespołu E. wraz z infrastrukturą techniczną m.in. w postaci linii kablowych WN, sieci optotelekomunikacyjnej, pola linowego, powstał w dniu [...] roku, pomimo, że do końca [...] roku ani budowa zespołu nie została zakończona, ani nie nastąpiło rozpoczęcie jego użytkowania; b) art. 2 ust.1 pkt 3 w zw. z art. 1a ust.1 pkt 3 ustawy i podatkach i opłatach lokalnych poprzez uznanie, że budowle zespołu podlegały opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, mimo, że nie mogły być wykorzystywane do prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej ze względów technicznych, c) art.4 ust.5 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych poprzez uznanie, że przepis ten znajdzie zastosowanie w stosunku do budowli zespołu mimo, iż stanowią one budowle od których dokonuje się odpisów amortyzacyjnych, oraz w konsekwencji przyjęcie, iż podstawę opodatkowania podatkiem od nieruchomości dla tych budowli stanowi ich wartość rynkowa na dzień [...] roku; 2. przepisów postępowania mogące mieć wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 121 w zw. z art. 180, 188 oraz 210 ordynacji podatkowej poprzez nieustosunkowanie się wniosku skarżącego o przeprowadzenie dowodu z dokumentów dotyczących okoliczności mających istotne znaczenie dala sprawy oraz błędne oznaczenie w sentencji decyzji roku, którego dotyczy. Wskazując na powyższe skarżący wniósł o uchylenie w całości decyzji SKO oraz poprzedzającej ją decyzji Burmistrza i o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności podkreślić należy, że decyzja, od której wniesiono skargę w rozpoznawanej sprawie jest decyzją kasacyjną, której podstawę formalnoprawną stanowi art.233 § 2 i 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku, Ordynacja podatkowa (Dz. U z 2012 poz.749). Stosownie do art.233 § 2 Ordynacji podatkowej organ odwoławczy może uchylić w całości decyzję organu pierwszej instancji i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości lub w znacznej części, przekazując sprawę organ odwoławczy wskazuje okoliczności faktyczne, które należy zbadać przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Decyzja, od której wniesiono przedmiotową skargę została wydana przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, zatem zastosowanie znajdzie także art.233 § 2 Ordynacji podatkowej zgodnie z którym samorządowe kolegium odwoławcze uprawnione jest do wydania decyzji uchylającej i rozstrzygającej sprawę co do istoty jedynie w przypadku, gdy przepisy prawa nie pozostawiają sposobu jej rozstrzygnięcia uznaniu organu podatkowego, w pozostałych przypadkach samorządowe kolegium odwoławcze uwzględniając odwołanie, ogranicza się do uchylenia zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zatem rozpoznając skargę od decyzji kasacyjnej wydanej przez samorządowe kolegium odwoławcze ogranicza się do zbadania czy nie naruszone zostały przytoczone powyżej przepisy postępowania. Przede wszystkim należy jednak uwzględnić, że samorządowe kolegium odwoławcze uwzględniając odwołanie ma ograniczoną możliwość wydania rozstrzygnięcia kasacyjno - reformacyjnego, może to uczynić jedynie w sytuacji, gdy sposób rozstrzygnięcia nie jest pozostawiony przez przepisy prawa podatkowego uznaniu organu pierwszej instancji. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, iż z uzasadnienia decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego jednoznacznie wynika, iż powodem uchylenia decyzji organu pierwszej instancji było nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego w znacznej części odnośnie wartości przedmiotu opodatkowania w postaci budowli. Organ pierwszej instancji bowiem wartość tę ustalił odwołując się do wartości stanowiącej podstawę obliczania amortyzacji, jednak wartość tę organ podatkowy uzyskał o podatnika na [...] roku, kiedy to została ona ujawniona w ewidencji środków trwałych. Tym samym ustalenie wartości budowli zdaniem organu podatkowego drugiej instancji nie nastąpiło w sposób odpowiadający treści art. 4 ust.1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, gdyż przepis ten stanowi o wartości stanowiącej podstawę obliczania amortyzacji na dzień powstania obowiązku podatkowego, a na dzień powstania obowiązku podatkowego wartość przyjęta przez organ pierwszej instancji nie istniała. Kolegium wskazało na możliwość zastosowania innych podstaw do ustalenia wartości budowli w rozpatrywanym przypadku i wskazało na treść art. 4 ust. 5 i pośrednio 7 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, oraz na konieczność przeprowadzenia dowodowego. Z powyższego jednoznacznie wynika, iż wobec wadliwego ustalenia wartości budowli przez organ pierwszej instancji zaszła konieczność przeprowadzenia dowodowego w znacznej części, przy czym zakres tego postępowania zależy od stanowiska skarżącego. Tym samym nie nastąpiło naruszenie przez organ drugiej instancji przy wydawaniu zaskarżonej decyzji przepisu art.233 § 2 Ordynacji podatkowej. Organ drugiej instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zawarł także wskazania dla organu pierwszej instancji co do ponownego postępowania dowodowego, oraz konieczności usunięcia wadliwości decyzji co do pominięcia przy wymiarze podatku budynków i gruntów. Zatem nie nastąpiło także naruszenie art.233 § 2 zd. drugie Ordynacji podatkowej. Dodatkowo jedynie przypomnieć należy, że rozpoznając ponownie sprawę organ pierwszej instancji będzie rozpoznawał sprawę na nowo w całości, zajmie się także zagadnieniem daty powstania obowiązku podatkowego. O ile zagadnienie to zostanie w sposób niekorzystny rozstrzygnięte dla wnoszącego skargę, to będzie mu przysługiwała pełna droga środków odwoławczych. Rozstrzyganie na tym etapie postępowania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, czego zdaje się przede wszystkim oczekiwać strona skarżąca, kwestii powstania obowiązku podatkowego jest przedwczesne. Przedwczesne jest także ustosunkowywanie się do zarzutów zwartych w skardze, organy podatkowe bowiem przy ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego mogą dojść do odmiennych wniosków. Mając powyższe względy na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) oddalił skargę jako niezasadną w całości.